Sabah gidip akşam döndüm.

Duble yol rahatlığını yaşadım.

Yol boyu tek trafik kazası görmedim.

Demek ki duble yol ile vatandaşın can ve mal emniyeti büyük ölçüde sağlanmıştı.

Yarım asır evveli, 1949’larda iptidai toprak yolda

Haşim Özgel’in üstü çadır örtülü kamyonla Ankara’ya on saatte gittiğim günleri hatırladım da, tüylerin diken diken oldu.

Tozdan adam olmuştuk adeta.

İtfaiyedeki Nevşehir hanında çırp Allah çırp.

Gene de kurtaramadık elbiseyi.

O gec yattık Nevşehir otelinde.

Bit, pire, tahta kurusundan sabaha kadar ayakta kaldık.

Şimdiye bakıyorum da, şu rahatlığı görünce Allah’a şükrediyorum.

Ankara cadde ve sokaklarını  iyice bir dolaştım.

Batıkent’deki 150 bin konutun oturduğu koskoca şehri dolaştım.

Bahçeli dubleks evler hayatın tadını veriyordu.

Apartmanların önü sağı, solu çim ve ağaçlarla Batıkent’e hayat veriyordu.

Yollar asfalt hem de kaymak gibi asfalttı.

Ne bir kağıt parçası ve ne de sigara izmariti göremezsiniz.

Yenimahalle, Ankara için de dolaşırken  trafik rahatlığı dikkatimi çekti.

Küçücük Aksaray’da trafik karmaşası yüz karası diye düşündüm.

Öyle ne korna sesi, ne alabildiğince şarkı, türkü ve ne de sarhoş naraları göremezsiniz Ankara’da.

Demek oluyor ki Ankara halkı kültürlüdür.

Öyle bir polis zabıta da göremezsiniz.

Ancak nizama herkes uyar halde.

Yer altı geçitleri yer üstü köprüleri yayaları rahatlatmış.

Yol boyu bir andan diğer yana geçerek trafiği aksatma diye bir şey kalmamış.

Her hali ile Ankara modern bir Avrupa şehri.

Demek oluyor ki Büyük Şehir Belediye Başkanı Melih Gökçek bu işin erbabı.

Tebrik etmek içimden geldi.

Kalın sağlıcakla.

        Bir şeyin haram veya helâl kılınma yetkisi Cenab-ı Allah’a aittir. Bizim haramı helâl, helâli haram kılma yetkimiz yoktur. Bu yetki peygambere bile verilmemiştir. Günümüz devrimiz, şartlar diyerek hüküm değiştirilemez. Başkalarının yapması, etmesi, haramı meşrulaştırmaz. Kötüler örnek alınmaz. Bazı şeyler bahane olamaz. Meselâ; enflasyon faizi helâl kılmaz. Haram, zamana kişiye mekâna göre değişmez.

          Bir şey haramsa bütün Müslümanlara haramdır. Helâlse bütün Müslümanlara helâldir. Bizim dine müdahale yetkimiz yoktur. Dine müdahale, insanın dinden çıkmasına neden olur.

Hz. Peygamber şöyle buyurur:

         “Ümmetim yetmiş” fırkaya ayrılır. En fenası, dini işlerinde kendi fikri ile hüküm verir de haramı helâl, helâli haram sayar.” (Ramuz’el-Ehadis:256/4)

Cenab-ı Allah bize bazı şeyleri haram, bazı şeyleri de helâl kılmıştır. Meselâ; pekmez helâl, şarap haram, kuzu helâl, domuz haramdır.

         Allah’ın hükmü değişmez, değişirse din değişmiş olur. İçkiyi içmemiz, domuzu yememiz, faizin yayılması, içkinin adının değişmesi, miktarının fazla oluşu ile piyango, loto, toto, meşru olmaz.

         İslami değerler, emirler, yasaklar değişmez, mazeret ileri sürülüp hakkında nâs (Ayet, hadis, icmanın fetvası) bulunan konularda içtihad caiz değildir.

        Allah’ın kitabında helâl kıldığı, kıyamete kadar helâldir haram kıldığı da kıyamete kadar haramdır” (Râmuz : 495/8).

        “Dillerinizin uydurduğu yalana dayanarak “Bu helâldir, şu da haramdır” demeyin. Çünkü Allah’a karşı yalan uydurmuş oluyorsunuz. Şüphesiz Allah’a karşı yalan uyduranlar kurtuluşa eremezler.” (Nahl:116)

         “ Ey iman edenler! Allah’ın size helâl kıldığı iyi ve temiz şeyleri, siz haram kılmayın ve sınırı aşmayın Allah sınırı aşanları sevmez.” (Mâidâ:87)

          “De ki: Allah’ın size indirdiği rızkın bir kısmını haram, bir kısmını helâl mi kıldınız?” (Yunus:59)

         Hz. Peygamber de şöyle bildiriyor:

        “Bir zaman gelecek, ümmetimden bazıları zina etmeyi, ipekli giymeyi, içki içmeyi def ve dümbeklerle eğlenmeyi helâl ve mübah sayacaklar…” (Tecrid-i Sarih Terc. 12/46)

           “Bir zaman gelecek ki, insanlar Kur’an okurlar, ibadet ederler, bid’atlerlede meşgul olurlar. Lâkin bilmedikleri cihadden müşrik olurlar. Okumalarına ve ilimlerine bedel rızık alırlar ve dünyayı din karşılığında yerler işte bunlar, kör deccalinevânesi olacaklardır.” (Râmuz:504/3) buyurur.

         Buna göre insanların inancı zayıfladıkça dinden uzaklaşacaklar, günahı meşru, haramı helâl sayacaklardır.

          Dinin kurallarını Allah koyar. Kul ister kabul eder, isterse kabul etmez. Eğer inanırsa, dini aynen kabul etmek zorundadır. İnanmazsa, zaten tartışma hakkı yoktur.

İşgal güçleri bozguna uğramış, perişan durumdaki Yunan askerleri yakıp yıkarak, katledip, tecavüz ederek geri çekilmektedirler. Türk ordusu altı günde Turgutlu’ya kadar gelir. Buradan 5. Kolordu Komutanı Fahrettin Altay Paşa Gördes, Demirci, Akhisar yörelerini katliamlardan kurtararak, düşman ordusunun artıklarını temizleyecektir. Bu arada Manisa’ya giriş gecikeceğinden Fahrettin Altay Paşa, Süvari Yüzbaşısı Hüsnü Bey’i çağırır ve bir öncü süvari birliği ile Gediz sol sahil hattını izleyerek Akpınar üzerinden Manisa’nın üzerine yürümesini, durumun acil olduğunu, çünkü düşmanın Manisa’da bir katliam yapabileceğini bildirir.

08 Eylül’de küçük bir süvari birliği, Yüzbaşı Hüsnü Bey komutasında Manisa’ya doğru yola çıkar. Halide Edip’in anlatımıyla bu esnada Manisa ateşler içinde yanmaktadır.

Yunan devriyelerinin sokak başlarını tutarak bütün güçleriyle saldırmalarına rağmen yanan evlerinden çıkan halk, şehrin dışına çıkmaya çalışmaktadır.

Yunan işgal güçleri komutanı General Bagorci, halkın evlerinden çıkmalarını bir emirle yasaklamış, çıkanları “vurun” emri vermiştir. Yangınlar esnasında vurulanların, hatta yanan evlerin içlerine atılanların sayısı hiç de az değildir.

 Bir gün içinde Manisa’da 3500 kişi diri diri yakılarak, 1500’e yakın kişi de vurularak şehit edilir.

Panik içinde dağ ve ovalara kaçanların bir kısmı da Rum çetelerine yakalanıp yok edilir. Manisa’da yığılmış olan Yunan Ordusu, Sipil Dağı’na çıkmış olan Manisa halkını da yok etmek için Doğu’da Alaybey Deresi, Batı’da Çaybaşı Deresi yönünden bir taarruz hareketine başlamışlar, neredeyse Manisalıların tamamının sığınmış olduğu Sipil Dağı’nda kitlesel bir soykırım başlatmışlardır.

Gediz Irmağı’nın karşı sahilinde 5. Kolordu Komutanı Fahreddin Altay Paşa, 1. Süvari Tümen Komutanı Mürsel Paşa, Tugay Komutanı Cemil Bey kuvvetleri Gediz Irmağı’nı aşmaya çalışırlarken, Manisa’nın Doğusundan Akpınar üzerinden ansızın çıkan Yüzbaşı Hüsnü Bey komutasındaki süvari birliği Manisa’nın Doğu mahallesine girer ve  karşı ateşe başlar.

Bunun üzerine işgal kuvvetleri paniğe kapılarak Sipil Dağı’nı kuşatma hareketinden vazgeçerek, Batı’ya, İzmir’e doğru geri çekilmeye başlarlar.

Bu sırada Fahreddin Altay Bey kuvvetleri de Gediz’i aşmış ve Manisa bu katılımla tamamen düşmandan temizlenmiştir.

 Manisa Valisi Hüsnü Bey ve sülalesi daha yirmi yıl önce  Girit’ten kovulmuşlar ve Manisa’ya gelerek yerleşmişlerdir.

Bu işbirlikçi Vali, şimdi kaçan Yunan birlikleriyle birlikte İzmir yollarındadır.

Yunan askerlerine sahip çıkmış, onlara panik yapmamalarını öğütlemektedir.

Ayrıca Türk Ordusu'nun Manisa’dan geri döneceğini umut ederek, Yunan Ordusu'nun Manisa’da mevzi alması için işgal güçleri komutanı General Bogorci’ye akıl vermekte ;

“Ellerinde çok sayıda Manisalı Türk esir olursa o durumda Türk ordusunun şehre giremeyeceğini...” salık vermektedir.

08 Eylül günü Kuvây-ı Milliye milisleri de kenar mahallelere sızmışlardı.

Talih adeta tersine dönmüştü.  Üç yıl önce Türkler akın akın Doğu’ya göç ediyordu. Şimdi ise bu göç tersine işliyordu.

Köylerden, kasabalardan yerli Rum halkı, üzümleri, tütünleri sergilerde bırakarak İzmir’e doğru kaçıyorlardı.

Rum halkı Sabuncubeli üzerinden İzmir’e ulaşmaya çalışıyordu. Yunan subayları ve seçkinler ise aileleriyle birlikte trenlerle İzmir’e taşınıyordu.  Manisa Mutasarrıfı Hüsnü Bey ise kendi ahfadı için özel bir vagon hazırlatmıştı. Yunan askerleriyle birlikte onca katliamın ve yangınların içinde soygunlar yapıyor, iz bırakmamak için hükümet binasını bile yakıyor, topladığı ganimetleri Yunan subaylarıyla birlikte özel vagonuna taşıtıyordu. Manisa Mutasarrıfı kendi şehrini soymuş, büyük bir servetle trene binmiş, Türk ordusu Manisa’ya girerken küçük bir zaman farkıyla şehri terk ederek Türk ordusunun elinden kaçmıştı.

Trende Akhisar’dan kaçan işgalci artıkları ile yanlarında getirdikleri 15 kişilik bir Akhisarlı Türk rehine grubu da vardır. 

Yunan işgal güçleri Akhisar’ı yakmamak için kasabanın ileri gelenlerinden 15 kişiyi rehin istemişler, onlar da gönüllü olarak rehine olmuşlardır. 08 Eylül gecesi İzmir’e gelen hain Hüsnü, Çeşme’ye geçer

 oradan da Sakız Adası’na geçeceklerdir.

Yanlarında Akhisarlı rehinelerde vardır.

13 Eylül günü Yunan askerleri Akhisar’dan getirdikleri on beş gönüllü rehineyi öldürmeye başlamışlardır.

Hain Hüsnü Sakız’dan Pirayus’a, oradan da Elefsis’e geçmiş, çok zengin bir adam olarak Elefsis’e yerleşmiştir.  Manisa'dan getirdiği Rum bir  ailenin kızı  ile evlenmiş, Aya Triyada Kilisesi’nin papazı tarafından vaftiz edilerek Hırıstiyan olmuş ve adını Hüsnüyadis olarak değiştirmiştir.

Hain Hüsnüyadis (1864-1937) milli mücadelede tescilli bir vatan haini, yunan işbirlikçisi olarak pek çok masum Türkün ölümünün baş sorumlusudur.

Yunanistan'a kaçmış, Hristiyan olmuş, 1937 yılında öldüğünde Hristiyan mezarlığına gömülmüştür.

Oğlu Vasili'   " Babam, ne Müslüman, ne Hiristiyan, ne Türk, ne Yunan idi. Böyle baba mı olur..." diyerek babası hakkında düşüncelerini  açıklamıştır.

1930'da  Menemen isyanında Asteğmen Kubilayı ve 2 bekçiyi şehit eden gericilerin lideri Giritli Derviş Mehmet, Hüsnüyadisin yakın akrabasıdır. O hain bu kalkışmaya Yunanistan'dan destek vermiş, işbirliği yapmıştır.

Mezarının başında haçı kırık bir mezar taşı vardır.  Mezar taşına gelip geçenler yunanca "Palio Turko" yani, Serseri Türk yazmışlardır.

Bu hainler ne yazık ki her devirde vardı.  Biz ibret almayı bilmedik. Aynı oyunlara kaç kez geldik. Tarihimizi hiç  okumadık. Hainleri görmemezlikten geldik.  Krndi evlatlarımıza sahip çıkmadık. Hatta atamıza bile sahip çıkmayı bilemedik. Böyle devam edersek hep hainler kazanacak! Dün Hüsnü, bugün Fetö, Apo. Yarın kim bilir kimler!?

Bilge Kağan'ın Orhun Yazıtları'nda geçen ve "Ey Türk! Üstte mavi gök çökmedikçe, altta yağız yer delinmedikçe senin ilini ve töreni kim bozabilir?  Titre ve kendine dön!" şeklindeki ünlü hitabı ile sizlere sesleniyorum. Kendinize dönme vakti gelmedi mi?

Bak Hocam bunu yaya kaldırımı işgal etmiş manavdan aldım.

Sivri biber pörüşmüş, çürük, kızarmış. Çöpe atılacaktan.

Hemde iki milyondan kazıklamış.

Baksaydın, fiatını sorsaydın sonra alsaydın dedim.

Beni de iyi tanıyan esnaf müsvettesi.

İtimat diye bir şey kalmadı.

Bir üretici de şöyle söylüyor.

Patatesin kilosunu benden 350’ye alıyor, bir milyona satıyor  o dediğin manav.

Demesin mi.

Gittim sabit bir manavın dükkanına. Fiatları sordum.

Patates 600, biber 1 milyon, domates 500, salatalıkk 600 hem de yerli.

Sabit manav dükkan icarı ve devergi veriyor.

Yolu işgal eden manav ne icar ne de vergi. Hiç biri yok.

Gördünüz ya...

Soygun yanıbaşımızda.

Helalı, haramı bilen kaldı mı.

Hani tüketiciyi koruma kanunu vardı.

Geç arkadaş!

Un katılmış peynir pazarda beş aşağı diye alınır satılırsa islamın ve insanlığın can çekiştiğini de gördük.

Yahu nasıl olur da gündüz gözü ile iki yüz kiloluk para kasası bir apartman dairesinden çalınır,

İş buraya kadar geldikten sonra gelin.

Şapkaları önümüze koyalım kara kara düşünelim.

Kalın sağlıcakla...

Eskiden ne ev işi, ne de el işi bilmeyen gelinlik kızlara hoydana denirdi.

Analar;

Be anam gül gibi yiğidime şu hoydanayı mı münasip görüyorsunuz. Allah yazdı ise bozsun derlerdi.

