Çok partili seçim sistemi ile iş başı yapan, Demokrat parti iktidarının ilk Başbakanı rahmetli Adnan Menderes...

Gidemediğim köy benim değildir.

Diyerek evvela, stabilize de olsa da yol inşasına köylerden başlamıştı.

Köy yolu,

İçme suyu,

Okul,

Elektrik,

Seferberliği başlatıldı.

Milletin efendisi köylüdür.

Diyen rahmetli Atatürk’ün direktiflerine Menderes sadakat gösterdi.

Şimdi, köy yollarımız asfaltlanmaktan da ötede.

Su, elektrik, okul ihtiyaçları tamamen karşılandı.

Şimdi köylünün derdi, emeğinin karşılığını almak,

Ekip kaldırdığım ürün para etsin.

Refah içinde yaşayalım denmekte.

Ekonomik gidişattan ümitliyiz.

İnşaallah bu da olacak.

Esnafın, şapkalılar dediği köylünün satınalma gücü arttıkça vazgeçecek.

Konumuz yol...

Rahatça gidip geleceğimiz yol isteniyor.

Coğlakı mahallesinde hele bir baştan sona gidip gelin.

Coğlakı’nın daracık yolunda arabaların karşılıklı gidip gelinmesine bir bakın.

Korkusuzca yürümek mucize

Su üstü köy, kasaba, ilçeleri araçları vızır vızır.

Duyulan ve duyulmayan kazalar ganime.

Coğlakılı hemşehriler bundan çok şikayetçi.

Coğlakı caddesi gidiş geliş çift yol olmalı.

Ya da bu zor ise,

Pazartesi pazarından Kalanlar yoluna çıkacak 17 metre genişlikteki kadostro yolu hemen açılmalı.

Ve açılacak yol çarşıya gidiş.

Coğlakı caddesi de çarşıdan mezarlık altına çıkacak tek istikamet yol olmalı.

Bu bir acil misaldir.

Gelelim diğer yollara.

Mesela: Kurtuluş Laleli yolu.

Daha şimdiden araçları tartmıyor.

Yapılaşma olmadan Kurtuluş Laleli caddesi de, yüz yıl sonrasının ihtiyacına cevap verecek şekilde çift yol yapılmalıdır.

1958’lerde.

Aksaray Kaymakamı rahmetli Mehmet İzgi Belediye Başkanlığına vekalet ediyordu.

Büyük Bölcek asfalt yol ile tanıştı diye kendi kullandığı jipi alarak Büyük Bölcek caddesini gezdirdi.

Nasıl beğendin mi?

Dediğinde,

Beğenmedim dedim.

Niye deyince

Bölcekte yapılaşma daha başlamadı. Kerpiç evler bahçeli vesaire.

Hiç olmazsa 30 metre genişlikte çift yol yapılsa idi. O zaman beğenirdim.

Dediğimde,

Doğrusun, fakat kamulaşma çok zor cevabını verdi.

Yapılaşma olmadan nazım bir şehir planı ortaya konsa da, gözü kara belde başkanı ve de mülki amir elele verse idi.

Yüz yıl sonrasının Aksaray’ı daha bir başka olurdu.

Kalın sağlıcakla...

Bugün Türk dünyası, yalnızca tarihsel ve dilsel bağlarla değil; aynı zamanda ortak bir fikrî zemin, kültürel süreklilik ve stratejik iş birliği anlayışı ile yeniden bütünleşme sürecindedir. Bu süreç, bağımsız devletlerin kendi egemenliklerini koruyarak ortak bir medeniyet perspektifi etrafında yakınlaşmasını ifade eder. Fikrî düzlemde bu yakınlaşma, ortak tarih bilincinin derinleşmesi ve Türk kimliğinin yeniden yorumlanması ile kendini göstermektedir. Kültürel alanda ise dil, edebiyat, sanat ve gelenekler üzerinden kurulan bağlar, medeniyet sürekliliğinin en güçlü taşıyıcıları olmaya devam etmektedir.

Ekonomik düzeyde gelişen iş birlikleri, Türk devletleri arasında karşılıklı bağımlılığı güçlendiren ve ortak refahı önceleyen bir yapı ortaya çıkarmaktadır. Enerji, ticaret ve ulaşım alanlarında kurulan ağlar, yalnızca ekonomik kazanç sağlamamakta; aynı zamanda bölgesel ve küresel ölçekte stratejik bir ağırlık da oluşturmaktadır. Bu durum, gücün yalnızca askerî araçlarla değil, çok yönlü bir etkileşim kapasitesiyle inşa edildiğini göstermektedir.

Askerî alanda ise savunma iş birlikleri ve ortak güvenlik anlayışı, Türk dünyasının bağımsızlığını ve istikrarını koruma yönünde önemli bir rol oynamaktadır. Türk devlet geleneğinin tarihsel olarak sahip olduğu savunma refleksi, günümüzde modern teknolojiler ve kurumsal iş birlikleri ile yeniden şekillenmektedir. Bu bağlamda güç, yalnızca caydırıcılık unsuru değil, aynı zamanda barışın ve düzenin korunmasının bir aracıdır.

Tüm bu gelişmelerin merkezinde ise Türk ahlakı ve karakteri yer almaktadır. Adalet, liyakat, sorumluluk ve toplumsal denge gibi ilkeler, tarih boyunca olduğu gibi günümüzde de Türk devlet anlayışının temelini oluşturmaktadır. Bu değerler, yalnızca iç düzenin sağlanmasında değil, uluslararası ilişkilerde de yön belirleyici bir rol üstlenmektedir. Türk devlet geleneği, gücü adaletle dengeleyen ve otoriteyi sorumlulukla sınırlayan bir anlayışı temsil etmektedir.

Sonuç olarak, Türk devlet geleneği günümüzde yalnızca tarihsel bir miras olarak değil; fikrî, kültürel, ekonomik ve askerî boyutlarıyla yeniden inşa edilen bütüncül bir medeniyet modelidir. Bu model, kimliğini koruyan, hafızasını canlı tutan ve gücünü bağımsız bir biçimde inşa eden bir yapının çağdaş dünyadaki karşılığıdır. Türk dünyası, bu bilinçle hareket ettiği ölçüde yalnızca kendi geleceğini değil, aynı zamanda bölgesel ve küresel düzen içinde adalet ve dengeyi de şekillendirme potanseline sahiptir.

Bu bağlamda, Türk devlet geleneğinin temel kodları olan kimlik, hafıza ve güç; günümüz Türk dünyasında çok boyutlu bir birlik, ortak bir bilinç ve sürdürülebilir bir medeniyet tasavvurunun temelini oluşturmaya devam etmektedir.

Kemiksiz Ali derlerdi.

Cambazdı.

Siloların karşısına, hayvanların otladığı çayırlıkta,

50-100 Metre uzaklıkta,

İki direk dikilir.

15 Metre havada halat urganı gerilir.

Ve bu ip üzerinde, denge sağlıyan uzunca bir sırık ile,

İp üzerinde yürürdü.

Ara sıra düşecek gibi numaralar yapar,

Seyreden kadın, erkek, çocukların yüreği,

Hop oturur hop kalkardı.

Zamanın en eğlence vakti,

Komşu Bor ilçesinden olan cambaz kemiksiz Ali’yi seyretmekle geçerdi.

Yarın ki seans için bir gün evvelden kemiksiz Ali üç dört metre uzunlukta ağaçtan değnekleri ayağına bağlar, mahalle mahalle dolaşır, herkesi şenlendirirdi.

Öğleden sonra da, sürem sürem kadın ve çocuklar cambaz seyretmeye koşardı.

Kemiksiz Ali gösterinin yarısında halkın arasına dalar,

Kocaman şapkasını uzatır, Gönlünden ne koparsa, seyircilerden bahşiş toplardı.

Ve tekrar ipe çıkar, gösterilerine devam ederdi.

Şimdi bakıyorum da,

Kemiksiz Ali sıfırlandı.

Toplumu rahatsız eden ne çok cambazlar türedi.

Kalın sağlıcakla...

çevirip AVM’ ye yönlendiriyor.

Mahalle aralarındaki dışarıdan gelen satıcılar megafonla avaz avaz bağırarak her türlü malzemeyi satıyorlar.

Evlerdeki hastalar,yaşlılar ve çocuklar rahatsız oluyor.

Taşımacılar ve toptancılar genellikle indir bindirde saatlerce sokağı trafiğe kapatabiliyorlar.

Çarşı esnafı kaldırımları işgal ediyor, yetmiyor,

Ayrıca yola 3-4 duba daha koyarak caddeyide sahipleniyor.

Aksaray'da insanlar yol ortasından yürür.

Arkadan gelen araç yol ister,

Vatandaş hiç istifini bozmaz,araç bir daha yol istediğinde boynuzunmu takılıyor?

Koca yola sığmadınmı diye cevap verir.

Belediye ve emniyet işbirliğinde vatandaş uyarılarılamaz mı?

Büyük şehirlerde bırakın yol ortasında yürümeyi, kırmızıda geçen yayalara ceza yazılıyor.

Çarşı icinde özel tüzel otoparklarda yer bulmak sorun. Yer yok. Okul bahçelei boş duruyor.

Cüzi bir bedellle otopark olarak kullanılamaz mı?

Düğünlerdeki saat 24.00 den sonra havai fişek sesleri ve gelin arabaları kornaları ;

 Yaşlıları,çocukları ve hastaları rahatsız ediyor. Böyle uygulamalar saat 22.00 de bitemez mi?

Yukarıda yazılanlar çözülemeyecek konular değildir.Biraz vatandaşlara ve esnaflara şehirde yaşamanın adabını öğretmek gerekecek.

Aksaray belediye başkanımız sayın Dr.Evren Dinçer,yaptığı başarılı çalışmalarla aksaray'ımızın çehresini değiştiriyor.Yiğidi öldür,hakkını yeme;

Aksaray’ın başarılı Belediye Başkanı Dinçer,  bu sorunlarıda kısa sürede çözeceğini inancımız tamdır.

İşi hiçte kolay değildir. Ama başaracaktır.

Allah yar ve yardımcısı olsun.

Sağlıklı ve mutlu kalın.

Konya merkezli bu firmanın adına, Manisa yöresinde çok ince, çok zarif ve dünya gözüyle pek az görülebilecek kadar kaliteli halıların dokunduğunu biliyordum; kulağıma gelen rivayetler, ustaların adeta ilmik ilmik şiir dokuduğu köylerden söz ediyordu. 

Bu söylentilerin peşine düşmek, o köy ve kasabaları bulmak, dokunan halıların kaynağına gidip insanıyla tanışmak için Manisa ve Kütahya illerinin kaza, kasaba ve köylerini teker teker dolaşmaya karar verdim. 

Aylar süren bu yolculukta, yalnızca iş peşinde koşmadım; konakladığım her yerde kahvelere oturdum, evlere misafir oldum, sofralarına ortak olduğum insanlarla dostluklar kurdum, her sohbetin satır aralarında Anadolu’nun hafızasını, yoksulluğunu, onurunu dinledim. 

Rekabet içinde bulunduğumuz büyük bir firma vardı; bu firma, bölgenin bazı kasabalarında güçlü bir şekilde kök salmıştı. 

Öyle ki, Manisa taraflarında bir kasabayı tamamen ele geçirmiş, orada kendi himayelerinde bir kooperatif kurdurmuşlardı; o kasabada kooperatifin kapısından içeri, onlar dışında hiçbir halı imalatçısı giremiyor, başka hiçbir firma oraya adım atamıyordu. 

Bu kasabayı bulmak kolay olmadı; günlerce, hatta aylarca süren arayış, kimi zaman tozlu yollarda, kimi zaman çamura saplanmış lastik izlerinde, kimi zaman da küçük kahvelerin dumanlı havasında sürdü.

Ben, hem işimin peşinde, hem de merakımın yönlendirdiği bir yolcuydum; nihayet, o kasabayı bulduğum gün, içimde hem bir sevinç hem de uzun süren bir arayışın yorgunluğunu taşıyordum.

Aradığım yer, Manisa’nın Kula ilçesine bağlı Encekler kasabasıydı. 

Haziran ayının kavurucu sıcağında, İzmir’den yola çıktık; yanımda, eski MHP milletvekili İhsan Kabadayı’nın yeğeni Ahmet vardı. 

Güneş, Ege’nin o kendine has, yakıcı ama tanıdık sıcaklığını kasabanın toprak yollarına, beyaz badanalı evlerine, kiremitle örtülü damlarına boca ediyordu. 

Kasabaya vardığımızda, vakit ikindi üzeriydi; güneş gökyüzünde hâlâ yüksekçe, ama yavaş yavaş günün yorgunluğunu belli eden bir eğimdeydi. 

Kasaba meydanında, kahvenin önünde oturmuş, yerel hayatın nabzını tutan birkaç kişiyle tanıştık.

Muhtar, öğretmen, imam, kooperatif başkanı ve halk ile kısa sürede, sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi, sıcak ve samimi bir sohbetin içinde bulduk kendimizi. 

Kasabanın gündelik meselelerinden, halı dokuyan kadınların emeğinden, kooperatifin işleyişinden, devlet kapısının uzaklığından söz ettik. 

Söz döndü dolaştı, namaza geldi. 

İhsan Kabadayı’nın yeğeni Ahmet, öğle vaktinin geçtiğini, ikindi vaktine girdiğimizi hatırlattı ve: 

“Öğle namazını kaza edelim, ikindi namazını da kılalım.” dedi. 

Ben, nerede abdest alıp nerede namaz kılabileceğimizi sorduğumda, orada bulunanlar birbirlerine baktılar, hafifçe gülümsediler. 

Kasabanın kendine has, hafif muzır ama misafirperver tebessümüyle, meydandaki çeşmeyi işaret edip: 

“Orada abdestinizi alın; karşısındaki eve girin, namazınızı orada kılın.” dediler. 

Haziran sıcağında çeşmeden akan serin suyla abdest aldık; güneş o kadar kavurucuydu ki, elimizi yüzümüzü kurulamaya dahi gerek kalmadı, su tenimizde anında buhar oldu. 

Sonra, bize gösterdikleri eve girdik. 

Evin içine adım attığım anda, beni kasaba kokusu karşıladı; toz, toprak, yiyecek, içecek, kilim, yün, tütsü; hepsi bir araya gelip sadece o coğrafyaya ait bir kokuya dönüşmüştü. 

Ben bu kokuyu çok severim; çocukluğumun, kendi kasabamızın, anamın ocak başında pişirdiği ekmeklerin, sobada kaynayan çaydanlığın kokusudur bu. 

Ahmet biraz tedirgin, biraz şakacı bir edayla: 

“Namaz seccadesi yok, üstelik evde değişik bir koku var.” dedi. 

Gülümsedim ve: 

“Ahmetçim, burası kasaba evi; yiyecek ve içecekler var, koku onlardan geliyor. 

Bu kasaba kokusudur, bizim kasaba evlerimiz de böyle kokar.” dedim. 

Seccade niyetine bulduğumuz düz bir zemin üzerinde namazımızı kıldık, ardından yeniden kasaba meydanına, bıraktığımız sohbetin başına döndük. 

Sohbet kaldığı yerden, hiçbir kopukluk olmamış gibi devam etti. 

Derken ahaliden biri, dini bir mesele sordu.

Ben, doğal olarak: 

“İmama soralım.” dedim. 

Orada bulunanların gülüştüğünü fark ettim; merakla: 

“Hayırdır?” diye sorunca, içlerinden biri: 

“Siz namaz kılacağız deyince, imam ile öğretmen sıvıştılar.” dedi. 

Bu söz, hem kasabanın mizahını, hem de o dönemin siyasi-dini gerilimlerini içinde barındıran küçük bir anekdottu. 

Fazla üzerinde durmadık; sohbetimizi bitirdik, tekrar görüşmek üzere vedalaştık ve kasabadan ayrıldık. 

İkinci ziyaretimde, yolum yine o taraflara düştüğünde, önce Salihli’ye uğradım. 

12 Eylül öncesinde MHP ilçe başkanı, sonrasında ANAP milletvekili adayı olan Avukat Turan Türkdoğru ağabeyi ziyaret etmek istedim. 

Onun yanına gidip, ortaklarımın ve dostlarımın selamlarını ilettim; ayrıca, Encekler’e bir daha tek başıma gitmek istemediğim için, yanımda götürebileceğim güvenilir birini rica ettim. 

Kasabaya yalnız gitmek, ne iş açısından, ne de siyasi ortam bakımından doğru bir tercih değildi; bölgeyi bilen, insanını tanıyan bir mihmandara ihtiyaç vardı. 

Turan ağabey, birkaç kişiyi telefonla aradı; kısa bir bekleyişten sonra bana dönüp: 

“Ahmet, yanına ANAP il sekreterini vereceğim; şimdi gelir.” dedi. 

Az sonra, bahsettiği kişi geldi ve birlikte kasabaya doğru yola koyulduk. 

Turan ağabey, sohbet sırasında, o köyün bir Türkmen köyü olduğunu, Türk töresini yaşadığını, sözünün eri, güvenilir insanlar olduklarını anlattı.

Sonra da ekledi: 

“Onlar Alevidirler, iyi insanlardır.” 

Bu cümlede, yılların tecrübesiyle oluşmuş bir saygı ve tanıklık vardı; hem kimliklerini kabul eden, hem de insanlıklarını öne çıkaran bir ton. 

Ben de Turan ağabeye, ilk gidişimizde Ahmet ile namaz kıldığımızı, imam ile öğretmenin namazdan sonra ortadan kaybolduklarını anlattım; Turan ağabey gülerek dinledi ve bu küçük anekdot, o köye duyduğum güveni daha da pekiştirdi. 

Yanıma verilen parti il sekreteri, göbekli, iyi giyimli, görünüşüyle bir bürokratı andıran biriydi; kıyafetleri, tıraşı, konuşma tarzı, devlet kapısında iş takip etmeye alışkın insanların o kendine özgü havasını taşıyordu. 

Kasabaya vardığımızda, yine aynı kahvenin önünde durduk; haber, kasaba içinde hızlıca yayıldı. 

Halk, kısa sürede etrafımızda toplandı; sohbet, önce halı-kilim üzerine, sonra siyaset ve hayat üzerine açıldı.

Rekabet halinde olduğumuz firmanın fiyatlarını yükseltmek için, onların verdiği fiyatların biraz üstünde bir teklif sunduk ve kooperatif başkanı ile anlaşmaya vardık. 

“Kasabanın kapasitesi çok yüksek,” dedim,

“Biz size tezgâh yetiştiremeyiz. Fakat bizim geleceğimizi firmanıza söyleyin, fiyatı arttırdığımızı bildirin; rekabet ortamı oluştuğunda onlar da fiyatlarını arttırmak zorunda kalacaklar.

Bu da sizin işinize yarayacak.” 

Bu stratejiyi uyguladık; nitekim fiyatlar arttı, kasabalılar emeğinin karşılığını biraz daha fazla alır hale geldiler ve bize karşı sevgileri, muhabbetleri arttı. 

Söz dönüp dolaşıp siyasete geldiğinde, muhtar söz aldı: 

“Bizim kasaba tamamen CHP’ye oy verir.” dedi. 

Sonra hafif sitemkâr, ama haklı bir serzenişle ekledi: 

“Sizin iktidar, kasabaya suyu aşağıya kadar getirdi; yukarıya çıkarmadı. 

Okulda bir öğretmen var, yetmiyor bize; en az iki tane daha öğretmen lazım.” 

Kooperatif başkanı da, kendi derdini dile getirdi: 

“Ormandan kaçak ağaç kesti diye, iki oğlum hapiste.” dedi. 

Bu sözlerin her birinde, kasabanın devletten beklediği adaletin ve hizmetin, aynı zamanda içinde bulundukları yoksulluğun izleri vardı. 

Parti il sekreteri, sempatik biriydi; onu işaret ederek kasabalılara latife ile karışık şöyle dedim: 

“Bakın, suyunuz iki aya kadar getirilecek; bu bey getirtecek.

İki tane de öğretmen buraya gelecek; bu, onun vazifesi.

Şayet gelmezse, onu yine getiririm, cezasını siz verirsiniz.” 

Kasabalı gülüştü; sözlerimin hem şaka, hem de bir tür taahhüt olduğunu biliyorlardı. 

Ardından kooperatif başkanına döndüm: 

“Senin oğlanlarını çıkarttırmak için ben de gayret göstereceğim.” dedim. 

Parti il sekreteri de boş durmadı; 

“Tamam, sizin istediklerinizi hemen yaptıracağım ama siz de bize oy vereceksiniz.” dedi. 

Muhtar, Anadolu’nun pratik zekâsıyla cevap verdi: 

“Merak etme, hepsine kefil olamam ama bizden baya oy alırsınız.” 

Böylece, hem ciddi hem mizahi bir dille yapılan pazarlık, kasabanın hafızasında yerini aldı; biz de oradan ayrıldık. 

Ağustos ayının sonlarına doğru, o kasabaya yakın başka bir kasabada halı imalatı için yeni bir yer bulduk. 

Bu yeni kasabada, nüfusun yarısı Sünni, yarısı Aleviydi; farklı inançların bir arada yaşadığı, ama ortak bir töreyi paylaşan bir yerdi. 

Bu sefer kasabaya tek başıma gittim; daha önceki ziyaretlerin bıraktığı güvenle, kendimi artık yabancı hissetmiyordum. 

Kasabanın ortasındaki kahvede sohbet açtık; insanlar neşeliydi, ilgi ve iltifat, önceki kasabalara göre daha da fazlaydı. 

Belli ki, yardımlarımızın, aracılıklarımızın, sözlerimizin bir kısmı yerine getirilmiş, bunun haberi kulaktan kulağa yayılmıştı. 

Nitekim, köye iki öğretmen atanmış; su, kasabanın içine kadar getirilmişti. 

Turan ağabey, kooperatif başkanının oğullarının avukatlığını üstlenmiş ve onları tahliye ettirmişti.

Benim için ortada doğrudan bir çıkar yoktu; ne maaş, ne komisyon, ne de başka bir maddi beklentiyle hareket etmiyordum. 

Sevdiğim, gönülden bağlı hissettiğim kandaşlarıma, elimden geldiğince yardımcı olmak istiyordum. 

Bu arada, HAZİNE ADASI adını verdiğim kitabım (ki sonradan GÜN DOĞMADAN adıyla yayımlandı) yeni çıkmıştı; kitabımdan birkaç nüsha getirmiş, köylülere imzalayıp hediye etmiştim. 

Onlar için bir kitap, belki bir lüks; ama benim için, emeğini, alın terini, bir de kelamla selamlamaktı bu.

Sohbetin bir yerinde, kooperatif başkanı Hasan Bey söz aldı: 

“Ahmet Bey,” dedi, 

“Bizim Eylül ayında yukarı tepede toyumuz olur. 

Oraya Sünni sinek bile gelemez.” 

Sözünü bitirince, hep birlikte kahkahayı bastık. 

Ardından ciddi bir ifadeyle: 

“O toyumuza ilk defa Sünni olarak seni davet ediyoruz.” dedi. 

Toyda neler yaptıklarını anlattı; ritüellerinden, kurbanlarından, cemlerinden, sazlarından söz etti.

Ben de:

“Bu, Türklerin töresinde vardır; toy, şölen, cem...

O tarihte işlerimi ayarlayabilirsem mutlaka geleceğim.” dedim. 

Hasan Bey, bu sözüm üzerine ısrarla: 

“Mutlaka gelmelisin; senin bir gazetede yazar olduğunu öğrendik. 

Gel, gör ve bizi anlat; bazı insanlar bize iftira atıyorlar.

Sen şahit olursun ve yazarsın.” dedi. 

Bu davet, sadece bir misafire değil, aynı zamanda bir tanıklığa, bir vicdan kalemine yapılan çağrıydı. 

Zamanla, bölgedeki başka köyleri de gezdim; çoğu Tahtacı Türkmen köyleriydi. 

Bu insanlar, devlete asi olmamış; Milli Mücadele’de ön cephelerde savaşmış, memleketin kurtuluşunda can vermişlerdi. 

Bugün ise çoğu fakirdi; bir kısmı dağlarda yurt tutmuş, ormanların, kayalıkların, dar patikaların arasında hayata tutunuyordu. 

Ovalarda yaşayanlar genellikle halı dokumazdı; çünkü geçimleri görece daha rahattı, toprakları verimliydi, tarla, ziraat, hayvancılık bir şekilde evlerini döndürmeye yetiyordu. 

Dağ köylerinde ise durum başkaydı; fakirlik, insanları halı ve kilim dokumaya iterdi. 

İlmik ilmik dokunan halılar, sadece bir geçim kaynağı değil; aynı zamanda nesiller boyunca aktarılan bir kültürün, bir kimliğin taşıyıcısıydı. 

Bir köyü ziyaret ettiğimde, yaşlı bir nineyi gördüm; eteğine toprak doldurmuş, kayaların oyuğuna yerleştiriyordu. 

Yanımdaki mihmandara bunun ne olduğunu sordum. 

“Burada toprak yok,” dedi, 

“Annem o toprağı aşağıdan getiriyor, kayanın oyuğuna yerleştiriyor ve orada tütün yetiştirecek.” 

Bu sözleri duyunca yüreğim burkuldu. 

Toprak yokluğunu, taşın üzerinde tütün yetiştirme çabasını, bir annenin tütün fidesine gözü gibi bakışını düşündüm; fakirlik, çareyi bile dağın oyuklarına taşımaya mecbur bırakmıştı. 

Benzeri bir olayı, Kayseri’nin Sarız ilçesine bağlı bir köyde de yaşadım. 

O köy, tamamen Avşar’dı; Boz kırların, türkülerin, gururun iç içe geçtiği bir yer. 

Büyük Söbecimen köyüne gittiğimde, kilim tezgâhlarının birinde dokunmakta olan kilimin eğri olduğunu fark ettim. 

Elime bıçağı aldım, kilimi kestim. 

Herkes şaşırdı; kimi bana kızdı, kimi ne yaptığımı anlamaya çalıştı. 

Kilimini kestiğim kadın, gözleri dolmuş, ağlamaklı bir halde bana bakıyordu. 

Ona, biraz sert ama işinin ehli bir ustanın titizliğiyle:

“Bu kilim olmaz; eğri olmuş. 

Dikkat edin ve düzgün dokuyun.” dedim. 

Ardından, yaptığı emeği ve yaşadığı yoksulluğu düşünerek, üzülmesin diye kendisine biraz para verdim. 

Mihmandarımla köyü dolaşırken, Sarız’a giden bir traktörü gösterdi. 

“Ahmet Bey,” dedi, “Senin kilimini kestiğin kadın, parası yok; senin verdiğin parayla Sarız’a alışverişe gidiyor.” 

Bu söz üzerine, içim yeniden burkuldu.

Verdiğim para, benim için birkaç arkadaşla kahvede içilen çayın bedeli kadardı; o kadın için ise belki birkaç günlük gıda, çocuğuna alacağı bir çift ayakkabı, evine götüreceği bir torba un demekti. 

Hemen otomobili çalıştırdım, traktöre yetiştik ve durdurdum. 

Traktörün üzerindekiler, yoksulluğun izlerini taşıyan, yüzlerinde güneşin, rüzgârın, yoksunluğun çizgileri birikmiş insanlardı. 

Otomobilimde her zaman zarf bulunurdu; bir zarfın içine, benim bir günlük alışverişimle eşdeğer bir miktarda para koydum ve kadına uzattım. 

Bu küçük jest, benim için sıradan bir cömertlikti belki; ama onun için hayatın birkaç gününü kolaylaştıracak bir nefes demekti. 

Unutmadan söylemeliyim: 

Bu köyler fakirdi; yolları çamurlu, evlerin duvarları yer yer dökülen sıvalarla, insanların elbiseleri yamalıydı. 

Ama yürekleri büyüktü. 

Misafirine ikramda kusur etmeyen, sözünü tutan, emeğini bir onur meselesi sayan insanlardı. 

Bütün bu yolculuklarda, ben sadece halı ve kilimlerin peşinde koşmadım; aynı zamanda, Türk’ün el sanatının ardındaki alın terini, helal lokma çabasını ve bu çabanın içindeki derin insanlık hikâyelerini gördüm. 

Ve her bir hatıra, zihnimde değil, kalbimde yer etti.

Adana öğretmen okulunda talebeydim.

Bir pazar günü,  iki adam asmışlar dendi.

Gidip baktık...

İki saat kulesi arasında, Cumhuriyet Oteli yanında kocaman oto park alanı boşaltılmış,

Darağaçlarında iki adamın asılmış olduğunu gördük.

Suçları ve kanunun sayı ve maddesi beyaz patiskaya yazılı gömlek boğazlarına asılmış,

Dilleri bir karış dışarıda olan idamlık kişiler sabahın köründen ikindi vaktine kadar asılı kaldı.

Mahşeri kalabalık dolup taşıyordu sokaklara... Herkez ibret alıyor. Kuzu gibi itaat ediyordu devlete.

Ve herkes; Adam öldürmenin cezası ölüm olmalıdır, diyordu.

Türkiye’de her tepenin ardından muhtelif yöre insanlarının toplandığı Adana’da,

İdamdan sonra kavga, döğüş adam öldürme, hırsızlık diye bir şey kalmadı.

Gelelim Aksaray’ımıza...

1970’li yıllarda,

Ürdünlü karı-koca ve bir de çocukları kalanlar üstünde reglatörde piknik yaparlar.

20 metre ötede arabaları park halindeydi.

Dönüşte bir de baktılar ki arabadaki çantaları yerinde yok.

Polis işe el koydu.

Oralarda dolaşan çoban üzerinde düğümlendi hadise.

Kurşunlu cami yanında iki katlı eski bir bina merkez polis karakolu idi.

Emniyet amiri Zeki Uysal çobanı sorguya çekti.

Eveleyip gevelemesinden suçlu olduğunu anladı.

Cennetten çıkma dayak faslı başlayınca, kuzu gibi itiraf etti. Kireçlikte, toprağa gömdüğü çantayı çıkarıp polise verdi.

Ürdünlü turist memnun olarak Aksaray’dan ayrıldı.

