Ak­sa­ray’ın ‘Mahir Hoca’sını rah­met­le anı­yo­ruz

Ga­ze­te­mi­zin ku­ru­cu­su, öğ­ret­men / Eği­tim­ci/ga­ze­te­ci/ yazar Mahir Sü­de­men’i ara­mız­dan ay­rı­lı­şı­nın 9.yı­lın­da rah­met­le anı­yo­ruz. Mahir SÜ­DE­MEN, ya­şa­dı­ğı yıl­lar­da Ak­sa­ray’ın canlı bir ta­ri­hi gi­biy­di. Gör­dük­le­ri­ni, bil­dik­le­ri­ni, ya­şa­dık­la­rı­nı ve ya­şa­nan­la­rı ken­di­siy­le be­ra­ber alıp gö­tür­me­di bu dün­ya­dan. Ken­din­den sonra gelen ne­sil­le­re ta­ri­hin ve za­ma­nın bir ar­ma­ğa­nı gibi bı­ra­kıp gitti.
1 Ocak 1927’de doğ­muş­tu kim­li­ği­ne göre. 3 Eylül 2011’de ara­mız­dan ay­rıl­dı. Ak­sa­ray ise koca bir ta­ri­hi­ni kay­bet­miş­ti.
Rah­met­li ho­ca­mız Mahir SÜ­DE­MEN’in an­la­tı­mı­na göre, Ak­sa­ray ba­tak­lı­ğın ve buna bağlı ola­rak sıtma has­ta­lı­ğı­nın sa­kin­le­ri­ni sık sık kırıp ge­çir­di­ği bir şe­hir­dir geç­miş­te. Ak­sa­ray hal­kı­nın sıtma kar­şı­sın­da­ki ça­re­siz­lik­le­ri­ni, yok­sul ha­ne­le­re giren sıt­ma­nın kim­se­nin gö­zü­nün ya­şı­na bak­ma­dan ve hane hal­kı­nı genç yaşlı de­me­den ölü­mün ku­ca­ğı­na it­ti­ği­ni çok din­le­miş ve oku­mu­şuz­dur ya­zı­la­rın­da. Ölü­mün­den sonra çı­ka­rı­lan “Kalın Sağ­lı­cak­la…” adlı ki­ta­bın­da Ak­sa­ray ve in­san­la­rıy­la il­gi­li ta­ri­hi bil­gi­ler yer alır. Bu ki­tap­ta Ak­sa­ray’ın, bir daha kim­se­nin ha­tır­la­ya­ma­ya­ca­ğı şehir ta­ri­hi var­dır.
Doğup bü­yü­dü­ğü ve ya­şa­dı­ğı mem­le­ke­te adeta aşık­tır mer­hum Mahir SÜ­DE­MEN. Mem­le­ke­ti­nin iler­le­me­si, ge­liş­me­si için hep teş­vik edici ya­zı­lar yazar.
Öğ­ret­men­li­ği ya­şa­mı bo­yun­ca bit­mez…
Hep öğ­ret­mek için ça­ba­lar, an­la­tır, yazar…
Ha­ya­tı bo­yun­ca üret­mek­ten, eğit­mek­ten vaz­geç­mez.
Rah­met­li Mahir Ho­ca­mız, ha­ya­tı bo­yun­ca dü­şü­nen ve üre­ten; dü­şün­dü­ğü­nü ve üret­ti­ği­ni pay­la­şan, bin­ler­ce öğ­ren­ci ye­tiş­ti­ren ve tüm öğ­ren­ci­le­ri­nin ve için­de ya­şa­dı­ğı top­lu­mun sev­gi­si­ne maz­har ola­bi­len bir öğ­ret­men, ga­ze­te­ci ve ya­zar­dı.
1950’li yıl­la­rın ba­şın­da Siirt’te öğ­ret­men­lik yap­mış­tı.
Ve­fa­tın­dan bir kaç yıl ön­ce­si­ne kadar, daha çok nak­li­ye­ci­lik yapan Si­irt­li bazı öğ­ren­ci­le­ri Ak­sa­ray’dan ge­çer­ken, bir görüp ha­tı­rı­nı sor­mak için ken­di­si­ni arar, sora sora bu­lur­lar­dı. 50 yıl sonra öğ­ren­ci­si ta­ra­fın­dan ara­nan kaç öğ­ret­men çı­kar­dı ki ya­şa­dı­ğı­mız top­lum­da.
Ülke ve ya­şa­dı­ğı şeh­rin so­run­la­rı kar­şı­sın­da hiç ses­siz ka­la­maz­dı.
Ne­re­de bir hak­sız­lık varsa dile ge­tir­me­den, karşı çık­ma­dan du­ra­maz­dı.
Haz­re­ti Pey­gam­ber’in, “Hak­sız­lık kar­şı­sın­da susan dil­siz şey­tan­dır” buy­ru­ğu­na uygun bir ömür ge­çir­miş­ti.
Hiç­bir zaman ne­me­la­zım­cı ol­ma­dı.
Ken­di­si­ne ge­le­rek, “Hocam iş arı­yo­rum” di­yen­le­ri hiç boş çe­vir­mez­di. Ta­nı­dık­la­rı­nı, dost­la­rı­nı arar ve mut­la­ka işe yer­leş­ti­rir­di. Sa­de­ce iş değil, her alan­da ken­di­si­ne baş­vu­ran­la­rı din­ler, so­run­la­rı­nı çöz­me­ye ça­lı­şır, küs­kün­le­ri ba­rış­tı­rır, dert­le­ri­ne der­man ol­ma­nın ça­re­le­ri­ni arar­dı. Hiç­bir zaman “bana ne”cilik yap­maz­dı.
O, Ak­sa­ray’ın “Mahir Hoca”sıydı.