Hani,

Anasına bak kızını al,

Kenarına bak bezini al.

Derler ya.

Buna önem verilirdi.

Kıza bakmaya gidenler bazen burun kıvırırdı.

Kadın bir kapıda.

Kızı başka kapıda.

Çene eskitiyorlar.

Evleri önü kırk yıl süpürge görmemiş.

Mutfakta üç günlük bulaşık gaylımgaylım.

Kokudan geçilmiyor.

Diyenler.

O kapının nasibini şip diye keserlerdi.

Bazen de anası kızına darılır...

Gavurun kızı kap kacak yıkanacak duruyor nerelerde geziyor.

 Akşam baban gelir görür de ikimizi de sudan çıkmış sıpaya döndürür.

Dese de...

Kızı hiç tınmaz.

Ev ve el işini öğrenmeye de niyetli değil.

Ağaç yaş iken eğilir denir ya...

Küçükken yüz verirsen büyüyünce işte böyle söz dinletemezsin.

Ve de ev ve el işinde çok becerikli hanım kızlar kapış kapış olurdu.

Eskiden kızını dövmeyen ana dizini döver denir.

Analar hoydana kız değil.

Eli yüzü temiz marifetli kızlar yetiştirmeye bakarlardı.

El kapısına gidecek cahil kalmasın diye çapa gösterilirdi.

Şimdilerde;

Daha da titiz analar.

Mektepli kızlar;

El var ar var.

Diye kültürlü olmaya özen gösteriyor.

Bakın toplum ne çok değişti.

Zamane gençler diye beğenmeyenler var o da başka.

Kalın sağlıcakla...

Gene de kara ve sivrisinekten az da olsa kurtulamayız.

Bu yaz sinekten rahatsızlık hissetmedik.

Sebebini araştırdım...

Meğer, teknolojinin en son ürünü olan ithal sinek ilacı ile motorize pompalarla dumanlanmış sokaklar.

Kenar mahalle ve kırsal kesimlere,

Gübre yığınları ile ahırlara kadar ilaçlamanın uzantısı daha da müsbet sonuçlar verecektir.

  Çocukluğumda, her kuru kafaya yüzlerce kara sinek binlerce sivri dolardı.

Anafel denen sivri sinek sıtmalıdan aldığı kanı mikropsuz vücuda aşılardı.

Çoluk, çocuk, yaşlı insanlar sıtmadan kırılırdı.

Yaz günü evler bir revir halini alırdı.

Karnı küp gibi boynu armut sapına dönmüş insanlar ölümü beklerdi.

Sıtma, satlıcan, ince hastalık denen veremden kurtuluş yoktu.

On bin nüfuslu şehir merkezinde günde bir kaç kişi taşlı köye misafir giderdi.

Şimdi ise 200 bine dayanmış merkez nüfusunda kalp ve kanserden bir kaç kişinin ölmesi gene de çok değil.

Çocukluğumda sıtma benim de yakama yapışmıştı.

Anam rahmetli’nin deli zabite tükürtmesi, bileğime ip bağlatması, hocadan muska alması çaresizliktendi.

Komşularla beni de sıtma mücadelesine götüren anama mücadele doktoru Sabri Bey öyle bir kızmıştı ki;

Be kadın bunca zamandır niye getirmedin bu çocuğu diye azar lamıştı.

Doktor, göğ kinin verdi.

Akşam sabah tok karnına yuttur dedi.

Bal, pekmez, tereyağı, yumurta yedir. Bol süt içir.

15 gün sonra gene getir dedi.

Asıl kıyamet akşam vakti babam eve gelince kopmuştu.

Benden izinsiz niye doktora gittin diye öyle bir sopa attı anama.

Bakın hayatın tadına vardık zamanla.

Vatanımızı ve aziz milletimizi Allah nazardan saklasın.

Kalın sağlıcakla...

O gün Yunan Ordusuna Hasan Tahsin Bey tarafından sıkılan ilk kurşunlar, sadece Yunan’a değil o donanmaya, yani temsil ettiği emperyalizm’e karşı sıkılmıştı.  Hasan Tahsin şehit edildikten sonra vahşi bir katliam gerçekleşti. İlk anda  Miralay Süleyman Fethi Bey, Kaymakam Doktor Şükrü Bey, Kolağası Hüseyin Necati Bey, Yüzbaşı Nazım Bey, Yüzbaşı Ahmet Bey, Doktor Fehmi Bey, Mümeyyiz Nadir Bey, Mümeyyiz Ahmet Hamdi Bey de süngülenerek şehit edildiler. İbreti alem için çoğunun cesedi denize atıldı. Uygar dünyanın gözü önünde işlenen bu cinayetler kuşkusuz Türk milletinin üzüntü ve nefretini bir kat daha arttırmıştı. İşgalin ilk gününde İzmir ve çevresinde yerli Rum çetelerinin de  katkısı ile 4.000 civarında Türk şehit edildi.  Olayları izleyen  İngiliz donanma subayı o günü şöyle rapor eder; ‘’Kontrolsüz ve gereksiz zalimlikten tiksindim.!’’

 İzmir'in işgal edilmesinden 4 saat sonra Müftü Ahmet Hulusi Efendi önderliğinde ayaklanan Denizlililer işgale karşı ilk mitingi başlatacaktı. Ahmet Hulusi Efendi, mitingde şu konuşmayı yapar:“Muhterem Denizlililer!.. Bugün sabah erken saatlerinde İzmir Yunanlılar tarafından işgal edilmiştir. Bu tecavüze karşı hareketsiz kalmak, din ve devlete ihanettir. Vatana karşı işlenecek cürümlerin Allah ve tarih önünde affı, mümkünatı yok günahtır. Cihat, tam manasıyla teşekkül etmiş, dini fariza olarak karşımızdadır. Hemşehrilerim! Karşımıza çıkarılan dünkü tebaamız Yunan’dır. Onlar öteki düşmanlarımızın vasıtasıdır. Yunan’ın bir Türk beldesini eline geçirmesinin ne manaya geldiğini İzmir’de şu birkaç saat içinde işlenen cinayetler gösteriyor. Silahımız olmayabilir, topsuz-tüfeksiz, sapan taşları ile de düşman karşısına çıkacağız. İstiklal aşkı, vatan sevgisi, haysiyet şuurumuz ve kalbimizdeki iman ile mücadelemizin sonunda zaferi kazanacağız. Bu uğurda canını verenler şehit, kalanlar gazidir. Bu mutlak olarak cihad-ı mukaddestir. Sizlere vatanınızı düşmana teslim etmenin çaresiz olduğunu söyleyenler, düşman esareti altında olanlardır. Onlar irade ve kararlarına sahip değillerdir. Bu vaziyette olanların emri ve fetvası aklen ve şer’an caiz, makbul ve muteber değildir. Meşru olan, münhasıran vatan müdafaası ve istiklal uğruna cihattır. Korkmayınız, meyus olmayınız… Bu liva-yı hamdin altında toplanınız ve mücadeleye hazırlanınız. Müftünüz olarak Cihad-ı Mukaddes Fetvası’nı ilan ve tebliğ ediyorum… Elinizde hiçbir silahınız olmasa dahi üçer taş alarak düşman üzerine atmak suretiyle mutlaka fiili mukabelede bulununuz. 

Mustafa Kemal Paşa, 15 Mayıs akşamı annesini ziyaret etti. ‘’Yarın  Anadolu’ya gidiyorum.’’ dedi. Kendisini bırakmak istemeyen annesine 'Gitmem lazım anne, çünkü buraların da Selanik gibi olma ihtimali var.' dedi. Vatan kaybetmenin ne demek olduğunu çok iyi bilen Zübeyde Hanım çaresiz göz yaşlarını silecekti.  Paşa, altı ay evvelinden bu yana kafasında kurduğu planları bir bir tekrar düşündü.

İtilaf Devletleri’nin Anadolu’da birçok noktayı işgal ettiği bir ortamda 9. Ordu müfettişi olarak Samsun’a olayları yerinde gözlemleyip önlem almak üzere gönderilecekti. Mustafa Kemal Paşa'nın İngiliz belgelerinde bulunan resmi görevi, Karadeniz'deki asayişi sağlamak ve bölgedeki milis güçlerin aralarındaki çatışmaları sonlandırmaktı.  Ayrıca  3 ve 4. Kolordular ile; Diyarbakır, Bitlis, Elazığ, Ankara ve Kastamonu illerinin kolordu komutanlarına doğrudan emir verebilecek yetkideydi.  

16 Mayıs 1919 Cuma günü Mustafa Kemal Paşa saat 16:00’da Bandırma Vapuruna bindi ve karargahında görevlendirilen kişiler ile İstanbul’dan ayrıldı. Bakanlık 25.000 Osmanlı lirası ödenek tahsis etmişti. Yolculukları esnasında bir İngiliz gemisi, Bandırma Vapuru'nu izlemeye başlamış ancak Karadeniz'e açıldıktan sonra fırtınalı havada izlerini kaybetmiştir. Mustafa Kemal, Gemi kaptanına karaya yakın bir rota izlemesini ve düşman saldırısı halinde gemiyi en yakın sahile oturtmasını emretmiştir. Sert havada, dalgalı bir denizde yol alan gemi 17 Mayıs günü gece saat 23.00 civarında İnebolu Limanı'na girmiş, 18 Mayıs 1919 tarihinde öğle üzeri 12.00'de de Sinop Limanı'na yanaşmıştır. Üsteğmen Hikmet Bey sandal ile kıyıya çıkmış ve yolda olduklarını Samsun Tümen Komutanlığına telgraf ile bildirmiştir.

Bağımsız ve ulusal egemenliğe dayalı yeni bir devlet kurulması gereğine inanan Mustafa Kemal Paşa’nın Milli Mücadele’yi örgütlemek için 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkışı, kendisinin ifadesiyle “Bir milletin uyanmasını” tetiklemiş oldu.  Mustafa Kemal Paşa Samsun’a çıktıktan sonra çektiği telgraflarla İzmir’in Yunanlılar tarafından işgalini ordu ve milletçe kabul edilmeyeceğini bildirdi. Samsun’da sadece 6 gün kaldı. Şehir İngiliz kaynıyordu. Karargahı Havza’ya taşıma kararı aldı.

Ardından 21 Haziran’da Amasya Genelgesi’nin yayımlanması, İngiliz işgal yönetiminin baskısı altındaki İstanbul hükümeti ile ilişkilerin gerilmesi, ardından da Erzurum ve Sivas kongreleriyle birlikte işgalci güçlere karşı halkın desteğiyle başlayan Kurtuluş Savaşı. Mustafa Kemal Paşa ise 09 Temmuz 1919 itibariyle askerlik görevinden istifa edip bu mücadele sürecini sivil bir unvanla yürüttü. Daha sonra Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla milli bayram ilan edilen 19 Mayıs, Atatürk tarafından Türk gençliğine armağan edildi. Zira, Milli Mücadele günlerinde yaşanan zorluklar ve Türk milletinin kahraman mücadelesi nesillerden nesillere aktarılacaktı. 'Bütün ümidim gençliktedir!' diyen Atatürk, Cumhuriyeti fikirleriyle, çalışmalarıyla geliştirecek ve ileriye taşıyacak, gerektiğinde de yılmadan koruyacak olanların gençler olacağını elbette bilmekteydi.

19 Mayıs, Türk Milleti'nin bağımsızlık ve özgürlük umutlarının inanca dönüştüğü, kurtuluş ateşinin yakıldığı ve aydınlık bir geleceğe olan inancın kuvvetlendiği günün adıdır. 19 Mayıs Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramınız kutlu olsun. EY TÜRK GENÇLİĞİ diye başlayan GENÇLİĞE HİTABEYİ de bir kez daha okumayı tavsiye dererken; vatanımız için canlarını feda eden aziz şehitleri rahmet, minnet ve saygıyla bir kez daha anıyoruz.  

          Ancak bakıyorum Hristiyan alemi geçmişte çareyi Allah’a dua etmekte bulmuşlardı. “Senden başka sığınacağımız kimse kalmadı bize yardım et Allah'ım” diye. Hristiyan hemşireler feryat ediyor. Turump’un bulunduğu mecliste eller havada dua ediliyor ve o muhterem de amin diyor bunları gördük.

Alemi İslam’ı yok etmek için her yolu deneyen Yahudi lobileri ha bire silah üreterek Müslümanları yok etme çabasına girmişler ve hepimiz ise ne olacak bizim sonumuz diyecek duruma gelmiştik. Gördük ki, yüce Rabbim görülmeyen küçük bir virüsle herkesi dize getirdi.

Hristiyan ve Yahudiler böyle bir düşmanlık sonunda çareyi İslam’da aramaya başladılar. Peki, biz Müslüman bir ülke ve Müslüman insanlardık bize bu virüs nasıl bela oldu da evlerimize sokulur olmadık mı camilerimiz ve mabedimize kadar kapanmadı mı?

          Demek ki gerçek bir kul olamamışız, dualarımız ve ibadetlerimiz kabul olmamış olmalı ki, bir şekilde Allah bizi Kâbe’den ve camilerden kovdu. Ben Müslümanım, sen benim kalbime bak, namaz kılmakla Müslüman olunmaz, ben Müslümanım diyeceksin İslam’ın her emrine karşı çıktık, başörtüsünü dini emir değil simge gibi gördük, zinayı serbest bıraktık zina normal bir hayat haline getirdik, İslam’ı kurana göre değil yaşadığımız hayat şartlarına göre uyguladık, dinin men ettiği ve yasak kıldığı harama helal, helale haram der duruma geldik.

          Ancak şu fuhuş ve aile düzenlerinin bozulması zaten başlı başına bir virüs. Kadınları uygunsuz vaziyette sokağa saldık ve beşerin ahlakını, aile yuvalarını bozduk. Sonrada bu beraberlikleri hoş görerek metres hayatı olarak görmeye başladık. Kadının olmadığı, sanki bir Pazar malzemesi gibi her yere uygunsuz resimlerin asıldığı bir dünya haline geldik. Büyüklenmek, ne oldum delisi olmak gibi zenginin garibanı hor görüp ezdiği bir dünyada yaşar olduk. Saygı ve sevgi diye bir şeyin kalmadığı bir ülke haline geldik.

           Benim âcizane tavsiyem gerçek kimliğimize dönmek, bol dua etmek. Bu virüs biter yarın başka başka bir virüs çıkar. Dünya görüşümüz ne olursa olsun, kenetlenerek yüce Rab’ıma sığınma zamanıdır. Görülüyor ki, beşeri tedbirlerle bu işlerin üstesinden gelinmiyor. Öyleyse artık manevi inancımız olan İslam’a hızla dönmeliyiz. Zaten Müslümanız lafını bırakarak inanç ve itikadımızı düzeltmeliyiz. Görünen o ki, artık dünyanın değişimi söz konusu olacak ve zafer İslam’ın olacaktır.

        Başımıza gelen bu belanın bir ilahi ikaz olduğunu hepimiz artık bilmeliyiz. Ey haramzadeler bak sürekli yediğiniz haramları yiyemiyorsunuz. Kadın tüccarları ve çapkınlar bakın yaptığınız pislikleri yapamadınız. Ey zenginler arabanız var binemediniz, yazlığınız var gidemediniz, paranız var harcayamadınız, torunlarınızı sevemediniz, Öyleyse hepimiz sözde değil özde İslam’a koşup yönelmeliyiz. Haram yaşamdan mutlaka uzak durup İslam ahlakı ile yaşamalıyız.

İlimizde dün gölgede 32, güneşte 41 dereceyi gösteriyordu termometre.