Eski terminalin olduğu yer buğday pazarı idi.

bir köylü öküz arabası ile pazara getirdiği 6 çuval buğdayı yıktıktan sonra öküz ve arabasını hana götürdüğü sırada,

Açık gözün biri benim diye 6 çuval buğdayı tüccara satıyor. Boş torbaları da yerine bırakıp kayıplara karışıyor.

Polis araştırması sonunda Buğday’ın sahibinin köyünden bir sabıkalı yakalanıyor.

Sorgu sualden sonra,

Emniyet Amiri Zeki Uysal bizzat cennetten çıkma dayak ile suçlu suçunu itiraf ediyor.

Cebindeki paralar buğday sahibine eksik de olsa veriliyor.

Tabi,adliyeye teslim edilen suçlular layık oldukları cezayı çekip bir daha suç işlemez oldular.

Evvelce Atatürk kanunları vardı.

Devlet otoritesi hakimdi.

Halk, disiplin üreten devletten memnundu.

Hem karakoldan ve hem de Adliye’den kurtuluş yoktu.

Hapishane de herkes kendi yiyeceğini kendisi düşünür,

Devlet, ekmek, yemek vermezdi.

Ya şimdi...

Ekmek elden su gölden.

Avrupa Birliği hatırına suçluya bir aferin denmediği kaldı.

Polis sopa yiyor ve gene de suçluya elini kaldıramıyor.

Asker de yıpratılsın diye dış güçlerin içteki uşakları olmadık naneyi yiyorlar.

Ben katiyen dayak yanlısı değilim.

Ancak toplum iyice rahatsız olunca, devlet sert tedbirler alırsa şaşmayın.

Dış kaynaklar, tezgahladıkları örgütlerle, Türkiye’de bir iç savaş çıkarma peşindeler.

Halka iş düşmeden devletin bölücü anarşiye dur demesini bekliyoruz.

Kalın sağlıcakla...

"Zat-i Şahane'nin selamları var, Avrupa'da güreşirken tac ve tahtımın şerefini koruyarak güreş yapsın, buyurdular."

"Zat-ı Şahane'ne ye sor bakalim,  tac ve tahtının olduğu kadar Kurtdereli nin sırtının da şerefi yok mudur?

 Mabeyinci bir şey demeden gitti. Kendisine söylediğimi aynen Padişah'a söylemiş olacak ki, Avrupa'dan dönen pehlivanlara hediyeler ihsan verilmek âdet olduğu hâlde, avdetimde (dönüşümde) bana hiçbir şey verilmedi.

O cihan pehlivanına hediyesini vermek  Atatürk'e nasip olacaktır.

Gelelim bu günlere. Siyasetçilerin sırtının şerefini bilmem ama bu vatana aşk ile bağlı olan ve  milletinin menfaatini kendi menfaatlerinden üstün bilenlerin sırtının bir şerefi vardır ve onu korumak için ölümü seve seve göze alırlar.

1984' de başlayan  ve 40 yıldır süren PKK terörü ile mücadele etmek için canını ortaya koyan başta mavi bereli komandolar olmak üzere,   nerede ise 15 milyon Türk genci Mehmetçik olarak mücadele etti.  Onların anne, baba ve kardeşleri de duaları ile bu mücadeleye omuz verdi. Şehit oldular, gazi oldular. Vatan sağolsun dediler. 

En zor anlarında milli mücadele döneminde yaşanan zorlukları hatırlayıp atalarına layık olmak için daha fazla çaba gösterdiler.

Devletimiz,  milletimiz şerefli ve onurlu bir yaşam sürsün diye canı ve malı ile mücadele eden bu yiğit Türk milletine,

İktidarı elinde tutanların teklifi ne oldu?

Apo iti gelsin TBMM'de konuşsun, bizde onu gerekirse af ile salı verelim.  Anayasa da değişiklik yapalım vs. 

Kendi evlatlarını askere göndermeyen, masa başında oturup itibardan tasarruf bile edemeyenler bu yüce milleti ve onun sırtının şerefini gerçekten düşünüyor mu?

Kar yağar,

Bir daha,

Bir daha yağar,

Öğrenciler okula,

Ya da,

Okuldan eve giderken,

Kara gömülür,

Ağlar da, ağlardı.

Evlerden çıkan kadınlar,

Kara gömülmüş çocuğu kucaklar,

Evinde bir iyice ısıtır,

Sonra da.

Gelip geçen büyüklere emanet ederdi yavrucağızı.

Evvelden böyle kar yağardı Aksaray’a.

Ve üç ay boyunca diz boyu beyaz örtü kalkmaz,

Kar topu oynar,

Kardan adam yapar,

Kızak kayardık.

Daha bıyığı terlememiş yeni yetişen gençler,

Kış mevsiminin tadını böyle çıkarırdı.

Sevdalılar da,

İncecikten bir kar yağar,

Tozar elif elif diye,

Yar sana kurban,

Can sana hayran.

Türküsü ile mutlu olurlardı.

Yarım asır evvel her iki evden birinde ahır dolusu inek ve manda olurdu.

Çoğu aileler, hayvanların nefesi ile sıcacık ahırın bir köşesinde

Ahır sekisi denen odacıkta yatar kalkarlardı.

Çocuklar da, ahırlara sığınmış serçeleri yakalamak için bir o yana bir bu yana koşturur dururduk. 

Sokaklarda,

Kar kürüyoruz,

Diye bağıran,

Kürükçüler,

Dam evler üzerindeki karlar, aşağı indirir.

Her üç günde bir aşağı atılan karlar, yığıldıkça,

Evlerin pencerelerini kapatırdı.

Bazen de bu kar yığınlarının üstünden dama çıkılırdı.

Kış mevsimi avcıların bayramı idi.

Bilhassa Konya yöresi doğrultusunda su birikintisi ve de göllere sığınan yaban ördeği ve Kazlar.

Önezeye yatmış avcılar tarafından çuvallarla vurulur dört nolu hükümet caddesinde satılırdı.

Çok lezzetliydi yaban ördek   ve kazların eti.

Öyle çok olurdu ki vurulmuş yaban hayvanları, bazen satılmaz elde kalırdı.

Ara sıra tavşan da avlanırdı.

Tavşanı pişirmek bir marifetti.

Marifetli ellerde pişirilen tavşan etine doyum olmazdı.

Yıllardır eski kışlar gelin olup gitti.

Şimdilerde, kar, iki serpeliyor ve sonunu getirmiyor.

Yaradan iyisini bilir.

Kalın sağlıcakla...

Niğde milletvekili Hüseyin Avni Göktürk, İçişleri Bakanı idi.

Aksaray’ın etkinliğini kırmak için Ortaköy’ü ilçe yaptı.

Niğde İl Genel Meclisi üyesi Aksaraylı hemşehrimizde Ortaköy’ün, Aksaray’dan koparılmasına, ilçe yapılmasına imza atıp okeyledi.

Okeyledi diye de Aksaray’a gelemez oldu.

Ve

Çoluğunu çocuğunu toplayıp Aksaray’ı, hem de gece yarısı vatandaş uykuda iken terketti.

Bir daha da dönmedi.

Gördük ki, Niğde’nin çabası boşa gitti.

Ortaköy halkı, Aksaray’ın bölünmez bir parça olduğunu gösterdi.

Her seçimde Aksaray ile birlikte oldu. Aksaraylı mebus adaylarına oylarını kullandılar.

Aksaray Vilayet olunca da,

Ortaköy’ü hazır bir ilçe bulduk.

Aksaray vilayet oldukta Şereflikoçhisar’ın Aksaray’a bağlanması gündem de idi.

Koçhisar’da bir kaç siyasi buna karşı çıktı.

Aksaray otobüslerini taşlayacak kadar işi büyüttüler.

Ankara Büyük Şehir Belediye Başkanı hemşehrimiz sayın Mehmet Altınsoy,

Buna hiç de lüzum yok.

Bir kaç kasabamızı ilçe yaparız, olur biter. dedi

Hem de öyle oldu.

Eskil, Gülağaç, Güzelyurt ilçe oldu.

Koçhisar’a bağlı olan Sarıyahşi ve Ağaçören kasabaları ısrarla Aksaray’ı istediler.

Oralar da ilçe yapıldı, Aksaray’ a bağlandılar.

Hatta, Niğde’nin Sofular ve Bekarlar kasaba halkı da Aksaray’a bağlanmanın sevincini yaşadılar.

Çoktandır duyuyoruz ki,

Koçhisar’da dört siyasinin güya milliyetçilik duygusallığı ile Aksaray iline bağlanmasına karşı çıkmalarının çok yanlış olduğu anlaşılmıştır.

Niğde ilinde; Aksaray ilçesi nasıl ki ilk söz sahibi idi ise,

Koçhisar da Aksaray’a bağlı ilçe olarak söz sahibi olacak her hal ve ahvalde ağırlığını hissettirecekti.

Bütün bunları hatırlatmaktan maksadım...

İl Genel Meclis üyeleri,

Belediye meclisi,

Ve de,

Serbest Meslek örgütleri,

Odalar ve borsalar birliği,

Güzel Aksaray’ımızın geleceğini dikkate almaları içindir.

Yanlışlara imza atanlar.

Ya da zamanında yanlışa ısrarla karşı koymaları bir vatan borcudur.

Zafer Okulu, Kız Meslek Lisesinin satışı söz konusu.

Vatandaş, memleketin beton yığını haline gelmesinden rahatsız,

Zaten çarşı şu hali ile,

Bölcek, Muhsin Çelebi, Taşpazar, Kergi, Minarecik, Coğlakı, Hasas, Meydan, Nakkaş mahallerine taşmıştır.

Hal böyle iken kıymetlendi diye okul arsalarını satışa çıkarmak cinayettir.

Hemşehrilerimi duyarlı olmaya çağırıyorum.

Geliniz bu ihanetten vazgeçiniz.

Yoksa, son pişmanlık para etmez.

Kalın sağlıcakla...

“Dönüp dolaşıp Pişmanlık Yasası'na geleceksiniz. Dönüp bize bakın, meydandaki on binlere bakın; bizde pişman olmuş bir hâl var mı?

Bu meydana evladım pişman olarak gelsin, ‘Pişman oldum.’ desin; onu evlat olarak kabul eden var mı?

Bu sözleriyle, teröristlerin asla pişman olmadığını ve asla pişman olmayacaklarını ifade eden,  alçak teröristlere tercüman olmuş olan bu adam kimdir?

1991 yılında İstanbul Bakırköy Çetinkaya Mağazası’nın ateşe verilmesi sonucu 12 sivil vatandaşımızın şehit edilmesi olayının sorumlusudur.  Müebbet hapis cezası ile içeriden asla çıkmaması gereken bu adam elini kolunu sallayıp gezmektedir.

Teröristlerin kimyasını çok iyi bilen biri olarak açık bir şekilde ifade ediyorum ki; PKK’lılar ve yandaşlarının pişman olacağını, bunlardan devlete sadakat göstereceğini beklemek, hayalciliğin ötesine geçmeyecektir.

Pişman olmamak için Atatürk' ün ifade ettiği üzere bizim için temel ilke,  Türk milletinin haysiyetli ve şerefli bir millet olarak yaşamasıdır.

Bu ilke, ancak tam istiklale sahip olmakla gerçekleştirilebilir. Ne kadar zengin ve bolluk içinde olursa olsun, istiklalden yoksun bir millet, medeni insanlık dünyası karşısında uşak olmak mevkiinden yüksek bir muameleye layık görülemez."

"Aciz ve korkak insanlar, herhangi bir felaket karşısında milletin de hareketsizliğe sürüklenmesini ve bir kenara çekilip kalmasına yol açarlar."

"Tam bağımsızlık demek, elbette siyaset, maliye, ekonomi, adalet, askerlik, kültür gibi her alanda tam bağımsızlık ve özgürlük demektir. Bu saydıklarımın herhangi birinde bağımsızlıktan yoksunluk, ulus ve yurdun gerçek anlamıyla bütün bağımsızlığından yoksunluğu demektir.”

Hunlar ile başlayan bu siyasal organizasyon anlayışı, Göktürkler döneminde belirgin bir ideolojik ve kurumsal çerçeveye kavuşmuştur. Bilge Kağan ve veziri Tonyukuk tarafından temsil edilen devlet aklı, Orhun Yazıtları’nda somutlaşarak Türk siyasi düşüncesinin ilk yazılı metinlerini oluşturmuştur. Bu metinlerde devletin varlığı, yalnızca bir egemenlik meselesi olarak değil, aynı zamanda düzenin ve devamlılığın teminatı olarak ele alınmıştır.

Bilge Kağan’ın ifadelerinde açıkça görüldüğü üzere, devlet kozmik düzenle ilişkilendirilen bir denge unsurudur. Ancak bu denge, ilahi bir mutlaklıktan ziyade toplumsal düzenin sağlanmasına yönelik rasyonel bir çabayı ifade eder. Devlet, bu anlamda ne yalnızca bir güç odağı ne de salt bir idari mekanizmadır; o, toplumun varlığını sürdürebilmesi için gerekli olan düzenin kurumsallaşmış hâlidir.

Türk devlet yönetiminin en temel unsurlarından biri olan töre, bu düzenin çerçevesini belirleyen başlıca normatif sistemdir. Töre, yazılı olmasa dahi bağlayıcıdır ve hem yönetenleri hem de yönetilenleri kapsayan bir hukuk ve ahlak kodları bütünüdür. Bu sistem içerisinde yönetici, sınırsız bir otoriteye sahip değildir; aksine töre ile sınırlandırılmıştır. Bu durum, Türk devlet geleneğinde meşruiyetin kaynağının keyfi güç değil, düzen ve adalet fikri olduğunu göstermektedir.

Bilge Kağan’ın “milleti için gece uyumadım, gündüz oturmadım” ifadesi, yöneticinin asli görevinin halka hizmet olduğunu açıkça ortaya koyar. Bu anlayışta devlet, birey üzerinde yükselen baskıcı bir yapı değil; bireyin varlığını koruyan ve sürdüren bir organizmadır. Yönetim anlayışının merkezinde güç değil sorumluluk vardır. Güç, ancak bu sorumluluğun yerine getirildiği ölçüde meşruiyet kazanır.

Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde bu gelenek daha karmaşık bürokratik yapılar ve kurumsal hukuk sistemleri ile derinleşmiştir. Adalet ilkesi, devletin temel dayanaklarından biri hâline gelmiş; yönetim, yalnızca otorite kurma değil, aynı zamanda düzeni sürdürme ve toplumsal dengeyi sağlama sanatı olarak görülmüştür. Osmanlı’daki “devlet-i ebed müddet” anlayışı, yalnızca siyasi bir süreklilik arzusu değil, aynı zamanda tarihsel bilinç ve kurumsal devamlılık üzerine inşa edilmiş bir yönetim felsefesini ifade eder.

Bu çerçevede Türk devlet geleneği, üç temel unsur etrafında şekillenir:

Kimlik: Devletin tarihsel ve kültürel özünü belirler.

Hafıza: Bu özün kuşaklar boyunca aktarılmasını sağlar.

Güç: Bu birikimin korunmasını ve sürdürülebilirliğini mümkün kılar.

Bu üçlü yapı, devletin yalnızca var olmasını değil, aynı zamanda anlamlı ve sürdürülebilir bir bütün olarak varlığını devam ettirmesini sağlar.

Dil ve Konuşma Terapistleri, yutma bozukluklarının değerlendirilmesi, rehabilitasyonu ve güvenli beslenmenin sağlanmasında önemli rol oynayan sağlık profesyonelleridir.

Yutma Bozukluğu (Disfaji) Nedir?

Disfaji; besin, sıvı veya tükürüğün ağızdan mideye güvenli ve etkili şekilde taşınamaması durumudur. Yutma güçlüğü her yaşta görülebilmekle birlikte, bebeklerde, çocuklarda, yaşlı bireylerde ve nörolojik hastalığı bulunan kişilerde daha sık görülmektedir.

Yutma Bozukluğunun Belirtileri

• Yemek yerken veya içerken öksürme
• Boğazda takılma hissi
• Sık sık boğaz temizleme ihtiyacı
• Yemek sonrası sesin ıslak veya gürültülü çıkması
• Beslenmenin uzun sürmesi
• Çiğneme güçlüğü
• Besinlerin ağız içinde birikmesi
• Ağızdan yiyecek veya sıvı kaçması
• Sık tekrarlayan akciğer enfeksiyonları
• Kilo kaybı ve yetersiz beslenme
• Beslenme sırasında nefes almada zorlanma

Yutma Bozukluklarının Nedenleri

• İnme (felç)
• Parkinson hastalığı
• Alzheimer hastalığı ve diğer demans türleri
• Travmatik beyin hasarı
• Serebral palsi
• Multipl Skleroz (MS)
• ALS
• Baş-boyun kanserleri
• Cerrahi operasyonlar
• Prematüre doğum
• Gelişimsel yetersizlikler
• Kas hastalıkları
• Yaşlanmaya bağlı yutma fonksiyonunda azalma

Dil ve Konuşma Terapistinin Değerlendirmesi

Dil ve Konuşma Terapisti öncelikle ayrıntılı bir değerlendirme yapar.

Değerlendirme sürecinde;

• Tıbbi öykü alınır.
• Ağız, dil, dudak ve çene hareketleri değerlendirilir.
• Solunum ve ses kalitesi incelenir.
• Güvenli yutma becerisi gözlemlenir.
• Farklı kıvamdaki besinlerle klinik yutma değerlendirmesi yapılabilir.
• Gerektiğinde hekim yönlendirmesiyle Videofloroskopik Yutma Çalışması (VFSS) veya Fiberoptik Endoskopik Yutma Değerlendirmesi (FEES) sonuçları terapi planına dahil edilir.

Dil ve Konuşma Terapisinde Uygulanan Yaklaşımlar

Terapi tamamen bireye özel planlanır.

Uygulanabilecek yöntemler:

• Dil, dudak ve çene kaslarını güçlendirme egzersizleri
• Yutma kaslarını hedefleyen rehabilitasyon çalışmaları
• Güvenli yutma tekniklerinin öğretilmesi
• Uygun baş ve vücut pozisyonlarının düzenlenmesi
• Besin kıvamının düzenlenmesi
• Lokma miktarının ayarlanması
• Çiğneme becerisinin geliştirilmesi
• Duyusal uyarı teknikleri
• Aile ve bakım veren eğitimi
• Gerektiğinde diğer sağlık profesyonelleri ile multidisipliner çalışma

Terapinin Amaçları

• Güvenli beslenmeyi sağlamak
• Aspirasyon riskini azaltmak
• Akciğer enfeksiyonlarını önlemek
• Yeterli beslenme ve sıvı alımını desteklemek
• Yaşam kalitesini artırmak
• Bireyin mümkün olduğunca ağızdan güvenli beslenmesini, sürdürmesini sağlamak

Erken Müdahalenin Önemi

Yutma bozukluğu tedavi edilmediğinde aspirasyon, zatürre, yetersiz beslenme, sıvı kaybı ve yaşam kalitesinde ciddi düşüş gibi önemli sağlık sorunlarına yol açabilir. Bu nedenle yutma güçlüğü belirtileri fark edildiğinde vakit kaybetmeden bir hekime ve Dil ve Konuşma Terapistine başvurulması büyük önem taşır.

Unutmayın: Her öksürük basit bir durum olmayabilir. Yemek yerken sık öksürme, boğulma hissi veya beslenme güçlüğü yaşayan bireylerin erken değerlendirilmesi, olası komplikasyonların önlenmesinde kritik rol oynar.

Gönüllenme ağaç.

Hasan ile Hüseyin’in,

Beşiği de agaçtandır.

Şu dağ, tepe, düz ovayı,

Kel kör gördükçe içim sızlıyor.

Yahu şu üç kuruşluk İsrail,

Denizden toprak çıkarıp portakal, limon bahçeleri kurdu,

İhracatta rekabet rekorunu kırdı,

Çölü, ağaçlandırdı,

Güllük gülistanlık yaptı da,

Yüce Allah’ın bize bol bol nasip ettiği şu güzel toprakları kel kel bırakıp seyrediyoruz da ona yanarım.

Aksaray gibi İsviçre toprağından da geniş bir vatan toprağında ekonomik değeri yüksek ihracata yönelik meyve bahçeleri kuramadık gitti. Bu da gösteriyor ki yöneticiler protokolu hizmetten sayıyor.

Yazıklar olsun.

Bir zamanlar Koçaş Devlet üretme çiftliği tarım konusunda önderdi.

Ve fakat bu hizmeti örnekleyip özel bahçeler, fidan yetiştiriciler göremedik.

Gidin Konya Meram’a envai çeşit fidan yetiştiren özel sektör yüz dönüm fidanlıktan çuvallarla para kazanıyor.

Bizim Ziraat Mühendisleri de Allah’tan sağlık, devletten aylıktan öteye gidemiyorlar.

Aksaray’da meyveciliğin, sebzeciliğin buğday tarımına ve hatta hayvancılığa alternatif olması zor bir iş değil.

Yeter ki organizasyon olsun.

Bunu yapacak olan da,

Sivil toplum örgütlerinden olan Ziraat odalarıdır.

Oda seçim zamanında sen seçileceksin, ben seçileceğim yarışı ortalığı kasıp kavurur.

Haydi seçildin.

50 Yıldır bu böyle.

Yaptığın hizmeti göster arkadaş.

Hani damızlık sığır, koyun yetiştiren, halka intikal ettiren üniteleriniz.

Kuluçka makinalarınız da sağlıklı kültür ırkı civciv yetiştiren halkı nasiplendiren üniteleriniz var mı?

Gavurdan domates, kabak, salatalık, patlıcan tohumları ithal ediliyor.

Avuç dolusu para verip ekiyoruz.

Tarım ülkesi Türkiye için bu bir ayıp sayılmaz mı.

Aksaray Ziraat odası bu hususlarda hiç bir çalışma yapmadı. Ve halen de yapmıyor.

50 Yıldır, adı var kendi yok.

Tarım İl Müdürlüğü kendi imkanları ile atılımlar yapsa da destek  bulamadı.

Ege ve daha başka yörelerde meyve fidanlarını güzden söküp yastık yaparlar.

Bahar geldikte pazarcılar o yörelerden fidan getirip satarlar.

Bu pazar olmadı. Öteki pazar derken aylarca sökülmüş fidanların suyu kaçar.

Alıp dikenlerin yüz fidandan tek on tanesi tuttu. Gerisi kurudu diye şikayetçidirler.

Sonra, kalite yok aşıda.

Vatandaşların aldatılmasında seyirci kalanlara kızgınım.

Şöyle ki,

Kendi fiidanımızı kendimiz yetiştiremiyoruz da ondan.

Eğer Aksaray’ımızda hatır sayılır fidan üreten şahıs ve firma olsa,

Fidan dikiminin asıl zamanı yaprak dökümüdür.  

Sök getir aynı gün dik.

Bir tanesi şaşmaz. Hiç fire vermeden tutar.

Gariban Aksaraylım,

Ağlama duvarını bir aşamadı gitti.

Kalın sağlıcakla...

Asliye Ceza hakimi Ali Rıza Alparslan vardı.

Cumartesi günü saat 13 de mesai bitince Adliyeden çıkıp maliye binası önüne gelince,

Kasap Şammas’ın oğlu Kara Veyse’in nara attığını gördü.

Her zaman cebinde taşıdığı düdüğünü öttürerek;

Hükümet konağındaki başkomiserlikten bir polis ve bir bekçi koşarak geldi.

Temannah edip, emriniz dediler.

Kafası dumanlı olan rahmetli Kara Veyseli göstererek...

Götürün bunu bir ay ceza verdim. Toplumu rahatsız etmekten diye, katip kararı  yazsın getirsin.

Rahmetli Kara Veysel tenzilatsız bir ay cezasını çektikten sonra tahliye edildi.

Doğruca Hakim Ali Rıza Bey’in odasına gelip;

Senin gibi hakimler sayesinde vatandaş kapısı açık havluda ve damda mışıl mışıl uyuyor,  rahat ediyor.

Hırsızlık, gasp, dövüş kavga kalmadı.

Hiç şikayetçi değilim.

Ver şu mübarek elini öpeyim.

Diye ısrar etti.

Hakim Ali Rıza Bey, Kara Veysel’e kahve ısmarlayıp...

- Bir daha yapma emi.

- Katiyen.

Duyar görürsen idamlık ver razıyım.

Gördünüz ya, Atatürk kanunları ahlaksızlıkları nasıl da bıçak gibi kesiyor.

Dahası var....

Esrarkeşin biri şıh Hamidi Veli Hazretleri türbesinin pencere demirlerini söküp hurdacıya satmıştı.

Yakalandı.

Altı ay ceza yedi. Tenzilatsız yattı.

Gördünüz ya ahlaksız insanlara polis jopu yumuşak geliyor.

Hasandağının meşe sopası lazım.

Eskiden, Zinciriye Medresesi cezaevi idi. Şimdiki müze.

En çok 20 mapus bulunurdu.

Devlet ne ekmek ne de yemek verirdi.

Mahkumların yakınları yiyecek getirirdi.

Çamaşırlarını götürür yıkardı.

Ya da hali vakti yerinde olanlar kesesinden getirttirir kendi yemeklerini kendileri yapardı.

Şimdi ise ekmek elden su gölden.

Koğuşlar temiz ve bakımlı.

Bazı açıkgözler kışı mapushanede rahatça geçirmek içi kasten bir suç işliyor. Mapushaneyi mekan tutuyor.

Gördünüz ya kanunlarımızın nasıl da sulandırıldığını.

Yeni ceza yasası daha da yumuşacık.

Vatandaş, Atatürk kanunlarını istiyor beyler!

Bedenimize göre elbise dikecek terziye ihtiyaç var.

Kalın sağlıcakla...

       Ben şahsen saf niyetle şahsımla ilgili yapılan eleştiri ve yorumlara pek takılmam. Ancak bilmeden dedikodu üzerine insanları yaralayıcı eleştiriler yapıyorsa gereğini yaparım. Burası bir hukuk devleti ise herkes yaptıklarının hesabını verecek ve hukuk önünde ispat etmek durumundadır. Şahsıma yapılan ne kadar incitici saldırı oldu ise hepsinin cezasını hukuk önünde verdim.

       Bu tür yanlış yapanları kim olursa olsun affetmeyin. Kötü niyetli kıskanç insanları cezalandırın. Ama saf bir şekilde iyi niyetle yapılan hataları affedin.

        Unutmayalım ki iki insanın iyi geçinmesi hiç hatasız olmalarıyla değil, birbirlerinin hatalarını hoş görmeleriyle mümkündür. Hata yapmaktan korkarak adım atmamak, risk almamak en büyük başarısızlık kaynağıdır. İnsan denemeden başarıya ulaşıp ulaşamayacağını bilemez. Ayrıca insan hata yapmadan, hatasız davranışı öğrenemez. Ama yaptığı hatalar başkalarına zarar verici olmamalıdır. Bu hatalar en çok kendi yaşamı ile ilgili olmalı, başkalarında hata aramamalı. Eğer bunu yaparsa işi iftira ve yıkıcıya götürür.

         Bazı insanlar vardır ki hataları defalarca aynı hataları defalarca tekrar edip dururlar Kendilerine yapılan hataları da her defasında unutup yeniden güvenen insanlar vardır. Yapılan hataları affetmek evet tabi ki iyi bir davranıştır ama aynı durumları tekrar yaşamamak için aklımızın bir köşesinde de bulundurmak gerekir. Konuyla ilgili çok güzel bir söz var ve ben bu sözü çok seviyorum

         ''Aptal insan ne affeder ne unutur, saf insan hem affeder, hem unutur, akıllı insan ise affeder fakat unutmaz'' Thomas Szasz

       İkinci neden de öz güven eksikliğidir. Kişide öz güven duygusu eksik olduğunda, kendisi için uygun olmayan teklifler karşısında hiç kimseye ''Hayır'' diyemez ve istemese bile aynı hataları tekrar edip durur. Bu tür kişilerin öz güven duygusunu kazanabilmeleri ve gerektiğinde ''Hayır'' diyebilmeleri için gerekiyorsa psikolojik destek almalıdır. Yapılan hataların büyüklüğü kişiyi ümitsizliğe sevk etmemeli. Ne kadar büyük hatalar yapmış olursak olalım. Allah'ın rahmetine sığınmalı ve affedilmeyi ümit etmeliyiz.

        Ne kadar vebal ve günaha girdiğini bilmeyenler her zaman hata yaparlar. Hata yapmaya devam eden insanlar mutlaka cezasını çekmelidir. Ben şahsen buna hiç pirim vermem vermedim de. İnsanların özel hayatları doğru ve yanlıştır o kişinin kendisini bağlar. Söyleyende bunu hukuk önünde ispat etmelidir. Edemiyorsa gerekli cezasını çekecektir. Başkalarının kurması ve talebi ile hata yapıyorsa gereken yapılmalı.

Bu bağlamda Türk devlet geleneği, kesintili kopuşlarla değil, dönüşerek devam eden bir süreklilik mantığıyla şekillenmiştir. Söz konusu süreklilik, siyasi egemenliğin aktarımından ibaret olmayıp, aynı zamanda toplumsal kimliğin, kültürel hafızanın ve devlet aklının da kuşaklar boyunca yeniden üretilmesini ifade eder. Her bir Türk devleti, kendisinden önceki birikimi devralarak onu çağının koşullarına göre yeniden örgütlemiş ve sonraki kuşaklara aktarmıştır.

Bizler, tarihsel sürekliliğini kaybetmemiş, köklerinden kopmamış ve varlığını dış güçlerin himayesine teslim etmemiş bir medeniyetin taşıyıcılarıyız. Kendini tanımlayan, geçmişini bilinçle kavrayan ve geleceğini kendi iradesiyle inşa eden bir millet bilincinin temsilcileriyiz.

Çünkü biz biliyoruz ki bir devlet; yalnızca coğrafi sınırlar, kurumsal yapılar veya hukuki sistemlerden ibaret değildir. Bir devlet, özünde bir kimliktir. Bu kimlik, tarihsel hafıza ile beslenir ve güç ile korunur. Kimliğini kaybeden bir yapı yönünü yitirir; hafızasını yitiren bir toplum köksüzleşir; gücünü başkalarına bağımlı hâle getiren bir devlet ise varlığını sürdüremez.

