Durun bakalım. Orucun daha başındayız. Hemen ilk günde bu ne telaş.
Daha iftar topuna bir saat varken ve hele yarım saat kala,
Arabadaki sürat, Allah esirgesin korkutuyor insanları.
Şehir içinde yüz kilometre hız, kızdırıyor halkımızı.
- Kelle kapacak sanki deniliyor.
Hani, Aksaray deyimi de boş değil haaa...
At binenin kılıç kuşananın sözü her yerde geçerli.
Aklını çalıştıran, emeğini esirgemeyen minnetsiz para kazanıyor, geçinip gidiyor.
Bakın hele şu köşe başlarına.
İkindi vakti,
Çağıran ve bağıranlar ne de çok,
Hep gövemlik satanlar ve alanlarla dolup taşıyor.
Laleli sakinleri,
Ramazanı nişan almış,
Yeşilsoğan, tere, maydanoz, ıspanak, çıtlık,
Hepsi de ipek gibi...
Bahçeciler,
Dökmüş pazara,
Para kırıyor...
Tanıdıklarıma soruyorum;
En az 20 ve çoğu da 50 milyon lira deyince,
Aferini patlattım,
Dedik ya,
At binenin kılıç kullananın.
Adet olmuş Ramazan ayında,
Çörekler, börekler, tahinli ve yumurtalı pideleri sarıp sarmalayıp eve götürmek.
Bir tanıdık, kaç taneyi birden sarmalamış;
- Nasıl yiyeceksin bunca iftarlığı diye sorduğumda,
- Konu komşu var...
Alsın, almasın,
Yarım elma gönül alma demesin mi,
Pek hoşuma gitti.
Cömertliği tutar herkesin bu ayda.
Gönül bahçemiz şenlensin diye ikram edilen iftariyeler bereket getirir keseye.
Bir markette rasladım yedi çantaya, Yedişer kalem hediye.
Çay, Şeker, Zeytin, Peynir, Sıvı yağ, Prinç ile un.
Her çanta yirmişer kilo.
Yedi eve gönderdi o zat.
Ne demişler,
- Varlıktan zarar gelmez.
Bir başka muhterem, kasap dükkanında.
Yedi eve yedi paket yaptırmış,
Ve her poşette bir kilo kıyma ve bir kilo yemeklik.
Şu sekizinci çantayı da dedenlere bırak diyor oğluna...
Ne hayırlı evlat değilmi?
Ramazan ziyareti büyükten küçüğe, iadeyi ziyaretler de öyle.
Hısım akraba, nasıl belli olacak.
İnsanlar nasıl karışıp kaynaşacak.
Hal hatır sorup hayır dua alacaklar.
Şair boşa dememiş,
Gönül ne kahve ister ne kahvehane.
Gönül sohbet ister kahve bahane.
Sayılı günler hep vesile.
Asıl olanı insan sevgisini perçinlemek.
Büyüğü küçüğü bilmek,
Kaderde kıvançta ortak olmak.
Allah’ın rızasını bulmak için,
İnsan oğluna saygı duymaktır.
Ramazan ayının gülü, bülbülü,
Din adamlarımızdır.
Elli yıl evvelinin,
O davudi sesiyle Ulucaminin direği,
Rahmetli Ethem hoca’nın bir Ramazan günü iftar vaktinde,
- Durun hele uşak sakavımı çıkarayım diyerek kollarını sıvaması,
Bağdaş kurup sofraya oturması, Allah ne verdiyse bir iyice yemesi, hala gözümün önünde.
O Yetmişlik ihtiyar delikanlıyla pek hoş sohbet ile şaka şamata ederdi akranları.
Maaşsız hizmet veren.
Edep terbiye öğreten o gönüllü mücahitlerdi.
Kabirleri nur olsun...