İnsanlar, hayvanlar, kuşlar bir dal altı arar oldu.

Doktorlar; tansiyon, kalp ve akciğer hastaları sakın ola ki sokağa çıkmasın diye uyarıyor.

Yarım asır evvel dam evleri saklayan kavak ormanlığı,

Şimdi yerini beton yığınlarına bıraktı.

Bu yüzden eskinin yağışları gelin oldu gitti.

Şu Uluırmak gürül gürül akardı.

Pırıl pırıl ırmak suyu içinde serinlerdik çocukken.

Barajda su yok.

Irmak yatağı da kupkuru.

Hele bakın şu suuu diye çırpınan ağaçlara.

Kuruyor yeşiller.

Bahçeciler dersen aç kaldık diye bükük boyunlarla düşünceli.

Sebzeler susuzluktan hastaladı.

Kalite düştü.

Hal ve ahval böyle iken:

Kısmet noksanlığı deyip teselli buluyoruz.

Üretici perişan,

Çiftçi yaslı.

Mahsul de para etmiyor.

Bahçeciler yakınıyor...

Bırakın emeğimizi,

Masrafı bile kurtaramıyoruz diye yakınıyorlar.

Kuraklık bir yandan,

Üretilen mahsul para etmiyor, diğer yandan,

Allah dağına göre kar verir deyip geçiyoruz!

Kalın sağlıcakla...

İş var da, kendinde iş yok.

İyi tanırım...

Tarım Müdürlüğü’nden emekli iki kardeş.

Hem de doğulu.

Her birinin 30-40 arısı var.

Dağda bayırda yayıyor arıyı.

Ve şimdi harman tozunda her bir kovandan 30 kilo bal sağıyor.

Kilosu 25-30 milyondan hilesiz hakiki bal kapış kapış.

Hesap edin bakalım bir kovan ne kazanıyor.

30x25=750 milyon.

Kaba hesap sen de 25 milyar.Evet 25 milyar.

İyi para değil mi.

İş var da.

At binenin kılıç kuşananın.

Apsarılı arıcı Hacı Mustafa Berk var.

Yaz geldi mi,

Laleli mahallesinde evin bahçesindeki 60 arıyı Hasandağı yöresine taşır.

Mahruti çadırı kurar.

Karı koca yayladalar.

60 arıyı sağmış.

İki ton bal almış.

Ne eder?

Tamı tamına 50 milyar lira.

Kış boyu çıtır çıtır yer.

Elbette güven vermeli.

Hilesiz hurdasız bal üret de bak sen o zaman müşteri ayağına gelir.

Ben bir kaç misal verdim.

Köylerimizde  arıcılık yapan pek çok kardeşimiz var.

Hiç kimseye muhtaç olmadan gidiyorlar.

Hem de paşalar gibi.

Bakın İl’imizde arıcılık kooperatifi var.

Arısı olanlar kooperatife üye.

Bilgi ve gereksinim ne ise kooperatif canla başla ilgileni yor.

İl Tarım müdürlüğünde arıcılık şubesi vatandaşa hep yardımcı oluyor.

Gönül ister ki üretilen kaliteli bal ihraç edilsin.

Arıcılığın getirisi daha da tatlı olsun.

Zamanla bu da olacak.

Kalın sağlıcakla...

Bu konuyla ilgili daha önce de yazılar kaleme almıştım. Ancak görünen o ki şehir yaşamının içinde tekrar eden bazı sorunlar üzerinde yeniden durmayı gerekli kılıyor.

Modern şehir anlayışının görünen yüzünü yollar, binalar ve altyapı yatırımları oluşturur. Ancak en az bunlar kadar önemli olan unsur, kamusal alanların erişilebilir, düzenli ve toplumun tüm kesimlerini kapsayacak şekilde yönetilmesidir. Çünkü çağdaş şehircilik yalnızca fiziksel gelişmişliği değil, bireylerin kamusal yaşamdan eşit ve bağımsız şekilde faydalanabildiği sosyal düzeni de esas alır.

Bu çerçevede engelli bireyler için ayrılan otopark alanları bir ayrıcalık değil, sosyal yaşamın doğal ve gerekli bir parçasıdır. Ancak zaman zaman bu alanların amacı dışında kullanıldığı yönündeki gözlemler ve vatandaş geri bildirimleri, toplumsal farkındalık konusunun önemini bir kez daha ortaya koymaktadır.

Özellikle şehir merkezinde ve Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanesi çevresinde yaşandığı ifade edilen park düzeni sorunları, yalnızca trafik meselesi değil; kent kültürü, kamusal düzen ve erişilebilir yaşam hakkı açısından değerlendirilmesi gereken bir konudur.

Yoğun insan hareketliliğinin bulunduğu bu alanlarda yönlendirme sistemlerinin güçlendirilmesi, engelli otoparklarının daha görünür hâle getirilmesi ve denetim süreçlerinin ilgili kurumlar arasında koordineli şekilde yürütülmesi önem taşımaktadır. Erişilebilirlik yalnızca fiziksel düzenleme değil, sürdürülebilir kamu hizmeti anlayışının da bir parçasıdır.

Bu noktada gündeme gelen temel tartışma, park düzeni ve denetimin hangi kurum tarafından yürütüleceğidir. Hastane yönetimi, yerel idareler ve trafik denetiminden sorumlu emniyet birimleri arasındaki görev paylaşımının daha net ve koordineli yürütülmesi, uygulamadaki aksaklıkların azalmasına katkı sağlayacaktır.

Toplumsal duyarlılığın artırılması kadar farkındalık çalışmalarının yaygınlaştırılması da önemlidir. Engelli bireylerin yaşadığı günlük zorlukların azaltılması adına kamu kurumları, yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları ve vatandaşların ortak sorumluluk bilinciyle hareket etmesi gerekmektedir.

Kamuoyunda, özellikle engelli hakları alanında faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşlarının daha görünür ve çözüm odaklı çalışmalar yürütmesine yönelik beklentiler de dile getirilmektedir. Bu yapıların sorumluluğu yalnızca belirli gün ve programlarda görünür olmak değil, engelli bireylerin günlük yaşamda karşılaştıkları sorunlara kalıcı çözümler üretilmesine katkı sunmaktır.

Unutulmamalıdır ki kamusal alanlar hepimizin ortak kullanım alanıdır. Bu alanların hakkaniyetli kullanımı yalnızca kurallarla değil; empati, bilinç ve toplumsal sorumluluk anlayışıyla mümkündür.

Şehirleri gerçekten yaşanabilir kılan şey beton yapılar değil, insanı merkeze alan medeniyet anlayışıdır. Engelli bireylerin hayatını kolaylaştıran her adım, toplumun ortak vicdanını güçlendiren önemli bir adımdır.

Şehir, kurallarıyla değil; vicdanıyla yaşanabilir olur.

       Ben konuyu seferberlik de yaşanan bir gerçek kıssa ile konuya açmak istiyorum.

        Seferberlikte kıtlık dönemi, bir köyde sabahları köylüler bir yerde toplanır sohbet ederken konu yoksulluk ve açlık konusu imiş. Köylünün birisi demiş ki,

        “bizim eve kıtlık gelmez, evde on çömlek peynir var, beş çömlekte yağ var” demiş.

         Orada bu sohbeti dinleyen bir gariban kalbini bozar, bu gece bu adamın evine hırsızlığa gitmem lazım diye düşünür. Tabi garibanın da evinde üç beş çocuğu var açlık sıkıntısı çekiyor ve baba da bundan rahatsız.

          Gece bol çömlekli adamın evine girer. Baksa ki, evde üç çömlek peynir, iki çömlekte yağ var. Adam kanaatkâr olduğu için birer çömlek alıp evden çıkar.

           Ertesi gün yine köyün bir meydanında toplanan köylüler sohbet ederken, evinde bol çömlek olan adam meydana gelir. Hışımla kızgın bir şekilde anlatır.

          “ ulan bu nasıl hırsız, evde bir şey koymadan adam çalmış gitmiş” diye ver yansın ederek söyleniyormuş. Evden çömlek çalan adamda orada imiş, elinde bir çöp çubukla yeri kazıyormuş, adamın hakaretlerine dayanamayarak, mırıldanarak,

           “ denmiyor ki, diyesin” diyerek söylenerek yeri kazındırıyormuş.

           Adam işin aslını eve girince görmüş, adam yalan söyleyip palavra atıyormuş, ama adam söyleyemediği için mırıldanıyormuş. Bu kıssadaki gibi biz her ne kadar konuşsak da bazen bildiğimiz öyle konular var ki, bunların bir kısmını az da olsa yazıyoruz ama yazamadıklarımız da çok fazla.

            Ben şahsen Aksaray gündemini ve siyasi konjonktürü yakından takip edip bilenlerden birisiyim. Bizler gazeteci olarak konu mankeni değiliz. Son günlerde siyaset yazmaktan uzak durmaya çalışıyorum. Yazmaya devam etsem bazıları çok üzülecek. Ya da bizden başkası yok mu diye düşünüyorum. Onun için de bir kenarda siyaset dışı duruyorum.

           Siyaset arenasını babasının çiftiliği gibi görenler vardır. Hâlbuki siyaset bir hizmet aracıdır, hizmeti kamuoyuna değilde kendimize kullanırsak bunun adı siyaset olmaz. Ben bundan dolayı Erdoğan yalnız diye zaman zaman boşa yazıyorum.

         Dolayısı ile artık siyasetten soğumaya başladığımı söyleyebilirim. Taraftarlığım da artık zayıflamaya başladığını söyleyebilirim. Hele son seçimlerde yaşananlar ise beni bazı konularda üzmüştür. Konuşmalar ile icraatlar bir birinden farklı olduğunu son günlerde görme imkânı bulmuşumdur. Siyasette siyaseti kirletenler var bunlara mutlaka bir temizlik gereklidir.

           Dolayısı ile yazsan küsüyor tavır alıyorlar, yazmasan neden yazmadın sözünü işitiyorsunuz. Ne diyelim artık gördüklerimizi yazma yerine seyir mi etsek. Göreceğiz de duyacağız da bunlar kamuoyunu ilgilendiriyorsa yazacağız. Ama kimsenin özel hayatını asla görmeyeceğiz bu kişinin kendisini bağlar. Özel hayat bizi ilgilendirmez diyeceğiz. Siyaset konusunda da şimdilik türübünden izlemeye çalışacağız. Yazılması gereken bazı şeyleri de buzdolabına koyacağız ve bekleyeceğiz.

Türkiye gibisi var mı.

Ekmeği suyu bol ve ucuz.

Sebze meyve dersen ucuz ve zibil.

Hayvansal ürünleri doğal

Havası, denizi, kaplıcaları...

Yaşanılacak memleket Türkiye.

Avrupa’ya demir atmış Alman vatandaşı olmuş gurbetçi misafirlerimiz böyle söylüyor.

Ve arkasından ilave ediyorlar...

Avrupa’da çalışmayana ekmek yok.

Hem de ne çalışma

Türkiye’de çalışmayanlar çok.

Nasıl geçiniyorlar hayret!

Evet sevgili okurlarım.

Avrupa’da nerede pis iş var, gurbetçi vatandaşların sırtında.

Teknoloji Avrupalı’nın işi,

Tuvalet bakması vesaire de Türk işçilerinin görevi,

Öz vatanında tenezzül edip yapmadığı eziyetli işleri Avrupa’da yapıyor bizim çocuklar.

Burada ar  ediyor,

Orada seve seve yapıyor.

Gurbetçi kardeşler:

Türkiye’de silahların bile uzayı yırttığı böylesi düğün dernek mümkün mü Avrupu’da

Gürültü, patırtı, çevre kirliliğine sebep olur. Cezası ağır.

Yolda meyveyi yiyeceksin, kabuğunu da yola atacaksın öyle mi.

Cezası 100 Euro.

Demek oluyor ki başkalarını rahatsız ederek hal ve ahvale katiyyen müsamaha yok.

Avrupa Birliği bize uzak olmaya uzak da,

Hasbel kader girersek eski alışkanlıkları nasıl bırakacağız, zor.

İlle de kültür,

Kalın sağlıcakla...

Doğalgaz geldi gelecek derken, dedikodusu da hoş seda değil elbette.

Yarım asır evvel bu şehir halkı odun ve tezekle ısınırdı.

Yemeğini ocakta yanan tezek ateşinde pişirdi.

Bir ara kok kömür getirildi.

Soba derdi bir yana.

Dumanından adam zehirlenir dendi.

Kimse itibar etmedi.

Belediye önünde bir yığın kok kömür aylarca bekledi.

Linyit kömüre hiç kimse dönüp bakmadı.

Bir ara öğretmen rahmetli Ali Belpınar Koçhisar linyiti yakmaya başladı. Zehir gibi dumanı var diye getiren olmadı.  

Köy ve kasabalarda samanın irisi olan saçma ve tezek yakılırdı.

Zamanla linyit kömür her evde yakılır oldu.

Apartmanlar devri başladı.

Kalorifer rahatlığı geldi.

Bu defa hava kirliliği çekilmez oldu.

Bilhassa kalp, damar, Akciğer ve astımı olanlar evde kapalı kaldı. Sokağa çıkamaz oldular.

Görgü, bilgi, teknoloji durmak bilmiyor.

İşte bunun ürünü doğalgaz kapıda.

Bu kış yakmasak bile seneye tamam.

Şehirlerde doğalgaz hava kirliliğine dur dedi.

Aksaray insanı da bu medeniyetten nasiplenecek.

Elbette bu rahatlığın bir diyeti olacak.

Sirkeyi sarmısağı hesap eden paçayı yiyemez.

Doğalgaz projesini Aksaray’a kazandıran ve yapımını gerçekleştiren iktidarlara teşekkür ediyorum.

Aksaray modern şehir olma yolunda.

Bu şehrin müdarimleri her yeniliğe alkış tutmalı.

Batman İl’inin çekirdeği 300 nüfuslu İLOH nahiyesi idi.

Raman Petrolleri sayesinde koskoca Batman Vilayeti doğdu.

1948 yılında ilk yerli ürün petrolu gaz lambasında ben yaktım.

Zamanın Başbakanı Hasan Saka geldiğinde mühendislere;

Çocuklar ümidimiz  sizde. Bir an evvel petrolu işleyin. Türkiye’yi kurtarın.

Diye adeta yalvarmıştı.

Asker dönüşü gene Siirt emrine verildim.

Kozluk ilçesi Maarif memurluğu ile görevlendirildim.

Kiralık iki odalı bir ev okuldu. Memur çocuklarından başka öğrenci bulamadım.

Nüfus kayıtlarında öğrenci yaşında olan çocukları tesbit ettim. Çoğu çocuklar da ketimdi. Nüfusa yazılmamıştı.

1500 Nüfuslu Kozluk ilçesinde 50-60 öğrenciyi toparlayabildim.

Tek başıma 5 sınıflı ilk okulda hem çocuk okuttum, hem de Melefan, Müşritan, Şelmo köy ve nakliyelerinde imece usulü ile okul yapılmasına nezaret ettim.

O köyün imkanları olan taş, kum, kireç, işçilik ve ustalık köylüye aitti.

Devletin verdiği kapı pencere kiremidi de katır sırtında 8 saat de Garzan tren istasyonundan bedava taşırdık.

Dört minare boyu sarp kayalık dağların tabanındaki vadide.

Patika yoldan ancak katır gidebilirdi.

Doğunun çoğu yerleşim bölgeleri coğrafyası hep böyleydi.

Nerede bir avuç toprak var darı ekerler ve darı ekmeği ile beslenen köyler çoktu.