Dolayısıyla kimlik, hafıza ve güç; yalnızca soyut kavramlar değil, bir medeniyetin ontolojik varlık şartlarıdır. Bu üçlüden herhangi birinin çökmesi, yalnızca bir siyasi yapının değil, bütünsel bir medeniyet tasavvurunun çözülmesine yol açar.

Bir elli boyunda,

Foter şapka giyer,

Bastonla gezerdi.

Lise, Cumhuriyet ve Zafer okulları bahçelerinden geçen iğneci su arkının meravı idi.

Kendisinden iki üç karış uzun iki hanımı vardı.

Hayvancılık yapardı.

Hem de ekin eker biçerdi.

Kapısında yıllıkçı iki çiftçisi vardı.

Eskiden çalışarak helal lokma  yemeye bakılırdı.

Şimdiki gibi tembellik paçadan akmazdı.

Ve de beleş geçinmek için alavere dalavere bilinmezdi.

Altı aylık Ali Rıza efendi 1940 larda çarşı da bir nolu hükümet caddesinde ilk tatlıcı dükkanının sahibi di.

Rahmetli dellal İbrahim Dirican açılışa davet duyurusu yaptı...

Ey ahali... Duyduk duymadık demeyin. Memleketimizde altı aylık Ali Rıza Efendi bir nolu hükümet caddesinde ilk tatlıcı dükkanı hizmete giriyor. Bütün hemşehriler açılışa davetlidir.

Yarın Cuma günü saat onda bedavadan tulumba tatlısı yemeye buyur edilmektedir.

Tulumba tatlısı da nasıl olurmuş diye çarşı esnafı ve de duyanlar açılışa koşuştu. Elleri ile birer ikişer ağzına atanlar yarım saat içinde 50-60 kilo tulumba tatlısını bitirdiler.

Bir hafta aradan sonra bir kilo tatlı satılmayınca...

Vay deyyuslar vay...

Bedava sirke baldan tatlıdır.

Diye koşuştunuz.

Arkası gelmedi.

Tatlı yemeyi öğretmezsem bana da altı aylık Ali Rıza demesinler.

Hem de öyle  oldu.

Dükkan küçük geldi.

Dört nolu hükümet caddesinde büyücek bir dükkana taşındı.

Yeğeni tatlıcı Şammas’a da tatlıcı dükkanını emanet etti.

Şimdi, rahmetli Ali Rıza emmi bir doğrulsa da çarşı ve mahallatı bir dolaşsa onlarca pastane ve tatlıcı dükkanını görse, diyeceği şu...

Vay deyyuslar vay...

Danayı bana güttürdünüz,

Hakı başkalarına verdiniz.

Rahmetli Ali Rıza emminin kabri nur olsun.

Kalın sağlıcakla...

Bu çerçevenin merkezinde yer alan kimlik, hafıza ve güç üçlüsü, bir medeniyetin varlık şartlarını belirleyen temel unsurlar olarak ortaya çıkmaktadır. Kimlik, bir toplumun kendisini nasıl tanımladığını ve hangi değerlere dayandığını belirlerken; hafıza, bu kimliğin tarihsel sürekliliğini sağlar. Güç ise bu iki unsurun korunmasını ve sürdürülebilirliğini mümkün kılar. Bu üçlü yapıdan herhangi birinin zayıflaması, yalnızca bir devletin değil; o devleti var eden medeniyetin çözülmesine yol açar.

Ancak çağdaş dünyanın karmaşık yapısı içerisinde bu unsurların korunması, yalnızca geleneksel yöntemlerle mümkün değildir. Modern dönemde devletler, sadece askeri ya da siyasi güçle değil; bilgi üretimi, kültürel etki, ekonomik bağımsızlık ve toplumsal direnç gibi çok boyutlu unsurlar üzerinden varlıklarını sürdürmektedir. Bu nedenle Türk devlet geleneği, tarihsel birikimini korurken aynı zamanda çağın gerekliliklerine uyum sağlayan bir dönüşüm yeteneğine sahip olmalıdır.

Bu dönüşümün temelinde yer alan unsur ise insandır. Devletin sürekliliği ve gücü, doğrudan nitelikli insan kaynağına bağlıdır. Akılcı, sorgulayıcı, ahlaki bütünlüğe sahip, aidiyet bilinci güçlü bireyler yetiştirilmeden ne kurumsal yapıların güçlendirilmesi ne de medeniyet tasavvurunun sürdürülebilirliği mümkün olabilir. Bu bağlamda eğitim sistemi, yalnızca bireysel gelişimi değil; aynı zamanda toplumsal düzeni ve devletin geleceğini belirleyen stratejik bir alan olarak öne çıkar.

Bununla birlikte, kurumsallık ve liyakat ilkesi, bu insan kaynağının etkin bir şekilde değerlendirilmesini sağlayan temel mekanizmaları oluşturur. Devletin kişisel bağlılıklar yerine rasyonel ve şeffaf kurumsal yapılar üzerinden işlemesi, uzun vadeli istikrarın vazgeçilmez şartıdır. Liyakatten uzaklaşan yapılar, yalnızca idari zafiyet yaratmakla kalmaz; aynı zamanda toplumsal güveni zedeleyerek çözülme süreçlerini hızlandırır.

Ekonomik yapı ise bu bütünlüğün maddi temelini oluşturur. Üretim temelli, sürdürülebilir ve bağımsız bir ekonomi modeli, siyasi egemenliğin korunmasının ön koşuludur. Kültürel alan, bu ekonomik ve siyasal yapının anlam dünyasını şekillendirirken; sanat, edebiyat, tiyatro ve sinema gibi alanlar, kolektif hafızanın taşıyıcıları olarak medeniyet sürekliliğini sağlar. Bu nedenle kültürel üretim, yalnızca estetik bir faaliyet değil; aynı zamanda stratejik bir varlık alanıdır.

Aynı şekilde güvenlik anlayışı da klasik sınır koruma paradigmasının ötesine geçerek, bilişsel, kültürel ve psikolojik boyutları kapsayan çok katmanlı bir yapıya evrilmiştir. Bu bağlamda güvenlik, yalnızca dış tehditlere karşı bir savunma refleksi değil; toplumsal bilinç, kurumsal dayanıklılık ve kültürel bütünlüğü kapsayan sürekli bir farkındalık hâlidir.

Türk devlet geleneği açısından din ve bilim arasındaki denge de bu bütünsel yapının önemli bir parçasıdır. Akıl ile inanç arasındaki uyum, hem bireysel düşünce sisteminin hem de toplumsal düzenin sağlıklı işlemesi açısından kritik bir rol oynar. Bu dengeyi bozan, kapalı ve hiyerarşik yapılar oluşturarak toplumsal bütünlüğü zedeleyen her türlü yapılanma ise devletin kurumsal yapısı açısından tehdit teşkil eder.

Bütün bu unsurlar, Türk medeniyet tasavvurunun yalnızca geçmişe ait bir anlatı olmadığını; aksine günümüz ve gelecek için uygulanabilir bir model sunduğunu göstermektedir. Bu model, durağanlığı reddeden, sürekli gelişimi esas alan ve bilinçli bir irade ile kendini yeniden üretebilen dinamik bir yapıya dayanır.

Dolayısıyla bu çalışma, Türk devlet geleneğini yalnızca tarihsel bir perspektifle ele almak yerine; onu çok boyutlu bir medeniyet modeli olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Amaç, geçmişten gelen birikimi günümüz koşulları ile bütünleştirerek, bağımsız, güçlü ve sürdürülebilir bir devlet yapısının teorik ve pratik temellerini ortaya koymaktır.

Bu bağlamda ortaya konulan yaklaşım, yalnızca akademik bir analiz değil; aynı zamanda medeniyetin yeniden inşasına yönelik bilinçli bir yön tayini olarak değerlendirilmelidir. Çünkü tarihsel gerçeklik açıkça göstermektedir ki, kimliğini koruyabilen, hafızasını canlı tutan ve gücünü bağımsız bir şekilde inşa edebilen toplumlar, yalnızca varlıklarını sürdürmekle kalmaz; aynı zamanda çağın yönünü belirleyen kurucu aktörler hâline gelirler.

Ortağı İsmail ile çarşamba pazarında, sarı inek yağını toplar.

Gaz tenekelerine basar,

Teneke kapaklarını lehimletir,

Haşim ağanın üstü açık kamyonu ile, tozlu topraklı yolda 15 saatte Ankara’ya varırlar,

Meşhur Aksaray tereyağını belli yerlere götürürler ekmek paralarını çıkarırlardı.

Her hafta böyleydi.

Aksaray Adliyesinde Savcı Saffet Bey, yağcı Ömer ağayı çağırır...

Ankara’daki arkadaşıma iyisinden bir teneke yağ yapın.

Şu parası. Mektup vereceğim. Götürüp teslim edin der.

Güzel duğran yağından özel olarak bir teneke yağı giderken götürürler.

Okuma yazmaları yoktu.

İkide bir mektuptaki adresi buldukları adama okuttururlar.

Vara vara koca binaya varırlar.

Kaç kat çıktılarsa,

Önlerine bir döner kapı çıkar.

Ortağı İsmail’e; Şuradan tut buradan itele derken,

Kapı güreden salona yıkılmasın mı.

Odalarda ne kadar memur varsa salona çıkar.

Karayanız uzun boylu biri;

- Bu ayıları buraya kim soktu.

Diye bağırınca suçlanırlar.

Mektup da bağıran daire başkanına inmiş.

Odasına alır,

Kahve getirtir.

Hal hatır sorduktan sonra şoförünü çağırır.

Gidin bu adama yağı teslim edin der.

Ömer ağaya  Ankara  dönüşünde bir şakayı da rahmetli Şevki Özgel yapar.

Elimizdeki şu gazetenin yarısı kadar iki yaprak Karagöz, Hacivat köylü gazeteler gelirdi haftada iki gün.

Toru topu hepsi 300 adetti.

Şevki Özgel bu gazetelerden el kadar iki parça keser;

- Ömer ağa hayvanları yazdırmadan gitmişsin. Cezası ağır. Git maliyeye der.

Ömer ağa maliyeye gider.

Tahakkuk memurluğu kapısı yanına Konya ayakkabısını çıkarır, üstüne de foter keçe şapkasını kor, yün çorapla içeri girer.

130 Kiloluk Ömer ağa,

60 kiloluk vergi memuruna;

- Abi. Ben inekleri yazdırdım.

Bir seflik olmuş ketim gösterilmiş. Şu ihbarnameyi göndermişsiniz diye gazete kağıt parçalarını gösterir.

Memur;

- Bunu sana kim verdi?

- Ortağım İsmail verdi.

Deyince

Onun hayvanları ketim.

Git bu gazete parçalarını ona ver.

Ömer ağadan ter boşandı.

Kapıyı bulamadı.

Dolaplara asıldı kapı diye.

Şapkayı, ayakkabıyı unutup sokağa çıkınca;

Şevki Özgel gülerek;

Ömer ağa, şapkayı ne yaptın. Ayakkabın da yok

Diye eğlenmeye başlarlar.

Ömer ağa da basar küfürü.

Maliyeye giremez.

Odacı getirir şapka ile ayakkabıyı.

Ömer ağa başından geçen cehaletliği anlatır.

Gömleğimi satıp çocuklarımı okutacağım derdi.

Allah rahmet eylesin.

Kabri nur olsun.

Kalın sağlıcakla...

      Ben şahsen 23 yıldır açık ve alenen yazılarımla ak Parti yi destekledim. Ama şu anda eskisi gibi değilim, oy atmayacağım, oy atabilecek bir parti olursa ona atacağım, yoksa oy atmayacağım. Eğer ben bunu söylüyorsam diğer insanları siz düşünün.

        Cuma günü dişim sızlamıştı Dr. Hacı Karaca’ya gittim burası Hükümet Meydanı yakını iken hemşerilerimle oturdum konuşmadan dinledim. İnanın bin dokun bin ah işit, vatandaş neler konuşuyor. Vatandaş onu yapmışın bunu yapmışın düşünmüyor cebini düşünüyor.

       Eğer ekonomide bir düzenleme olup vatandaşın cebi düzelmezse göreceksiniz seçimde ortalık allak bullak olacak. Çoğu insan sandığa gitmeyecek ne kadar insanın oy kullanmadığı ortaya çıktığında hep beraber göreceğiz.

       CHP iç savaşına falan kimse bakmıyor, ayrılsalar da yarın bir araya gelirler diyor vatandaş. Eğer iktidar bu kargaşadan oy alırız hesabı yapıyorsa vatandaşın ekonomisini düzeltmezse işleri çok kötü. Aday kim olursa olsun vatandaş hesap soracağa benziyor.

       Vatandaşın ayağının altına altında döşesen cebini boşalttı isen sana sırt döner. Emekliler allak bullak ederek nerede ise emekli memur ile eş değer hale getirirsen öfke hat safhadadır. Ben bir emekli memur olarak maaşımızı yeterli görmemekteyim ve buna çok kızgınım.

        Büyük bir ihtimalle seçime beş altı ay kala erken seçim yaparak Sayın Erdoğan yeniden aday olacak. Dolayısı ile bu siyasi kargaşada yeniden seçilirim hesabı yapılıyor ama bu düşünce yine diyorum ekonomi düzelmezse zor görünüyor.

         Böyle bir siyasi kargaşa içerisinde yine biz kazanırız düşüncesi çok yanlış. Bunun sonuçlarını seçimlerde göreceğiz. Vatandaşında zaten fazla da siyasetle pek derdi yok, vatandaşın derdi cebidir. Onun için gün geldiğinde neler olacak hep birlikte göreceğiz.

       Dolayısı ile ülkede ekonomide karışık, siyasette karışık, vatandaşın derdi siyaset değil derdi ekonomidir. Evet, iktidarın güzel yaptığı işler var, ama vatandaşın cebi boş ise onun nazarında sende yoksun. Ben zaman zaman vatandaşın içerisine oturur onları dinlerim, isterseniz sizde bazen bunu yaparsanız görebilirsiniz.

Yüce milletimizin iftiharı,

Büyük devlet adamı,

Dirayetli kumandan,

Mustafa Kemal Atatürk’ü 67 kez bir daha anıyoruz.

Aziz ruhu önünde tazimle eğiliyoruz.

10 Kasım 1938 de saat 9’u 5 geçe çok sevdiği milletine,

Üzerinde titrediği büyük Türk devletine, ve hayata elveda dediği o gün ve saatlerde ben, Cumhuriyet ilkokulu 5. sınıf öğrencisiydim.

Coğlakının ağzında, şimdi rahmetli Celal Altınok varislerinin oturduğu rahmetli Tahir Gürsoy’un evinde askerlik şubesi başkanı ikamet ederdi. Oğlu da benim sınıf arkadaşımdı.

Her günkü gibi sabah okula giderken yolumun üstündeki arkadaşıma uğrar, beraber giderdik okula.

Atatürk’ün öldüğü gün de öyle oldu. Sokak kapısını açtım ve bir baktım ki arkadaşım ağlıya ağlıya dışarı  fırladı ve bana sarıldı.

Ben sandım ki babasından iyice sopa yedi ve ipten boşanır gibi evden kaçıyor;

Ve bana;

- Duymadın mı atamız öldü. Sende ağla diyor, var gücü ile ağlıyor, göz yaşlarına mendil dayanmıyordu.

Ne yapacağımı şaşırdım. Herkes de benim gibi Atatürk’ün ölümü ile müthiş bir sükutu hayale daldık, moral çöküntüsüyle dolduk.

Ve bize öyle geldi ki,

Atatürk öldü diye,

Yunanı, Bulgarı, Rusu ve daha başkaları hemen saldıracak ve aziz vatanımızı pay pay edecekler

O zamanlar bir mahallede üç beş radyo ya var ya da yoktu.

Halk nereden duyacaktı.

Okullara geldik ve bahçeye konmuş radyodan;

Ağla gözüm ağla,

Yaşlar dil olsun,

kurumuş dereler,

Baştan sel olsun.

Çiçek kara açsın,

Çayır kül olsun,

Türklük yüreğini dağlasın gayrı,

Cihanda bizimle ağlasın gayrı.

Muallim beylerin ve muallime hanımların ellerinde mendil, gösyaşlarını silerek ağlamaları biz öğrencilerin de daha fazla ve hıçkıra hıçkıra ağlamaklığına klvuzluk ediyordu

Atatürk’ün ölümünü takip eden yıllarda,

Ve anma günlerinde,

Saat 9’u 5 geçe Azmi Milli Un fabrikasının sireni halkımızı saygı duruşuna davet ettiği zaman,

Bunun ne olduğunu bilmeyen bazı vatandaşlar yürümeye devam edince polis joplar karakola götürür ve bir hayli eziyet ederdi.

Derdini anlatacak bir merci de bulunmazdı. Halkın % 90’ının okuma yazma bilmediği bir devirde.

Kalk... kalk...

Otur... otur...

Komutana mutlak bir itaat vardı ihtifalde,

Saat 9’u beş geçe çalan sirenlerle beraber.

Yolda yolakta, çarşı ve pazarda 7’den yetmişe dek her yaşta vatandaş,

Zorlanmadan,

Esas vaziyetinde durup,

Atatürk’ün manevi huzurunda saygı ile eğildiğine şahit oldum.

Ve evvelleri bildiğim için,

Bugünkü vatandaşların idraki

.Beni çok mutlu etti.

Demek ki cehaletin sırtı yere gelince,

Ve gerçekler anlaşılınca,

Vefakar ve fedakar Türk halkı

Sevgiye dayanan saygıda,

Hiç de kusur etmiyor.

      Geçtiğimiz günlerde üç beş kişi beraber oturuyoruz konu Belediyeler idi. Bana bununla niye yazı yazmadığım soruldu, bende konu hukuka aktarıldı bekleyelim görelim dedim. Ama bu kadar Belediyelerde para var mı nereden alıyorlar bu parayı diye soruldu ben bu konuya değineyim.

        Hukuken ve itibar olarak Milletvekilliği önemli, iş ve icraat olarak Belediye başkanı önemli. Bana sorsanız Belediye başkanı Milletvekilinden önemli. Milletvekili gücü varsa şehri için icraat, devlet kurumları almak, kendisinin emekli olduğunda ölünceye kadar maaş almak.

       Türkiye Büyük Millet Meclisi üyesi olmak, bunun dışında iktidarsa biraz da siyasi itibar. Odaları bile yok ne bütçesi var, nede bir gücü var sadece dokunulmazlığı var. Tabi iktidarsa devletin üst kademelerinde seçildiği il için alabilirse hizmetler alabilmek.

        Belediye Başkanın devletten nüfusuna göre her ay ödeneğinin gelmesi. Bunun dışında şehrin nerede ise tüm gelirlerini Belediyenin toplaması. Emlak vergisi, çöp vergisi, harçlar ve yapılardan alınan gelirler bunların hepsi Belediyeye ödenmektedir.

        Dolayısı ile bunun harcamaları da Başkan ve meclis üyelerine ait. Yapacağı her şeyi kendisinin yapması, alınacak elamanları almak, araç ve gereçleri almak ve hizmet yapmak anlayacağınız devlet içinde bir devlet. Devlet sadece kontrol edip denetler.

        Yani anlayacağınız denetime takılmazsa oda güzel, ihaleleri kendisi yapar. Bunun perde arkasını bilemezsiniz, tabi birde müteahhit yabancı ise hiç bilemezsiniz. Yani Belediyelerin harcamasının önü açık sadece bunu üst kademeler bilir.

        Ben eski bir Belediyeci olduğum için iyi biliyorum, idarecilikte yaptım. Akıllı, zeki ve kafanız çalışıyorsa hiçbir zaman sevilmezsiniz. Seven getirir yeni gelen ise sizi alır çöpe bile verir. Bu kurumlarda görmeyeceksin, aklın fazla çalışmayacak geçinir gidersin.

        Sadece Belediye Başkanın görevi bitince Milletvekilliği gibi yüksek düzeyde emekli maaşın yok. Onun için Belediye Başkanlığından ayrılanlar Milletvekili olmak için çabaladığı bu olsa gerek. Ne yapalım Allah gözlerini doyursun.

        Belediye başkan adaylığı partili oluyor, neden partiye bağlı derseniz yeniden aday olmak için partisi ile iyi geçinmesi lazım. Yoksa kimse hesap soramaz ve emirlerine de girmez, çaldığım düdük hesabı.

       Yani anlayacağınız icraat konusunda Belediye başkanı konum olarak daha iyi. Belediyelerin lüzumsuz harcamaları olmazsa iyi gelirleri var, bundan dolayı devletten çok para alıyorlar, rüşvette bundan dolayı çok. Milletvekilliği ise devlet kademesinde önemli, bir valinin bütçesi var mı? Olması mümkün değil, vekiller ile birlikte ile alınacak hizmetleri takip eder. Devletin işleyişini ve asayişini muhafaza eder, daireler arasında iş birliğine önem vererek ilde birlik ve beraberliği sağlar.

Bizler, tarihsel sürekliliğini kaybetmemiş, köklerinden kopmamış ve varlığını dış güçlerin himayesine teslim etmemiş bir medeniyetin taşıyıcılarıyız. Kendini tanımlayan, geçmişini bilinçle kavrayan ve geleceğini kendi iradesiyle inşa eden bir millet bilincinin temsilcileriyiz.

Çünkü biz biliyoruz ki bir devlet; yalnızca coğrafi sınırlar, kurumsal yapılar veya hukuki sistemlerden ibaret değildir. Bir devlet, özünde bir kimliktir. Bu kimlik, tarihsel hafıza ile beslenir ve güç ile korunur. Kimliğini kaybeden bir yapı yönünü yitirir; hafızasını yitiren bir toplum köksüzleşir; gücünü başkalarına bağımlı hâle getiren bir devlet ise varlığını sürdüremez.

Dolayısıyla kimlik, hafıza ve güç; yalnızca soyut kavramlar değil, bir medeniyetin ontolojik varlık şartlarıdır. Bu üçlüden herhangi birinin çökmesi, yalnızca bir siyasi yapının değil, bütünsel bir medeniyet tasavvurunun çözülmesine yol açar.

Amaç: Süreklilik, Bağımsızlık ve Yükseliş

Bizim ideolojik duruşumuz, açık bir hedefler bütünlüğüne dayanır. Bu hedeflerin başında, bağımsızlığın mutlak ve tartışılmaz bir gerçeklik hâline getirilmesi gelir. Bağımsızlık, yalnızca siyasi bir statü değil; ekonomik, kültürel ve zihinsel boyutları olan çok katmanlı bir özgürlük alanıdır.

Bununla birlikte toplumsal düzenin sağlam temeller üzerine inşa edilmesi ve bu düzenin sürdürülebilirliği esastır. Çünkü düzensizlik, yalnızca bugünü değil, geleceği de tehdit eder. Bu bağlamda medeniyet yürüyüşü, kesintiye uğramaması gereken tarihsel bir akıştır.

Biz durgunluğu reddediyoruz. Statik bir varoluş anlayışını değil, sürekli ilerleme ve dönüşüm ilkesini benimsiyoruz. Hareket, bizim için yalnızca bir tercih değil; varoluşun zorunlu bir biçimidir.

İnsan Tasavvuru: Bireyden Topluma

Her ideolojik sistemin merkezinde bir insan anlayışı bulunur. Bizim yaklaşımımız, insanı çok boyutlu bir varlık olarak ele alır.

İdeal insan; 

Eleştirel düşünme yetisine sahip, sorgulayıcı bir zihniyet taşır,

Aidiyet bilincine sahip, kültürel ve tarihsel bağlarını idrak eden bir ruhu barındırır,

Fiziksel olarak güçlü, dayanıklı ve disiplinli bir bedene sahiptir,

Ve en önemlisi, sorumluluk duygusuyla hareket eden ahlaki bir bütünlüğe sahiptir. 

Bu çerçevede birey, yalnızca kendisi için değil; toplum ve devlet için de bir değer üretir. Çünkü devletin gücü, nicelikten ziyade niteliksel insan kaynağı ile ölçülür.

Devlet Anlayışı: Kurumsallık ve Liyakat İlkesi

Bizim savunduğumuz devlet modeli, kişisel egemenliklerin değil, kurumsal sürekliliğin esas olduğu bir yapıdır. Bu yaklaşım, modern devlet teorisinin temel ilkeleriyle örtüşen bir rasyonaliteye dayanır.

Bu sistemin merkezinde liyakat bulunmaktadır. Görev ve yetkiler, yalnızca ehliyet sahibi bireylere verilmelidir. Sadakat ise bu yapının devamlılığı için vazgeçilmez bir bağlayıcı unsurdur. Kültürel bağlılık, toplumsal bütünlüğün korunmasında temel rol oynar.

Bu çerçevede kayırmacılık, nepotizm ve ayrıcalık, sistemin yapısal bütünlüğünü bozan unsurlar olarak reddedilir. Devlet görevi bir imtiyaz değil; ağır bir etik ve kamusal sorumluluktur. Bu sorumluluk, ancak yetkin bireyler tarafından taşınabilir.

Güvenlik Paradigması: Çok Katmanlı Tehdit Algısı

Güvenlik anlayışımız, klasik sınır temelli yaklaşımların ötesine geçer. Modern dünyada tehditler, yalnızca fiziksel alanlarda değil; düşünsel, kültürel ve psikolojik düzlemlerde de ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle güvenlik, yalnızca askeri bir mesele değil; aynı zamanda bilişsel ve toplumsal bir direnç meselesidir. Açık düşmanlara karşı uyanık olmak kadar, görünmeyen yapılara ve manipülatif süreçlere karşı bilinçli olmak da zorunludur.

Bu yaklaşım, güvenliği bir “savunma refleksi” olmaktan çıkararak, sürekli bir “farkındalık hâli”ne dönüştürür.

Ekonomi: Üretim Temelli Bağımsızlık

Ekonomik bağımsızlık, siyasal bağımsızlığın ön koşuludur. Üretmeyen toplumlar, uzun vadede bağımlılık ilişkilerinden kurtulamaz.

Bu nedenle ekonomi anlayışımız; üretim, kaynak kullanımı ve sürdürülebilir büyüme ekseninde şekillenir. Toprağı işlemek, doğal kaynakları etkin biçimde değerlendirmek ve sanayi üretimini artırmak bu yaklaşımın temel bileşenleridir.

Amaç, dışa bağımlı bir ekonomik yapıdan kurtulmak ve kendi kendine yeterli, dirençli bir sistem inşa etmektir. Bu, yalnızca ekonomik değil; aynı zamanda stratejik bir zorunluluktur.

Din ve Bilim Arasında Epistemolojik Denge

Bizim yaklaşımımız, din ve bilimi birbirine karşıt iki alan olarak görmez. Aksine bu iki yapının, farklı bilgi üretim biçimleri olarak birbirini tamamladığını kabul eder.

Din, toplumsal birlik ve değerler sisteminin inşasında rol oynarken; bilim, doğayı anlama ve dönüştürme sürecinin temel aracıdır. Akıl ile inanç arasındaki denge, medeniyetin sürdürülebilirliği açısından kritik bir öneme sahiptir.

Bu bağlamda ne akıldan uzak bir inancı ne de değerden kopmuş bir aklı yeterli görürüz. Hakikat, bu iki alanın dengeli bir birlikteliğinde ortaya çıkar.

Kültür ve Hafıza: Sürekliliğin Taşıyıcısı

Kültürel hafıza, bir milletin varoluş bilincinin temelini oluşturur. Tarihini unutan toplumlar, kimliklerini kaybetme riski ile karşı karşıya kalır.

Bu nedenle tarihsel bilgi, yalnızca geçmişi öğrenmek için değil; bugünü anlamlandırmak ve geleceği inşa etmek için gereklidir. Kültür ise bu bilincin canlı tutulmasını sağlayan dinamik bir üretim alanıdır.

Biz taklitçi bir anlayışı reddediyoruz. Bunun yerine, dış etkileri analiz eden, özümseyen ve kendi özgün yapısına uyarlayan bir yaklaşımı benimsiyoruz. Gerçek gelişim, özgünlük ile mümkündür.

Gelecek: İrade ve Başlangıç

Toplumsal dönüşümler, ani ve kendiliğinden gerçekleşmez. Her büyük değişim, bilinçli bir irade ve uzun vadeli bir çaba gerektirir. Ancak bu süreç, bir başlangıç anına ihtiyaç duyar.

Bu başlangıç, ertelenemez. Çünkü her gecikme, çözülmeyi hızlandırır. Dolayısıyla ilk adım, her zaman bugünde atılmalıdır.

Sonuç: Bir Metin Değil, Bir İrade Beyanı

Bu metin, yalnızca düşüncelerin sistematik bir ifadesi değildir. Aynı zamanda bir yön tayinidir. Bir çağrıdır. Bir irade beyanıdır.

Amaç; 

Nitelikli ve güçlü bireyler yetiştirmek,

Bu bireyler üzerinden sağlam bir toplumsal yapı kurmak,

Ve bu yapı ile bağımsız, güçlü ve sürdürülebilir bir devlet inşa etmektir. 

Bu bir teori değil, bir yoldur.

Ve tarih göstermiştir ki, bu yolu korkusuzca yürüyenler, yalnızca var olmaz; yön verenler hâline gelir.

Pamucaktaki evinde otururdu.

İhtiyat zabiti idi.  Yani yedek subaydı.

Askerlik dönüşü maliye merkez tahsildarı oldu.

Aksaray’da toplanan vergiler Vilayetimiz Niğde’ye gider.

Memur maaşları Niğde’de ödenir.

Aksaray’da görev yapan memurlar da 10-15 gün sonra,

Bazen bir iki ay bekler ve para bulundukça maaş ödenirdi.

Niğde Defterdarı, Aksaray mal müdürünü sıkıştırır;

Vergi tahsilatını hızlandırın acele para gönderin derdi.

Mal müdürü de tahsilat memurunu sıkıştırır,

Tahsil memuru da,

Tahsildarlarını sıkıştırırdı.

Tahsil memuru, Vergi tahsilatı yapamıyorsun diye merkez tahsildarı Acemli Ziya hocaya bağırıp çağırırdı.

Ziya Hoca da;

Hacze gidiyoruz, adam tencerede pişiriyor kapağında yiyor. Neyini alacağız. Ben bu işi yapamıyacağım diye istifa edip gitti.

