28.11.1965 yılında Aksaray Hükümet Binası önündeki meydana Ulu Önder ATATÜRK’ün heykeli dikildi. Aksaray’ın sokakları o dönemlerde fazla ışık vermeyen lambalarla aydınlatılıyordu. Aynı ışıklar heykelin etrafında da kullanılıyordu.
Kaymakam Bey, bana “umreye gidecek kişilerin dilekçelerini zengin olanlardan 100 TL, orta halli olanlardan 50 TL alarak, imzala” diyerek talimat verdi. Ben de verilen görevi yerine getirdim. Toplanan paraları Kaymakam Bey’e teslim ettim. Kısa süre sona heykelin çevresi sanki güneş yere inmiş gibi takılan floresanlarla aydınlandı.
Benim bu gayretimden sonra Kaymakam Bey, “bayan arkadaşın evininin önüne de bir lamba takın” demiş. Mesaiden çıktım, eve gelirken sokağın başında parlak bir ışıkla kapımın önünde toplanmış bir kalabalık görünce, evimde yangın var diye korkuya kapılarak koşmaya başladım. Takılan lamba karşımdaki çıkmaz sokağı bile aydınlatıyordu. Ben de mutlu oldum. Asil davranışından dolayı kaymakama teşekkür ettim.
Birkaç gün sonra dairedeki masamın başına dört vatandaş geldi. “Bacı, bizden topladığın paralar put’a lamba almışsınız, helal etmiyoruz” dediler. Onlara cevaben “umreden kazandığınız sevabın on katını bu lambalardan kazandınız. Hem Aksaray’ımız güzelleşti hem de Ulu Önder Atamıza saygılı oldunuz” dedim. “Put dediğiniz kişi Türkiye’mizi düşman işgalinden kurtardı. Esir değil hür yaşamamızı sağladı. Kadınlarımızın, kızlarımızın namusunu korudu. İmkânımız olsa da her mahalleye heykelini dikebilsek” dedim. Özür dileyerek ayrıldılar. Zamanla her yer floresana kavuştu. Bayram törenleri bu meydanda yapıldı.
Aydınlığımız bol, karanlığımız az olsun. Ata’mızın ruhu şâd olsun. Yaptığı harf inkılabı, kıyafet inkılabı, dinimize ve kadınlarımıza verdiği değerlerle unutulmadı, unutulmayacak. Hepimizin kalbi Ata’mızın mekanıdır. Ramazan ayı tüm okuyucularıma mübarek olsun. Sevgiler sunuyorum.