Düz olan araziye buğday ekilirdi. Katır ve eşek sırtında harman yerine çektikleri sapı 5-10 öküz ve ineğe tepeletirlerdi. Düven daha girmemişti doğuya.

Kozluk’da hep söylerlerdi...

Hükümet konağı önünde asırlık bir dut ağacının altına yığılmış insan kelleleri yığınına çıkıp dut yediklerini.

1936 Sason isyanında, çok Mehmetçik telef olmuştu.

Çok partili rejimle iş başına gelen Demokrat parti af çıkardı.

Sürgün edilenler köylerine döndü.

Ve gerisin geriye batıya göç ettiler.

Demek oluyor ki Muğla, Manisa, Denizli, İzmir’i görüp yaşayınca batıya ısınıvermişler ve yasak bölge diye kuş uçurulmayan kendi köylerini beğenmemişlerdi.

Demokrat parti iktidarında Başbakan rahmetli Adnan Menderes:

Gidemediğim köy benim değildir.

Diyerek yol açma seferberliğini ilan etmişti.

Ve o gündür bu gün, ulaşamadığımız köy kalmadı.

Hem de asfalt yol.

Ben görev yaptığım doğu da katiyen rahatsız edilmedim.

Halkı uysal dinine, devletine saygılıydı.

O fakirlik ve imkansızlık da bile.

Şimdi doğu iç anadoludan farksız.

Ah şu PKK törörü bir bitse doğu mutlu yaşantılarla dolum dolum dolu olacak.

Çünkü doğu halkı, korku belası PKK lı gibi görünüyor.

Kaldı ki doğulu kardeşlerimiz terörün geri kalmışlığı getirdiğini çok iyi bilirler.

Haçlının dolar karşılığı örgütlediği ve kökü dışarıda olan PKK terörü elbette bitecektir.

Hele şu 3 Ekim gelsin de ak koyun kara koyun geçitte belli olur.

Göreceğiz o zaman .

Türkün gücünü.

Kalın sağlıcakla...

2006 yılında kurulan Aksaray Üniversitesi, kısa sürede yalnızca akademik anlamda değil; bilimsel, sosyal ve kültürel alanlarda da önemli gelişmeler göstererek şehrin en etkili kurumlarından biri hâline gelmiştir. Bugün üniversite, sadece diploma veren bir eğitim kurumu olmanın ötesinde; Aksaray’ın kültürel hafızasını koruyan, manevi değerlerini yaşatan ve şehirle bütünleşen bir bilim ve medeniyet merkezi olma yolunda dikkat çekici çalışmalar yürütmektedir.

Kuruluş yıllarında sınırlı sayıda akademik birimle eğitim hayatına başlayan üniversite, zaman içerisinde fakülte, yüksekokul, meslek yüksekokulu ve araştırma merkezleriyle önemli bir gelişim göstermiştir. Yaklaşık yirmiye yakın uygulama ve araştırma merkezinin kurulması, üniversitenin bilgi üreten ve topluma yön veren bir kurum kimliği kazanmasına katkı sağlamıştır.

Aksaray Üniversitesi’ni farklı kılan en önemli yönlerden biri ise şehrin tarihî ve manevi değerlerine gösterdiği hassasiyettir. Anadolu irfanının önemli isimlerinden Somuncu Baba ile Türk düşünce ve gönül dünyasının büyük şahsiyeti Yunus Emre adına kurulan araştırma merkezleri, bu anlayışın en anlamlı örnekleri arasında yer almaktadır.

Üniversite bünyesinde düzenlenen kongreler, sempozyumlar, konferanslar, çalıştaylar ve kültürel etkinlikler sayesinde öğrenciler yalnızca akademik bilgiyle değil; yaşadıkları şehrin tarihi, kültürü ve manevi değerleriyle de buluşmaktadır. Bu faaliyetler, gençlerin araştıran, sorgulayan ve kültürel mirasına sahip çıkan bireyler olarak yetişmelerine önemli katkılar sunmaktadır.

Aksaray Kültür Sanat Derneği Başkanı olarak, üniversitenin şehrimizin tarihî ve kültürel değerlerine sahip çıkan bu yaklaşımını son derece kıymetli bulduğumu özellikle ifade etmek isterim. Çünkü kültürüne sahip çıkan üniversiteler, yalnızca akademik başarı üreten değil; aynı zamanda şehirlerin ruhunu geleceğe taşıyan kurumlardır.

Bugün Aksaray Üniversitesi, bilimsel üretimi destekleyen, kültürel mirası yaşatan ve öğrencilerini çok yönlü bireyler olarak yetiştirmeyi hedefleyen anlayışıyla yalnızca Aksaray’ın değil, Anadolu’nun yükselen eğitim kurumlarından biri olma yolunda kararlı adımlarla ilerlemektedir.

Ve unutulmamalıdır ki; bir şehrin gerçek kalkınması yalnızca betonla değil, kültürle, ilimle ve yetişmiş insanla mümkündür.

Efendim! Emr-i âliniz mucibince düşmanın siperlerine taarruz ettik. Askerimin yansı siperlerin üstüne, bir kısmı da bendenizle siperlerin arkasını çevirdik. Bombaları attık. Düşman siperlerden denize doğru kaçmaya başladı. On kişi şehidimiz, altı kişi yaralımız var idi. Fakat bendeniz sol omzumdan vuruldum. Kurşun arkamdan çıktı. Askerim siperlerin önünde içeriye girmek üzere idi. Beni geriye sargı mahalline getirdiler. Gelirken ihtiyatlara, diğer fedai zabitana malumat verdim. Asker bozulmadı. Hücuma devamla ilerdekileri takviye ediniz, diye söyledim. İngilizler kaçıyorlardı. Aman efendim! İleri harekâta devam etsinler. Siperin içinde ölmediğime teessüf ediyorum. Aldığım yara ikinci kurşun yarasıdır. Vaktim yok, ellerinizden öperim sevgili cesur kumandanım.

Alay 125 Bölük 10 Kumandanı Mülazım-ı Evvel  Saffet.

Mustafa Kemal, "Pek cesur ve namuslu" olarak tanımladığı Saffet Efendi'nin bu raporuna dayanarak, fedai müfrezesinin takviye almadığı sonucuna varır.

Müfreze mevcudu 60–70 kişiye indi. Hala ileriye atılmak isteyenler vardı. Fakat olmayacak mucize beklenemezdi. Hareketler durduruldu ve düşman siperlerine kenetlenen avcılar yattıkları yerde kaldılar. Geriden yetiştirilen bölük ile hücumun yenilenmesine çalışıldı ise de, bu da bir sonuç vermedi.

Ertesi gün Mustafa Kemal, fedai müfrezesinden hayatta kalanları bağlı bulundukları birliklere göndermeden önce Kemalyeri'ne getirtir.

Bu yara Saffet Bey'in pek çok cephede aldığı yaradan bir tanesidir. Saffet bey, Balkan Savaşı başladığında Edirne Harbiyesi'nin son sınıfındadır. Okulu bitirmeden bu savaşa katılır. Çanakkale'de yaralandıktan sonra Kasımpaşa Deniz Hastanesi'nde tedavi edilir. Sonra Irak cephesinde savaşa devam eder. Süngüyle kafasından yaralanır, esir düşer.

Birinci Dünya Savaşı bitip yurda dönünce İstiklal Savaşı'na katılır. Pozantı'nın kurtarılması için verilen mücadele sırasında yine yaralanır. Oğlu Suphi Pozantı, babası ile ilgili şu hikâyeyi anlatır:

Adana hastanesine kaldırılan babamın, o günkü koşullarda hastaların çokluğu ve imkânların yetersizliği dolayısıyla ameliyat yapılamadan kolunun kesilmesi söz konusu olur. Babam, derhal Mustafa Kemal Paşa'ya telgraf çeker ve şöyle yazar:

Ben Çanakkale'de 16. Fırka'nın kahraman subayı ilan ettiğiniz Yüzbaşı Saffet Efendi'yim, kolumu kesecekler, alakanızı bekliyorum.

Mustafa Kemal'in derhal yıldırım telgrafı gelir, telgrafta şöyle denmektedir:

Saffet Efendi'nin koluna sanki benim koluma bakar gibi bakıp, gerekeni yapın.

Bunun üzerine babamın kolu kesilmekten kurtulur, 45 derece açıyla kaynatılır ve o şekilde kalır.

İstiklal Savaşı'nı İstiklal Madalyası alarak bitiren Saffet Bey ordudaki görevini sürdürür. 1942'de tümgeneral olan Saffet Pozantı, 1947’de bu rütbeden emekliye ayrılır. Girdiği her savaştan aldığı mermi veya süngü yaralarıyla Osmanlı'nın son on yılındaki savaşların izlerini bedeninde taşıyan Saffet Pozantı 1957 yılının bir sonbahar günü hayatını kaybetmiştir.

Ruhu şad mekanı cennet olsun.

       Efendim ismi mevzu bahis değil bir misal olsun diye anlatmak istiyorum, yakın tanıdığım ve birkaç sene önce işyerinin önünden geçerken beni görüp çağırdı. Bana direkT dedi ki; “gardaş şu Aksaray’da nerede ise her yer benim” bunu ne amaçlı söyledi anlayamadım.

       Dedim ki bırak Aksaray’ı dünya senin olsa ne işe yarar ikimizde aynı iki metre toprağın altına girmeyecek miyiz dedim. Geçenlerde kısa bir süre ziyaretine gittim hanımı yerde emekliyor, kendisine bakıcı bakıyor geleni yok gideni yok.

        Beni görünce ağladı ve dedi ki, “ gardaş sen çok haklıymışsın 4 çocuğum var görmüyorum, o kadar evim işyerim var ama bana parayla başkası bakıyor ahirete hazırlanmak lazım” dedi. Bunun gibi binlerce insan mevcut birçoğu gitti giderken ne götürdüler?

       Yazları köye gitme alışkanlığı oldu, köyde babamın yaptırdığı odada oturuyorum her yerde hatırası var ama nereden haberi var yarın bizde aynı olmayacak mıyız, dün onlar vardı şimdi bizler varız, yarın bilmem kimler olacak?

       Beyler dünya hırsı ve malı için bu kadar hırslanmaya gerek var mı? Başkasına muhtaç olmadan kendi aşımı kazanıp geçinebiliyor muyuz o bize yetmez mi? Efendi topluma ve çevremize faydası olan sebeplenilen bir iş kuruyorsak kurulmalı.

        Ama şu kadar daire alayım bu kadar işyeri alayım kime ne faydası var? Oturacağımız bir daire değil mi? Yiyeceğimiz günlük bir buçuk kilo yiyecek değil mi ha sen bir kilo etle süt içersin bende pilavla su içerim oda seni besliyor aynı yere gideceğiz.

        Dolayısı ile dünya hırsı bize hiçbir şey kazandırmaz aksine giderken sırtımızda bir yük olarak gider. Oturup aldığını sattığını etrafına öğünerek anlatmak inanın bir şey kazandırmaz. Kazandığını sananların mirasçıları tarumar etmişlerdir.

        Çobanda kazanıp geçimini sağlıyor zenginde belki de çobanı emrinde çalıştırıyor. Çoban üç çocuğunu okutup devletin bir kurumuna girip hizmet etmesini sağlamış, sen ise iki çocuğunu okutup terbiye edememişin, belki mezarını ziyaret etmeyecekler.

         Dolayısı ile dünya kadar birazda öbür dünyamızı düşünelim. Dünyayı bu kadar düşünmek bize bir şey kazandırmaz, malda mülkte yalan biraz dolanır gideriz. Şöyle etrafımıza bakarsak bir ders alırız ders almaya ne dersiniz?

Kılık kıyafet ve şapka devrimi geldi.

Siyah çarşaf gitti.

Elbise giyer oldu kadınlar.

Başı sarıklı yada fes giymiş erkekler şapka giyer oldu.

Kızıl minare mahallesinden Topal Şükrü,

Sofular’danZülfigar Hoca şapka gavur icadı diye fesi başından çıkarmadı!

Böyleleri inat edip ömür boyu sokağa çıkmadılar.

Halbuki fes Yunanistan’da üretilir, İslam ülkelerinde satılırdı.

Çarşaf da öyle.

Ben daha 15 yaşımda iken akşam vakti eve giderken cami önünden geçerken hoca efendi ;

- Vah... Vah... Mehmet sağ olsaydı da şu halini görseydi.

Dedi ve ben de;

- Ne var halimde hoca emmi ?

Deyince...

- Niye şapka giymiyorsun başın açık geziyorsun.

Diye bir  bağırmasın mı.

Büyüğe saygı vardı. Bir şey diyemedim. Başımı eğdim geçtim, gittim.

Fakir bir ailenin genç ve güzel kızı düğüne gideceğim diye ondeleci Aysel’de saçını yaptırmış. Yolda görenler:

Oturduğu ahır sekisi,

Çağırdığı İstanbul türküsü

Diye kınamışlardı.

Şimdi bu Aksaray’da adım başı kuaför var.

Yanında birkaç yakini de beraber saç yapılmadan gelin alınmaz.

Gün mü var,

Saç yapılacak.

Misafirliğe mi gidilecek,

Saç yapılacak.

Bayramda seyranda,

Saç yapılacak

Sayısız güzellik salonları da caba.

Geçmişin o Aksaray’ı,

Şimdi bu Aksaray

Eskinin,

İstanbul Beyefendisine,

İstanbul Hanımefendisine,

Kim imrenmez ki.

O da gitti.

Şimdi çaliston geldi.

Buna da razıyız.

Daha beterin de beteri var

Kalın sağlıcakla...

1915 Mayıs ayının başından itibaren hem İtilaf kuvvetleri hem de Türk askeri, mevzilerini güçlendirmek çabası içine girerler. Bu takviye çalışmalarının gerektirdiği muharebeler de eksik olmamaktadır. Şehitler Tepesini ele geçirmek için yapılan muharebelerde bu muharebelerin ilkidir. Şehitler Tepesinin karşısına düşen Kanlısırt mevzii İtilaf kuvvetlerinin emniyetli bir hat oluşturmasını engellerken, Şehitler Tepesi'nden gelecek bir saldırının da Türk kuvvetlerini Karayürek Deresi'nin aşağılarına sürmesi tehlikesi vardır. Bu durumda Şehitler Tepesi'nin zaptı, bir yandan Türk mevziini güvenli bir hale getirirken, diğer yandan da karşı taraftaki hatları daraltıp savunma düzenini zayıflatacağı için büyük önem taşımaktadır. Tepede mevzilenmiş İtilaf kuvvetlerinin askerleri açısından da Kanlısırt'ı ele geçirmek son derece mühim bir hal almıştır.

19. Tümen Kumandanı Yarbay Mustafa Kemal, bu durumu derhal fark eder ve Şehitler Tepesi'ni bir baskınla almak düşüncesiyle bir fedai müfrezesi oluşturulmasına karar verir. 125. Alay'ın 3. Taburu'ndan gönüllü olarak talip olan cesur ve fedakâr Mülazım-ı evvel (Üsteğmen) Saffet kumandasında 140 kişilik bir müfreze teşkil edilir.

7 Mayıs sabahı Mustafa Kemal, fedai müfrezesini Kemalyeri'ne, yanına çağırtarak teftiş eder.

İzlenimlerini şöyle anlatır:

Bu erler, manevi gücün anıtlaşmış simgesi olabilecek ölçüde övgüye değer yiğit askerlerdendi. Her birisi yüreğinde bir güven duygusu beslediği ve verilen görevi yapmaya çalışacaklarını sözleriyle ve davranışlarıyla bildiriyorlardı.