Ankara’da bir camiye imam oldu.

Emekli oldukta Aksaray’a döndü. Pamucakdaki evine yerleşti.

Karşılaştığımız da;

- Boşa bakma gözüme. Ben daha 20 yıl ölmeyeceğim.

Daha da adam olmazsa bu insanlar,

Şöyle şöyle yapacağım, öyle gideceğim mezara.

Derdi.

Bir zaman sonra;

- Hoca efendi nerelerdesin bir aydır göremedim seni.

Doğru...

Bizim uşak emrivaki etti.

Uçak bileti göndermişler.

Gel de Hanyayı Konya’yı gör dediler.

Gittim...

Bir aydır Almanya’daydım.

- İyi... Ne gördün ne geçirdin.

- Ne mi...

Bereket versin kelimeyi şahadet getirmeye dilleri dönmüyor.

Eğer bir de la ilahe illallah Muhammedin Resulallah.

Deyiverirlerse,

Anamızı ağlatırlar!

Avrupa’yı bir cümle ile anlatıverdi Ziya Hoca.

Aksaray’ın Nasrettin Hocası Ziya Güvenç’in yattığı yer nur olsun.

Allah rahmet eylesin.

Kalın sağlıcakla...

Mideyi yormaz, sindirim sistemini rhatlatır.

İşte bu sebepten sofraların garnitürü yeşillik.

Marul,

Yeşil Soğan,

Tere - Maydonoz,

Roka,

Ekşi ot,

Çıtlık,

Sebzelerden de,

Ispanak,

Lahana,

Pırasa,

Domates-Biber

Bilhassa yaşlılar için bulunmaz nimet.

Satılıyor ki bahçeci üretiyor.

Yalnız Aksaray mı,

Nevşehir, Koçhisar,

Ve daha başka pazar buluyor yeşillik.

Laleli ve Çiftlik mahalle sakinlerinin güvencesi Ramazan ayı.

İki ay öncesinden ekilip dikiliyor, Oruç ayında cadde boyları sıra sıra yeşillik satanlarla dolum dolum dolu.

Ben yeşillik üretenlerle konuştum.

Bir dönüm marul ektim.

Damlama usulü yer altı suyu ile suladım.

Tarlada tanesini 500 liradan sattım.

Beş milyarını aldım.

Allah bereket versin.

Beş milyar da diğer yeşillikten,

Ve etti on milyar.

Bir yıllık geçimimi 5-6 dekar tarladan çıkarıyorum.

Dediği zaman hayran oldum. Alnından öptüm.

Böylesi yeşilliği yetiştiren yüzlerce bahçeci tanırım.

Kanalda su yok ve fakat kuyu açıp dalgıçla ve de yağmurlama ya da damlama usulü teknikle iyi ürün yetiştiriyor.

İyi para ile satıyorlar.

Kendi mali tarlası olmayan da icarla arazi kiralıyor.

Ekmeğini yeşilden çıkarıyor.

İş bilenin kılıç kullananın.

Kalın sağlıcakla...

Kitabında , kırsal alanlardaki,idari yapının değişimleri, nüfus hareketlerini ve değişen ihtiyaçları kaleme almış. Bugün Türkiye'de önemli bir dönüşüm süreci yaşanmaktadır.

Sivas'ta 854 köyde yaptığı anketler ve köy muhtarlarıyla birebir, bazen 2-3 defa yaptığı çalışmalarında , altyapı hizmetleri,eğitim ve sağlık imkanları ve temel başlıklar çerçevesinde değerlendirilmiştir.

 Günümüzde kır ve kent arasındaki farklılıkların azalması köylerin geleceğine dair yeni sorunlarıda beraberinde getirmektedir.  68 Aksaray Kültür Derneği olarak yaptığımız ziyarette;derneğimizin yaptığı çalışmalarıda anlatma fırsatı bulduk. Aksaray İl Özel İdaresinin sorumluluk bölgesinde yapılan işlerden haberdar olduk. Aksaray İl Özel İdare Genel Sekreteri, sayın valimiz Samet Öztürk’e gösterdiği  yakın  ilgiden dolayı teşekkürlerimizi arz ediyorum. Çalışmalarında Allah'tan kolaylıklar diliyorum. Kitapta verimli çalışmaların Aksaray’da da uygulanarak sonuç alınması hususunda beklentilerimiz olduğunu belirtiriz.

Orduyu yıpratmak isteyenler var. Buna asla müsade etmeyiz, göndermesi yaptı.

Böylesi sert bir mesaja ihtiyaç duymasının sebebi olsa gerek.

Üç ay evvel de;

Görevimiz kısıtlanıyor.

Diyen Genel Kurmay başkanı Orgeneral sayın Özkök, elbette politikacılara;

Benim işime karışma

Demek istiyor.

Ordunun rahatsızlığı bundandır.

1959 Yılı son ayında demokrat parti iktidarının başkanı rahmetli Adnan Menderes;

Ben orduyu yedek subayla da yönetirim.

Sözünü kendi sesinden radyoda duyduğum zaman,

Fes başımdan fırladı...

Eyvaaah diye bağırmıştım.

Ordusunu, milletini, vatanını çok çok seven Menderes yanlışın yanlışını yapmıştı.

Ve o zaman vatandaş;

Uçak kazasından sonra Menderes’in akli dengesinin bozulduğunu söylenmeye başladı.

Halkın sevgilisi olan Menderes yanlışın faturasını canı ile ödedi. İdam edildiler.

27 Mayıs 1960 da askeri ihtilal ile Türkiye sarsıldı.

Elbette insanların yanlışı olur,

Ancak devleti yönetenlerin koskoca çam devirmesi hele hele demokrasilerde hiç affedilmez.

Hiç bir kimse ve de politikacı

Kışla, Okul, cami bizim arka bahçemiz demeye kalkmasın.

Ortak değerlerimizi korumak mecburiyetindeyiz.

İç ve dış düşmanlarımız bu ortak değerlerimizi etkisiz hale getirme çabasındadırlar.

Ordu, milletin ta kendisidir.

Milleti millete düşman etmek haçlının ekmeğine yağ sürmektir.

Ortadoğu ve Avrupa’nın en güçlü ordusu Türk Silahlı kuvvetleridir.

Kıskananlar var.

Bu gücü kaybettiğimiz gün her dağın tepesinde eşkiya türer.

Uyarılara dikkat gösterilmeli,

Milletin gözbebeği Türk ordusunu canımız pahasına koruyup kollamalıyız.

Hiç bir vatandaşımız ordusuna toz kondurulmasına razı değildir.

Sonra, altın diye avuçladıklarımız çakıl taşı çıkarsa,

Milletçe ağlarız.

Kalın sağlıcakla...

mevcut. Her Pazara gittiğimde  bir daha pazara gelmem diyorum.

            Maalesef insanlar alış veriş için gitmek zorunda kalıyor,

            Lakin daha pazara girer girmez avazı çıktığı kadar bağıranlar, sakın pazara gelmeyin mi demek istiyorlar.

            Tezgah önünden geçen bayanları görünce de, mala bak, ne mal ya, malın iyisi burada diyerek terbiyesizce bağıranlara ne demeli,

             Tezgahında etiket yok, müşteri fiyat sorup ayrılınca, haydi yallah anca gidersin diyenler.

             Velhasıl düzgün çalışan, müşterisine iyi davranan esnaflarda aynı kefe içinde eriyip gidiyorlar.

             Hattı zatında Esnaflar birbirlerini oto kontrol çerçevesinde uygunsuz davrananları   uyarması gerekir.

             Bağırıp çağıran gürültü yapanlar çoğunlukta olduğundan onlarda öte git, bağırma  diyemiyorlar.

             Pazar yerlerinde oluşan bu gürültü kirliliğine kim dur diyecek diye düşünüyorum.

             Başta Belediye bu duruma acilen bir el atmalı, İstinasız bütün tezgah sahipleri sattığı

Ürününü fiyat etiketini koymalıdır, böylece vatandaş fiyat sormadan istediği yerden  sakince

alış verişini yapar gider.

             Evet gürültüden uzak, sakin bir şekilde, Pazar yerlerini düzene sokacak merciiler acilen aranıyor.

             Pazar yerinde düzeni sağlamak için, Bilhassa Sebzeciler ve Manavlar dernek başkanına ve Zabıtalara büyük bir görev düşmektedir.

             Pazar yerlerinde Gürültü kirliliğini bertaraf etmek için. Aksaray Belediyesinin bu duruma en kısa zamanda bir çözüm getireceğine inanıyorum. 

Dil ve Konuşma Terapisti Ne İş Yapar?

• Dil ve konuşma becerilerini değerlendirir.
• İletişim güçlüklerinin nedenlerini belirler.
• Kişiye özel terapi programı hazırlar.
• Dil, konuşma ve iletişim becerilerini geliştirmek için terapi uygular.
• Ailelere ve bakım verenlere danışmanlık yapar.
• Gelişimi takip ederek gerekli düzenlemeleri yapar.

Hangi Alanlarla İlgilenir?

Dil Bozuklukları

• Gecikmiş dil ve konuşma
• Alıcı dil bozuklukları
• İfade edici dil bozuklukları
• Özgül dil bozukluğu

Konuşma Sesi Bozuklukları

• Sesleri yanlış söyleme
• Harf düşürme veya değiştirme
• Artikülasyon bozuklukları
• Fonolojik bozukluklar

Akıcılık Bozuklukları

• Kekemelik
• Hızlı ve düzensiz konuşma

Ses Bozuklukları

• Ses kısıklığı
• Ses teli problemleri
• Nefesli veya zorlanmalı ses kullanımı

Motor Konuşma Bozuklukları

• Apraksi
• Dizartri

Yutma ve Beslenme Bozuklukları

• Yutma güçlüğü (disfaji)
• Beslenme problemleri
• Oral motor beceri güçlükleri

Nörolojik Kaynaklı İletişim Bozuklukları

• Afazi
• Travmatik beyin hasarı sonrası iletişim sorunları
• Parkinson ve diğer nörolojik hastalıklara bağlı konuşma problemleri

Özel Gereksinimli Bireyler

• Otizm Spektrum Bozukluğu
• Down Sendromu
• İşitme kaybı
• SerebralPalsi
• Gelişimsel gecikmeler

Dil ve Konuşma Terapisinin Amaçları

• Etkili iletişim becerilerini geliştirmek
• Konuşmanın anlaşılabilirliğini artırmak
• Dil gelişimini desteklemek
• Sosyal iletişim becerilerini güçlendirmek
• Yutma ve beslenme becerilerini iyileştirmek
• Bireyin günlük yaşam kalitesini artırmak

Dil ve konuşma terapistleri; hastanelerde, rehabilitasyon merkezlerinde, özel eğitim kurumlarında, üniversitelerde, danışmanlık merkezlerinde ve özel kliniklerde hizmet verebilirler.

DİL VE KONUŞMA TERAPİSTİ

SERAP ÇEKEREK

serapfrekans@gmail.com

İhale hazırlıklarına başlanmış.

Bu memleketin beton yığını haline getirilmesine çok çok meraklıyız.

Neyimiş efendim...

Zafer okulu satılırsa bu para ile dört okul yaptırılırmış.

Ölçü para öyle mi.

Şaşarım aklınıza.

Yerleşim birimlerinin sıkça olduğu bu bölge çocukları,

Bir kilometre öte de gel git ederlerse bu eziyetin faturası kime kesilecek.

Zafer okulu eski binası yıkıldı.

Yenisi yapılalı 20 yıl olmadı.

Milletin parasını har vurup harman savurmak niye?

Kız Meslek Lisesi de öyle.

Çürük yapı yıkılma ihtimali var raporu ile kazma kürek pat küt.

Falanın gönlü olsun diye mali inhidam raporu veren mühendislere şaşarım.

Bu bina yapılalı 25 yıl olmadı.

Yazık değil mi milletin parasına.

Yeri münasip değilse evvel düşünülse 25 yıllık bina yıkılmasa olmazmıydı.

Ya da çürük yapı ise sorumlu denetçilerin yakasından niye tutulmadı.

Kız Meslek Lisesi binasına yıkılır raporu veren Bayındırlık,

Ne hikmetse,

Eski adliye binasına sağlam raporu veriyor.

Çarşı nefes alsın diye,

Buralar park yapılacak ya,

Sağlam raporu verilince Belediye devlete yüklü bir bedel ödeyecek ki yıksın.

Peki bu arsanın bidayette sahibi Belediye değilmiydi.

Bedava bağış yap,

Sonra da para ile satın al.

Belediye kim, devlet kim.

Kapıları halka hizmet için açılmıyor mu?

Sivil toplum örgütleri doğruyu bulmalı.

Yanlışın gırtlağını sıkmalı.

Memlekete sahip arar hale geldik.

Sel gider kum kalır.

Yeter! Söz Milletindir.

Kalın sağlıcakla...

Tecil ve taksitlendirme kapsamına 05 Haziran 2026 tarihi itibariyle vadesi geldiği halde 16 Haziran 2026 tarihine kadar ödenmemiş bazı vergi borçları girmektedir.

 Özel Tüketim vergisi, 2026 yılına ait geçici gelir ve geçici kurumlar vergisi, bu vergilerin beyannamelerine ait damga vergileri ve bu vergilere ait gecikme zamları, gecikme faizleri ile cezalarını kapsam dışı bırakılmıştır.

Tebliğ kapsamında tecil ve taksitlendirme başvuruları 31 Ağustos 2026 tarihine kadar başvuru dilekçesi, e-devlet üzerinden veya dijital vergi dairesi aracılığı ile yapılabilecektir. Başvuru yapıldıktan sonra kabul edilmesi halinde ilk taksit Eylül 2026 ayı içerisinde ödenecektir.

Tecil ve taksitlendirme mükelleflerin bilanço ve gelir tablosu likidite durumlarına göre 36,48 veya 72 kadar taksit yapılabilecektir.

Tecil ve taksitlendirme yapılırken alacak türlerine göre taksit yapılacaktır. Gelir vergisi, damga vergisi ve gecikme zamları 72 aya kadar taksit yapılabilirken Katma değer vergisi ve gecikme zammı en fazla 12 aya kadar taksit yapılabileceği belirtilmiştir.

Tecil ve taksitlendirme faizi %29 olarak belirlenmiş olup, on milyona kadar olan borcun teminatsız, on milyonu aşan borcun aşan kısmının yarısı oranında teminat alınarak yapılandırılabileceği belirtilmiştir. 

Dikkat edilmesi gereken diğer bir husus motorlu araçların her biri için ayrı ayrı başvuru yapılacağıdır.

Bir takvim yılında en fazla iki tastik aksatılması halinde yapılandırma bozulmayacak. Ancak aksatılan taksit takip eden taksit süresi içerisinde gecikme zammı ile ödenmesi gerekecektir.

Bu düzenleme bir vergi affı olmayıp sadece düşük tecil faizi ile taksitlendirerek ödeme kolaylığı sağlamaktadır. Vergi borcundan dolayı yasal takip, icra ve haciz işleri ile karşı karşıya kalmak istemeyenler için iyi bir fırsat olduğunu düşünüyorum.

Varmış sahipsizlik,

İki, iki daha beş eder,

Hesapsızlık!

Rahat değil ümmeti Müslüman.

Bunca cami var.

Etmiyor bir Cami-i Kebir,

Şu mübarek oruç ayında,

Cemaatle namaz kılıp sevabına nail olmak için,

Bir secdelik yer arıyor mescit mescit dolaşıyor ümmeti müslüman.

Çoğu kez balık istifi namaz kılıyor cemaat.

Vatandaş kızgın, öfkeli.

Göğe kollarını açmış,

Gönder bir sahip Yarabbi

Diyor.

Ağzını bıçak açmıyor halkın.

Boşa söylememişler...

Türk gibi başla,

İngiliz gibi bitir.

Diye.

40-50-60’lı yılların,

Davudi sesi.

70 lik Camii Kebir İmamı Etem Tolga,

Ve de

Dini bayramlarda,

Müezzin Hacı İbrahim Gürses’in bayram namazında;

Namaaaz...

Dokuz tekbir ile iki rekat fitir bayram namazına niyet edin uyun mihraptaki imama.

Çağrısı ile beraber,

Etem Hocanın davudi gür sesi cami dışına taşmış cemaatı cennet bahçesinde gezdirir gibiydi.

Müezzinler, Hamza ve Niyazi Şenses kardeşlerin Muharrem Güzel’le birlikte,

Minarenin en tepesindeki şerefede.

Döne döne ezan okumaları yok mu, Yolda yolakta bütün halk hazrola geçer, esnaf tezgahtan elini çeker,

O muhteşem ezan sesi ile ruhları yıkanır kalaylı tas gibi olurdu.

Ne o minare şenlendi.

Ne o imam ve müezzin,

Ve ne de Cami-i Kebir,

Rahmeti Rahmana kavuştu.

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği dağılmazdan evvel.

Orta Asya’da bir düzine Türk ülkelerini işgal ile,

İnsanlar bedeva votka ile sarhoşlatıp müslümanlığı unutturmak için 70 yıl uğraştı.

Sovyetler dağıldıktan sonra Orta Asya Türk Cumhuriyetleri mantar gibi hayat bularak,

Ezan sesine yeniden kavuştu.

Şimdi muhteşem camilerde dolum dolum dolu oruçlu Orta Asya Türk Cumhuriyetleri halklarını

Bütün dünya ve insanlık alemi görmeli ki,

İslama dinini unutturamaz.

Ah bir de siyasi fitnelere aldanmasa islam ülkeleri,

Bak sen o zaman islamda

Kardeşlik nasıl pekişir.

Akıllar duruldukça,

Bu da olur inşallah.

Kalın sağlıcakla...

Gurbetçilerin birikimleri geçmişte “İslami holdingler” adı altında toplanarak buharlaştırıldı; Deniz Feneri skandalı ve benzeri dolandırıcılık vakaları ise hâlâ hesap verilmemiş karanlık başlıklar olarak hafızalardaki yerini koruyor. 

Uzmanlara göre, dini ve milli söylemler üzerinden kurulan bu yapı yalnızca geçmişte kalmadı; bugün de farklı biçimlerde devam ediyor.

Ticaret, yatırım ve “hizmet” adı altında Avrupa Türklerinin hedef alındığı, sistematik bir güven istismarıyla karşı karşıya bırakıldığı yönündeki şikâyetler artıyor. 

Ekonomik baskı bununla da sınırlı değil.

Bedelli askerlik ücreti yıllar içinde sürekli oynatılarak bugün 8500 Euro seviyesine çıkarıldı.

Buna Türkiye’deki harcamalar eklendiğinde toplam maliyet 15.000 euroya kadar ulaşıyor. 

Avrupa’da ağır şartlar altında çalışan, hem yaşadıkları ülkede hem de Türkiye’de aile yükü taşıyan vatandaşlar için bu tablo açık bir ekonomik zorlamaya işaret ediyor. 

Türkiye’deki yüksek enflasyon ve kontrolsüz hayat pahalılığı ise gurbetçilerin memleket ziyaretini fiilen lüks hâline getirmiş durumda.

Dört kişilik bir ailenin Türkiye’ye yapacağı bir seyahatin maliyeti 10.000 Euroyu bulurken, aynı ailenin Yunanistan’da bir ay tatil yapabilmesi yaklaşık 5.000 euroya mümkün olabiliyor.

Bu çarpıcı fark, gurbetçilerin Türkiye yerine alternatif ülkelere yönelmesine neden oluyor. 

Ulaşım maliyetlerindeki artış da tabloyu ağırlaştırıyor.

Yaz sezonunda uçak biletleri kış tarifesinin üç ila dört katına çıkarken, dört kişilik bir ailenin sadece ulaşım için ödemesi gereken tutar 3500–4500 euroyu buluyor.

Karayolu seçeneği ise sınır kapılarında saatler süren beklemeler, güvenlik riskleri ve ciddi fiziksel yıpranma anlamına geliyor. 

Ortaya çıkan tablo net: Batı Avrupa Türkleri yalnızca ekonomik bir kaynak olarak görülüyor ve bu yaklaşım sürdürülebilir olmaktan uzak. 

Uzmanlar ve sivil toplum temsilcileri, devletin bu duruma karşı artık gecikmeden somut adımlar atması gerektiğini vurguluyor.

Aksi hâlde, Türkiye ile gurbetçiler arasındaki ekonomik ve duygusal bağın geri dönülmez şekilde zayıflaması kaçınılmaz görünüyor.

Herkes kendi aklını beğenmiş.

Zamanla  yanlışlar algılansa da,

İş işten geçmiş olacak.

Mühim olanı, araba devrilmeden yol göstermektir.

Amma ve lakin,

İmam bildiğini okur da,

Cemaat boynu bükük kalırsa,

O imam bir daha cemaat bulamaz.

Muhtarın karısı kocasına,

- Be herif sen muhtar oldun da ne anladık,

Deyince...

- Bana muhtar sana da muhtarın karısı deniyor.

Hava be karı...

Dosta düşmana karşı bu hava neyine yetmiyor.

Eeeee...

Şimdi,

Sivil toplum örgütleri bu havanın bir işe yaramadığını anlamışlar,

Bir elin nesi var,

İki elin sesi var.

Sorumluluk duygusu ile bir araya gelmişler.

Elbette akıl akıldan üstündür.

Meşveret hizmetlerin doğrusunu üretir.

Yıllardır bu birlikteliğe hasrettik.

Her kafadan bir ses gelme ya da hadiseler karşısında seyirci kalma yerine,

İlim, bilim ve teknolojiyi bağırlarına basıp.

Memleketin muhtaç olduğu isabetli hizmetleri savunmak,

Yanlış yapanların hırtlağını sıkmak,

Sivil toplum örgütlerinin birlikteliği ile doğrular hayata geçirilir.

Bakın sizlere geçmişten bir kesit anlatayım...

1970 lerde, hükümet meydanı karşısındaki apartmanların oturduğu arsa bom boştu.

O tarihlerde Belediye bu arsaları satışa çıkardı.

Gittim, belde başkanımıza bunun yanlış olduğunu,

Lise önünden sağlık köyü istikametine 50-60 metre genişlikte bulvar yapılırsa,

Şehircilik kendisini gösterir.

Eski sanayi caddesinde demirci, marangoz şu bu dükkanlar tek kat ve biriketten yapılmış,

Geliş gidiş çift yolu açmak şu hali ile çok kolay,

Yarın apartmanlar dikilirse,

Öp babayın elini diyerek 

Kırk dereden su getirdim başkanı ikna edemedim.

- Seçim geldi, para lazım Hoca.

Demekle yetindi.

O zamanlar bu yanlışın karşısına sivil toplum örgütleri dikilse idi,

Bankalar caddesindeki şu rezalet olmazdı.

Şimdiye dek,

Siyaset ve politika cambazlığı mahvı perişan etti güzel beldemizi.

Sivil toplum örgütlerinin birlikteliğini alkışlıyorum.

Devamı yarın.

Kalın sağlıcakla...

1959’da yalınız Aksaray merkezinde sulanır arazide 25 kişi iki bin dönüm pancar ekti.

Bor tren istasyonuna teslim şartı ile kilosu 7 kuruş olan pancarı, 3 kuruşa taşıtabildik.

Araba lastiği karaborsa olduğu için nakliyat pahalıya mal oldu.

7 Kuruşun 3 kuruşu nakliyeye gidince geri kalan 4 kuruş masrafını koruyamadı.

İlk ekimde pancar ekicileri çok zarar çekti.

Ertesi yıl yine ekildi.

Bu defa az da olsa kar edildi. İlk senenin zararı çıktı.

Böylece Aksaray toprakları pancar tarımı ile tanış oldu.

1970’lerde kaymakam vekili

Veteriner Fikret Özcan;

- Hocam pazar günü hazır ol. Seni bir yerlere götüreceğim.

Dedi.

Veterinerliğin jipi ile Eskil’in Başaran köyüne gittik.

Muhtar rahmetli Asım’ın odasında o kekik kokulu koyun yağı ile pişirilmiş bulgur pilavı ve koyun yoğurdu öyle bir damak tadı verdi ki,

Ağzınıza layık pek lezzetliydi.

Kalktık.

Ahırlara gittik.

Daha Nisan ayında koyunlar kesime gelmiş kuzularını yanına almış,

İkinci yavruya gebe.

Bir koyun senede iki yavru veriyor.

Şaştım kaldım.

O anda Karapınardan tüccar geldi. İyi para ile kuzuları satınaldı.

Yer altı suyu ile ekin sulandığı yere gittik.

Rahmetli olan Ahmet Kiremitçi adlı bir çifçi yeri delmiş traktörü ile çektiği yer altı su ile yüz dönüm ekinini suluyordu.

Ahmet Kiremitçi’nin ekini yüze gülüyor.

O yıl yağmur kıt yağdığı için diğer ekinler sararmış bir karış kalmış.

Rahmetli Kiremitçiyi tebrik ettim.

Şehre döndük.

Ertesi gün ÇÖL FATİHİ diye köşemde bir başlık attım.

Gördüklerimi aktardım.

Bir hafta sonra Aksaray’a gelen köycü Vali diye isim yapmış olan Niğde Valisi sevgili Enver Kazanoğlu beni çağırttı.

Gittim.

Kaymakamlık makamında,

- Gel bakalım Çöl Fatihi diye karşıladı.

- Haydi gidiyoruz. Anlattıklarını görmek istiyorum dedi.

Başaran Köyüne gittik.

Gördü.

Bana:

Hocam! Büyük hizmet verdin.

Ben bunları bilmiyordum.

Yarından tezi yok kooperatifler kuralım. Bakanlık onayı ile kuyular açtıralım.

Mevzuat tamamlandı.

DSİ marifeti ile örnek kuyular açıldı vatandaş kuyu açma seferberliğini başlattı.

Eskil yöresi sulu ziraati, kucakladı. Şimdi tamamı  sulanıyor eskinin kıraç tohrakları pancar ekimi aldı yürüdü.

Çiftçi gökyüzünde bulutları artık aramaz oldu.

Üretilen pancarlar yıllardır Bor ve Konya şeker fabrikalarına götürüldü.

Bir şeker fabrikasını rahatça doyuracak pancar üreten Aksaray ili şeker fabrikası ister oldu.

İlk teşebbüs cılk çıktı.

Kayserili iş adamının ciddiyeti ile Aksaray’ımız da Konya yolu üzerinde Türkiye’nin ilk özel teşebbüsle inşa edilen şeker fabrikası bitmek üzere.

Aralık ayında deneme üretimine başlayacak.

Seneye, Aksaray çifçisinin ürettiği pancar Aksaray şeker fabrikasında işlenecek.

Garip kuşun yuvasını Allah yapar.

Şimdiden hayırlı olsun.

Kalın sağlıcakla...

      Kendisi etkinliğe katılmıştı, etkinlikte bir konuşma yapan Tatlıpınar coşku ile yeni yapılan Belediye binasından bahsetti. Topluluk bunu coşku ile alkışlayarak Tatlıpınarı mutlu etmişti. Yani o zaman yapılan belediye binası şehrin mutluluk hizmeti idi.

       Bu belediye binası yıllardır Taki beyi şehirde efsaneleştirdi. Bunun dışında ne yaptı derseniz yaptığı gözle görülür başka bir hizmeti yok. Rahmetli ile sağlığında yakın dostu idim bunları kendisine de çoğu zaman sorardım.

       Belediye başkanı Evren Dinçer beye birinci dönem başkanlığı esnasında hatırlarsa belediye ile ilgili bir sohbetimiz olmuştu. Şehrin merkezini küçülen bir bina ve trafiği aksatan belediye artık merkezden çıkması lazım diye kendisine söylemiştim.

        Kendisi de aynen benim gibi düşündüğünü ve belediyeyi şehrin dışına taşıyacağını söylemişti. Yer olarak konuşmamızda ben kendisine mevcut yere yapılması hususunu söyledim kendisi kafasında bir yer olduğunu söyleyerek ser verip sır vermedi.

        Tabi sonra öğrendiğim kadarı ile Hasandağı yol güzergâhında bir yer düşündüğünü öğrendim. Yine kendisine bir sohbette burasına değil şehrin girişine yakışır demiştim. Dediğim gibi kendisinin de kafasına burası uymuş olmalı ki, buraya yaptı.

       Bir işimden dolayı geçen yeni belediye binasına uğradım, hatta başkanın kendisini tebrik etmek istedim yerinde olmayınca uğramadım. Sonra ayaküstü üç blok halinde yapılan binaları gezdim. Aksaray’a yakışmış. Bütün birimler buraya taşınmış çok güzel olmuş.

        İlimiz için bir elli yıl daha devam eder ve Evren Dinçer ismini hafızalara yazar. İlimiz için güzel bir hizmet oldu merkezi trafikten kısmen de olsa rahatlattı. Mevcut eski belediye binası ne yapılır onu bilemem.

       Ancak şunu diyebilirim trafiğin yoğunlaşmadığı bir hizmet binası olarak kullanılabilir. İlimizin nüfusunun artması ile hizmet verme açısından da çok güzel bir hizmet oldu. Her birimin yeni binada toplanması da şehirde yaşayan insanların hizmet almaları rahat olacaktır.

       Dolayısı ile bu hizmet illede vatandaşın mahalle ve sokaklarına hizmet götürme anlamı kadar önemli. Çünkü bu hizmet binaları şehrin aynasıdır, dolayısı bu güzel hizmeti meydana getirerek halkın hizmetine sunan Sayın Dinçer’i tebrik ediyorum.

Bir demet çiçek,

Ya da bir tek gül ikram etmek nasıl ki insan ruhunu ferahlatır.

Stresi unutturur.

Barış ve hoşgörüyü hediye eyler.

Ve fakat her dakika, her saat bir demet çiçek ve bir tek gül bulundurmak imkansız.

Öyleyse bir tebessüm, güler yüz, tatlı dil gülün yerini haydi haydiye tutar.

Kalp kırmak kötü söz söylemeden,

Nazik ve kibar olalım.

İnsanlara sıcacık ve yumuşacık davranalım.

O zaman orucun sevabı katlanır, katlanır hazine olur.

Günlük hayatımızda, alırken satarken,

Yeminle inandırmak ihtiyacı duyuluyor.

