Sempatimetreye Göre Adalet Olmaz

​Değerli okurlarım, bir şehri, bir kurumu ya da kamusal bir alanı yönetmekle görevlendirilmek; eline görünmez bir cetvel alıp kimin makbul, kimin göz ardı edileceğine karar verme imtiyazı değildir. Ne var ki, yetki ile sorumluluk arasındaki o kıl payı denge, bazı koltuklarda oturanların ellerinde ne yazık ki bireysel bir hesaplaşma aparatına dönüşebiliyor. Asıl mesele hayatın olağan akışındaki tesadüfler değil; kamu adına kullanılan gücün, şahsi kaprislerin ve ufuksuz hırsların tatmin alanı haline getirilmesidir.

​Kamu yetkisi, sorumluluk bilinciyle kuşanıldığında adalet dağıtır; ancak bireysel kinlerle harmanlandığında küçük bir mahalli tahakküme dönüşür. Bir yönetici, kendi beğenmediği, her daim boyun eğmeyen, bağımsız duruşuyla zihnini ve kalemini özgür tutan insanlardan rahatsız olabilir. Lakin bu hali resmi bir yetkiye dönüştürüp, "Ben seni sevmedim, o halde yok sayıyorum" edasıyla hareket etmek, yetki ve sorumluluk alanının ruhuna tamamen aykırıdır. Kurumların kapıları, bir kişinin sempatimetresine göre insan eleme tahtası olamaz. O makamlar, oraya kırgınlıkları taşımak için değil, ortak aklı ve şehrin tüm renklerini kucaklamak için getirilmiştir.

​Bencil bir anlayış, en çok da makam koltuğuna oturduğunda tehlikeli bir alışkanlığa dönüşür. Kendi egosunu adaletin önüne koyan bir akıl, etrafındaki herkesin kendisine uymasını ister. "Dost acı söyler" düsturuyla, kurumun ya da yöneticinin iyiliği için hakikati çekinmeden dile getirenler uzaklaştırılırken; sahte alkışlarla etrafta dolaşanlar baş tacı edilir. Farklı bir ses, eleştirel bir bakış veya çizgiyi bozmayan özgür bir duruşla karşılaşıldığında ise ilk tepki her zaman engellemek, ötelemek ve görünmez kılmak olur.

​Lakin kapılar kapatılsa, listelerden adlar silinse bile bilinmelidir ki insan aldansa da hak aldanmaz. Gözlerden kaçırılan her niyet, kulaktan saklanan her hakikat ve kapalı kapılar ardında verilen her karar, sonsuz bir adalet terazisinde tartılır. Çünkü "Göklerde ve yerde hiçbir şey Allah’a gizli kalmaz" (Âl-i İmrân, 5).