Mustafa Kemal, Saffet Bey'e vazifesini arazi üzerinde anlatır, işgal edilecek yerleri ve bu baskında nasıl hareket etmesi gerektiğini izah eder ve emrindekilerle beraber sol cenah kumandanı Şefik Bey'in yanına gönderir.

Baskın şeklinde planlanan saldırının gece saat 22.00'de yapılmasına karar verilmiştir. Karşı tarafın dikkatini başka yöne çekmek için saat 21.00' da 57. Alay'ın 2. ve 3. Taburları, 72. Alay'ın 3. Taburu'yla beraber karşılarındaki düşman hatlarına önce bomba, arkasından süngü hücumuyla saldırırlar. Düşman ön siperleri işgal edilir, tüfek ve kazma kürek gibi aletler ele geçirilir. Siperler, birbirine nispeten güvenli geçişlerle bağlı paralel hendekler şeklindedir. Saldırının arka siperlere doğru devam ettirilmesi düşünülür, fakat onlar oldukça kuvvetli tahkim edildiği için vazgeçilir. Düşman siperlerinin küçük bir kısmı hariç boşaltılarak askerlerimiz geri çekilir. Bir şaşırtma saldırısı için, elde edilen başarı hiç de azımsanacak gibi değildir...

Saffet Efendi'nin müfrezesi, kararlaştırıldığı gibi, saat 22.00'de düşman siperlerine doğru sürünerek yaklaşmaya başlar. Siperlere on metre kadar bir mesafe kaldığında düşmanın uyumadığı anlaşılır. Daha sonra ele geçen esirler de düşmanın o gece uyumayıp tetikte beklediğini doğrulamışlardır. İlk önce tek tük duyulan tüfek seslerinin ardından yaralanan birkaç askerin inlemesi üzerine müfrezenin yeri belli olur ve karşı mevziden açılan yaylım ateş ve atılan bombalar artık baskın şansının kalmadığını gösterir. Buna rağmen fedai müfrezesi geri dönmek istemez. Bir kısmı siperlere ilerlerken, bir kısmı da siperlerin arkasından dolanıp düşmanı kuşatmaya çalışmaktadır. Bu sırada Saffet Bey yaralanarak çarpışmayı bırakmak zorunda kalır. Yine de Mustafa Kemal'e, büyük bir ihtimalle yarası henüz sarılmadan şu raporu yazmayı ihmal etmez:

Şimdi ihtiyaç.

Maşallah her kapıda bir araba.

Niye olmasın,

Olsun varsın,

Çok sıkıntılar çekmiş olan bu asil milletin,

Torunları bari rahat etsinler.

İyi hoş da,

Kıymetini bilelim.

Başkalarına sıkıntı veren mutluluk neye yarar.

Bakıyorum da çarşı içi araba mezbeleliği.

Bırakın araba ile yol bulmayı,

Yayaların bile gelip geçmesi için cambazlık lazım.

Adam dükkanımın önüne arabanı koyma dedi diye bir araba sopa yer memlekette.

Bir kilo limon almak için yolu tıkayanlara adım başı rastlanıyor.

İnsana ve İslama eziyet eden insan olur mu?

Oluyor işte.

Altında bir araba...

Ağzında sigara,

Bir elinde telefon,

Fiyakasından geçilmiyor,

Peki de,

Bu memleketin kadısı kaymakamı yok mu?

Kanunu, zaptiyesi ne güne duruyor demezler mi?

Diyorlar...

Tekdir ile uslanmayanlara kötek atacak derman yok.

Ve acırım halimize.

Bakın kaç yerde yer altı oto park var, bomboş.

Otoparka giden yollar araba işgalinde.

Okullar tatil.

Okul bahçeleri otopark olarak kullanmaya açıldı.

Giren yok.

Okula yardım diye alınan iki kuruşu çok görüyor adam.

Daralttığı yoldaki arabasına biri gelip bir sürtse, kıyametler kopuyor.

Kültürsüz bir toplum ne yaptığını, nereye gittiğini bilmiyor da ona yanarım.

Kalın sağlıcakla...

        Kadın la kocası arasında bile birbirlerine ters olan hoşlanmadıkları davranışlar vardır. İki kardeş arasında dahi birbirine zıt davranışları vardır. Bundan dolayı insanlar birbirlerine karşı davranış ve hareketlerinde dikkatli olmalıdırlar. Ne varmış sanki bana göre yaptığım bu davranış hiçte olumsuz değildir diye düşünülmemelidir.

        Bunlar birer ahlaki ve insanı davranış ölçüleridir. Yani bize hoş olan bir şey bir başkasana hoş olmayabilir, ne var sanki bunda demeyelim. Birbirimize karşı davranışlarımız bir ahlaki sorumluluktur. Ahlaki davranışların bir özelliğidir.

        Bence ahlakın bir ilkesi, bir kökü vardır: “Sana yapılmasını istemediğini sen de başkasına yapma.” Bu buyruğun doğru olduğunu içinize sindiriniz, siz de düşünerek, daha iyisi düşünmeksizin ona uyuyor musunuz, artık korkmayın, ahlaklı bir insansınız. Kimsenin size ahlaksız demeye hakkı yoktur. Adam öldürmezsiniz, kimseyi rahatsız etmezsiniz.

        Sana yapılmasını istemediğini sen de başkasına yapma. Kolay gibi gözükür, ama kolay değildir bu. Birçok kimsenin “ahlak. ahlak…” diye yasalar, kurallar uydurmaya çalışmaları da zaten bu işin kolay olmaması yüzündendir. Yani kendinizi onun yerine koyacaksınız, bencilliğinizden silkineceksiniz, sizin bir etiniz, kemiğiniz olduğu gibi onun da bir eti, kemiği olduğunu, onun da acılar duyabileceğini düşüneceksiniz. O kadar da değil: Size yapılmasını istemediğiniz bir takım şeyler var, siz de onları kimseye yapmıyorsunuz yetmez ki bu. Belki o adam kendisine başka şeylerin de yapılmasını istemiyor, sizin aldırmayacağınız bazı şeylerden de sinirleniyor, kendinizi onun yerine koyacaksınız, o sinirlenmeyi anlayacaksınız, acısını hayal edeceksiniz, artık o adama o işleri yapmayacaksınız.

         Siz yapmayacaksınız, ama sizin yapmamanız da yetmez. O adama başkalarının eziyet etmesine katlanıyorsanız, “Bana dokunmuyorlar ya, bana ne?” derseniz, kendinizi gerçekten onun yerine koymuyorsunuz demektir. Çünkü siz bir haksızlığa uğrarsanız, başınıza bir sıkıntı, bir felâket gelirse, size istemediğiniz bir şey yapılmasına çevrenizdekilerin aldırmaması gücünüze gider, toplum içinde, bütün dünyada yalnız kalmış olursunuz. Öyle ise size yapılmasını istemediğinizi siz başkasına yapmamakla yetinmeyeceksiniz, başkasının uğradığı, çektiği sıkıntıyı sizin yüzünüzden olmasa dahi, gidermeye, hafifletmeye çalışacaksınız, hiç olmazsa onun acılarını siz de duyup ona yapayalnız olmadığını bildireceksiniz.

          Ahlak, sadece kötülük etmekten çekinmek değildir; iyilik etmeyi, başkalarının edecekleri kötülükleri önlemeye çalışmayı da buyurur.

         İnsanlar vardır, dünyanın neresinde, her kimin başına gelmiş olursa olsun, her kötülüğe, kendilerine edilmiş gibi üzülürler. Yalnız kötülüğe uğrayana mı acırlar? Hayır. Kötülüğü edene de acırlar. Size yapılmasını, istemediğinizi siz de başkasına yapmayın. Siz kötü olmak ister misiniz? Öyle ise başkasının kötü olmasına katlanamazsınız, onun ettiği kötülüğü siz etmişsiniz gibi, sizin yüzünüzden edilmiş gibi içinize yediremezsiniz.

Zamanın Cumhurbaşkanı rahmetli İsmet İnönü;

İçenin parasından,

İçmeyenin de sağlığından,

İstifade edeceğiz deyince

Zamdan hoşnut olmayanların sesini kesmişti.

Ve epey insanımız sigara ve içkiyi bırakmıştı.

Bakıyorum da ayağı pabuçlu hanımlar çarşı pazarda elinde sigara poz veriyorlar.

12 yaşındaki çocuklar heves ettikleri sigarayı birbiri bir diğeri ortaklaşa fosurdatıyor.

Öyle ya büyüğünden ne gördüyse hemen teyp gibi kapıyor.

Beyaz zehire bile varır iş.

Kurtar bakalım nasıl kurtaracaksan.

Eskiden gazino ve kahvehanelere.

Sigara ve içki öldürür.

Kumar ocak söndürür.

Yazılı, perişan adam resimli afişler asılırdı.

Hatta çocuklar mısır ponçağını kağıda sarar sigara içer gibi heveslenirdi.

Şimdilerde para bol. Mısır ponçağına bakan yok.

Kız erkek her gencin cebinde sigara.

Genç kuşaklar intihara gidiyor haberleri yok.

Sağlıksız bir toplum ne çalışabilir ve ne de Allah göstermesin bir savaşta cepheye koşabilir.

Hastanelerin dolup taşması bundan.

O zaman gavur elini kolunu sallaya sallaya gelir evimize oturur.

Geliniz, fırsat bu fırsat deyip ve bir inatla sigarayı bırakalım

Kalın sağlıcakla...

Gazi Mustafa Kemal Paşa’ya karşı çeşitli tarihlerde suikastlar düzenlenmiştir. Bu girişimleri yapanlar arasında, Türklerin yanı sıra Ermeniler de vardır. Ermeniler “Büyük Ermenistan” hayallerinin

gerçekleşmesinin önünde engel gördükleri Türk devlet adamlarına karşı saldırılar gerçekleştirmişlerdir. Talat Paşa, Cemal Paşa ve diğer yöneticilere karşı yaptıkları girişimlerin birçoğunda başarılı olmuşlar ve bazı devlet adamlarını şehit etmişlerdir. Ermeni komitelerinin 1924 yılında Gazi Mustafa Kemal Paşa’ya karşı hazırladıkları suikast girişimi başarılı olamamıştır. Suikastçılardan bir kısmı tutuklanmış (Ekim 1924) ve bunlardan Manok Manukyan, idama mahkum edilmiştir.

Büyük Ermenistan ideallerinin ebediyen gerçekleşmesine engel olan Milli Mücadele önderleri de Ermenilerin düşmanlığının hedefi haline gelmişti. Hatta Lozan görüşmeleri sırasında İsmet Paşa’ya yönelik bir suikast girişimi yapılacağına dair haberler Türk kamuoyunda yankı bulmuştu. Yine bu sebeple 1924 yılında başta Reis-i Cumhur Gazi Mustafa Kemal olmak üzere önde gelen Türk yöneticilere karşı suikastlar planlandığı haber alınmıştı. Türkiye’den kaçan Ermeniler, Yunanlıların da desteği ile burada teşkilatlanma yoluna gitmişler ve hatta İstanbul’daki bazı Ermenilerin de bu çabalara destek verdiklerine dair haberler basında yer almıştı.

Yunanistan’da bulunan Ermeni komitaları; bu amaçla üç kişilik bir suikast timi hazırlayarak, birini Trakya üzerinden İstanbul’a, diğer ikisini de Suriye’den Adana’ya göndermeyi ve Türkiye’ye girdikten sonra buluşarak haince eylemi gerçekleştirmeyi kararlaştırmıştı. Suikastçılardan biri trenle

Selanik üzerinden İstanbul’a gelmiş, fakat Ankara’ya ulaşamadan yakalanmıştır. Suikastla ilgili ilk haber, 22 Ekim 1924 tarihli Son Telgraf Gazetesi’nde; İstanbul’a gelen beş kişinin gözaltına alındığı ve birinin de aranmakta olduğu şeklinde yayınlanmıştır.

Haberin duyulması üzerine Dahiliye Vekili Recep Bey, 22 Ekim’de soruşturma tamamlanıncaya kadar basına bilgi verilmemesi yönünde bir tamim yayınlamıştır. Buna rağmen, Son Telgraf, “Haberler de hürriyet gibidir, verilmez alınır” diyerek suikastla ilgili haberlerine devam etmiştir.

Aynı dönemde İstanbul’da Arşak ve Manol isimli Ermeniler de gözaltına alınmışsa da, bunların başka sebeplerden dolayı gözaltına alındıkları anlaşılmıştır. Ancak haberin duyulmasından sonra bütün ülke

kamuoyu gibi, İstanbul basınının da ilgisi bu olay üzerine yoğunlaşmıştır. Vali Vekili ve Polis Müdürü Hüsnü Bey’in haberleri yalanlaması bile, bu ilgiyi önleyememiş; olayın 15-20 gün önce yapılan bir ihbar üzerine ortaya çıkarıldığı, 5 kişinin yakalandığı ve olayı takip için Galata Merkez Memurlarından Mustafa Bey’in bir ekiple Ankara’ya gittiği duyurulmuştur.

Fakat Cumhuriyet, kısa süre sonra; suikastla ilgili haberlerin olayın aydınlatılması ve diğer komitacının yakalanmasına engel olduğu gibi, bu tür haberlerin yayınlanmasının halk üzerinde olumsuz etki yapacağına dair bir yazı yayınlamıştır. Son Telgraf ise 24 Ekim’de soruşturma bitinceye kadar

konu ile ilgili yazılar yayınlanmaması için kendilerine yapılan tebligat uyarınca, ilgili yazıları yayınlamayı ertelediklerini açıklamasına rağmen suikasta dair haberleri yayınlamaya devam etmiştir.

Eskişehir’de yakalanıp İstanbul’a getirilen ve buradaki sorgusu tamamlanan Manok Manukyan, İstanbul Polis Müdüriyeti Cinayet Kısım Komiseri Cavid Bey’in gözetiminde Ankara’ya gönderilmiştir(25 Ekim 1924). Manukyan’ın verdiği ifadeler doğrultusunda Mığırdıç adındaki bir

Ermeni de gözaltına alınmıştır.

Basında Ermeni suikastlarına tepki giderek artmış ve Süleyman Nazif, “Mustafa Kemal Paşa’nın bir damla kanında bilumum Ermenilerin boğulacağına o şaşkın kavim emin olsun” şeklinde başladığı yazısında; Fransız ve İngilizlerin sömürgelerde yaptıkları gibi, Ermeniler tarafından şehit edilmiş olan Cemal, Talat, Said Halim Paşa ve diğerlerinin mahkemelerce belirlenecek diyetlerinin Türkiye’deki Ermeniler tarafından maktullerin ailelerine ödenmesi için Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde bir

karar alınmasını önermiştir.

Gazi Mustafa Kemal ve diğer Türk yöneticilere yönelik bu suikastla ilgili soruşturma sürerken oldukça ketum davranan yetkililer, olayın netleşmesi ve tedbirlerin yeterli bulunmasından sonra ilk resmi açıklamayı 27 Ekim’de yapmışlardır. Dahiliye Vekili Recep Bey açıklamasında; “ Türk Polisi bu mesele üzerinde bütün kabiliyeti ile çalışmaktadır…..” demiştir. Ancak, ne o gün ve ne de sonra, soruşturma tam olarak sonuçlanmadığı için daha fazla ayrıntılı bilgi

vermemiştir.

Manok Manukyan’ın Ankara’da sürdürülen soruşturmalarda verdiği ifadeler doğrultusunda, polis ekibi Eskişehir’de dört kişiyi daha tutuklayarak Ankara’ya getirmiştir.Yine suikast girişiminde gözlemcilik ve keşif faaliyetlerini yürüttüğünü itiraf eden Manok’un ifadelerine göre; Edirne’de bir kişi tutuklanırken, Adana’da da araştırmalara başlanmıştır. Bu arada komitenin üyelerinden beşi kaçmışlardır.