Neden?

Müslüman kişi yalan söylemez. Hak yemez. 

Helal kazancı hayreder.

Haram kazanç da anayı yer bitirir.

Kol kıvırmakla zengin olmuş nice insanlar bilirim.

Ya sağlığında,

Ya da öldüklerinde,

Sıfırlanıp gitmiştir. Koca miras. Amma, helalından az kazanmışlar evlatları ve torunlarının torunlarına dek payidar olmuşlardır.

Mübarek Ramazan ayının anlatmak istediği budur.

Kendisi için,

Vatan ve millet için

Çalışmayı emreden güzel dinimiz.

Gül yoksa gülüver,

Kazancın   helal lokmadır der.

Oruç ayı müslümanları bilhassa böyle uyarır.

Haram kazanan bir felaket getirmesi muhakkaktır diye öğütler veren Allah’ın kelamı günlük hayatımızda akıldan çıkarmayalım.

Ramazan ayı bilhassa bunları hatırlatır

Kalın sağlıcakla...

                Ben terhis olmadan  şubenin  denetime gireceği ile ilgili Bakanlıktan Daire Başkanlığına gönderilen ve teftiş için hazırlık yapılması istenen  teftiş  hazırlık rehberini   talimat üzerine  2 ay günlük 2 saat kadar uyku ile şubenin açıldığı tarihten  itibaren 7-8  yıllık süredeki   yaklaşık 45.000 askerin tüm işlemlerini tek tek gözden geçirdim. Şube önce Antalya Askerlik Şubesi Başkanlığı bünyesinde açılmış sonra Serik’e taşınmıştı. Şubede iki sivil memur vardı. İkisi de pırıl pırıl tertemiz insanlardı. Antalya Askerlik Şubesindeki dönemle ilgili çok eksik evrak vardı. Özellikle askerliğe elverişli olmayan raporlarına ait evrak  şahıs dosyalarında  yoktu, cins tahsisi, ölünün diri olarak bildirilmesi, yanlış kayıt vs  vardı. Yazışma yaparak tüm eksik evrakları tamamladım. Askerlik hizmet sürelerini hesapladım. Hatırladığım kadarı ile 300 yakın askerin hizmetinde eksiklik vardı. Bir veya iki kişinin eksik hizmeti 30 günden fazla olduğu için onları birliklerine  hizmeti tamamlamak üzere sevk ettim. Teftiş için yaptığımız çalışmaların tamamlanmasından sonra, Daire Başkanlığındaki Kısım Amiri Albay la Müfettiş Albay geldi,  tüm hazırlıkları denetledi. Bizim dönemimizle ilgili en ufak bir hata bulamadı. Askerlik Dairesi Başkanlığının hatalı yaptığı birkaç defa hatalı işlemi düzeltelim talebimize rağmen, Bakanlık işlemden haberdar olacak diye yanaşmadıkları konuyu müfettiş teftiş sırasında gördü. Kısım amiri Albay söyleme diye işaret ettiği için hata bizden değil,  Daire Başkanlığının diyemedim. Bu konu için hazırlanan raporda zayıf notu verildi. Teftiş bittikten sonra müfettiş e komutanın şubedeki  astsubay yeni ,   işlemi yapan memurlar çok temiz. Ben her işlemi mutlaka kontrol ederek imzalarım. Ancak; onların getirdiği her işe gözü kapalı hiç endişe etmeden imza atacak kadar güvenirim.  Personelim güvenilir ve temiz insanlar.  Amirleri olarak, personelimin  bir konudaki  göreve başlamadıkları dönem öncesinden gelen  hatadan dolayı   raporda yer alan zayıf notunu hak etmediğini düşünüyorum. Onların hakkını savunmazsam bundan üzüntü duyarım dedim. Ben muvazzaf subaydan çok daha fazla titiz çalıştım. Kanunsuz ve haksız bir işlem yapmadım.  12. Eylül 1980 de yapılan ihtilaldan sonra  birde sıkıyönetimin getirdiği  ilave görevleri  az sayıdaki personelle yerine getiriyorum.  Personel iki ay boyunca benimle birlikte günde iki saat kadar uyku ile idare etti dedim. Müfettiş, Dünyada hiçbir kuvvet bu raporu bozduramaz dedi. Komutanın, ben 2 ay sonra terhis olacağım, iyi de rapor verseniz, zayıfta rapor verseniz benim için sorun yok.Personel im 3-4 yıllık hizmeti olan  buradan istikbal bekleyen insanlar, raporda yer alan işlem onlarla ilgili değil, onlar daha atanmadan önceki işlemler dedim. Bunun üzerine ben personele değil, hatalı işlem için zayıf no’lu verdim  dedi. Teftişin bitmesinden sonra müfettişi uğurladık. Şube kiralık binada hizmet veriyordu. Belediye Başlanı ile görüşerek şube için arsa  yeri belirledik. Buranın istimlak edilmesi için Bakanlığa yazdım. Ben 31.3. 1981 tarihinde terhis olduktan sonra,  tahsis ettirdiğim arsaya  şube binası yapıldı. Sıkıyönetim döneminde 3 defa Serik  Belediye Başkanı olmam için arandığım halde, bu görevi kabul etmedim. Ancak; daha sonra, reddettiği bu görev önümü açabilirdi, yanlış yaptığıma, önüme çıkan fırsatı teptiğime  üzüldüm.  (SON)

Anlatayım...

1939’da patlak veren Alman harbi denilen ikinci cihan savaşı.

1942-1943 de bütün şiddeti ile devam ediyordu.

Avrupa yanıyordu.

Edirne’den top sesleri duyuluyordu.

27-28-29-30’lu olanlar askere yeniden çağırılmıştı.

Silah altında 500 bin askerimiz teyakkuz yani tetikte bekletiliyordu.

Osmanlı devrinin öşür vergisi yeniden yaşama geçirildi.

Çiftçi, kaldırdığı mahsulün onda birini devlet hissesi olarak ofise teslim etmeye mecburdu.

Eli kalem tutanlar köylere ölçme memuru, ambarcı ve bekçi ile diye görevlendirildi.

Hamam baoğazına dağlar gibi buğday yığıldı.

Hatta şu hastane köprüsü yanındaki eski hamam bile buğdayla doldurulurdu.

Bütün bunlar, bir harp vukuunda ordu içindi.

Kış üzerinden geçince buğdaylar çürüdü.

Eski hamamın yanından kokudan geçilmez oldu.

Toprağı dar olan Hasandağı yöre halkı aç kaldı.

Yeşil ot toplayarak mideyi aldatır oldular

Azmi Milli Un fabrikasının çıkardığı elek üstü kepek bayilerde karaborsa satılır oldu.

Bir çuval kepeği bulup alabilen Helvadere, Karkın, Gözlükuyu, Sınasa, Gine vesaire halkı köylerine girdiklerinde krallar gibi karşılanırdı.

Ekmek fırınlardan karne ile satın alınırdı.

Verilen karne ekmeği ile insanlar yarı aç kalıyordu.

Şehirler böyleydi.

Köyler ise başıboş derdine düşmüştü.

Ankara’da halk Başbakanlık önünde açız diye bağırmaya başlamıştı.

Başbakan Doktor Refik Saydam halka;

Ekmek yoksa bisküvide mi yok.

deyince binlerce vatandaş.

Yuuuuh...

Çekince Başbakan balkondan içeri kaçtı.

Ertesi gün yine halk Başbakanlık önündeydi.

Bu defa Cumhurbaşkanı rahmetli İsmet inönü:

Sevgili vatandaşlarımız evet ben sizi aç bıraktım.

Fakat yetim bırakmadım.

Deyince halk arasından tıs çıkmadı.

Büyük Allah hiç bir canlıyı açlıkla terbiye etmesin.

O günleri şu gözler gördü de.

Oruç ayındaki telaşa hayretler ediyorum.

Bakın şu çarşı ve pazarlara.

Bir kuşun sütü eksik.

Her şey  benim de olsun.

Demeyi bırakalım.

Tembelliği kovalım

Çalışmayı bilelim.

Ve bir de.

Ayağımızı yorganımıza göre uzatalım.

Aza kanaat etmesini bilelim ki.

Çoğa ulaşalım.

Kalın sağlıcakla...

Gerçek ve tüzel kişilerin yurt dışında bulunan para, altın, döviz, menkul kıymet ve diğer sermaye piyasası araçlarının 04.06.2026 tarihinden 31.07.2027 tarihine kadar (bu tarih dahil) yurda getirilip Türkiye’deki banka veya aracı kurumlara bildirilmek suretiyle milli ekonomiye kazandırılmasına ve bu varlıkların gelir ve kurumlar vergisi mükelleflerince kanuni defter kayıtlarına alınmasına imkân tanınmıştır.

Banka ve aracı kurumlar kendilerine beyan edilen varlıklar üzerinden %5 oranında hesaplanan vergiyi tahsil edeceklerdir. Varlıkları üzerinden vergi vermek istemeyen veya az ödemek isteyenlerin varlıklarını bir ila beş yıl vadeli hesapta tutmaları gerekecektir. 5 yıl vadeli yatıranlar hiç vergi ödemeyecek. 1 yıl %4, 2 yıl %3, 3 Yıl %2, 4 Yıl %1 oranında vergi ödemeleri gerekecektir.

Yurt dışındaki varlıkların bildirimini takip eden iki ay içerisinde yurda getirilmesi esastır. Yurt dışındaki varlıklar banka veya aracı kurumlara transfer edilecek veya fiziki olarak getirilmesi gerekecektir.

Türkiye’deki Gelir veya kurumlar vergisi mükelleflerince sahip olunan ve Türkiye’de bulunan ancak kanuni defter kayıtlarında yer almayan para, altın, döviz, menkul kıymet ve diğer sermaye piyasası araçlarının bildirilmesine ve kayıt altına alınmasına imkân tanınmıştır.

Gelir ve kurumlar vergisi mükellefiyeti bulunmayan kişilerce yurt içinde bulunan para, altın, döviz, menkul kıymet ve diğer sermaye piyasası araçlarının bildirilmesine de imkân tanınmıştır.

Şirketlerin kanuni temsilcileri, şirket veya şirketin ortakları adına kanunda belirtilen varlıkları 4.6.2026 tarihinden önce yetkili kuruluşlarca düzenlenen vekalet veya temsil yetkisi ile yetkili olanların bu tarih itibariyle sahip oldukları ve yurt dışında bulunan varlıklarını şirket adına bildirime konu ederek Türkiye’ye getirmelerine imkân tanınmıştır.

Türkiye’de bulunan ancak 04.06.2026 tarihi itibariyle defter kayıtlarında yer almayan varlıkları şirket adına bildirimde bulunmak suretiyle bu kanundan faydalanmalarına imkân tanınmıştır.

Beyan edilen para, altın, döviz, menkul kıymet ve diğer sermaye piyasası araçları rayiç değeri ile beyan edilip kayıt altına alınması gerekecektir.

Vergi kaydı bulunup yasal defter tutanların beyan ettikleri varlıkları yasal defterlerine kayıtları zorunludur.

Son yıllarda ülkelerin sermaye ihtiyacı giderek artmakta olup bu alanda rekabet yaşanmaktadır. Sermaye ve yatırımı çekebilmek için ülkeler sermaye sahiplerine ve yatırımcılara cazip imkanlar sunmaktadır.

Yurt dışındaki ve yurt içerisinde sermaye sahiplerinin ve kayıt dışı kalmış varlıkların ekonomiye kazandırılması için bu yasa iyi bir fırsat yaratmıştır. Yurt dışında varlıkları bulunup yurda getirmek isteyenlerin ve yurt içinde varlıkları bulunup kayıt altında bulunmayalar banka veya aracı kurumlara beyan ederek bu imkândan faydalanabilirler.

                 Balıkesir’de  Kızpınarı denen bölgedeki Personel Okulunda yedek subay adayı olarak eğitime başladım. Eğitim bitti asteğmen rütbesini taktık.  Ben  dereceye girerek Aksaray Askerlik Şubesinde askerlik yapmak için çok çalıştım. Dersler katsayılı idi spor dersi 10  katsayılı olduğu için o derste torpillilere tam puan verilerek  sporda da bana da  düşük puan verildiği için    100 puan üzerinde 96 puanla dereceye giremedim.  Kura yerleri açıklandığında Aksaray’ın kurada olmadığını öğrendim. Dereceye girmiş olsaydım da Aksaray’da şubede görev alamayacaktım.  Eğitim döneminde Bekir Vural isimli  arkadaşım  hep memleketi  Antalya  Serik’i  ballandıra ballandıra  anlatırdı. Ben de Serik’i  görme arzusu oluşturdu.  Serik Askerlik Şubesi Isparta Askerlik dairesine bağlı bir kurumdu. Kurada burayı çekmeyi arzuladım. Kura da iyi yerler hep çıktı, uzak ve ücra yerler kalmışdı. Tunceli Pülümür gibi. Bana verilen Ders notlarında bizden önceki yedek subay adayları kura ayırsa da Pülümür de buluşuruz diye bir not yazılıydı. Bana sıra gelmeden  ben  kurada Serik’i  çekmeyi arzu ediyorum, ancak; her halde, Pülümür yolu  göründü diye içimden geçirirken, bir taraftan da  arkadaşım Bekir Vural’ı  kızdırmaktan geri kalmıyor,  kurada Serik’i  çekeceğim diye onu  nazire yapıyordum. Oda bana nah çekersin diye kızarak cevap veriyordu. Bekir kredi yurtlar kurumunda çalışan Karakeçili Yörük arkadaştı. Kura sırası bana geldiğinde besmele çekerek elimi torbaya attım. Kura işini yaptıran Albay komutan evlat çektiğin yeri  ben açıklayacağım  dedi. Çektiğim kapalı kağıdı komutana verdim. Isparta Askerlik  Diresi Başkanlığı Serik  Askerlik Şubesi diye açıkladı. Kendi kendime bundan daha iyi bir dilek tutmak olmazdı, hacet kapısı açıkmış diye şükrettim. Albay arkası dönükken ona göstermeden Bekir Vural arkadaşıma, koca yörük; bu süpürge sapı  değil, bilek diye nazire yaparak onu tekrar kızdırdım.

                Serik Askerlik Şubesinde  1.  Nisan 1980 de  göreve başladım. Şubede benim gibi Asteğmen olan Çankırılı hukukçu  İsmail Su başkanlığa vekalet ediyordu. İsmail bey Ağustos 1980 de terhis olarak şubeden ayrıldı. Giderken, askerlik hizmeti  yakılan  bir  askerin dosyasını iyi  incele, ancak; işlem yapma, aksi halde başın belaya girer  demişti. Ben dosyayı Isparta ya Daire Başkanlığına gönderdim , işin içinden çıkamadılar dosyayı kendiniz halledin diye iade ettiler demişti. İsmail Su’yun terhisinden sonra, bu dosyayı istedim ve dikkatlice inceledim. Mahkeme kararlarında yakılan hizmetlerini, ne kadar hapis yattığını, daha ne kadar hapis yatacağını ve ne kadar süre   askerlik  hizmeti  yapacağını hesaplayarak jandarmaya  yakalanarak şubeye teslim edilmesini yazdım.

                Yükümlü geldiğinde onunla iyilikle konuştum. Bak benim yaşıtımmışsın, 30 yaşına yaklaşmışsın   ülkemizde askerliğini yapmayanı adamdan saymazlar. Askerlik görevi kutsal vatani görevdir, bana bir daha askerden kaçmadan askerliğini bitirme sözü ver dedim.  Tamam komutanın söz veriyorum artık askerden kaçmayacağım dedi. Askeri birliğine adamlı olarak sevk ettim. Jandarmalara da adamı dövmeyin diye tembih ettim. Terhis olduktan sonra, şubedeki personelden o askerin durumun sordum hizmetini yaparak terhis olduğunu söylediler.

                Serik’li bir doktor yedek subay adayı olarak askere sevk edildiği halde, birliğine gitmemiş, 1111 sayılı askerlik kanunun 89 maddene göre bakaya kaldığından,  Serik’ te göreve başlamamdan önce askeri mahkemeye verilmiş, mahkeme neticesi bekleniyordu. 1076 sayılı Yedek Subay Kanununa göre bir gün hapis cezası veya para cezası alsa yedek subay hakkı ölecekti  ve er olarak askerlik yapacaktı. Askerden kaçarken bunları bilmeyen doktor, sıkışınca Isparta Askerlik Dairesinde Necati Albaya ulaşmış, daire başkanının yeğeni, bir teğmen, doktar ve yanlarında da 3-4 kişi daha olmak üzere kalabalık  bir grup olarak şubeye geldiler. Teğmen Necati Albayın talimatı doktor arkadaş Uzmanlık sınavına girecek, askerlikten ilişiksiz belgesi lazımmış onu vereceksin dedi. Zile bastım asker geldi, doktorun ismini söyleyerek dosyasını getir dedim. Dosyayı aldım inceledim. Teğmenim arkadaş bakaya kalmış, askeri mahkemeye verilmiş, buna askerlikten ilişiği yoktur belgesi veremeyiz, ancak;  mahkeme kararı belli olmadan askere de alamadığımız için durumunu belirtir bir belge hazırlatayım onu vereyim dedim. Teğmen, askerlikle ilişiği yoktur belgesi vereceksin   komutanın emri dedi. Ben komutan böyle kanunusuz emir veremez diye itiraz ettim. Komutanın emri kanundan önce gelir asteğmenim askerliği öğrenememişsin dedi.  Bende  1632  sayılı Asker ceza kanununun  kanunsuz emirle ilgili hükmünü okudum. Teğmenim her halde okulu bitirir bitirmez buraya geldim askerlik yapıyorum sanıyorsunuz, ben 5 yıl gümrükte çalıştım. Önce  Gümrük Bakanlığında Savunma Sekreterliğinde çalıştım bilahare 2 yıl Haramide Gümrüğünde çalıştım.  5 yıl kanun uygulamasını  gördüm. Üstelik ben üniversite de ceza hukuku da dahil  hukuk dersleri gördüm dedim.  Asteğmen  mevzuatı bilmez bu belgesi ona verdiririz sanıyorsunuz dedim. Teğmen o zaman  komutanın emri albayı arayacaksın dedi. Kusura bakma albayı arayamam o beni arasın, komutan bana kanunsuz emir veremez, verse de ben yerine getirmem dedim. Madem komutan bu arkadaşa belge verilmesini istiyor , amirim benim yapacağı işi yapabilir,  risk alsın belgeyi  o versin dedim. Belgeyi vermeden misafirleri gönderdim. 3-4 defa daha geldiler. Teğmene 1960 anayasasının  hatırımda kaldığı kadarı ile kanunsuz emirle ilgili 125. maddesini okudum. (DEVAM EDECEK)

Boş bulduğum sandayesine ilişiverdirm.

Eskinin Gelegüle köylüsü.

Şimdinin Sevinçli kasabası halkından olanlar.

Fiyat bile sormadan,

Meyve ve sebzeleri poşet poşet alıp gidiyorlar.

Sevindim...

Yarım asır evvelini çok fakir insanlarını hatırladım.

Eşek sırtında dah çüş dah çüş gidip geldikleri Sevinçli kasabasına altı adet dolmuş çalıştığını söylediler.

Nasıl sevinmem ki...

İşte refah bu.

Demek ki inşaat ustası ve işçilerine iş çok ve iyi para alıyorlar ki.

Akşam vakti Sevinçli’ye dönenlerden.

Elleri boş gitmiyor.

Yemesini de, giyinmesini de biliyorlar.

Hani ne derler...

Akçe yani para insana yürüyüş öğretir.

İşte hemen Kalanlar mahallesi üstünden tepeyi dolandın mı, şehre on kilometre uzakta Sevinçli kasabasına varırsınız.

Yarım asır evveli yüzde doksan dokuzu okuma yazma bilmeyen Gelegüle’de şimdi okuma yazma bilmeyen yok denecek kadar az.

Gelegüle’nin kaynak suyu çok meşhurdu.

Eski muhtar rahmetli Dede’nin yaşlı kardeşi Muttalip emmi heybenin iki gözüne su dolu dört testi sığdırır.

Kendi de kuyruklu trene biner ağalara beylere testisi on kuruştan su satardı.

Dönüşte 100-200 gram tahin helvası alır.

Torunları hacı karşılar gibi karşılar.

Daha evin kapasından girer girmez, yufka ekmeğe durum edilen taksimatta ayrım olmazdı.

Bunları ve dahalarının anlattıkça Muttalip emmi dalına bekarken,

Benim zihnimde evlat sevgisi yeşerirdi.

Gözü tok fukara idi Gelegüle’li kardeşler.

Yalan, dolan bilmezlerdi.

Şehirliye pek çok imrenirler.

Sevgi ve saygı göstermeyi şeref bilirledi.

Boyacı, sıvacı olan Sevinçli halkı.

Açılan inşaat sektöründen pek memnunlar.

Allah, keselerine Halil İbrahim bereketi versin.

Kalın sağlıcakla...

Zor bir duruma düştüğünüzde ümitle çaldığınız kapılarda, insafa sığınarak çözüm aradığınız o anı düşünün. Sabırla, elinizdeki evraklarla derdinizi anlattığınızda; aslında halledilmesi oldukça kolay olan o meselenin, görünmez ve sağır bir duvara çarpıp nasıl tuzla buz olduğunu hissediyorsunuz, değil mi?

Süslü kelimelerle empatiden, birbirimizi anlamanın yüceliğinden bahsetmek kolay. Ancak içine hapsolduğumuz o yorucu gerçekle artık yüzleşmek zorundayız: Ortada çözülmeyecek bir kriz, aşılmayacak bir dağ yoktur. Kanun müsaittir, vicdan elverişlidir, imkân vardır. Fakat nedense o sorunu aşmak için atılması gereken o basit adım bir türlü atılmaz. İletişim dediğimiz şey, maalesef iki kalp arasındaki naif bir köprü olmaktan çıkmış; statünün, etiketlerin ve bürokratik ağırlıkların çarpıştığı bir güç imtihanına dönüşmüştür.

Bugün vicdanımıza baka baka sormamız gereken asıl soru şudur: Mevcut işleyişte, göz önündeki en makul seçeneğin bile uygulanması için sadece haklı olmak yetmiyor mu? İlla kalın bir cüzdana, ağır bir unvana ya da çekinilen bir sosyal statüye mi sahip olmak gerekiyor?

İşin en yalın, en can yakıcı hali şudur: Koridorlarda yankılanan sesinizin gücünü artık haklılığınız değil, sosyo-ekonomik kudretiniz veya karşınızdakiler üzerinde ne kadar baskın olduğunuz belirliyor. Küçük bir inisiyatifle aşılabilecek hayati dertleriniz; sırf siz kurallara riayet eden, sıradan bir vatandaş olduğunuz için prosedürlerin soğuk yüzüne çarpıyor ve standart ret cevaplarıyla rafa kaldırılıyor.

Fakat meselenin çok daha üzücü, toplumun ruhunu yaralayan bir boyutu var: Nezaket zafiyet sayılıyor, kuralları zorlamak ve ses yükseltmek ise "iş bitiricilik" adıyla itibar görüyor!

Süregelen bu yorucu döngüye bir bakın: Tek derdi üretmek, üretime katkı sağlamak, bu esnada emeğiyle kazanmak olan ve her adımında liyakatli bir duruş sergileyen o vatandaş aylarca oyalanıyor, en sonunda soyut gerekçelerle reddediliyor.

"Nasıl olsa sesi çıkmaz, efendi insandır, o beklesin" düşüncesiyle, tüm mağduriyetlerin hoşgörü sahiplerinin omuzlarına yüklendiği bu yaklaşım, vicdani bir sarsıntıdır.

Değerli okurlarım, haklının, mağdurun, ihtiyaç sahibinin kısık sesinin gürültüde boğulduğu, çözümü belli olan dertlerin bürokratik bir soğuklukla görmezden gelindiği hiçbir yerde adalet terazisi huzurla tartmaz. Dinlenilmek, ciddiye alınmak ve hak edilen sonuca kavuşmak kimsenin lütfu değil, her insanın en temel hakkıdır.

Gerçek bir toplumsal huzur; sabrıyla ve nezaketiyle hakkını arayan sıradan insanın o derin iç çekişine samimiyetle kulak verildiği gün sağlanacaktır.

Aksi takdirde dert edinmek kürsülerde satılan ucuz bir masal, hak aramak ise çıkışı olduğu halde adeta kilit vurulmuş sağır bir labirent olarak kalacaktır.

Sarmısak ve nane garnitürlü ÇATLATMA yemeğini bilen kaç aile kaldı ki.

Tereyağlı bulgur pilavını yufka ekmek üzerine dök de bak, üzüm hoşafı ile nasıl gider.

Eski kadınların marifetli ellerinden çıkan SU BÖREĞİ

Şimdinin su böreği nerede.

Hazırcı olduk arkadaş.

Kaygana,

Sündürme,

Çullama,

Unutuldu gayrı.

Ebemin yaptığı kurabiye,

Anamın şeker böreği,

Burnumda tütüyor inanın.

Saç böreğini kayısı hoşafı  ile indir mideye de bak hiç acıkır mısın.

Davarın kaburgasından fırına sür tavayı,

Ye de bak söğürmeyi desemde

Ne o eti ve ne de o fırın ustasını bulamazsınız gayrı.

Öyle deme,

Pişirmek de bir marifet,

Altını üstüne çevirerek yakmadan belli bir sıcaklıkta ağır ağır pişen söğürme,

Yenildikçe iştah verir.

Durun hele daha da anlatmayım. 

Ağzınız şapur şupur etmesin.

Orucunuz sakatlanır.

Sofranız bereketli olsun.

Kalın sağlıcakla...

Yurt dışında elde edilen kazanç ve iratların istisnası için; Türkiye’de yerleşmiş sayılan gerçek kişilerin, Türkiye’de yerleşmiş sayılmasından önceki son üç takvim yılında Türkiye’de ikametgahının ve vergi mükellefiyetinin bulunmaması şartıyla Türkiye dışında elde ettiği kazanç ve iratları yirmi yıl boyunca gelir vergisinden müstesna edilmesine imkân sağlanacağı belirtilmiştir.

Gerçek kişilerin bu madde kapsamına girmeden önce, Türkiye’de elde ettiği gayrimenkul sermaye iradı, menkul sermaye iradı veya değer artışı kazancı nedeniyle mükellefiyetinin bulunması bu istisnadan yararlanmasına engel teşkil etmeyecektir.

Gerçek kişilerin yurt dışı kazanç ve iratlar için yıllık beyanname verilmeyecek, diğer gelirler nedeniyle beyanname verilmesi halinde de bu gelirler beyannameye dahil edilmeyecektir.

 İstisnadan yararlanabilmek için gerçek kişilerin başvuru tarihi itibarıyla Türkiye’de yerleşmiş sayılmaları şarttı getirilmiştir.

İstisnadan 1/1/2026 tarihinden itibaren Türkiye’de yerleşmiş sayılan gerçek kişiler faydalanabileceği belirtilmiştir.

Bu kapsamda, istisnadan faydalanmak isteyen mükelleflerin yerleşmiş sayıldığı takvim yılının sonuna kadar, takvim yılının son iki ayında yerleşmiş sayılanların ise takip eden takvim yılının ikinci ayının sonuna kadar tarha yetkili vergi dairesine başvurarak istisna kapsamındaki kazanç ve iratlarına ilişkin olarak “Yurt Dışından Elde Edilen Kazanç ve İratlar İçin İstisna Belgesi”ni (İstisna Belgesi) almaları gerekmektedir.

Vergi dairelerince, başvuruda bulunan mükelleflerin Türkiye’de yerleşmiş sayılmasından önceki son üç takvim yılında Türkiye’de ikametgahlarının ve vergi mükellefiyetlerinin bulunup bulunmadığı ile Türkiye’de yerleşmiş sayılıp sayılmadığı kontrol edilecek, şartların sağlandığının tespitini müteakip başvuru sahiplerine istisna belgesi verilebilecektir.

Örnek 1: 12/7/2026 tarihinde Türkiye’de yerleşmiş sayılan mükellef (A), 1/12/2026 tarihinde istisna belgesi almak için bağlı bulunduğu vergi dairesine başvurmuştur.

İlgili vergi dairesince yapılan kontrolde mükellef (A)’nın 2023, 2024, 2025 takvim yıllarında Türkiye’de mükellefiyetinin ve ikametgahının bulunmadığı anlaşılmış olup, adı geçen mükellefe başvurusuna istinaden istisna belgesi verilecektir.

Yurt dışında ticaretle veya diğer faaliyetlerinden elde ettiği kazançları vergi benzeri sıkıntılardan dolayı yurda getiremeyenler için önemli bir vergi avantajı sunulmuştur. Bu imkândan faydalanarak yurt dışından sağlanan kazanç ve iratları vergiden istisna edilmiş olarak yurda getirebilirler.

Maksat SSK borcunu tahsil etmekti, eski Belediyelerin ve yeni Belediyelerin biriken borçlarının ödemelerinde sıkıntı yaşandı.

            CHP li Belediyelerin üzerine iktidar var gücü ile yüklendi, AKP li Belediyelere de kolaylıklar sağlandı.

            CHP li Belediyeler AKP’li Belediyelerin SSK borçlarının dökümünü yapıp belediye binalarına astı.

            Bir müddet bu çalkantılar ile gündem oluştu, fakat millete faydalı olabilecek gündemler ve tartışmalar bertaraf edildi.

            CHP li Belediyelere rüşvet yolsuzluk iddialarıyla davalar açıldı, sabahın erken saatlerinde

Evlerinden alındı,

            AKP li Belediyelerinde rüşvet ve yolsuzluktan evden alınan belediye başkanlarına rastlanmadı,

           CHP li Belediyelerin, AKP li Belediye Başkanları hakkında yapılan suç duyuruları hiç dikkate alınmadı. AKP li belediye başkanları hiç mi suç işlemez

            Aradan bir yıl geçmesine rağmen, hapse atılanların durumları aydınlığa kavuşmadı, zamana yayılarak gündemde kalmaya devam ediyor.

             Velhasıl, AKP icraatlarıyla CHP ye çelme takarken kendi ayağına pranga taktığının farkında

değil. 