Emniyet-i Umumiye Müdüriyeti’ndeki soruşturması tamamlanan Manok Manukyan, Şeyh Sait İsyanı sonrasında TBMM’nin 4 Mart 1925 tarihli toplantısında kurulan Ankara İstiklâl Mahkemesi’ne sevk edildi.Yapılan yargılama sonucunda Ankara İstiklâl Mahkemesi, 5 Mayıs 1925 tarihindeki ikinci duruşmada Manok Manukyan’ı idam cezasına çarptırdı. Yargılama sürecinin de bir özetinin yapıldığı kararda; Manukyan’ın Pire’deki Ermeni Komitecilerle yaptığı görüşmelerden sonra arkadaşları ile

birlikte Anadolu’ya geçerek, başta Reis-i Cumhur Mustafa Kemal Paşa olmak üzere Milli Mücadele önderlerine suikast yapmayı, başarılı olamazlarsa intihar etmeyi kararlaştırdıkları, İstanbul’a gelirken

davranışlarından şüphelenen Musa isimli vatandaşımızın polise ihbar etmesi üzerine Manukyan’ın izlendiği, Eskişehir’e kadar trenin altında gizlenerek geldiği anlatıldıktan sonra, Ankara’da Adana yoluyla gelecek arkadaşlarıyla birlikte suikastları gerçekleştirmek istedikleri anlaşıldığından Hıyanet-i

Vataniye Kanunu’nun birinci maddesine göre asılarak idamına hükmedildiği belirtilmiştir.

Mahkemenin kararı, Ankara’da Karaoğlan Çarşısı’nda Merkez Kıraathanesi önünde kurulan idam sehpasında, İstiklâl Mahkemesi üyelerinden Kılıç Ali, Ankara Polis Müdürü Dilaver Bey ve diğer yetkililerle halkın huzurunda idam hükmünün okunmasından sonra, Manok Manukyan’ın asılması ile yerine getirilmiştir (6 Mayıs 1925).

KAYNAK : Şaban ORTAK Yard. Doç. Dr., Afyonkarahisar Kocatepe Üniversitesi,

Kanlı pelit, Millet bahçesi, Çipkilik, Pamucak allı güllü davetsiz misafirlerle dolar taşardı.

İp sekmeler, salıngaçta uçmalar genç kızlara keyif verirdi.

Evlenecek gençler de hıdrellezi fırsat bilip,

Söz horata etmeden edeplice kız beğenmek için köşe bucak uzaktan gözetlerdi şenliği.

Yarım asır evvelinin hıdrellez çerezleri şimdikinden farklı idi.

Hepsi de ev yapması idi.

Üzeri bol cevizli hedik baş köşeye otururdu.

O mis gibi tereyağından kurabiye, aside helvası, su böreği, kaygana, yaprak sarması, dibek kahvesi sofraları süslerdi.

Oğlan anaları da boş durmazdı.

Evladına uygun müstakbel gelin için, orada burada dolaşır dururdu.

Kuytu yerlerde, kafa dengi erkeklerin kafa çekmesi de ara sıra görülürdü.

Velhasılı, akşam karanlığına dek eğlenilirdi.

Ve sonra evlerin yolu tutulurdu.

Bugün 6 Mayıs Hıdrellez bayramı.

Yağmur çamur olmazsa, kırlara kendiliğinden doluşur insanlar.

Hıdrellez şenliğinde genellikle kız ve kadınlar ve de çocuklar cıvıldaşırdı.

Hıdrellez bir bakıma tanış olmak için bir fırsattı.

Şu yada bu mahallenin insanları karışır kaynaşır tanış olurlardı.

Ve şimdi de böyle olsa da,

Az nüfuslu bir beldede tanış olma arzusu daha da bir başkaydı.

Hıdrellez, doğada barış içinde, sevgi ve saygı bağlarını daha da kuvvetlendirir.

Toplumun bir ve beraber olması hıdrellezle anlamını bulurdu.

Haydiyin hıdrellez şenliğine.

Kalın sağlıcakla...

Hızır ve İlyâs"ın

yılda bir defa bir araya geldikleri gün olarak kabul edilir.

Türk kültürü için önemli bir gündür.

Baharın başlangıç döneminde, neredeyse tüm insanlara neşe ve huzur veren, evleri bereketlendiren bir gündür.

Hıdırellez; tabiatın uyandığı ve canlandığı bir günü simgeler. O gün, tüm evlere bereket gelir ve her şey yenilenir.

İnsanlık tarihinde epey önemli bir yer arz eder. Öyle ki UNESCO tarafından

“İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası Temsili Listesi”

 içeriğinde Hıdırellez Bayramı’nı görebilirsiniz.

İnsan ve doğa arasındaki uyumun, minnetin ve teşekkürün bir yansıması olarak hayatta kendini gösterir. Her yıl heyecan ile beklenen, geldiğinde ise coşku ile kutlanan bu bayram insanların birbirine olan hoşgörü ve yardımlaşma duygularını da pekiştirmektedir.

 Hıdrellez günü, ibadetlerden, temizliğe, yardımlaşmalardan diğer hazırlıklara, adeta bir bayrama hazırlanır gibi hazırlanılan bir gündür.   

Her yıl 5 Mayıs akşamı başlayıp 6 Mayıs ikindi vaktine kadar devam eder.

MÜBAREK OLSUN.

        Bedenin ve ruhun maddî manevî pisliklerden uzak tutulması. İslâm Müslümanları bazı görevleri yerine getirmekle mükellef tutmuştur. Bu görevlerden bir kısmı Müslümanın ruhi yönünü bir kısmı da maddî yönünü ilgilendirir. Dinin kesinlikle yerine getirilmesini istediği bedenî görevlerin aksatılması vücudun çeşitli rahatsızlıklara yakalanması ve dinî-ahlaki görevlerin yapılabilme güçlüğünü ortaya çıkarır. Bunun için bedenî görevleri titizlikle yerine getirmek, sağlıklı ve her an her türlü görevleri eksiksiz yapabilecek bir beden yapısına sahip olmak, ahlaki bir yükümlülüktür.

        Bedenî görevlerin başında temizlik gelir. Nitekim bir ayet-i kerimede Allah Teâla şöyle buyurmaktadır:

        "Orada (Mescid-i Kuba'da) günahlardan ve pisliklerden temizlenmeyi seven adamlar vardır. Allah da böyle çok temizlenenleri sever" (Tevbe, 9/108).

         Ayetten de anlaşılacağı gibi, sadece gözle görülen maddî kirler değil günah ve kötülükler gibi manevî kötülükler de pis sayılmış ve Müslümanların bunlardan arınmaları istenmiştir. Peygamber (s.a.s)'in "Temizlik imanın yarısıdır" (Müslim, Tahare, 1) buyurması da temizliğin önemini gösterir.

        Temizliği; beden temizliği, yiyecek-giyecek temizliği ve çevre temizliği olarak ele almak gerekir. Kur'ân-ı Kerîm'de de bu üç çeşit temizliğe işaret eden ayetler vardır.

        Temiz Çevre İnsanların Hayvanların ve Bitkilerin Yani Tüm Canlıların Yaşaması İçin Uygun Ortama Sahip Temiz Doğal Kaynakları Korunmuş ve Gerekli Şartlara Sahip Çevredir.

Çevre insanların ve diğer canlıların yaşamları boyunca ilişkilerini sürdürdükleri ve karşılıklı olarak etkileşim içinde bulundukları, fiziki, biyolojik, sosyal, ekonomik ve kültürel ortam.

          Yani kısaca canlı varlıkları etkileyen dış tesirlerin tümüne çevre denir. Çevre geleceğimiz için çok önemli katkılarda bulunur. Eğer çevremizi kontrol altında tutamazsak, bu bizim için ilerde pişman olunacak bir duruma gelir.

        Her şeyi Belediyeden beklemek yanlış bir düşüncedir. Bizde vatandaş olarak çevreyi kirletmeme sorumluluğumuz vardır. Kabuklu yiyecekleri çim içine atmak yerine bir kase içine koymak çok mu zor? Neden vatandaşlık görevimizi hep başkalarından bekliyoruz?

         Yaşam ve çevre birbirlerine bağlı iki önemli yaşam çerçevesidir.

         Çöpleri, çöp poşetinin ağzını sıkıca bağladıktan sonra çöp kutusuna atmalıyız.

        Yere tükürmemeliyiz.

        Ağaçlara zarar vermemeliyiz.

        Çimlerin üzerinde ateş yakmamalıyız.

        Hayvanlara zarar vermekten kaçınmalıyız.

        Evcil hayvanlarımızın atıklarını temizleyerek başkalarına zarar vermemeliyiz.

         Çevremizi sahiplenmeli, değerini ve önemini çocuklarımıza öğretmeli, büyüklerimize de anlatmalıyız.

         Pis suları sokağa dökmemeliyiz.

         Tuvaletimizi(büyük-küçük)dışarıya yapmamalıyız.

         Piknikten sonra ateşimizi söndürmeliyiz ve asla yerde çöp bırakmamalıyız.

         Kağıt, teneke, cam, pil gibi geri dönüşümü olan maddeleri geri dönüşüm kutularına atmalıyız. Bunları yapmıyorsak çevreye bakış açımız doğru değil yanlıştır.

Eğri minarenin ötesinde bir evde  otururdu.

Testi toprağından yapılmış künklerle gelen ekecik kaynak suyu sokak çeşmelerinden akardı.

Bozulan muslukları tamir eder, çatlayan patlayan su borularını onarırdı.

Evlerde içme suyu yoktu.

Bu sebepten ne su tesisatçısı ve ne de çalınan muslukları alan da olmazdı.

Her mahalleden su arkı geçerdi.

Irmak suyuna çöp bile atılmazdı.

Pırıl pırıl akardı.

İçme su şebekesinde arıza olunca sokak çeşmelerinden bir kaç gün su akmazdı.

Sabahın köründe ırmak suyu testilere doldurulur, tülbentten süzülmüş şekilde. O su kullanılır ve de içilirdi.

Eskiden, günah diye bir şey vardı. 

Ne su kirletilirdi. Ne de ayak altında bir ekmek kırıntısı olurdu.

Görüldüğü zaman da kıtlık gelir korkusu ile ya damlara atılır ya da akan suya bırakılırdı. Kurtlar kuşlar yesin diye.

İşte, çeşmelerin sorumlusu Arap Halil başı boş köpeklere küçüle denen ekmek arası zehir atar öldürürdü.

Arap Halil’den sonra zabıta av tüfeği ile köpek vururdu.

Mesela; Tapucu rahmetli Azmi’nin ilkokul da öğrenci olan oğlu kuduz olup kapalı bir odaya hapsedilmesi ve orada bağıra bağıra ölmesi korkutmuştu halkı.

Bu sebepten başıboş itler yok edilirdi.

Arap Halil’in üçüncü görevi de; Ramazan bayramın da iftar topu atmasıydı.

Ulucami önünde harptan kalma kocaman bir havan topu yaz kış dururdu.

İftar vakti geldi mi, köstekli cep saatine ikide bir bakan Arap Halil, kuru sıkı doldurduğu topu uzunca bir sırığın ucunda yanan ateşi değdirdi mi, top güm eder, sağlık köyünde bile duyulurdu.

Oruç top atışı ile bozulurdu,

İşte böyle sevgili okurlarım.

Eskiden memur ve hizmetlinin mesai saati belli olmazdı.

Gece de çalışılırdı, gündüz de şimdiki gibi salla başı al maaşı zihniyeti yoktu.

Hizmet vardı. Beş kişinin yapacağı hizmeti bir kişi yapardı.

Saygı vardı. Sevgi vardı.

Dileğimiz hoşgörülü sıcacık bir toplum.

Kalın sağlıcakla...

Senin de saçların tarumar olur.

Aldanma talihin pembe rengine

Bir gün gelir o nazik beden toprak olur.

Kadife gibi yumuşakcık nasihatlar bunlar.

Mağrurlanma padişahım senden büyük Allah var.

Diyen diller goduşlanmanın topluma ne büyük sancılar çektirdiğini anlatmak istiyor.

Söz gümüşse sükut altındır.

Nasihatı da,

Nazik ve kibarca konuşun.

Öylesi sokakta, şurada burada havanda su döver gibi,

Davulun kasnağına vurarak konuşmayın.

Gerçekci olun.

Bilmeden konuşmaktansa.

Hiç konuşma daha iyidir.

Bilmişlik taslamak.

Hiç bir şey bilmediğinin işaretidir.

Maalesef bizim toplum bilgisiz ve belgesiz konuşmaya pek meraklıdır.

Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.

Ata sözü;

Gerçekçi olmayı,

Doğru ve dürüst konuşmayı,

Öneriyor.

Güvensizlik.

Vatandaşın birbirine kuşku ile baktığı.

Bir toplum oluverdik gitti.

Çalışmadan kazanma fırsatı kollayan bir asrın insanları oluverdik gitti.

Milli ve manevi değerleri unutup.

Rant peşinde koşmaktayız.

Helalı, haramı düşünmeden.

Yalnız ve yalnız tek kazanayım düşüncesi beyinlere hükmediyor.

At ölür meydan kalır.

Yiğit ölür şan kalır.

Diyen, hayatını biçimleyen

Kaç kişi var bilemem.

Türk çalış, övün güven. Ata’nın öğüdü.

Duydum ki okullarda, müfredat proğramları yeniden hazırlanıyor denmekte.

Bakacağız.

Milli ve manevi değerlerimizi ayağa kaldıracak müfredat proğramlarımı mı yoksa,

Avrupa Birliği hatırına eskisini aratacak müfredat proğramlarıyla,

Genç kuşakların daha da azmanlaşmasına kapı açacak proğramlar mı yaşama konulacak.

Endişaleyim.

Kalın sağlıcakla...

         Eskiden saygı ve sevgi vardı, büyük küçük mesafesi vardı. Allah aşkına bu gün bunun hangisi var? Bu gün kim kimin halını hatırını soruyor? Dostlukta, çevrede artık menfaat beklentisi olmuş. Çıkarı olmayan insanlar artık birbiri ile dost olmuyor. Ya insanları hiç değilse Allah rızası için birbirimizi sevelim, dört günlük dünya da değil miyiz?

         Adam senden ne kadar faydalanıyorsa o kadar dostsun. Tabi istisnalar kaideyi bozmaz. Çok sevimsiz bir toplum olma yolundayız, ilişkiler hep menfaat üzerine kurulmaya başlanmış. Dünyaya gelişimizin asıl sebebi bu değil sevgidir.

          Bugün hep birlikte yan yanayız ama birlikte değiliz, Yan yanayız ama birbirimize dokunmuyoruz, yan yanayız ama karşı karşıyayız, yan yanayız ama bir o kadar da uzağız, yan yanayız ama ayrı kulvarlardayız, sokakta, otobüste, markette yan yanayız ama birlikte değiliz, karşılaştığımızda birbirimizi selamlamıyoruz, hatta görmezlikten geliyoruz, birbirimize bakışlarımız engelli, öfkeli hatta birinin çocukları ağladığında, kızıyor karşıdaki, sanki onların ki hiç ağlamazmış gibi, gençlerin gülüşmeleri fazla geliyor diğer tarafın yaşlılarına, değişik bakıyoruz, onlar o yaşta doğdular ya.

         Aynı şehirde yaşıyoruz ama birlikte asla değiliz, düşman gibiyiz birbirimize neredeyse, otobüste bile yan yana düştüğümüzde yüzümüz asılıyor, yol bile soramıyoruz birbirimize, biri sorsa, öteki diğer yana çeviriyor başını. Aynı sokakta, aynı apartmanda yaşıyoruz, yan yanayız ama asla birlikte değiliz, komşuluk etmiyoruz birbirimizle, bir tutam tuz isteyemiyor biri diğerinden, komşu komşunun külüne muhtaç değil bu memlekette, birbirimizin evlerini bilmiyoruz, o ne yer, ne içer merak bile etmiyor ötekisini.

        Yan yana yaşıyoruz apartmanlarda ama tanımıyoruz birbirimizi hiç, neye sevinir, neyle üzülür öteki, bilmiyor kimse, hatta varlığından haberi yok ötekinin, birbirimize ötekiyiz sadece, öteki;

         Yan yanayız ama öyle ayrı düşmüşüz ki birbirimizden, hiç bir zaman beraber olamayacağız bu kafayla, hep yan yana kalacağız sonsuza kadar, kelimelerimiz farklı, düşüncelerimiz farklı, algılamalarımız farklı, esprilerimiz farklı, türkülerimiz farklı, tatlarımız farklı, kokularımız farklı, sevdalarımız farklı, yüreklerimiz farklı, inançlarımız farklı, sevinçlerimiz farklı, acılarımız farklı, gülüşlerimiz farklı, heyecanlarımız farklı. Bu kadar farklılık varken beraber olmak mümkün mü?

          Evet, mümkün dostlar. Sadece insan olursak, farklılıklarımızın zenginlik olduğunu idrak edersek, kendi değerlerimizi baz almadan karşımızdakini olduğu gibi, onun değerleriyle birlikte kabul edersek, onu kendimize dönüştürme çabalarından vazgeçersek, birbirimize saygı duyarsak pekala mümkün. Birlikte olmak şart değil belki de, yan yana olalım ama huzurlu... Birbirimizi kırmadan, incitmeden, aşağılamadan, yan yana insanca yaşayalım bu ülkede, bu bile yeter. Başka yaşayacağımız ülke de yok. Birbirimize sevgi, saygı ve tebessümü eksik etmeyelim. Yunusun dediği gibi " sevelim, sevilelim dünya kimseye kalmaz."

Yaz geldi mi,

Kış hazırlıklarına başlanırdı.

Yeni mahsul makarnalık şahman buğdaydan pilavlık bulgur kaynatılır.

Pamuk kilimler üzerinde, güneşte kurutulur.

Taştan oyulmuş soku denilen havuzda dövülür.

Tekrar kurutulur.

Rüzgarda savrularak buğday kabuktan arındırılır.

Taştan el değirmeninde buğday taneleri 3-5 parçaya bölünür.

Kalbur ve elekte incesi kalını ayrılır.

Pilavlık bulgur bir ayrı küpe,

Düğürcük denilen incesi bir ayrı küpe doldurulur.

İndir bulgur pilavı,

Kaldır bulgur pilavı.

Pirinç lüks yiyeceklerdendi.

Tuz gölünün iri tuzu da böylesi bir operasyonla inceltilir, küplere doldurulurdu.

Evde ve elde kesilmiş erişte kuskus, çorbalık tarhana.

Yeşil fasulye, biber, Patlıcan, kabak kabuğu, domates yaz güneşinde kurutulur, kaput bezinden torbalarla sıra sıra kilere asılırdı.

Hatta, keçi boynuzu gibi uzunca kızarmış o meşhur biber doğranır güneşte kurutulur el değirmeninde çekilir, elendikten sonra küplere konurdu.

Salca dersen ev kadınının marifetli elleri ile yapılır, Senesine kadar küplerde saklanırdı.

Gördünüz ya yaz boyu ev kadınının çektiği zahmeti.

Güz geldi mi, bağlar bozulur pekmezler yapılır, gecenin soğuğunda kalmış tas tas sıralar içilir benzimize kan gelirdi.

Cevizli sucuk, pestil hep sermayesiz ve evde yapılırdı.

Ahırı ve sağmal sığırı olmayan ev hemen hemen yoktu.

Evin kadını sabah akşam eli ile süt sağar.

Testi toprağından yapılmış kocaman duğranda salla babam salla...

Sütün yağı alınır, tezek ateşinde kocaman bir tencerede çökelek çökertilir, kaput torbalarda süzülmesi beklenirdi.

Hanımlar...

Gördünüz ya eskinin hanımları ne çok zahmetlere katlanırdı.

Anam rahmetli; Avratlık kolaylaştı ve lakin biz geçtik derdi.

Şimdinin hanımları şanslı.

Hazır lop ağzıma düş.

Allah nazardan saklasın. 

Kalın sağlıcakla...

İngiliz casusu olarak Atatürk'e suikast girişiminde bulunurken yakalanan Hint kökenli Mustafa Sagir, 24 Mayıs 1921'de Ankara'daki Karaoğlan Meydanı'nda (günümüzde Ulus) asılarak idam edilmiştir. 

Kimdir bu Sagir?

Osmanlı şehzadelerinden Veliaht Abdülmecid Efendi'nin 12 Haziran 1919 tarihinde Padişah Vahdettin'e İtilaf Devletleri ile yapılan anlaşmanın memleketin idam fermanı olduğuna dair mektup göndermesi üzerine İngiliz İstihbaratı önce Abdülmecid Efendi ile görüştü. Bunu yeterli görmeyerek Mustafa Sagir'i şehzadeler ve Osmanlı paşaları arasında İngiliz düşmanlığı yapıp yapmadıkları ve Kemalist milliyetçiler ile ilişikleri bulunup bulunmadığı konusunun araştırması için görevlendirdi. Sagir, Veliaht Abdülmecid ile dost oldu, onun oğlu Şehzade Ömer Faruk ile birlikte Anadolu'ya geçti. Bu sırada babasının Kemalistlere katılmak istediği bilgisini şehzadeden aldı. Bu bilgi İngiliz İstihbaratına, onlardan da Padişah Vahdettin'e gidince Veliaht Abdülmecid Efendi cezalandırıldı.

Sagir, İstanbul'da Türk-Hint Uhuvvet-i İslamiye Cemiyeti'ni kurdu. İstanbul'da Milli Mücadele için faaliyet gösteren haber alma teşkilatı Karakol Cemiyeti'ne girerek Ankara Hükûmeti'ne destek olan milliyetçileri İngiliz İstihbaratına raporladı. Durumu anlaşılmasın diye İngilizlerce 17 gün tutuklama gördü. Yaptığı ihbarlar sonucu Karakol Cemiyeti'nin yöneticilerinden Şevket Bey ve Kara Vasıf Bey dahil önemli üyelerin İngilizler tarafından tutuklanıp Malta'ya sürülmesinde katkısı oldu.

1920 yılının Aralık ayında İnebolu ve Kastamonu üzerinden Ankara'ya geldi. Karakol Cemiyeti'ne üye olduğu bilinen Hint Müslümanı olması sebebiyle ilgiyle karşılandı ve Ankara'ya geçmesine müsaade edildi. 

Ankara'da Mehmet Akif ile samimiyet kurdu. Ankara'da Akif'in Taceddin Mahallesi'ndeki evine gidip gelmeye başladı. Akif'in evini posta adresi olarak vermişti. Mehmet Akif, Hindistan, Mısır ve İstanbul'dan gelmekte olan çok sayıda mektuba hayret ediyordu. Bir gün bir mektubu yanlışlıkla yırttığında içinden boş bir kâğıt çıktığını gördü ve buna bir anlam veremedi. Diğer mektuplar da incelendiğinde hepsinde sadece bir iki satır yazı olduğu ve sayfanın geriye kalanının tamamen boş olduğu görüldü. Adnan Adıvar, mektupları günün şartlarında kimyager Avni Refik Bekman‘a götürdü. Bekman, yaptığı laboratuvar incelemesi sonunda mektupların görünmez mürekkep ile şifreli olarak yazıldığı anlaşıldı.  Ankara İstiklâl Mahkemesi heyeti tarafından casusluktan suçlu bulunarak idama mahkûm edildi. 

İşte bu olayda da olduğu gibi "Milli Mücadele Dönemi " askeri ve siyasi mücadelenin yanı sıra, casusların ve casusluk faaliyetlerinin yoğunlaştığı bir devre olmuştu. Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları hakkındaki idam fermanları, torbalar dolusu şeyhülislam fetvası casuslar tarafından dağıtılmıştı.

İngiliz istihbaratının örgütlediği casusluk faaliyetinin amaçları arasında, ulusun iradesini yansıtan Meclis ve Ankara’daki siyasal faaliyetler, Türk ordusunun stratejisi ve planları hakkında bilgi toplamak önemli bir yer tutuyordu. Hiç değişmeyen bir diğer önemli gündem maddesi ise istiklal mücadelesinin beyni ve kalbi olan Mustafa Kemal Paşa’yı bir suikastla ortadan kaldırma imkânlarını araştırmaktı. Hint Müslümanı kimliğinden dolayı şüphe çekmeyeceği düşünülerek görevlendirilen Mustafa Sagir, Ankara’ya bu amaçla gönderilmiş İngiliz casusları içinde belki de en dikkat çekicisiydi. En yüksek makamlarla, hatta bizzat Mustafa Kemal Paşa ile görüşme olanağı bulmuştu.

 O sırada Ankara’da Anadolu’da Yenigün gazetesini çıkaran Yunus Nadi Bey, Mustafa Kemal Paşa’ya Mustafa Sagir hakkında ne düşündüğünü sorunca, Paşa kısık sesle “Casustur casus!” demişti.

        Atalarımız, “ el öpmekle dudak pislenmez” der. İyi de o eli öpebilmek çok önemlidir. Bu hasletleri taşıyanlar her zaman kendi kendisine zarar vermiştir. İnsanın kendi kendisine verdiği zararı inanın kimse veremez.

        Bazen burnundan kıl aldırmayan adamlar olur, dünyayı ben mi yarattım dercesine. Adamın burnu yere düşse alıp yerine takmayacak. Mütevazilikten, alçak gönüllülükten hiç bir kimse bir şey kaybetmez, aksine her zaman kazanır. Kendine zararla ilgili birkaç güzel sözü paylaşmak isterim:

          Güç geçicidir. Ona güvenerek güçsüzlere zarar verme. Başkasına yarar sağlama duygusuna sahip değilsen bir taştan arkın yoktur.

Şeyh Sadi Şirazi

          Kar taneleri ne güzel anlatıyor, birbirlerine zarar vermeden de yol almanın mümkün olduğunu.

Mevlana

        İnsanın hiçbir şeyi olmayınca hayatta kalmak için bir sürü şeyi haklı görüyorsun, insanlara zarar vermeyi bile.

H. Cosway

        Dünyadaki kötülük neredeyse her zaman cehaletten kaynaklanır ve eğer aydınlatılmamışsa, iyi niyet de kötülük kadar zarar verebilir.

Albert Camus

         Kin duygusu, mutluluğa zarar verir. Sevgiyi azaltır, zamanın ve enerjinin boşa harcanmasına sebep olur.

Nevzat Tarhan

         Kendine zarar veren bir insana neden diye sormayın. Zaten anlatabilse kendine zarar vermez.

         Son olarak gururlanan acı göl ile küçük su kaynağını kıyaslayan Nasreddin hoca fıkrası ile konuyu noktalayalım.

         Nasreddin Hoca bir yaz günü yolculuk ederken, öğle vaktine doğru bir hayli susar. İlerde büyük bir göl görür. Şöyle kana kana su içmeyi düşünerek gölün kenarına gelir, avucunu doldurur, hızla bir kaç yudum yutar; amma midesi bulanır, tükürmeye çalışır. İlk defa karşılaştığı bir su olan Acıgöl'ün sodyum sülfatlı suyu midesini berbat etmiştir.

         Hoca civarda aranırken küçük bir su kaynağına rastlar. Suyun tatlı su olduğunu anlayınca, önce ağzını iyice çalkalar, sonra da kana kana su içer, Eşeğini de sular.

Şakır şakır dalgalanan Acıgöl'e şöyle bir bakar, su içtiği kaynaktan avucunu doldurarak gölün kenarına gelir;

         "Cimri zenginin zekâtsız malı gibi büyüğüm diye ne şişinip durma! Su dediğin böyle olur" diyerek avucundaki suyu şak diye gölün yüzüne savurur.

        Kibirliler ne kadar büyüklenirse büyüklensin bu büyük göl gibi aynen tatsızdır.

30 Temmuz 2005 Cumartesi günü saat 17 de başlayacak olan

Saratlı Kültür Ve Sanat Festivali için bir davetiye bıraktılar.

Ve bu davetiyenin kapak kısmında irice harflerle :

...Gelin canlar bir olalım

Yazılıydı.

Mutasavvıf İslam bilgini Hacı Bektaş’ı Veli Hazretlerinin veciz sözü idi bu.

Türkmen kökenli Hacı Bektaş’ı veli bu dört kelime ile birlikten kuvvet doğmasını vurguluyordu.

Hıristiyan kulubü Avrupa birliği ve Amerika’da, Türk ve İslam’ın içine ha bire fitne sokmakla meşgul.

Aman Türkiye güçlenmesin.

Türk Cumhuriyetleri ve İslam alemine önderlik yapıp da uyandırmasın,

Sömürü düzenimiz elimizden gitmesin diye  uzun vadeli politikalarını devam ettirmekteler.

Bu ne imiş...

Türk,Kürt, alevi, Sünni, Çerkez,Laz diye bölük pörçük ve hep birbirleri ile kavgalı olsunlar isterler.

Haçlı oyunu bu.

Aman bu oyuna gelmeyin diye öğütleyen Hacı Bektaş’ı Veli hazretlerinin çağrısını tekrarlayan Saratlı Belediye Başkanı Muharrem Kaplan’ı buyurun tebrik edelim.

Cumartesi günü ikindi vakti serinlikte yapılacak olan festivale katılalım.

Devletin birimleri, sivil toplum örgütleri ile davetiye gitmemiş olsa bile imkanı olan vatandaşlar, Saratlı Belediye Başkanı Muharrem Bey’in şahsında, Saratlılı kardeşlerimizin şenliğine renk katalım.

Katalım ki,

Düşmanlar çatlasın ,

Dostlar sevinsin.

Gelin canlar bir olalım.

Kalın sağlıcakla...

            Hasta yakını ilaçları yazdırmak üzere Aile Hekimine gider, sağlık ocağında ki sekreter

Saat 4 oldu, Hekiminiz başka hasta almayın diye bize tembihatta bulundu,boşuna beklemeyin. doktor ilaçlarınızı yazmaz,size evde bakım hizmetinin telefonunu vereyim. Onlar istediğiniz ilaçları yazar dedi.

            Hasta yakını çaresiz yine beklemektedir. Doktor son kalan hastaya da baktıktan sonra dışarı çıkar sekreterle kısa bir sure konuşup tekrar odasına döner.

            Sekreter Hasta yakınını çağırarak, Doktorunuz ilacınızı yazamayacağını ve boşuna beklememenizi söyledi.

            Hasta yakını  Ev de bakım hizmetinin telefon numarasını alarak sağlık ocağından ayrılarak evine gider.

            Telefonla evde bakım hizmetini arayarak gerekli bilgileri verir. Başvuru kaydınız yapıldı sizi en kısa zamanda arayacaklar. telefonunuz  kapalı olmasın dendi.

             Gelen giden yok ertesi gün, evde hizmet servisi yine aranır, durum izah edilir.Biz gece hizmet vermiyoruz 8 – 5 çalışıyoruz kısa zamanda size dönüş yapılacaktır denir.