           Bu durumda İktidar, CHP li Belediye Başkanları suçlu, AKP li Belediye Başkanlarının dürüst olduğunu mu ispatlama çalışıyor acaba.

            İktidarın da, muhalefetin de, suni gündemleri bırakıp, vatandaşın sesine kulak vermesi gerekir diye düşünüyorum.

Bu da eder 36 yıl.

Yani, 36 yıl sonra işte böyle Eylül ayına rastlar Ramazan.

Bakın 21 Haziran gündüzlerin en uzunudur.

O zaman 18 saat aç kalırdı oruç olanlar.

Şimdi ise 13 buçuk saat.

Şu serin havada on üç buçuk saat çok mu.

Don demeden akşam oluyor.

Ben, ömrümde iki defa en uzun günlerde,

Haziran ve Temmuz aylarında oruçlu olduğumu iyi hatırlarım.

18 saat aç ve susuzluğa dayanırdık.

İftar sofrası şimdiki gibi zenginlik nerede.

Kaldır pilav indir pilav.

Her iki evden birinde sağmal sığırlar vardı.

Süt, yoğurt, tereyağ boldu.

Sahurda, baş yiyecek saç böreği idi.

Evlerin avlusunda örtme altındaki tandırda hazen denilen ağaç yaprağı yakılırdı.

Saç, bişirgeçle tangırdatılır,

Pişen börekler tereyağ ile göllendirilerek yağlanır,

Reyhan kokulu pekmezle boğazdan aşırılır,

Öyle tok tutardı ki, 18 saatin nasıl geçtiği bilinmezdi.

Şimdi bakıyorum da, türlü türlü yiyecekler, poşet poşet evlere taşınıyor.

Hele güneş batarken, arabalar dur durak bilmiyor, kaza yaparız bile denmiyor.

Bu telaş niye?

Orucun da bir eftal yanı vardır.

Sabretmek.

Dedem rahmetli at ile çıkmış hac yoluna.

Bakmış ki at da bakım ister,

Adana’ya varınca atı satmış,

Yaya gitmiş Arabistan’a

Bir de inanış vardı.

Sevabı olsun diye,

Yaya gidilirdi hacca.

Tabi dünya değişti.

Hızlı dönen yer küresine insanlar yetişmeye çalışıyor.

İslamın islama ve tüm insanlara eziyet etmesi günahtır.

Güzel dinimiz bunu emreder.

Öyleyse kendimize ve çevremize eziyet şöyle dursun,

Güler yüz, tatlı dil ve hoşgörü ile yaklaşalım.

Yaklaşalım ki orucun sevabı üzerimizde kalsın.

Kalın sağlıcakla...

Yanında, iki elinde takılı zilleri ile davul eşliğinde oynayan köçek.

Ramazan manileri ile uzun fistanı dikkat çekerdi.

Sahura, davulcunun depremi ile kalkılırdı.

50-60 yıl evvel Aksaray şehir içi avuç içi kadardı.

Yanık Ali iki saatte bu işi bitirirdi. Davulcu yanık Ali yağlı müşterileri iyi bilirdi.

Kaymakam sokağında eski belediye başkanı rahmetli Bayram Ali Gürün’ün evi önünde marifetli köçeği ile davulu zımbırdatınca;

Bayram Ali Gürün pencereyi açar:

- Yanık Ali, sağımda Hacı Esat solumda müezzin Hacı İbrahim Gürses.

Bunların kapı önüne git, birer yeşil pangonot almadıktan sonra zırnık koklatmam derdi...

Yanık Ali rahmetli Hacı Esat Tatlıpınar kapısında yeri göğü yıkardı.

Aliii....

Bir mecidiye yeter oğlum dedikçe.

-İki mecidiye olsun derdi.

Hacı Esat emmi bir pangonotu verir, gümbürtüyü keserdi.

Davulcu Yanık Ali sevincinden;

-Ağaların ağası Bayram Ali Ağam diyerek,

Müezzin Hacı İbrahim’in kapısında yeri göğü inletirdi.

Oğlu Hacı Ahmet’e;

-Şu bir mecidiyeyi ver ve davulcu zımbırtıyı kessin derdi.

Yanık Ali bu...

Dostu Bayram Ali Gürün’den kuvvet alınca, yetip yenilir mi hiç.

Rahmetli müezzin Hacı İbrahim Gürses:

- Hoca evinde az olmaz dese de;

Bir kağıt lirayı verir zımpırtıdan kurtulurdu.

Davulcu Yanık Ali elinde iki yeşil pangonotla Bayram Ali Gürün’ün kapısında havalanır.

Beş lira bahşişi alınca da köçeği ile Bayram Ali Gürün’ün kapısında aman ne şıkırdımlar çıkarırdı.

Pencerede seyreden Gürün sövdükçe,

Davulcu Yanık Ali sevincinden dört köşe olurdu.

Ramazan geldi hoş geldi.

Baklava sinisi boş geldi.

Diye maniler söyleyen Yanık Ali’nin Ramazan’da işleri tıkırında giderdi.

Gavurlar mahallesi denilen Zincirli sokakta oturan Yanık Ali’nin ekmek teknesi davulu idi.

Şimdi bakıyorum da eski töreler bir bir unutuluyor.

Bakın daha şimdiden, Avrupa Birliğine uyum sağlayacağız diye İstanbul’da davulla sahura kalkmak yasaklandı.

Yarın, ezan sesi uyuyan halkı rahatsız ediyor diye sustururlarsa şaşmayın.

Kalın sağlıcakla...

“Sonsuz bir insan seli tek sıra halinde akıyordu.

İnsanlar taşıdıkları tüfek demetleri, cephane kutuları ve top mermilerinin ağırlığı altında öne doğru eğilmişlerdi.

Daha şaşırtıcı olanı bu insanların dörtte üçünden fazlasının kadın oluşuydu.

Pembe eteklikli bölgesel giysiler ve parlak çiçekli kiraz rengi şalvarlar giyen kadınların bazıları sırtlarına sarılı yükle beraber, kucaklarında emzikli bebeklerini taşıyorlar, bazılarının arkasında ise kaygan çamurda kısa adımlarla yürüyen iki ve üç küçük çocuk bulunuyordu.

Böylece bir gece önce İstanbul’dan kaçak olarak gemi ile gelen askeri malzeme, Küre Dağlarını aşıyordu.

Düzensiz, kesintisiz ve yavaş bir şekilde yukarılara, daha yukarılara tırmanılıyordu.

Yol gerçekten çok dikti ve biraz sonra hepsi sulu karla şekillenecekler, sonra ayak değmemiş karlı dağlardan daha yükseklere tırmanacaklardı...’

Fransız Petit Parisien muhabiri Schliklen, 1922 yılı ilkbaharında İnebolu’dan Ankara’ya gelmiş ve gördüklerini gazetesine yazmıştır:

"İnebolu-Ankara arası 350 kilometredir.

Fakat bu yolu kat etmek öyle kolay değildir.

Geçtiğimiz yollarda beni derinden etkileyen şey, hemen vatan hizmetine giriveren erkek ve kadınların kalabalığı oldu.

Bugün geçtiğim yolda, kuşkusuz en muazzez olan şey kadınlı erkekli nihayetsiz bir halkın kendiliğinden, hiçbir tesire ve zora tabi olmaksızın vatan hizmetine vücutlarını hasretmeleridir.

Sırf kadınlardan oluşan öyle kafilelere rastladım ki, doğrudan doğruya sırtlarında harp eden orduya mahsus obüs sandıkları, yiyecek taşıyorlardı.

BU HALKI BÖYLE HAREKETE GETİREN HİÇBİR KANUNİ MECBURİYET YOKTU.

RUHLARINA İŞLEMİŞ YÜCE BİR VATANSEVERLİK HİSSİNE SAHİPTİLER.

BEKLEDİKLERİ DE NE BİR MÜKÂFAT NE BİR ŞÜKRAN SÖZÜDÜR.”

Çünkü onlar için vatan sevgisi İMANLARININ gereğiydi. Damarlarındaki asil kanın coşkusuydu. 

Biz o nesli gerçekten anlayabildik mi? Haklarını ödeyebilir miyiz?

Bir yenisini daha nasip eden yüce Allah’ımıza şükürler olsun.

Ramazan-ı Şerif günahlarımızdan arındığımız aydır.

Tabi, inançları olanlar için söylüyorum.

Aç ve susuz kalmanın sıkıntılarını anlıyoruz.

Böylece hiç kimsenin açlık çekmesine gönlümüz razı olmuyor.

Komşumuz aç yatarken nasıl ki rahat bir uyku uyuyamıyoruz,

Ekmeğini suya batırıp oruç tutanların da var olduğunu düşünelim.

Bilhassa eş, dost, akraba konu komşuyu gözetleyelim ki,

Büyük Allah’ın rızasını alalım.

Ramazan ayına gerçekten isteyemeyen fakirlere hediyeler verelim.

O zaman sıhhat ve afiyetimiz Allah’ın hazinesinden yağmur gibi yağar.

İslam dininin fazileti bu düşkünlere yardım etmektir.

Varlıklı olanlar dahi hali vakti yerinde olanlara ikramda bulunmalı.

Yarım elma gönül alma dendiği gibi pek sevap olduğu güzel dinimizin icabıdır.

Ramazan ayı af ve mağfiret ayıdır.

Günahın döküldüğü aydır.

Az sadakanın çok belayı defettiğine nasıl inanıyorsak,

Razaman ayında da fakir fukarayı ve yetimlerini sevindirmek ile,

Bir kazanıyorsak beş kazanmamıza kapıları açan, O büyük yaradanın İslam’a ve insanlığa olan nasihatlarını unutmayalım.

Şu mübarek Ramazan ayı bütün dünya Türk ve İslam alemi Müslüman kardeşlerimin tuttuğu oruç Allah indinde makbul olur inşallah.

Kutlu olsun efendim.

Kalın sağlıcakla...

On yılda her savaşta.

On yılda on beş milyon genç

Yarattık her yaşta.

Diye marşlar söylerdik okullarda.

Nüfusumuz 15 milyona ulaştı diye övünürdük.

Ve nüfus çoğalsın diyede ,

Beşinci çocuğu dünyaya gelen aile reisinden yılda 6 lira yol vergisi alınmazdı.

Altı lira deyip geçmeyin.

O zaman bir kuzulu koyun altı liraydı.

Şimdinin 200 milyonu.

Adamın 50 koyunu olsa, on milyar yol vergisi demekti.

Pek azı öderdi

Yüzde sekseni mapusla zorlanırdı.

Bu demekti ki, ille de çok çocuk yapacaksın. Nüfus çoğalsın.

Çok insanlar tanırım, beşinci çocuğu dünyaya gelince sevincinden şapkayı havaya fırlatırdı.

Şimdilerde bakıyorum da, bir aile planlaması icadı çıktı.

Bir yanda iki çocuktan fazlası fazla deniyor.

Şehirlerde bu planlama tuttu.

Köy ve kasabalarımızda çok çocuk yapmaya devam.

Bilhassa doğu ve güneydoğu da çok çocuk isteme arzusu pek fazla.

Az çocuklu herifler, heriften sayılmaz denilmekte.

Ben, aile planlamasına yani bir iki çocukta kalınmasına karşıyım.

Yalnız bir şartla...

Bakıp besleyip, eğitimini ve zenaatını kazandırmak kaydı şartı ile.

Elbette, sokak için çocuk yapmak zararlıdır.

Öyleyse; Aile planlaması değil de,

Devletin bir nüfus planlaması olmalı. Hayata geçirilmeli.

Bakın Avrupa ülkeleri aile planlamasından vazgeçer oldu.

Birden fazla doğacak her çocuk için prim veriyor devlet.

Baktı ki nüfus azalıyor.

Nüfus azaldıkça da o devletin esamesi okunmaz oluyor.

Avrupa’da; Tükeniyoruz diye feryat ediliyor.

Biz de mi o duruma düşelim .

Hayır...

Ekmeğini taştan çıkaracak zenaat sahibi, eğitimli çok çocuğu olsun her ailenin.

Yarınımızı  temina altına alalım.

Kalın sağlıcakla...

Ellerinde küçük bavullar, akıllarında büyük hayaller vardı.

 Ama o hayallerin özü sadeydi: Bir traktör parası biriktirip memlekete dönmek. 

Gittiklerinde onları ne bir sıcak yuva ne de tanıdık bir hayat karşıladı.

Koğuş misali odalarda, kalabalık ve yabancı bir düzenin içinde yaşamaya başladılar.

Günleri ağır işlerde, geceleri hasretle geçti.

Sofralarında çoğu zaman soğan, ekmek, patates ve makarna vardı.

Etin ne olduğunu bilmeden, çaresizlikten köpek maması yedikleri günler bile oldu.

Bu, sadece yoksulluğun değil, yabancılığın da hikâyesiydi. 

Dil yoktu.

Anlatmak zordu.

Bir soğanı anlatabilmek için kabuğunu götüren, yumurta isterken tavuk gibi gıdaklayan insanlar vardı.

Balı tarif etmek için parmağını ağzına götürüp tatlıyı, sonra arı sokmasını taklit edenler…

Bunlar birer anekdot değil, insanın anlaşılma ihtiyacının en yalın hâliydi. 

Zaman geçti.

Para biriktirdiler, sabrettiler.

Ama en büyük yük yalnızlıktı.

Bu yüzden eşlerini, çocuklarını yanlarına aldılar.

Yeni bir hayat kuruldu.

Fakat bu hayatın içinde bir tercih vardı: Hayatta kalmak mı, geleceği inşa etmek mi?

Çoğu zaman çocuklar okumaya değil çalışmaya yönlendirildi.

Çünkü para hemen lazımdı.

Yine de içlerinden bazıları bu döngüyü kırdı.

Okudu, mezun oldu, makam sahibi oldu.

Onlar iki dünya arasında büyüyen bir köprünün çocuklarıydı. 

Teknoloji ilerledikçe mesafeler kısaldı, ama ayrılıklar büyüdü.

Televizyon ve internetle birlikte Türkiye’deki siyaset gurbetin içine taşındı.

İnsanlar derneklerde toplandı, inandıkları partilere bağlandı.

Kimi, “adalet gelecek” umuduyla bir aylık maaşını bağışladı.

Ama umut, çoğu zaman yerini hayal kırıklığına bıraktı. 

“Helal kazanç” vaadiyle kurulan holdinglere birikimlerini teslim edenler oldu.

Sonunda yılların emeğinin bir anda yok olduğunu gördüler.

Bu sadece maddi bir kayıp değildi; güvenin, inancın yıkılışıydı. 

Gurbet, zamanla sadece ekmek kavgasının değil, ayrışmanın da mekânı hâline geldi.

İnsanlar birbirini etiketlemeye başladı:

vatansever, hain, örgütçü, yandaş…

Aynı mahallede yaşayanlar bile farklı dünyaların insanı oldu.

Bir cemaat geldi, dernekleri ele geçirdi; hayır adı altında toplanan paralar kayboldu.

Ardından suçlamalar, ihbarlar, kırılan hayatlar geldi.

Yıllar sonra bazı gerçekler ortaya çıksa da yaşananların izi silinmedi. 

Sosyal medya ile birlikte başka bir kırılma daha yaşandı.

Gurbetçiler bu kez memleketten gelen sözlerle yaralandı.

“Kolay kazanıyorlar” denildi, küçümsendiler, hor görüldüler.

Oysa onlar, yıllarca yabancı bir ülkede tutunmanın bedelini ödemişti.

Memlekete döndüklerinde ise çoğu zaman aynı hikâye tekrarlandı:

Fazlasını ödeyerek, yeniden kandırılarak. 

Ve her yaz olduğu gibi yine izin zamanı geldi. 

Uzun yollar, dolu bagajlar, yorgun gözler…

Sınır kapılarında bekleyen insanlar sadece eşyalarını değil, yılların birikmiş duygularını taşıyordu.

Hasret, kırgınlık, gurur ve sessiz bir yorgunluk… 

Çünkü gurbetçinin hikâyesi hep aynı yerde düğümlendi: 

Gitmek zordu.

Kalmak zordu.

Ama en zoru, iki yere de tam ait olamamaktı.

İki yıl sonra da ,

Cumhurbaşkanı rahmetli İsmet İnönü Aksaray’ımıza teşrif etmişlerdi.

Büyük Bölcek Şalvarı Büyük ve de Batak;

Çocuk kafası kadar kırmızı pancarları havaya kaldırarak;

- Fabrika paşam fabrika

Diye bağırmışlardı.

Milletvekili hemşehrimiz rahmetli Ahmet Kadıoğlu pancar tarımının Aksaray’a girmesi için gayret sarfetti. 

1959 da pancar fen memurluğu kurularak, pancara merhaba denildi.

Pancar ekimi öncüleri bir avuç insandı.

Belediye başkanı rahmetli Sadi Uluırmak’ın makamında toplanıldı.

Toplam iki bin dekar pancar ekim sahası zor zoruna temin edildi.

Güzden pancar ekim tarlaları hazırlandı.

Gübreler saçıldı.

Baharda at mibzeri ile ekim yapıldı.

Kadın işçi yevmiyesi 3 lira,

Erkek işçi de 5  liradan çalıştırıldı.

Tarlalar yeşil yapraklarla yüze güldü.

Pancar yumru yapacağı sırada tırtıl üç günde o yeşil yaprakları yedi bitirdi.

Sonradan yaprak çıksa da öylesine.

Dekardan iki ton pancar zor alındı.

Bor tren istasyonuna teslimi  şartı dahil pancarın kilosu 7 kuruş idi.

Lastik karaborsası vardı.

Kamyonların ayağında lastik yoktu.

Ve Bor teslimi kiloda 3 kuruş nakliye müstahsile aitti.

7 Kuruşun 3 kuruşu nakliyeye gidince 4 kuruş kaldı. Pancar ekicileri çok çok zarara uğradı.

Ancak pancar ekiminde acemilik devri atlatıldı.

Ertesi sene bir daha ekildi.

Bir evvelki senenin zararı çıkarıldı. Biraz da kar kaldı.

Derken, kuyular açıldı.

Sulu tarım sayesinde bilhassa Eskil, Sultanhanı, Eşmekaya yöresi genç topraklardan bol pancar kaldırdı.

Müstahsil zengin oldu.

Her kapıda bir araba görüldü.

Kota uygulansa da pancar ekimi tam gaz devam ediyor.

Şeker fabrikası peşine düşüldü.

Sultanhanı kasabası sınırları içindeki bin dekar merayı yetkili kurumlar mera vasfını değiştirerek Şeker fabrikası kurmaya talip Çankırı milletvekili Mete’ye verildi.

Hem de tapuya fabrika yapmak şartı konmadan.

Bir küçük toprak kazmadan hayali temel atma merasiminde Cumhurbaşkanı sayın Demirel dahi teşrif ettiler.

Yıllardır beklendi.

Taş üstüne taş konmadı.

Tapulu arazisini Vakıflar bankasına ipotek verip kredi alan adam, borcunu ödemeyince bin dönüm arazi vakıflar bankasının oldu.

Satışa çıkarıldı.

Borcu karşılayacak para veren olmadı.

Nihayet, Kayseri firması fabrika kurmaya niyetlenince Bankaya olan borcu ödedi.

Bin dönüm arazinin sahibi oldu.

Ciddi bir iş adamı ki hemen Şeker fabrikası projesini hayata geçirdi.

Dev bir fabrika Konya yolu üzerinde boy gösterince gönlümüz rahat etti.

Ve önümüzdeki Aralık ayında fabrikanın işletmeye geçeceği şeker üretimine başlanacağı öğrenildi.

Hayırlı olsun.

Kalın sağlıcakla...

Güven artık bir ilişki biçimi değil, bir ihtimaldir. İhtimallerin olduğu yerde sağlam zeminler değil, hesaplar vardır. İnsanlar birbirine yaklaşmıyor; birbirini tartıyor, ölçüyor ve çıkar dengesi kuruyor.

Bugünün en belirgin hastalığı “benlik yarışı”dır. İnsan, kendini olduğu gibi değil; görünmek istediği sahte haliyle sunmaktadır. Sosyal alan ise bir sahneye dönüşmüştür: Herkes görünür, ama kimse kendisi değildir.

Bu noktada güvenin yerini algı almıştır. Artık insanlar birbirine değil, birbirinin ürettiği görüntüye güvenmektedir. Bu da ilişkileri doğal akışından çıkarıp sürekli bir şüphe rejimine mahkûm eder.

Benlik yarışı büyüdükçe insan, kendini ispat etmeye mecbur bırakılır. İspat zorunluluğu arttıkça ilişki çöker; ilişki çöktükçe yalnızlık sıradanlaşır. Kalabalıklar büyür, bağlar sessizce dağılır.

İslam düşüncesinde güven (emanet), bir tercih değil açık bir sorumluluktur. Emanet bilinci çöken toplumlarda hukuk bile dekor haline gelir; çünkü sorun kural değil, karakterdir. Güvenin olmadığı yerde adalet, sadece vitrine konmuş bir söylemdir.

Bu ahlaki zeminin sarsılmasıyla birlikte modern insanın en büyük yanılgısı başlar: Ölümsüz gibi yaşamak. Sanki ölüm yokmuş gibi plan yapılır, birikim yapılır, hırs büyütülür. Bu tutunma hali güç değil; tam tersine kontrol takıntısı ve kaybetme korkusu üretir.

Bu yüzden ilişkiler de artık açık bir şekilde değişmiştir. Sosyal çevre, görünmez bir kast sistemine dönüşmüştür: Para, statü ve fayda potansiyeli bu yeni düzenin tek belirleyicisidir. İnsan, insan olarak değil; işlevi kadar değerlidir.

Ve bu yapının en çıplak gerçeği şudur: Sahici duyguların yerini sahte gülümsemeler, menfaate dayalı el sıkışmalar ve zoraki selamlar almıştır. Yakınlık artık bir bağ değil, bir stratejidir.

Sonuç değişmez:

Herkesin her yerde göründüğü ama kimsenin gerçekte olmadığı bir çağdayız. Ve en sert hakikat şudur: İnsanlar artık birbirine değil, birbirinin çıkar ihtimaline güvenmektedir.

Şimdi aynayı kendimize çevirip şu sessiz soruyu sormanın vaktidir: Peki siz, kendi hayatınızda gerçekten kime, sadece "o" olduğu için güveniyorsunuz?

Alma mazlumun ahını,

Çıkar aheste aheste.

Adamın biri arkadaşını ziyaret için cezaevine gitmiş.

Bakmış ki çok sevdiği bir arkadaşı hapis.

- Gözlerime inanamıyorum.

Ahmet, Mehmet sen neden buradasın?

- Mapusum.

- Suçun ne?

- Şu... şuu... şuu...

- Kardeşim! Sen bu suçu katiyen işlemezsin.

- Doğru... Böyle bir suç işlemedim.

- Öyleyse ne için buradasın.

- Allah ile benim aramda bir mesele vardı onun cezasını çekiyorum.

Ey ahali...

Duyduk duymadık demeyin.

Ah yerde kalmaz.

Er geç Allah’ın gazabı seni bulacaktır.

Yap iyilik,

Yaradılan bilmezse,

Yaradan bilir.

Kalın sağlıcakla...

            Aksaray’ın düz bir alan üzerine oturması ve arazi alanının büyük olması da  arsa tahsisi vb hususlarda  avantaj yaratacağından,  Aksaray’ın tercihine  kısmen de olsa katkısı olacaktır. Keza, Aksaray da Mercedes Benz ve Brisa’nın olması da  Aksaray’a cazibe kazandıracaktır. Ayrıca, Aksaray’ın yol güzergâhında olması ve gelişmiş oto sanayine sahip olması da tercihte etkili olacak bir imkândır.

              Nevşehir’de tren yolu olmaması, Niğde de hava yolu olmaması bu illerimize gelecek yatırımı da olumsuz etkileyecek bir husustur. Aksaray’ın tren yoluna ve hava alanına sahip olması halinde, komşu bu iki ile yapılacak yatırımları da olumlu etkileyecektir.

            Aksaray da kurulacak yeni organize sanayi bölgesine: kaliteli firmaların gelmesi açısından; arsa tahsisi, alt yapı tesisleri, doğalgaz, tahsisi vb hususlarda avantajlı  teşvik edici uygulama örnekleri  yaratılması icap etmektedir. Firmalar işyerlerini taşımadan önce tercihleri etkileyecek yatırım vb. hususları vakit geçmeden yaparak hazırlanmak gerekir. Hava alanı ile tren yolunu da kısa zamanda Aksaray’a getirmek lazım. Bu konuda, Aksaray Valiliğine, Aksaray Belediye Başkanlığına , AKP  il teşkilatı ile AKP Aksaray  vekillerine büyük vazife düşmektedir.   

Üç kadın hemde saatlerce ayakta yufka açıp pişiriyorlardı.

Bir kilo rica ettim.

Aldım.

Verdim parasını.

Baktım ki müşterilerinin biri geliyor biri gidiyor.

İçimden...

İş bilenin kılıç kullananın.

Kocaların kazancına katkı sağlayan.

Çalışan.

Ciddiyeti ile asalet sergileyen bu kadınları takdir ettim.

Bazıları var ki pısırık mı pısırık,

Elinden iş gelmez. Aklıda öylesine.

Bir de işsizlikten, fakirlikten bahsederler.

Atın kazancı eşek için olamaz.

Şu sıra evlerde temizlik yapan kadınlar kara borsa.

Haftalar evvel gün alıp kuyruğa giriyor hanımlar.

Yevmiyesi en az 30 milyon.

Eğer dinleneyim demese, ay  otuz aylık da bir milyara varır.

Yangını yok zelzelesi yok.

İşi bitti mi sokak elbisesini giyi yor.

Kürk mantosu sırtında hanım hanımcık evine dönüyor.Çocukları ve kocasının hizmetinde katiyen kusur etmiyor.

Bu hal v e ahvali temizlik yaptıran kalbur üstü kadınlar anlatıyor.

Ve diğer yanda zıppır zıppır kadınlar hem fukaralıktan şikayetçi,

Hem de, modaya uygun elbise sinin birini çıkarıp diğerini giyiniyor.

Kocası ve çouklarını ekonomik sıkıntıya sokuyor.

Gidin pazar yerine...

Ürettiğini satan köylü kadınlar ve de üreticiden aldığını tezgaha döküp satan aile bütçesini ikiye katlatan hanımlar.

Asıl işin acı tarafı...

Genç genç kadınların çarşı içinde el avuç açmaları.

Cepheye, sırtında mermi taşıyan Anadolu kadını Türk milletinin yüz akıdır.

O adınlar işte bu kadınlardır.

Fukaralığa meydan okuyan mari fetli kadınlardır.

 Çocuk bakan, mantı yapan, börek ve incelek yapan, baklava açan ev ekonomisine destek veren, Çocuklarına kanat geren, kocasını ekonomik sıkıntıdan kurtaran bacılar sizleri tebrik ediyorum.

Allah sağlıklar ihsan eylesin,

Kalın sağlıcakla...

Çaresiz kalınca,

Ölümü aklına getirdi.

Oğullarına;

Ben gayrı gidiciyim.

Sizlere önemli bir vasiyetim var.

Mezarımı hazır edin.

Hemen yanıbaşına bir mezar daha hazır edin.

Cesedimi mezarıma koyduktan sonra, bol para verin, sağlam bir adam bulun. Mezarımın yanı başındaki mezarda o adam iki gün yatsın. Bana olan sorgu suali dinlesin.

Olur mu olur.

Mezarlar kazılmış.

Kapak taşları hazır.

İkinci mezarda yatacak bir canlı kul aramışlar taramışlar.

Nihayet bir hamal razı edilmiş.

Fakirlik canıma tak etti.

İki gün yatarım mezarda,

İki milyar alacağım para ile keyfime bakarım demiş.

...........................   gelmişler,

Sorgu suale hangisinden başlayalım demişler,

Birisi;

Ölü olan nasıl olsa bizim, şu canlıdan başlayalım denmiş.

Sorgu sual devam ederken;

Hamala;

Şu omuzundaki bir metre ipi nereden aldın denince hamal;

Hık fık etmeye baylayınca,

İki gün dolmuş.

Asıl ölünün oğulları gelip canlının mezarını açmışlar.

Adam gün ışığında bir kaçış kaçmış.

Dur... Nereye gidiyorsun, paranı al da git.

Diye bağırmışlar.

Adam;

Bir arşın ipin hesabını veremedim, para pul istemem diye kayıplara karışmış.

Kıssadan hisse...

Kabir azabı deyip geçmeyin.

Adam bir arşın ipin hesabını veremeyip sorgu sualden kaçıp kurtulmaya bakınca,

Şöyle bir düşünelim.

Düşünelim de,

Toprağınn üstü de var altı da diyen kaç kişi bulabiliriz ona bakalım.

Kalın sağlıcakla...

1940’larda binalar inşasına başlandı.

Hatta 1942’de Varlık Vergisini veremiyen veya vermem diye direnen İstanbul’daki azınlık esnafı Koçaş inşasında işçi olarak çalıştırıldı.

Zorlanınca, vergiyi ödeyip çiftçi olarak çalışmaktan kurtuldu.

Koçaş Devlet üretme çiftliğinin kuruluşunda müdür Vedat Bey vardı.

Makamında pek oturmaz ve ahırları dolaşır, arazide ekim dikimi takip ederdi.

Vedat Bey geliyor dendimi,

Horozlar, danalar bile hazrola geçerdi.

Yetiştiriciye ehven fiatla Montofon ırkı düveler satardı. 

Ligor tavuk cinsi kuluçka makinalarında civciv üretir, ucuz fiyatla çiftçiye satılır.

Alanlar pek memnun kalırdı.

Tavuk ve sığırdan başka, her çeşit iyi cins aşılı meyve fidanları yetiştirilir,

İlkel  meyveciliğin yerini kültür meyveciliği almıştı.

Çiçekçilik şubesi ürettiği çiçekleri halka bedava dağıtırdı.

Örnek bir çiftlikti Koçaş devlet üretme çiftliği.

Yüzlerce gencin okuduğu Ziraat Teknik Okulunda yetişenler pratikte birinciydi.

Milli bayramlarda Aksaray merkezdeki kutlamalarda Koçaş Teknik okulunun resmi geçidi bir başka idi.

Buradan mezun olanların çoğu Ziraat fakültesini bitirdi.

Diyeceğim şu ki;

Koçaş Devlet üretme çiftliği yetiştiriciye dört dörtlük önder olmuştu.

Verdiği meyve fidanlarının yüzde yüzü tutar iyi cins meyve alınırdı.

Ligör tavuklar neredeyse senede 300 yumurta verirdi.

Damızlık sığırlar hayvancılık da bir devrim yaratmıştı.

Sonraları Teknik okul kapandı.

Tavukçuluk, fidan yetiştiriciliğinden vazgeçildi.

Çiçekler açmaz oldu.

Yalınız sığırcılık ve tarla ziraatı ile varlığını koruyor.

Bu işlerden devlet elini çekince aldatmaca başladı.

Bir misal vereyim...

Baharda, pazarda satılan meyve fidanları aylardır pazar pazar dolaştırılınca,

En az yüzde sekseni tutmuyor.

Çiftçinin parası ve emeği boşa gidiyor.

Son iki yıldır da Tarım  Müdürlüğü kontrollü ve ehven fiyatlı meyve fidanı ne hikmetse getirmez oldu.

Yetiştiriciyi aldatmaca aldı başını gidiyor.

Türkiye, Tarımda her ne kadar epey mesafe almışsa da,

Rehberliğe, desteklemeye daha çok çok ihtiyaç vardır.

Teknoloji takip edilmezse yaya kalınır.

Uzay çağında yaya yalbırdak koş dur.

Yetişemezsiniz.

Teknoloji de rehberlik devletin işi olmalıdır.

Kalın sağlıcakla...

Resûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- vefâtlarından önce mü’minlere son defa hitâb ederek:

“Nihayet ben de bir insanım! Aranızdan bazı kimselerin hakları bana geçmiş olabilir. Kimin malından bilmeyerek bir şey almışsam, işte malım gelsin alsın!

 İyi biliniz ki, benim katımda en sevimli olanınız, varsa hakkını benden alan veya hakkını bana helâl eden kişidir.

 Zira Rabbime, helâlleşmiş olarak ve gönül rahatlığıyla kavuşmam ancak bu sâyede mümkün olacaktır.

Hiç kimse «Rasûlullah’ın kin ve düşmanlık beslemesinden korkarım!» diyemez. İyi biliniz ki, kin ve düşmanlık beslemek asla benim ahlâkım değildir. Ben aranızda durup bu sözümü tekrarlamaktan kendimi müstağni görmüyorum” buyurdu.

 Öğle namazını kıldıktan sonra dönüp minbere oturdu ve bu sözlerini tekrar etti. (İbn-i Sa‘d, II, 255; Taberi, Tarih, III, 190)

Sonra şöyle buyurdu:

“Allah’ım! Ben hangi mü’mine ağır bir söz söylemişsem, o sözümü kıyâmet gününde kendisi için, sana yakınlık vesilesi kıl!” (Buhârî, Deavât, 34)

İslâm, Müslümanlara hesap gününü düşünerek yaşamayı ve kimsenin hakkına tecâvüz etmemeyi öğretir. Resûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bunu gâyet vecîz bir şekilde şöyle ifade buyurmuştur:

“Müslüman, dilinden ve elinden müslümanların zarar görmediği, EMİN olduğu kimsedir...” (Buhârî,)

Şu anda hesap gününü düşünerek hareketlerimize veya sözlerimize dikkat ettiğimizi söyleyebilir miyiz? Yönetticilerin bu hususa dikkat ettiğini düşünüyor musunuz?

Ellerinden ve dillerinden emin misiniz?

         Tabi sağlık sıhhat yerinde iken elde etmek istediğin hırslar yaşlanınca biter. Bu sefer ölüm korkusu ile yaşarsın, imanın nispetinde ölümden korkarsın. Birde ne kadar iman sahibiyim diye imanı nispetinde ölümden korkar.

          Yazımın başlığındaki konu neticesinde, hepimiz bir gün kabir kapısından içeriye gireceğiz. Belki bir gün önce, belki bir gün sonra. Dolayısı ile dört günlük dünya için birbirimizi incitip, kırmaya gerek var mı?

         Dünyanın bir han kapısı olduğunu hepimiz biliyoruz. Bir kapıdan girip, diğer kapıdan çıkıyoruz. Şöyle geriye bir baktığımızda bu kapıdan kimler geldi kimler geçti. Bizde bir gün gelip geçeceğiz, zaten hiçbirimizin bir dakika sonrasına garantimiz yok.

          Peki, hayat böyle devam ederken neden ölümden bu kadar korkuyoruz? Korkunu ecele bir faydası var mı? Ölümden korkunun en önemlisi, insan imanı nispetinde korkar. Kabre hazır olamadığımız ve dünya nimetlerine doymadığımız için ölümden korkuyoruz.

         Bende dahil olmak üzere, hayatta iken neden sağlığımızda bir aksaklık olduğunda ölüm korkusu bizi sarınca tedavi için haram olan yiyecek ve içecekleri bile tereddüt etmeden alıp yemiyor muyuz. Hayvan pisliğinden bile zaman zaman medet ummuyor muyuz?

         Ama bakın ne yaparsak yapalım nasıl olsa kabir kapısı bir han kapısı, nasıl olsa bir gün oraya gireceğiz. Onun için dünya menfaatlerine daldığımız kadar kabir için ahirete de en ufak hazırlık yapmıyoruz. Kendimizi kabre neden hazırlamıyoruz?

        Dünya nimetleri ve güzellikleri inanın hiç bir zaman bitmez. Ama bu nimetleri bize veren Rebabımıza neden her gün şükretmeyiz. İşte ahireti unuttuğumuz için ölüm aklımıza gelince ölümden korkuyoruz.

        Ölüm çoğu zaman aklımıza hiç gelmez, ne zaman bir cenazeye katıldığımızda veya mezarlığa cenaze defnettiğimiz de ölümü hatırlayıp tebessüm edip kendimizi yargılıyoruz. Hâlbu ki, hayatımızın her safhasında ve yanlış yaptığımızda ölüm aklımıza gelmeli.

        Tabi mezarlıktan ayrıldıktan sonra hayat devam ettiği için normal hayata geçer ölümü unuturuz. Öyle ise insan imanı nispetinde ölümü hatırlar ve ölümü severek karşılar. İmanı olmayanlar ölümden daha çok korkarlar.

         Allah bizleri ölümü hatırlayanlardan ve ölümü severek karşılayanlardan eylesin. Hiç bir surette ölümden kurtulamayacağımıza göre birbirimizi kırmaya ve incitmeye gerek yok. Allah hepimize imanla kabre gitmeyi nasip etsin.

Ak akçe kara gün içindir.

Denirdi.

Şimdi bakıyorum da, her gördüğünden benim de olsun telaşı var.

Daha doğrusu har vurup harman savurma modeli çıktı ortaya.

Geçenlerde, köy kökenli biri çıktı karşıma, Avuç açtı dilendi.

Bu adama babadan kalma menkulleri bırak, yüzlerce dönüm can biten toprak kaldı.

Sattı sattı kumara ve içkiye verdi.

Buna rağmen, isteyenin yüzü bir kara vermeyenini yüzü  iki kara denir ya.

Çıkardım üç beş kuruş verdim.

Bunun gibi pek çok.

Demek oluyor ki;

Akılsızın cezasını akıllılar ve çocukları çekiyor.

Kaba tabirle;

Atın kazandığı eşek için oluyor.

Çocukluğumda halk ve devletimiz şimdiki halimizden yüz değil bin defa fakirdi.

Buna rağmen dilenci göremezdiniz çarşıda pazarda.

Ve ayıp sayılırdı dilenmek.

Şimdi bakıyorum da dilencilik neredeyse meslek halini aldı. Adım başı dilenci.

Dilencinin bile cebinde cep telefonu var.

Yeme içme dersen öyle.

Koca kahvede kumar oynuyor.

Karı ve çocukları dilencilik yapıyor.

Üstelik yemek aş evinden,

Yaşlılık aylığı,

Fak-Fuk Fon yardımı,

Yeşil Kart dersen her kapıyı açıyor.

Kömür bedava.

Destekleme dersen o da bir başka.

Geçenlerde bir kadın oğluma  bir iş bul diye bana geldi. 

- Zenaatı var mı?

- Yok.

- Ne iş görür?

- Hiç bir iş görmez gezer.

Peki...

Ortaköy kaymakamı gitti.

- O’nun yerine tayin ettirsek gidermi?

- Nebiym... Yapabilir mi.

İşte Türk vatandaşının kültürü bazen bu kadar gülünç.

Elinden iş gelecek iş.

Bir hünerin olacak.

Zanaat sahibi olacaksın.

Tutumlu olacak.

Böylelerine ekmek çok.

Bu sayede çoluğuyunçocuğuyun istikbalini aydınlık ufuklara taşıyacaksın.

Öyle, bir günlüğün kırallığına kaptırırsan kendini,

Sonu dilenciliktir.

Kalın sağlıcakla...

68 Aksaray Kültür Derneği başkanı olarak Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Tıbbi Onkoloji Bölüm Başkanı Sayın Prof. Dr. Mehmet Ali Nahit Şendur'u ziyaret etme fırsatı buldum. Gerçekleştirdiğim ziyarette hem rutin muayenemizi olduk hem de derneğimizin faaliyetleri hakkında bilgi verdim.

Ziyaret sırasında Aksaray'ımızı da anlatma imkânı buldum. 1923 yılında vilayet olan, ancak 1933 yılında ilçe statüsüne düşürülerek Niğde'ye bağlanan Aksaray'ın tarihini, kültürünü ve sahip olduğu değerleri paylaştık. Kapadokya'nın giriş kapısı olan şehrimizin Hasandağı'nı, Ihlara Vadisi'ni, Güzelyurt'u (Gelveri), Belisırma'yı, Somuncu Baba'yı,Tapduk Emre ve Yunus Emre'nin manevi mirasını anlattık.

Salih insanlar şehri olarak bilinen Aksaray'ın güzelliklerini tanıtmanın mutluluğunu yaşadık.

Ancak bu ziyaretin bizim için asıl anlamı farklıydı. Çünkü hastalık sürecinde insanın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri umut ve güvendir. Tedavi kadar moralin de önemli olduğu bu süreçte Prof. Dr. Mehmet Ali Nahit Şendur'un hastalarına yaklaşımı, ilgisi ve samimiyeti bizlerde derin izler bırakmıştır.

İnsan bazen öyle dönemlerden geçer ki her şeyden vazgeçme noktasına gelir. İşte böyle zamanlarda karşısına çıkan bir doktorun güler yüzü, verdiği güven ve söylediği birkaç olumlu söz yeniden hayata tutunmasına vesile olabilir. Sayın Şendur'un bizlere verdiği en büyük desteklerden biri de bu olmuştur.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, kendisiyle karşılaşmış ve tanışmış olmaktan büyük memnuniyet duyuyoruz. Alanındaki bilgi ve başarısının yanında, hastalarına gösterdiği insani yaklaşım onu özel kılan en önemli özelliklerden biridir.

Temennimiz, ülkemizdeki tüm hastaların karşısına böyle değerli ve fedakâr hekimlerin çıkmasıdır. Çünkü iyi doktorlar sadece hastalıkları tedavi etmez; umudu, yaşama sevincini ve geleceğe olan inancı da güçlendirir.

Prof. Dr. Mehmet Ali Nahit Şendur'a yakın ilgileri, emekleri ve özverili çalışmaları için teşekkür ediyor, başarılarının artarak devam etmesini diliyorum.

İyi ki böyle hekimler var. İyi ki yollarımız kesişmiş.

1976’nın sonbaharında Haydarpaşa Garı’na indiğinde,İstanbul yalnızca kalabalık değil,

aynı zamanda gergindi. Duvarlarda DİSK’in çağrıları,karşı duvarlarda Ülkü Ocakları’nın sloganları vardı. Şehir ikiye bölünmemişti;çoktan parçalanmıştı. İlk işini Zeytinburnu’nda bir atölyede buldu.

Gündüzleri çalışıyor,akşamları kahvehanelerde dinleniyordu.Taksim’de 1 Mayıs 1977’de yaşananların hikâyesi hâlâ dillerdeydi: Meydanı dolduran kalabalık, ardından gelen panik, kurşunlar, ölüler…Herkes başka bir fail anlatıyor,ama kimse gerçeği bilmiyordu.Şevki o gün şunu öğrendi:

Bu ülkede hakikat ,çoğu zaman en zayıf ihtimaldir. Semt değiştirirken yön de değiştiriyordu.

Fatih’te milliyetçi kahvelere uğruyor,Aksaray’da daha sol eğilimli işçi çevreleriyle oturuyordu. Aynı cümleyi farklı kelimelerle kurmayı öğrendi. Aynı yüzü, farklı inançlara inandırmayı da. Zenginleşmenin yolunu ararken gözünü,Fatih’te ticaretle büyümüş, MHP’ye yakınlığı bilinen bir ailenin kızına dikti.

Kız üniversiteliydi;Beyazıt kampüsünde boykotların,yürüyüşlerin ortasında yetişmişti. Şevki’nin niyetini sezdi, mesafe koydu. Şevki ise meseleyi gelenekle çözeceğine inanıyordu.“Kaçırılan kız evlenir,” düşüncesi,yalnızca ona ait değildi;taşradan şehre taşınmış bir kabuldü. Kız isteme girişimi reddedildi. Evden kovulur gibi gönderilen aracılar, Şevki’nin zihninde başka kapıları açtı. Tam o günlerde İstanbul’da başka haberler dolaşıyordu. Ümraniye’de öldürülen beş ülkücü işçinin cenazeleri kaldırılmış,mahalleler bir kez daha saflaşmıştı. Aynı şehirde, başka bir gün, MHP İstanbul İl Başkanı Recep Haşatlı ve oğlu vurulmuştu.İsimler değişiyor, cenazeler çoğalıyor,ama dil aynı kalıyordu:

“Onlar” ve “biz”. Şevki bu dili dikkatle dinledi. Önce sol çevrelere gitti. Beyazıt’taki dernek odalarında, “eşitlik” ve “halk” konuşmalarının arasında aynı talebi dile getirdi. Reddedildi.

İlke vardı…en azından o an için. Sonra sağ çevrelere yöneldi. Fatih’teki bir kahvede, Ülkü Ocakları’na yakın gençlerle oturdu. Burhan, Maraş’ta 1978’de yaşananların öfkesini hâlâ taşıyordu.“Devlet yoksa biz varız,” diyordu. Şevki bu dili benimsedi…ya da öyle görünmeyi seçti. 

Ve bir hikâye kurdu. “Bizim mahallede zengin bir komünist var,” dedi. “Örgütleri besliyor.” O yıllarda bu cümle,bir insanı hedefe koymak için yeterliydi. İsim önemli değildi; etiket yeterdi. Bir gece, kızın babasının evine bomba atıldı. Haber, ertesi gün gazetelerde kısa bir sütun oldu. Aynı gün başka bir yerde bir başka çatışma vardı; ülke, sürekli tekrar eden bir şiddet döngüsüne alışmıştı. Şevki ertesi gün sahnedeydi.“Bunu yapanları bulacağım,” diyordu. Devletin otoritesinin zayıfladığı yerde, bireylerin “adalet” iddiası sıradanlaşmıştı. Kimse ona inanmadı, ama kimse de bu düzenin dışına çıkamadı. Şevki yön değiştirdi. Bu kez solu denedi. 1979’a gelinirken sokaklar daha da sertleşmişti.

Çorum’dan gelen haberler yeni bir kırılmanın işaretiydi. Ardından Ankara’dan bir suikast haberi yayıldı: Gümrük ve Tekel Bakanı Gün Sazak öldürülmüştü. Devletin en üst katlarına kadar uzanan bu şiddet, artık kimsenin güvende olmadığını gösteriyordu. Şevki, kendisini “militan” diye tanıttı. Ama ilk ciddi eylem çağrısında geri çekildi. Çünkü ölüm, sloganlardan daha somuttu. Dışlandı. Bir kez daha saf değiştirdi. Bu kez sağ çevrelerin içinde daha derine girdi.Tam o sırada, zengin bir işadamının özel hayatı,ideolojik bir gerekçeye dönüştürülmek üzere önüne geldi. Adam, karısının ilişkisini biliyordu ama meseleyi “namus” değil,“komünizm” üzerinden çözmek istiyordu. “Komünist,” dedi. Bu kelime, o yıllarda bir hüküm cümlesiydi. Şevki ve yanındakiler, 1980’e doğru sürüklenen ülkenin karanlık sokaklarından birinde pusu kurdu. Kurşunlar sıkıldı. Adam öldü. Olay, kayıtlara bir “sağ-sol çatışması” daha olarak geçti. Gerçek yine kayboldu. Yakalandıklarında Şevki’nin ifadesi hazırdı:“Komünistti, vurduk.” Bu, yalnızca bir savunma değil,dönemin diline uyumdu. 12 Eylül 1980 geldiğinde,sokakların dili bir gecede susturuldu. Askeri araçlar caddeleri doldurdu, afişler indirildi, kahvehaneler boşaldı. Sağcı, solcu, fark etmeksizin herkes toplandı. Şevki de o kalabalığın içindeydi. Yıllar geçti. Cezaevleri yavaş yavaş boşaldı. Dışarıda ise yeni bir anlatı kuruluyordu. Geçmiş, yeniden yazılıyor; suçlar, “dava”ya dönüştürülüyordu. Şevki çıktığında artık sıradan biri değildi.O’nun adı,

“ülkücü mücadelenin bir parçası”,“Efsane Dava Adamı” olarak anılıyordu. Hikâyesi temizlenmiş,

keskin köşeleri törpülenmişti. Oysa gerçek, arşivlerde bile tam yoktu. Şevki ne 1 Mayıs’ta ölenleri umursamıştı, ne Maraş’ta yakılan evleri, ne Çorum’da parçalanan hayatları, ne Ümraniye’de toprağa verilen işçileri, ne de bir sabah evinden çıkamayanları… Onun için tüm bunlar,yalnızca kullanılabilir bir arka plandı. Ve belki de bu yüzden,en çok o başarılı oldu. Çünkü bu ülkede bazen en tehlikeli olanlar,hiçbir şeye inanmayanlardı.

 (Hikaye yaşanmış iki ayrı olaydır. İsim ve mekan yerleri değiştirilerek yazıldı. Olayların kahramanı ve kahramanları hala hayattadır.)

Kova kova üzümler kamıştan örülmüş hasır üzerine yığılır,

Yumuşak taştan oyulmuş soku denilen havuza 5-8 kova dökülür.

Çıplak ayakla çiğnendikçe tabandaki delikten kazan içine biriken şıra dinlendirilir,

Gecenin ayazını yedikten sonra tas tas içildi mi,

İnsanın yüzüne kan gelirdi.

Pekmez ileğeninde kaynatılan şıra koyulaşır pekmez olurdu.

Tandır denilen koskocaman ocakta kurumuş odun ve bağ kütükleri yakılır,

Yaramaz dal ve kökler tandır hiç sönmeden kırk sekiz saat yakılır şıra kaynadıkça koyulaşır. 

Leğen içine iki dal da reyhan çiçeği attınız mı, hoşa giden kokusu ile iştahla yenirdi pekmez,

Bir de dilim dilim kabak, patlıcan, sarı erik, ayva atıldımı leğene,

Ağda olurdu.

Bunun da damak tadı başka idi.

Hani nerede o bağlar.

Kavak ormanları bile kaybolup gitti.

Ve yerlerine beton yığınları kondu.

İşte şehircilik ve nüfus artışı konut yapımını hızlandırdı.

Arsa para edince de bağ bostan kalmadı.

Bu dediklerim köy ve kasabalarımızda devam ediyor.

Pekmezin en iyisi Ozancık, Çetin, Yuvadan geliyor pazara.

Ve fakat o eskinin pekmez yeme alışkanlıkları pek kalmadı.

Bilhassa çocuklara pekmezden palüze yapılır, üzerine de dövülmüş ceviz ekildi mi mesir macunundan da besleyici olurdu.

Bizim evde ve her aile ocağında bir kuş 50-60 kilo pekmez tüketilirdi.

İşte doğal beslenme pekmez gibi kendi ürettiğimiz ürünlerdi.

Hormon mormon icadı bilinmezdi.

Ve gene Eylül ayında Nevşehir ve Niğde köylüleri at arabaları ile Aksaray’a akın ederler,

Biber alıyok... Biber alıyok...

diye mahallelerde bahçe bahçe dolaşırlardı.

Fiat kesilir 300-500 kilo biberi alırlar turşu kurarlardı.

Sapsarı, etli, acımsı, keçi boynuzu gibi uzunca biberlerin nesli tükendi gitti.

Ekonomik kazanç uğruna, ne eskinin domatesini, salatalığını ve ne de ayşe kadın fasulyesinin defteri dürüldü.

Dört kendi biberi olan o yaz ve sonbahar sezonunda bir tona yakın biber satardı.

Ve biber parası ile bir yıllık ekmekikbuğdayını  alır, kara değirmeninnde un yapılır, yün çuvallara doldurulur, kilere direk direk dikilirdi.

bereketli olsun diye de çuvalların üstüne çocuk kafası gibi yıkanmış cingi taşlar konurdu.

Hey gidi günler ne çok değişti.

Eskinin zahmeti şimdi rahatlığa dönüştü.

Dönüştü de,

Şükretmesini bilmiyoruz o  da başka.

Kalın sağlıcakla...

Aynı apartmanda yıllarca yaşayıp komşusunun adını bilmeyen, aynı sofrada oturup birbirine yabancı kalan insanlar çağındayız. Çünkü günümüz insanı iletişimi artırmış, fakat irtibatı zayıflatmıştır. Konuşuyor ama dinlemiyor; görüyor ama fark etmiyor, takip ediyor ama tanımıyor.

Güçlü toplumsal bağlardan uzaklaşıp bireyselleşen insan, özgürleşmek yerine daha da yalnızlaşmıştır. Sosyal medya ise bu yalnızlığın üzerini örten parlak bir perdeye dönüşmüş; yaşamak yerine görünmek öncelik hâline gelmiştir. Hayatlar filtrelenmekte, mutluluklar sergilenmekte, tebessümler bile onay beklemektedir. Kalabalıkların içinde kaybolan birey, bir yandan görülmek için çırpınırken diğer yandan korkularıyla baş başa kalmıştır.

Bugünün insanı bilgiye kolayca ulaşmakta, fakat hikmete yaklaşamamaktadır. Her konuda fikri varken kendi ruhuna yabancılaşmış; şehirler büyürken gönüller küçülmüştür. Artık en büyük dert sadece geçim sıkıntısı değil; giderek büyüyen bir anlam ve aidiyet boşluğudur.

BAYRAMIN HATIRLATTIĞI HAKİKAT

Belki de Kurban Bayramı’nın bize hatırlattığı hakikat, tam da bu koca boşluğun ortasında filizlenmektedir. Bayram; yalnızca et paylaşmak değil, gönül almak, kapı çalmak ve kırılanı onarmaktır. Hayatı sadece kendine değil, başkasına da açabilmektir. Kurbanın özündeki Allah’ın rızasına yöneliş; merhametin çoğalmasını ve gönüllerin birbirine yaklaşmasını beraberinde getirir.

Ne yazık ki bazen bayramlarda bile aynı masayı paylaşırken aynı duyguyu paylaşamıyoruz. Oysa bu günlerde en büyük ihtiyacımız kusursuz sofralar veya tatil planları değil; unutulmaya yüz tutmuş gönül bağlarını yeniden canlandırabilmektir. Çünkü insanı ayakta tutan şey etrafındaki kalabalıklar değil, kendisini gerçekten hissedebildiği birkaç samimi yürektir.

Nihayetinde yalnızlığımızın sebebi fiziksel ıssızlık değil, aidiyet ve ortak anlam üretme kapasitemizin aşınmasıdır. Bayram ise bu çözülmüş bağların yeniden hatırlandığı, insanın insana ve hayata yeniden yaklaştığı toplumsal ve manevi bir yeniden diriliş imkânıdır.

Bu imkânı kaçırmamak dileğiyle...

* Hasan, cepheye gönderilmeden önce annesi tarafından saçına kına yakılır. Bu, Anadolu'da "kurbanlık koyunlara", "askerlere" veya "eşlere" adanmışlık anlamında uygulanan bir gelenektir. .

*  Çanakkale Savaşı adeta bir değirmen misali insan öğütür iken, yaşanan yüksek kayıplar nedeniyle gönüllüler ve askerlik çağında olmamasına rağmen yaşı genç olanlarda askere alınmak zorunda kalınmıştır.

* Daha bıyıkları terlememiş bir delikanlı, kendisi gibi gencecik arkadaşları ile beraber yayan yapıldak günlerce yürüyerek Yozgat’tan çıkıp Çanakkale’ye ulaşır. Burada sayısı azalan birliklere yapılan takviyeler esnasında 64. Piyade Alayı, 1. Tabur, 2. Bölüğe intisap edip çakı gibi Mehmetçik olmuştur.

 Bölük komutanı Yüzbaşı Sırrı Bey,

 askerlerini savaşa bizzat hazırlar, talimlerini kendi yaptırır, sürekli birlik içerisinde dolaşarak askeri ile tek tek sohbet eder dertleşirdi. Genç yaşına rağmen bir baba edasıyla askerine kol kanat gerer, cephede her biri ile tek tek ilgilenirdi. Yüzbaşı Sırrı Bey talimlerine başlamadan önce, birliğine yeni katılan askerleri ile tanışmak ve sohbet etmek ister ve dolaşmaya başlar. Asker arasında dolaşırken Hasan’ın başındaki kına Sırrı Bey’in dikkatini çeker.

Cepheye gelen askerlerin sağ ellerinde, sağ elinin üç parmağında ya da sağ ayağının parmaklarında kına görmeye alışıktı Sırrı Bey ama baştaki kınayı ilk defa görüyordu. Hasan’a bunun manasının ne olduğunu sorduğunda Hasan utandı, üzüldü ve dedi ki komutanına:

-Komutanım, buraya geleceğim vakit anam yaktı bu kınayı. Ben de niye diye sormadım.

Sırrı Bey:

-Öyleyse bir mektup yaz da sor bakalım, biz de öğrenmiş olalım.

Hasan:

-Ben yazı yazmasını bilmem ki komutanım.

Sırrı Bey:

-Öyleyse sen söyle bölük yazıcısı yazsın köyüne, bakalım ne cevap gelecek?

Hasan:

-Baş üstüne komutanım.

Selam kelamdan sonra Hasan, bulunduğu yerin güzelliğinden, çiçeklerin kokusundan, arkadaşlarının dostluğundan, komutanının tatlı dilinden bahsettikten sonra, konuyu kınaya getirir.

– Anacığım, kumandanım saçımdaki kınayı sordu, ben bilemedim. Arkadaşlarımın arasında mahcup oldum. Kınanın bir mânâsı varsa bildir de kumandanıma söyleyeyim.

Mektup Yozgat yollarına çıkar ancak ne vakit varır bilinmez. Cevap gelir mi gelmez mi, anasına ulaşsa okur mu, okutur mu belli değildir. Lakin Çanakkale’de sürekli sırtlan gibi saldıran düşmana karşı koymak lazım geldiği için ihtiyat kuvvetlerinin fazla bekleyecek zamanı yoktur. 2. Bölük de savaş içerisinde üzerine düşen vazifeyi yapar. Bu öyle bir harptir ki, dünyada eşi benzeri olmayan bir vahşet yaşanmaktadır. Anadolu’nun kınalı koç yiğitleri, ellerindeki kıt imkânlarla, adeta etten bir duvar örüp düşmana geçit vermeden namusları için, vatan için vuruşmaya başlamışlardır. Bu ateş cehenneminde nice kınalı koç yiğitlerimiz, körpecik delikanlılarımız şehit olmakta, Avrupalının kan içen canavar makineleri, gemileri, topları Gelibolu’yu bir kan gölüne çevirmektedir.

Aradan iki aya yakın belki fazla zaman geçmiştir. Bir gün Yüzbaşı Sırrı Bey’in bölük karargahına birkaç mektup ulaşmıştır.  Kara Yakuplar köyünün köy katibi mektubu Hasan’ın anasına ulaştırmış ve anasının söylediklerini de yazıp cepheye yollamıştır. Yüzbaşı Sırrı Bey mektubu alarak okumaya başlar. Mektup da Hasan’ın anası şunları yazmıştır:

“Yavrum, Hasanım, Kınalı Kuzum,

Mektubun geldi, sanki dünyalar benim oldu. Köy kâtibi okudu, ben ağladım. Kumandanını pek sevmişsin, ne güzel! O senin babının yarısıdır. Sakın ola yavrum kumandanının emrinden çıkma, önünden aykırı geçme. Ateşe bas dese basasın yavrum. Orada vatanın dört bir köşesinden arkadaşların olmuş. Birbirinizi çok sevip iyi geçinirmişsiniz. Elbette öylesi yakışır yavrum. Onlar senin dünya ahret hakiki kardeşlerindir. Sakın onları incitme yavrum. Sütümü sana helal etmem.

Kumandanın saçındaki kınayı sormuş  yavrum? Bizim burada Allah için kurban seçilen koçların başını kına ile süslerler. Ben de dört kardeşin içerisinde en çok seni sevdiğim için seni vatan, millet ve Allah yolunda kurban olarak seçtim. O yüzden başını kınaladım. Eğer sağ dönersen gel, dönmezsen hakkım sana helaldir" .

Anan Hatçe”

Sırrı Bey, iki gözü iki çeşme mektubu okur.  Hasan bir hafta önce Arıburnu’ndaki şiddetli muharebede şehit olmuştur.

Anam yakmış kınayı adak diye.

Ben bu vatan için kurban doğmuşum. Anamdan Allaha son bir hediye. Kumandanım ben İsmail doğmuşum.

Sırrı Bey, düşmanın onca gücüne rağmen Çanakkale’yi neden geçemediğini bir kez daha anlar…

Kınalı Hasan, Türk milletinin vatan savunması için gösterdiği fedakarlığın en belirgin sembollerinden biri olarak  halen anılmaktadır. Türk milleti var oldukça anılmaya da devam edecektir.

Hayatın koşuşturmacası içinde farkında olmadan hepimiz kendi hikâyemizin kahramanı olmak yerine figüranı oluyoruz. Oysa biraz yavaşlamaya ve durup düşünmeye vakit ayırdığımızda "İstediğim hayat bu mu?" diye kendimize soruyoruz... İşte bu noktada psikolojide var olan bir kavram devreye giriyor: otantiklik ya da kuramsal literatürde kullanılan ismi ile otantisite. Otantik kelimesi günlük dile daha uygun olduğu için oradan devam edelim.

Otantik olmak, bireyin dışsal etmenler yerine içsel etmenlerinin baskın olması demektir. Yani "el-alem ne der" baskısından kurtulduğu, kendi özgün değerleriyle kurduğu bağın, kitlelerin sesinden daha gür çıktığı bir varoluş biçimidir.

​Ancak günümüz dünyasında bu bağ her geçen gün daha da köreliyor.

Kültür endüstrisinin bireyi tek tipleştirdiği bu iletişim çağının tam göbeğinde yaşayan bizler için otantik kalabilmek, artık bir cesaret meselesi. Çünkü otantik olmak; herkesin aynı yöne koştuğu bir dünyada durup "Ben bu yöne gitmek istemiyorum" diyebilme cesaretidir.

Çevremizdekilerin bizi "uyumsuz" ilan etmesin diye giydiğimiz o görünmez maskeleri çıkarıp atabilmektir. İnsanların bizi kusursuz bir figür olarak sevmesindense; olduğumuz gibi, kusurlarımızla ve kırılganlıklarımızla reddetmesini göze alabilmektir. Bu yönüyle otantiklik, sistemin bizden beklediği o sessiz ve sorunsuz uyuma karşı psikolojik bir dirençtir.

Geçenlerde okuduğum bir kitap, bana mükemmel bir sessizliktense, kusurlu bir çığlığın çok daha asil olduğunu hatırlattı. Tıpkı o çığlıkta olduğu gibi, yapay bir kusursuzluk yerine kendi gerçek, yalın ve hatta yaralı sesimizle var olabilmektir asıl duruş; çünkü bizi biz yapan o 'gerçek ve samimi' sesimizdir.

Tam da şu an bayramların o telaşı dindiren, insanı kendi içine döndüren arınma ruhunu hazır yakalamışken, önümüzdeki bu güzel günlerde kendimize ve sevdiklerimize bir alan açalım.

Bu Kurban Bayramı’nda, sevdiklerimize ikram edeceğimiz en güzel hediye, beklentilerin arkasına gizlenmiş bir "ben" değil; tüm samimiyetiyle orada olan, kusurlu ama gerçek, otantik benliğimiz olsun.

Maskelerimizden kurban ettiğimiz, kendimize yaklaştığımız huzurlu bir bayram dileğiyle...

Sağlık ve sevgi ile...

@uzm.psk.dan.mervesudemen

Borç harç kurban kesiyor.

Bu düşünce yanlıştır.

Kurban, hali vakti yerinde olanlara farzdır.

Elbette sevabı büyüktür.

Ancak, hediye gelen kurban etini yemek de,

Kurban kesmiş gibi sevaptır.

Kurban etini fakir fukara yemezse,

Dağıtılmazsa,

O kurban kurban  olmaz.

Kurban, fakirleri koruyup kollamak için Allah’ın emridir.

Yoksa, Allah için kurban,

Küp için sızgıt denirse

O kurbanın önem ve ehemmiyeti kalmaz.

Duyuyorum ki, kurban hakkında vatandaş iyice bilinçlidir.

Pakistan ve Endonezya’da vuku bulan deprem ve su baskınında 300 bin kişi ölmüş 600 bin kişi yaralanmış, bir buçuk milyon Müslüman evsiz kalmıştır.

Çoğu vatandaş Diyanet Vakfı ve Kızılay’ın organize ettiğu kurban kesimini felaket bölgesinde kesmesi,

Ve bu hususta vekalet alması iyi bir seçenektir.

Bazı vatandaşlarda, Mehmetçik Vakfına vekalet vererek kurbanımı kes ve Mehmetçik ve şehit yakınlarına ikram edilmesi gönlünden kopmaktadır.

Böylesi kurban kesme inancı daha  eftaldir.

Çoğu halkımızdan duyuyorum.

Kurban eti dağıtacak fakir bulamıyoruz deniliyor.

Dedik ya,

Çocuklar mahrum kalmasın.

Diye fakirler bile kurban kesiyor.

Borç harçla kurban kesmenin sevabı şöyle dursun,

Günahı ve sorumluluğu olmalıdır.

Bir hafta sonra kesilecek kurbanlar,

İnşaallah yerini bulur.

Kalın sağlıcakla...

Müfettiş: "Binlerce insanın canına kastettiğinin farkında mısın? Neden söküyorsun o vidaları?"

Köylü:"Sadece bir vida beyim... Oltama ağırlık yapması için lazım. Ben kimseye zarar vermem. Hem tüm köy böyle yapar; bir vidayı sökeriz, birini bırakırız. Fizik dersinde öğrendik, yük dağılır, tren devrilmez."

Müfettiş: "Delilik bu! Muhtar görmüyor mu bunu?"

Köylü: "Görmez olur mu? Karakolun ve kendi evinin kilitlerini bile bu vidalardan yaptırdı. Bedava sonuçta..."

Müfettiş: "Peki ya maaşınızı artırsak? Vazgeçer misiniz bu hırsızlıktan?"

Köylü: "Mesele para değil beyim, mesele alışkanlık. Adaleti ve ahlakı çocukken öğretmezseniz; büyüdüğümüzde cebimiz para görse de biz o vidaları sökmeye devam ederiz."

Müfettiş, bu cehaletten dehşete düşerek raporunu yazmak üzere başkente giden trene bindi. Camdan dışarıyı izlerken kendi kendine mırıldandı: "Bu sefalet bir gün felakete yol açacak..."

Tam o sırada ray kenarında elinde iki tane vida tutan küçük bir çocuk gördü. Çocuk gülümseyerek el sallıyordu. Müfettiş dehşetle bağırdı: "Treni durdurun!" Ama çok geçti. Kulakları sağır eden o metal çatırtısı duyuldu.

Çocuk ne fizik biliyordu ne de "bir söküp bir bırakma" kuralını. O sadece büyüklerinden gördüğünü yapmıştı; ama yan yana iki vidayı birden sökmüştü. Tren devrildi. Cehaletin ektiği tohum, adaletsizliğin suladığı toprakta dev bir felaket olarak biçilmişti.

Suç veya suçlu kim?

Asıl suçlu kim mi?

Cehaleti normalleştiren toplum,

Çıkarı ahlakın önüne koyan düzen,

“Bir şey olmaz” kültürü,

Ve yanlışa sessiz kalan herkes.

Çünkü bazı toplumlar bir anda çökmez.

Önce vidaları gevşer.

       Hatırlarsanız bir zamanlar “ Deniz Feneri” ismi ile ülke ve ülke dışından insanların inanç ve dini istismar ederek paralar topladılar. Televizyonlarda kapı kapı gezerek yardım dağıtıp insanların duygularını istismar ettiler ve sonuç ortada olay mahkemelik olmuştur.

         Hem şehrimizde hem de ülkemizde o kadar farklı isimlerle alan derneği, veren derneği gibi birçok dernekler türemiştir. Bunların çoğu ne makbuz ve nede belge karşılığı değil istedikleri gibi değişik isimlerle para topluyorlar ya da siz inanarak gönderiyorsunuz.

         Verdiğiniz aynı ve nakdi bağış karşılığında mutlaka o kurumun bir makbuzu ve belgesi olmalıdır. Verdiğiniz her kuruşu verince karşılığında bir belge isteyin. Veremiyorlarsa o kurum ve şahısa kesinlikle bir kuruş vermeyin, onlar dolandırıcıdır.

          Bir kurum ve kuruluş resmi olarak izinli kurulmalı, toplayacağı para ve yardımları Emniyetten alacağı izin ile toplamak zorunludur, resmi kuruluş olsa da izin almalıdır. Bu konuda emniyetimiz gerekli hassasiyeti göstererek bunlara müsamaha etmemelidir.

          Ben ilimizde bildiğim bazı kurum var bunun başındaki kişileri yakinen biliyorum. Oturacak evleri ve herhangi bir gelirleri yok iken bu kurumların başına geçince birden zengin oldular. En az iki ev sahibi olduklarını biliyorum.

           Dolayısı ile iyi niyetli ve dürüst insanların olması ile bu işi kendi menfaatine kullanan kişilerde vardır. Verdiğiniz paranın nereye gittiğini nasıl bileceksin, onun için mutlaka karşılığında bir belge isteyin vermiyorsa sizde vermeyin.

        Sizlerin tanıdığı akraba ve komşularınız içerisinde hiç mi kurban kesmeyen yardıma muhtaç kimse yok. Kendi eliniz ile götürüp bu insanlara verip vicdanen rahatlayın. Yada verdiğiniz yardım karşılığında mutlaka belge isteyin yardımınız boşa gitmesin.

          Aksaray’da çok iyi bildiğim bir dini kuruluş var, bir zamanlar soğuk depolarına girdim. İnanırmısınız yeminle söylüyorum, en az depoda 50 ton et var. Depo edilmiş buradaki kişiler bir yıl boyunca azar azar tüketiyorlar.

          Ben burada dini kuruluşlara düşmanlık yapmıyorum. İşini kuralına göre yapanları tebrik ediyorum. Ama dini istismar eden ve ot biter gibi yardım kuruluşları ortaya çıkıyorsa buna engel olalım. Verilen yardımları ceplerine koymalarına engel olalım.

         15 kişiden birer koyun hayratı alan bir adam iki kurban kesip dağıtıyor gerisinde cebine koyuyorsa siz bunu nereden bileceksiniz. Size de kestiği o bir kurbanın resmini gönderemez mi? elbette gönderir bunlara dikkat etmek lazım.

        Diyanete kurban veriyorsunuz, karşılığında size bir belge vermiyor mu elbette veriyor. Bu nedenle ben işini düzgün yapanlara teşekkür ediyorum. Ama dini istismar eden dinle alakası olmayan insanlara dikkat edelim. Emniyetimiz bu konu üzerinde dursun kardeşim. Bir dindar olarak dinin istismar edilmesine karşıyım.

Bilgiye sınırsız erişim, küresel iletişim, bireysel güçlenme…

Peki bugün neredeyiz? Ekranlara kilitlenmiş, yönlendirilen, bağımlı ve giderek iradesizleşen bir toplumla karşı karşıyayız. 

Sosyal medya artık bir araç değil, doğrudan bir tahakküm mekanizmasıdır.

Çocuklar ve gençler bu sistemin en savunmasız hedefleri hâline gelmiş durumda.

Saatlerce ekran başında geçirilen zaman, yalnızca bir alışkanlık değil; açık bir bağımlılıktır.

Ve bu bağımlılık, bireyi düşünmeyen, sorgulamayan, tüketen bir varlığa dönüştürmektedir. 

Küresel teknoloji şirketleri her geçen gün servetlerine servet katarken, bu düzenin gerçek bedelini toplumlar ödüyor.

İnsanların dikkati, verileri ve hatta psikolojileri metalaştırılmış durumda.

Daha vahimi, bu sömürü düzeni “normal” kabul ediliyor. 

Eğitimin dijitalleşmesiyle birlikte tablo daha da karanlık bir hâl aldı.

Artık yalnızca eğlence değil, öğrenme süreçleri de aynı sistemin kontrolüne girdi.

Çocuklar bilgiye ulaşmıyor; algoritmaların seçtiği içeriklere maruz bırakılıyor.

Bu, eğitim değil, yönlendirmedir. 

Denetim mi?

Neredeyse yok.

Yaş sınırlamaları kâğıt üzerinde var, uygulamada yok.

Şiddet, istismar, yozlaşma içeren içerikler çocukların önüne hiçbir filtre olmadan düşüyor.

Oyunlar ve içerikler üzerinden şiddetin sıradanlaştırıldığı, hatta özendirildiği bir çağdayız.

Bu durumun suça ve intihara kadar uzanan sonuçları artık inkâr edilemez. 

Devletler ise çoğu zaman bu tabloyu seyretmekle yetiniyor.

Büyük şirketlerden alınan vergilerle övünülürken, toplumun ahlaki ve psikolojik çöküşü görmezden geliniyor.

Oysa mesele ekonomik değil, doğrudan insan meselesidir. 

Televizyon ve dijital platformlar da bu çürümenin taşıyıcısı hâline gelmiş durumda.

Mafya, uyuşturucu, şiddet ve yoz ilişkiler…

Bunlar artık eleştirilmek için değil, pazarlanmak için üretiliyor.

Üstelik bu içerikler yalnızca yerel değil, küresel ölçekte dolaşıma sokuluyor.

Kültür ihracı adı altında, bir yozlaşma ihraç ediliyor. 

Ve en tehlikelisi şu: Bu gidişat sıradanlaştırılıyor. 

Artık açıkça konuşmak gerekiyor.

Bu bir ilerleme değil; kontrolsüz bir çözülmedir.

Bu bir özgürlük değil; dijital bir esarettir. 

Ya toplum olarak sınır çizeceğiz, ya da sınırları bizim yerimize algoritmalar belirlemeye devam edecek.

Mustafa Kemal Paşa,

Bayrağın, milletin,

Askerinle çok yaşa.

Arş.... Arş...... Arş......

İleri.... İleri.....

Marş ileri....

Dönmez geri,

Türkün askeri

Sağdan sola,

Soldan sağa,

Al da bayrağı çek,

Düşman üstüne.

Evet sevgili okurlarım.

İlk, orta ve hatta lisede okuyan evlatlarınızı hele bir yoklayın...

Milli duygu ve düşünceleri besleyen bu marşı ve buna benzer milli marşları bilen, söyleyen kaç genç bulabilirsiniz.

Ben kaç öğrenciyi yokladımsa nazarlık diye bir tek genç bulamadım.

Okullarımızdaki müfredatın eğitim ve öğretimin yürekler acısı olduğunu gördükçe içim sızlıyor.

Bir eğitimci olarak şikayetçiyim.

Devletten şikayetçiyim.

Eğitim camiasından şikayetçiyim.

Anne ve babalardan şikayetçiyim.

Gidişat hiç de iç açıcı değil.

Gelenek, görenek ve törelerimizden pirim verdiniz mi,

Millet, millet olmaktan çıkar.

Devlet de denetliğini tanımlayamaz.

Beşi bitirmiş altıncı sınıfta okuyacak bir çocuğu tanıdım. Okuma yazma bilmiyor. Hatta adını soyadını bile yazamıyor.

Buyurun....

Buna ne denir.

Temel eğitim okulunu bitirmişler çok basit bir dört işlem problemi çözmekten aciz.

İlk Cumhurbaşkanımız kim diye sordum.

Cevap yok.

Cumhuriyet kaç tarihinde kabul edildi sorusuna,

Dört ortaokul öğrencisinden biri bile cevap veremedi.

Atatürk’ün gençliğe hitabesi

Ve de.

İstiklal marşımızı bilen.

Ezbere okuyan liselileri görme dim.

Maalesef milli ve manevi değerlerimizden yoksun bir nesil eski kuşakları kara kara düşündürüyor.

Bütün bu ihmaller siyasi iktidarların yaranma politikasının sonucu  dur.

Dimyata pirince giderken evdeki bulgurdan da olduk.

Ona yanarım.

Kalın sağlıcakla...

"Nedir bu insanın içten içe çürüyüşü?"

sorusu, bireyin ahlaki, duygusal ve toplumsal değerlerini kaybetmesiyle yaşadığı derin yozlaşmayı ve buhranı ifade eder.

 Romandaki bu çürüme süreci şu nedenlere bağlanmıştır:

1- Vicdan ve Samimiyetin Kaybı:

Toplumda samimiyetin yok olması, vicdanın susması ve değerlerin sarsılması bireyi içten içe çürütür.

2-Toplumsal Yozlaşma: Adaletin zedelenmesi, dürüstlüğün yerini aldatmanın alması ve liyakatsizlik gibi faktörler, bireyde bir salgın gibi yayılan bir çöküşe neden olur.

3-Bencillik ve "Biz" Bilincinden Uzaklaşma: Bireylerin ortak fayda yerine sadece kendi çıkarlarını düşünmesi, içsel bir boşluğa ve çürümeye yol açar.

4-Duygusal Çatışmalar ve Yasak Aşk: Romanın temelindeki  kişiler arasındaki aşk üçgeni, yaşanan vicdan azabı ve tutkulu ancak yasak aşkın getirdiği trajedi, karakterlerin psikolojik olarak çürümesine zemin hazırlar.

5-Toplumsal Baskılar: Toplumsal rollerin ve baskıların bireyi çaresizliğe sürüklemesi, insanın içten içe çürümesini hızlandıran bir etken olarak görülür.

Roman, bu çürümeyi sadece bireysel değil, toplumsal bir sorunun yansıması olarak ele alır.

Eğer bir toplumda adalet zedelenmiş, samimiyet kaybolmuş, vicdan susmuşsa orada bireyler zamanla içten içe çürümeye başlar. Bireyin bu çürümesi bir yangın gibi yayıldığında zamanla toplumun kendisi de çürümeye başlar.

Bu çürümenin temelinde, bireylerin "Biz" bilincinden uzaklaşarak yalnızca kendi çıkarlarını gözettiği bir bencillik yatar.

Liyakatın yerini kayırmacılık,

Dürüstlüğün yerini aldatma,

Ortak faydanın yerini kişisel menfaat aldığında, toplumun değerleri sarsılır.

 Kurumlar, varoluş amaclarından saparak içi boşalmış birer kabuğa döner.

Adalet dağıtması gereken hukuk, güçlünün sopası haline gelir; bilgi üretmesi gereken eğitim ise vasatlığı yücelten bir çarka dönüşür.

Ancak bu cürüme, toplumun kaderi değildir. Çözüm yine bireyin kendisinde, vicdanının sesini yeniden duymasın da ve "ben" hapishanesinden çıkıp "biz" diyebilmesinde saklıdır.

Bu, her şeyden önce bir ahlaki uyanış ve irade gerektirir. Suç nasıl ki bireyde başlayıp yayılıyorsa, yeniden doğuş da adaleti ve dürüstlüğü hayatının merkezine  koyan bireylerin omuzlarında yükselecektir.

 Unutmamalıdır ki en karanlık gecenin ardından doğan şafak, en parlak günün, güneşin habercisidir. 

Karanlığa inat direnen mümin kulların gayretine şükürler olsun.

Buz dolaplarının böylesinde, patlıcan, biber, fasulye vesaire közlenip, derin dondurucu da saklanıyor.

Çoğu aile böyle yapıyor.

Ve ben de bahçemde anam babam usulü biber, patlıcan, fasulye ve hatta kabak kabuğu kurutuyorum, bunların damak tadı bir başka.

 Derin dondurucuda saklanan yemek vs.de inanın güneşte kurutulanların, damak tadını bulamıyorum.

Bana göre işin fantazisi hep bunlar.

Ve bir de tasarruf zihniyeti ile bağdaşmıyor bu fantazilik.

Bizim evde eskinin alışkanlıklarından erişte, kuskus, makarna, tarhana hep evde yapılır.

Un, taze yumurta ile yoğrulur. 

Tertemiz kaput bezinde kurutulur.

Hele bir de kaşar peyniri rendelenir hafif kavrulur tere yağ ile lezzetlendirilirse yemelere doyulmaz.

Evet...

Hazır, fabrikasyon yapımları da lezzetli ve güvenilir kalitede.

Gel gör ki eskiler ve bilhassa kırsal kesimdeki vatandaşlar,

Evde yapmak bir başka,

Ve de ekonomik demekte haklıdırlar.

Avrupa ve Amerika’da mutfak diye bir şey yok her yiyecek temiz ambalajlı konservelerdir.

Bizim gurbetçiler lokanta açtılar,

Döneri, her çeşit böreği oranın insanına sevdirdiler.

Bol para kazanır oldular.

Böylesi esnaflık hepimizi sevindiriyor.

Bereket yağsın üzerlerine.

Kalın sağlıcakla...

Son dönemde Türkiye, yüksek enflasyon, artan yaşam maliyeti ve politik belirsizliklerin eş zamanlı etkisi altında ekonomide ve toplumda derinleşen sıkıntılarla karşı karşıya bulunuyor. Bu durum hanehalkı refahını zedeliyor, özellikle emekliler ve dar gelirli gruplar üzerinde ciddi baskı yaratıyor; aynı zamanda siyaset sahnesinde çözüm üretme kapasitesine ilişkin endişeleri artırıyor.

Ekonomik Durum ve Etkileri

Türkiye’de enflasyon yüksek seyrini koruyor, bu da reel gelirlerin erimesine ve alım gücünün düşmesine yol açıyor. Büyüme bazı dış tahminlerde pozitif bir seyir izlese de (ılımlı seviyelerde), yüksek enflasyon ve reel gelir kaybı hanelerin ekonomik durumunu iyileştirmiyor. Sonuç olarak tüketim daralıyor, hayat pahalılığı temel tüketim maddeleri ve konut/taşıt edinimi gibi yatırım kalemlerini birçok aile için ulaşılmaz hale getiriyor. Bu ekonomik gerçeklik, ekonominin “günden güne çökme” hissini güçlendiriyor ve kısa vadede hane halkı düzeyinde ciddi sıkıntılara neden oluyor.

Toplumsal Yansımalar

Yaşam maliyetindeki artışın en ağır etkileri emekliler, sabit gelirliler ve düşük gelirli ailelerde görülüyor; emeklilerin büyük kısmı temel ihtiyaçlarla mücadele etmek zorunda kalabiliyor ve bazıları çocuklarının veya yakınlarının yanına taşınmak zorunda kalıyor. Konut ve taşıt sahibi olma hayali, özellikle genç nesiller için giderek uzaklaşıyor; bu durum sosyal tatminsizlik, kuşaklar arası gerilim ve toplumsal kutuplaşmanın artması riskini doğuruyor. Öte yandan, zenginlik ve israf görüntülerinin görünürlüğü toplumsal adalet algısını zayıflatıyor ve bölünmeleri derinleştirebiliyor.

Siyasi Ortam ve Kurumsal İhtiyaçlar

Siyasette hem iktidar hem muhalefet cephesinde mevcut sorunlara hızlı, ortak ve uygulanabilir çözümler üretme kapasitesi hakkında soru işaretleri bulunuyor. Kurumsal tartışmalar, politika tercihleri ve uygulamaya ilişkin farklılıklar siyasi ortamı kırılgan hale getiriyor. İfade özgürlüğü, hukukun üstünlüğü ve medya üzerindeki tartışmalar da siyasal güven ortamını etkileyen faktörler olarak öne çıkıyor. Bu koşullar, ekonomik sorunların çözümünde gerekli toplumsal konsensüsün ve güvenin oluşmasını zorlaştırıyor.

Yabancı Arazi Alımları ve Egemenlik Endişeleri

Yabancı kişilerin ve kurumların Türkiye’den arazi satın alımı kamuoyunda artan bir kaygı konusu. Mevcut hukuki çerçeve, bazı kısıtlama ve izin mekanizmalarıyla bu tür alımları düzenliyor; stratejik bölgeler ve hassas araziler özel korumaya tabi olabiliyor. Ancak yabancı alımlarının artması, özellikle ekonomik kriz ve gelir düşüşü koşullarında algıda bir güvenlik ve egemenlik endişesi yaratıyor; bu algı siyasî tepkileri ve yerel tepkileri tetikleyebilir.

Kısa ve Orta Vadeli Politika Önerileri

Hedefli gelir desteği: En savunmasız gruplara kısa vadeli nakit veya gıda desteği sağlayacak programlar, insani krizi hafifletebilir.

Gelir koruması: Asgari ücret, emekli ödemeleri ve sosyal yardımların enflasyon karşısında korunması için indeksleme mekanizmaları gözden geçirilmeli.

Para-fiskal koordinasyon: Enflasyonla daha etkin mücadele için para ve maliye politikaları arasında uyum sağlanmalı; güveni artırıcı, şeffaf politika iletişimi önem kazanıyor.

Yapısal reformlar: Uzun vadede istihdamı, üretkenliği ve gelir dağılımını iyileştirecek yapısal adımlar (eğitim, yatırım teşvikleri, adalet ve regülasyon reformları) planlanmalı.

Arazi alımları mevzuatı: Stratejik alanların korunması ve şeffaf kayıt-takip mekanizmalarının güçlendirilmesi, kamuoyundaki endişeleri azaltmaya yardımcı olur.

Bir Örnekle Durumu Somutlaştırma

Düşünün ki bir emeklinin aylığı sabit kalırken yıllık enflasyon yüksek seyrediyor; bu durumda emeklinin temel gıdaya, sağlığa veya ısınmaya ayırabildiği pay azalır. Biriken temel ihtiyaç açığı, aile destek mekanizmalarını zorlar ve sosyal hizmetlere olan talebi artırır; aynı zamanda politik baskıyı ve toplumsal huzursuzluğu körükleyebilir.

Sonuç yerine

Türkiye’nin karşı karşıya olduğu ekonomik ve siyasal zorluklar birbirini besleyen bir döngü oluşturuyor: yüksek enflasyon ve gelir erozyonu toplumsal gerilimleri artırırken, kırılgan siyasal ortam hızlı ve güvenilir politik müdahaleleri zorlaştırıyor. Bu sürecin olumsuz etkilerini sınırlamak için hem acil insani önlemler hem de orta-uzun vadeli yapısal reformlar eş zamanlı olarak uygulanmalı; aksi halde ekonomik ve toplumsal maliyetler daha da büyüyebilir.

Jilet icat olunca

Berberler,

Atasının anasının sinine, bu jileti icat edenler.

Diye bedduanın bini bin para idi.

Şİmdi de, kömürcüler, oduncular ve hatta kapıcılar,

Doğalgaz’ı Aksaray’a getirenler Allah’ın gazabına uğrasın,

Diye beddua ediyorlar.

Öyle ya ekmek teknesi alabora olunca.

Canı acıyan öküz attan ileri  gider derler ya bu tepki doğaldır.

Yalnız tepki olsa da,

Bir kapıyı kapayan Allah başka bir kapıyı açar.

Diyerek ilk tepkiyi unuttular.

Şehrin ve şehirlisinin rahatlığını doğal karşılar oldular.

Öyle ya, hava kirliliği diye bir sorun kalmayacak.

Ve de daha münasip bir ekmek kapısı  bulacaklar,

Ve bu defa doğalgazı getirenlerden Allah razı olsun diyecekler.

Bakın 60-70yıl evvel Aksaray kalanlar mahallesinde 5-6 su değirmeni vardı.

Uluırmak suyu reglatör yanından doğal bir su arkı ile getirilir. 

Kalın ağaç içi oyulur, yukarıdan dökülen su oluğundaki dökülen su çarkı ve çarka bağlı millede taşı döndürür. Tekneden akan buğdayları öğüten taş  buğdayı un yapar unluğa dökülürdü.

O zamanlar Kalanlar Mahalle sakinleri haftalarca bekleyen nöbetçiler sayesinde şen ve hareketli idi.

Ne bir sanat ve ne de okuyan yok denecek kadar azdı.

Bütün kazançları değirmendi.

Zaman içinde elektrik kuvveti ile kurulan değirmenler kara değirmenlerinin papucunu dama attı.

Kalanlar mahalle halkı da suyu kesilmiş değirmenler misali işsiz kaldı.

Bu defa Kalanlar halkı dışa açıldı. Esnaflığa yöneldi.

Okumaya heves arttı.

Önceleri, ceryanla çalışan değirmeni icat edenlere beddua edilirdi.

Zamanla, keşke daha evvel değirmenler kapansaydı.

Herkes esnaf, sanatkar, işçi ve memur olsaydı.

Diye dua eder oldular.

Allah deldiği boğazı aç koymaz, Bir kapıyı kapar başka bir kapıyı açar.

Yeter ki çalışma azmi olsun.

Kalın sağlıcakla...

       İnsanın cüssesinin iri olması, cüssesi zayıfları mağlup etmek için değildir. Mütevazilik ve samimiyet her zaman iyidir. Paranın pulun çok olması gariban ve zavallı insanları ezmek ve aşağılamak için değildir.

        Bu gün lafı fazla uzatmadan sizlere bir Tilki ile Kurt kıssası anlatmak istiyorum. Umarım şu yağmurlu havada ufakta olsa kendimize bir hisse çıkarabiliriz. Aynen firavunun bir sivrisineğe mağlup olduğu gibi. Daha önceleri bir yazımda da Filin bir karıncaya mağlup olduğunu yazdığımı unutmamak lazım.

        Tilki ormanda gezmektedir. Bir ağacın dalında asili bir geyik budu görür.

Açtır ama şüphelenir kontrol etmeye başlar ve görür ki bu bir tuzak.

Geyik budu bir iple bombaya bağlıdır.

Epeyce uzağa gider ve başını kollarının üzerine koyarak yatar.

Biraz sonra kurt gelir, budu görür ve yatan tilkiyi de tabi…

Tilkiye sorar ‘ne yapıyorsun dostum’

Tilki cevap verir ‘hiç… Yatıyorum’

Burada bir but var

Evet var.

Neden yemedin?

Tilki sakince cevap verir;

“bu gün orucum”

Kurt kendinden emin;

“Ben yiyeyim o zaman”

Tilki ‘Buyur afiyet olsun’ der.

Kurt but'a uzanır uzanmaz bir patlama, ortalık toz duman, kurt yaralı, hareketsiz, 10 metre uzakta, perişan halde yatarken tilki sakince budu yemeye başlar.

Bunu gören kurt;

‘lan sahtekâr hanı oruçtun’

Tilki pişkin pişkin;

‘Biraz önce top patladı duymadın mı ?” der.

Valla başkasının elinde patlayacak bombadan hazıra konmaya çalışanların bir gün kendi ellerinde bomba patlar. Her zaman başkasının elinde patlayan bombadan hazıra konulmaz.

Sabah gidip akşam döndüm.

Duble yol rahatlığını yaşadım.

Yol boyu tek trafik kazası görmedim.