             Tabii yine gelen giden yok,

             Nihayet 3.gün evde hizmet servisi hasta yakınını arar, adres teyidi yapılır, tamam

kaydınız tekrar işleme alındı geleceğiz derler. Hasta yakını ne zaman geleceksiniz diye sorunca gün içinde  geleceğiz cevabını alınca HASTA ÖLDÜ gelmenize gerek yok der.

             Doktorun iki dakika da yazacağı bir ilaç için bu kadar sıkıntıya değer mi?

             Siz olsanız bu olaya ne dersiniz?

Allah’ım tüm hastalara acil şifalar versin. Sağlık çalışanlarının yükü de ağır onlara da sabırlar versin,

Yaz günleri evin avlusunda.

Kış günü de evin büyücek odasında.

Meşhur olmuş defçi kör behiye çalar, hanımlar oynardı.

Bir bakıma kına gecesiydi.

Ertesi gün sabah  da gelin ata bindirilr yada at ve ökuz arabasıyla gelin alınırdı.

Erkekler bir ayrı,

Kadınlar bir ayrı,

Yaya olarak damat evine giderler, kapı önüne doluşurlardı.

Kaynata yada kaynana,

Camız , inek, koyun bağışı yaparak.

Bağışı duymayan gelin attan inmezdi.

Kaynana başlardı gelini azarlamaya...

Geline bak geline,

Attan inmeden diline,

Yazzık kaynatamın malına.

Diyerek,

Bağışa mecbur edilirdi.

Şimdi bakıyorum da,

Nişan, düğün için salon.

Alaturka, alafranga çalgılar,

Hele köylerde davul, zurna eşliğinde türküler, oyunlar üç  gün sürüyor.

İlçe ve il merkezlerinde gelin almaya onlarca ve bazen yüzlerce araba konvoy yapıyor.

Çeyiz dersen cepleri yakıyor.

Okka okka takılar bile var listede.

Tuzu kuru ailelerde,

Balayı moda oldu şimdi de.

Bu refah değil de nedir.

Dottiri işlik ve bir de fistanla gelin gitmiş  anama yanarım.

Gençler...

Çok şanslısınız.

Ve fakat yıkıma gitmeyin ne olur.

Allah geçim dirlik versin.

Kalın sağlıcakla...

Yer parası alınırdı.

Buğday yüklü kağnıdan,

Eşek sırtında getirilen buğday çuvalları bir bir sayılır belediye, pazar parası alırdı.

Hayvan pazarına getirilen davar ve sığır başı şu kadar harç parası alınırdı.

Eskiden, İl’ler bankası falan yoktu.

Belediyelere yukarıdan para payı gelmezdi.

Her belediye kendi yağı ile kavrulurdu.

Yıl 1938

İlk bisiklete merhaba dendi.

Belediye tahsildarı rahmetli çerkez Mustafa Sertkan Ankara’dan ince tekerli bir bisiklet almış,

Buğday pazarında belediye barakası önünde gösteriye bırakılmıştı.

Biner dolaşır hayran hayran bakardık.

Ben daha on bir yaşımdaydım.

Bisikletim olsun isterdim.

Ancak bu bir hayaldi.

O günlerde Amaratlı Seyit Ali’nin de bir cip’i vardı.

Zaten yol yoktu ki, motorluk araç gelsin geçsin.

Cingi taş döşenmiş avuç içi kadar çarşı yolları neyimize yetmiyordu.

Mahalle yolları iptidai ve topraktı.

Bir rüzgar estimi tozran göz gözü görmezdi.

Şimdi bakıyorum da, sınıfını geçmiş çoğu çocuk bisiklet ile ödüllendiriliyor.

Bırakın bisikleti...

Mobilet bile beğenilmiyor.

Motosiklete heves var.

Yollar arabadan geçilmiyor.

Fayton devrinin dahi defteri dürüldü.

1950 - 1960’ lı yılların Başbakanı rahmetli Adnan Menderes:

Gidemediğim köy benim değildir.

Diyerek, köy yolları açılması devrini açtı.

Şimdi köy ve kasabalarımız asfalt yola kavuştu.

Her köyde bisikletin yüzüne bile bakan yok.

Nereden nereye geldik.

Çok şükür ufkumuz açıldı.

Kalın sağlıcakla...

       Acizane benim karakterim ve kişiliğim hayatım boyunca iyi deyip arkasında durduğum insanlara karşı aram iyi olmadığında bile arkasından hiç hançer saplamadım. Canımı acıtsa da içten içten kızıp öfkelendim, ama hiç bir zaman bunu kaleme dökmedim.

       Kale gibi arkasında durduğum insanlar oldu. Bazen vefasızlık ve haksızlık gördüm ama bunu fırsat bilerek onu yerle yeksan eylemeye çalışmadım. Elbette halk nazarında gördüğüm zarar varsa üslubu ile yazarak uyarmaya çalışmışımdır. Ama hiç bir zaman bunu intikam düşüncesine dönüştürerek, kimseyi hançerlemedim. Benim gazetecilik anlayışım böyledir.

       Adama bakıyorsun, bir kurum veya kuruluştan menfaati devam ettiği sürece onu yıkayıp yağlıyor. Menfaati bittiğinde ise gerçek yüzünü ortaya koyarak bir bakmışınız, gerçek düşünce ve fikrini ortaya koyarak kinini kusuveriyor.

        Bir siyasetçiden veya siyasi partiden menfaatleri devam ettiği sürece methiyeler söyleyeceksin. Menfaatin bittiğinde ve bir başka yerden siyasi kapının ışığını görünce dün övdüğün yere hakaretler ve karalamalar yapacaksın.

       Ben daha iyisini yaparım demek hakkın, ama dün iyi dediğin yere karalamalar yapmayacaksın. Bunu yapmak insanın kişiliğinin bozukluğunu gösterir. Bir insanı sonradan beğenmeyebilirsiniz. Ama o insan hakkında tu kaka yapmayacaksınız.

         Ama maalesef günümüzde bu tür insanların sayıları az değildir. Adamın karşısına geldiğinde yüzüne methiyeler düzeceksin, sonrada arkasından tutar yerini koymayacaksın. Bunun adı ne olabilir, evet kişiliksizliktir.

       Arkasından nereye giderse koşup gideceksin, destek vereceksin. Yanında görünmek için boy boy resimler çektirip görüntü oluşturacaksın. Aradığını bulamayınca aynı kişi ve kesim hakkında söylemedik koymayacaksın. Bu millet ve insanları herhalde enayi sanıyorsun.

        İnsanlar dik durmasını bilse, içi ile dışı bir olsa, inanın yaşamak o kadar güzel olur ki, anlatamam. Yüzüne bir türlü, arkandan bir türlü konuşan insanlar ikiyüzlüdür. Zaten ne çekiyorsak bu ikiyüzlü insanlardan çekmiyormuyuz?

           Adam deve dişi gibi görünen bir adam, toplumda da adamı adam zannedersiniz. Ben bu tür adamları çok gördüm. Seçim zamanı bir vekil adayına söylemedik lafı bırakmayan bir insan. Arkasından ağza alınmayacak sözler ederken, adam seçildiğinde, “ ya vekilim nasıl kazandık” diyen insanları tanıma fırsatı bulmuşuzdur.

         Sonra kendisine bu yanlışını bizzat söylediğimde, “ adamla niye kötü olayım, belki yarın bir işim düşer” diyerek işin içinden çıktığını çok defa görmüşümdür. Memleket ne çekti ise bu ikiyüzlü sahtekâr insanlardan çekmiştir.

         İnsan ya olduğu gibi görünmeli, ya da göründüğü gibi olmalıdır. Yüzüne bakacağın insanlara, yüzüne bakamayacak laflar söylemeyeceksiniz. Ama maalesef toplum olarak insan nefis taşıyor, bu tür insanlar idarecilere bir iki yağcı sözü yüzüne söyleyince hemen inanıyor.

        Hatta öyle inanıyor ki, içinden elinden gelse canını alacak durumdaki adamın bir bakmışınız emrine giriveriyor. Bu nedenle insanlar iyi dediği insan iyi olmasa da onun aleyhinde acımasızca olunmamalı. Zaten bu tür insanlar Allah’tan korksa ve utansa bu tür davranış ve sahtekarlıklara girişmez. Ya da nefret ettiği halde utanmadan yalakalık yapmaz “Ne olursan ol asla ikiyüzlü olma, bir yüzün dürüstlüğe imza atarken, diğer yüzün şerefsizliğin destanını yazması “İkiyüzlü insan dedikleri sanırım karakteri oturmamış, kişiliği tam gelişmemiş, dönek insanlardır.”

Müşteriler geldi...

Üç kilo şundan beş kilo bundan...

Ne gördülerse fiat bile sormadan poşet poşet alıp gidiyorlardı.

Manava sordum.

Hangi köylü bunlar?

Gelegüleli.

Satınalma güçleri var, nereden kaynaklanıyor?

İnşaatçı bunlar.

Boyacı, sıvacı, su tesisatçısı falan filan.

Demek ki inşaat sektörü canlandı ki, zenaat karın eli oynuyor.

Evet Hocam! İşlerinden memnunlar.

Arabaları var. 8-10 minibüs dolmuşları var.

Sabah gelirler. İş başı yaparlar. Gün inmeden, alacaklarını alırlar, köylerine giderler.

Pardon... Pardon...

Gelegüle köyü şimdi sevinçli kasabası oldu.

Bir yanlışlık yapıp da kırmayım kardeşleri.

Düşündüm...

1960 larda ilk pancar tarımını ilçeye soktuğumuzda,

Yüzlerce Gelegüle’liyi kadın erkek pancar tarlasında çalıştırırdık.

Çapa yaptırır, pancar söktürürdük.

Kadın yevmiyesi 3 lira erkek yevmiyesi de 5 liraydı.

Adamlar yavan ekmeğe talim ederlerdi.

O günler çok şükür gerilerde kaldı.

Şimdi o insanların evlatları ithal muz alır oldu.

Bunu gördükçe çok seviniyorum.

İş ve aş...

Refah ne demektir.

Herkes iş ve aş sahibi olsa.

Bu vatan,

Bu millet,

Avrupa’yı da geçer.

Kalın sağlıcakla...

Hani Ankara yolundan giderken Topakkaya kasabasına vardınız mı,

Koçhisar sınırına varıncaya dek sağdaki köy ve kasabaların oturduğu yöreye bayıraltı denirdi.

Toprakları bitergeli, bağları meşhurdu.

El sırtından bağış yapar gibilere!

Bayır altından bağ bağışlıyor!

Deyimi ile kınanırdı.

Beş on esnafın bir araya geldiği bir dernek toplantısında;

Başta, tarıma olan toprak parasına.

Fak-Fuk-Fon yardımından tutun da, kömür dağıtımına varıncaya kadar,

Adil yapılmadığı misallerle anlatılıyordu.

Adamın kapısında arabası var

Yeşil kart almış.

Karısının kolu bilezik dolu,

Yemek almak için sıraya girmiş.

Ve sonra konuşuluyor da konuşuluyordu.

Zengin arabasını dağdan aşırıyor.

Fakir de düz yolda şaşırıyor.

Deniyordu.

Bütün bu desteklemelerin siyasi çıkar için yapıldığı, oy avcılığı deniyordu.

Gelmiş geçmiş iktidarlar böylesi yoldan oy avcılığına kalkmışlardı.

Devlet tembelleştiriyor milleti.

Sonrakilerin de, bu yanlışı kaldırmaya cesaretleri olmuyor.

Halbuki bu paralarla fabrikalar kurulsa, işsiz ve aşsız vatandaşlar çalışmış olsa,

Her dağdan yol gider

Denilmekte.

Ben vatandaşların düşünce ve akıllarından geçeni yazıyorum.

Yorum yöneticilerindir.

Kalın sağlıcakla...

Elleriyle binlerce fidan dikmiş, avuçlarıyla kurumuş toprakları sulamıştı.

Beş yıl Antep dağlarında düşmanla göğüs göğüse savaşmış, İzmir'in kurtuluşunda görev almıştı. Göğsüne iliştirdiği bir palmiye yaprağı üzerine kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası'nı gururla takar, tüm ulusal bayramlarda kortejin en önünde yer alırdı.

Atatürk'ün ölümüyle artık kesmemeye başladığı saç ve sakallarının bakımına da büyük özen gösterir, çiçeklerden yaptığı özel kokuları sürünür ve her zaman güzel kokardı.

Ney çalar, bulduğu her şeyi okur, dünyada olup biteni yakından takip ederdi.

 Derviş tabiâtlıydı, parayla pulla işi olmazdı. Belediyenin bağladığı 30 lira bahçevanlık maaşını yarısını çocuklara dağıtır, kalanıyla da fidan alıp dikerdi. Siyah bir şorttan başka bir şey giymez, kente tepeden bakan Spil Dağı’nın eteklerindeki derme çatma sobasız kulübesinde gazete kağıtlarının üzerinde yatardı.

Cilo, Palandöken, Ağrı, Munzur, Demirkazık, Erciyes ve Torosların zirvelerine tırmanmış, elinde Türk Bayrağıyla tüm Anadolu’yu selamlamıştı.

"Yaşayışım gayet basittir. Yaz, kış Topkale'deki kulübemde ve mağaramda yaşarım. Evim meyve ağaçlarıyla, çiçeklerle çevrilmiş cennet gibidir. Yazın yaş, kışın kuru meyveler yer, günde üç kez buz gibi suyla yıkanırım. Vücudumu korumak için, kendi yaptığım bitkisel yağı sürünürüm. Eski ve yeni yazıyı bilirim. Türk müziğine hayranım. Sinemanın tutkunuyum. Zaten dertle gamı bunlarla unutuyorum. Gazete ve dergi elimden düşmez, hepsini alıp okurum.” diye anlatmıştı yaşam öyküsünü.

Ziyaretine gelen gençlere;

 ”Ahmet Bedevi bir çıplak garip adamdır, amma ölünce ağaç sevgisi sembolü olacak, hangi idareci ağacı kestirirse rüyasına girecek, boğazına sarılacağım. Bu memleketin yeşile yeşilliğe, ağaca, çiçeğe ihtiyacı var.” derdi.

Elleriyle dikip büyüttüğü çam ağaçları kesilince “Gitti evlatlarım!” diye ağıtlar yakar, yorgun kalbi daha fazla dayanamaz.

 Türk halkı gerçekten Ahmet Bedevi’yi daha doğrusu lakabı olan Manisa Tarzanı' nı çok sevmişti. 31 Mayıs 1963’de hayatını kaybedince bir efsaneye dönüşmüş, hakkında kitaplar yazılmış, filmler çekilmiş, ilde heykeli dikilmiştir...

Mekanı cennet olsun inşallah.

Aksaray' ın ağaçlandırılması için gayret gösteren tüm kıymetli kardeşlerimize de teşekkürler ediyorum. Allah yar ve yardımcınız olsun.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), ağaç dikmeyi sürekli sadaka (sadaka-i câriye) olarak nitelendirmiş ve teşvik etmiştir. En bilinen hadisi şöyledir: "Bir Müslüman bir ağaç diker veya ekin eker de ondan bir insan veya kurt-kuş faydalanırsa bu o Müslüman için sadaka olur".

"Kıyamet kopmaya yakınken elinizde bir ağaç fidanı varsa ve onu dikmeye vakit bulabilirseniz onu dikin".

Kız meslek lisesinin oturduğu yerde halkevi binası vardı.

Aksaray’a merhaba diyen ilk film TARZAN idi.

Sonraları Zafer ve Emek sinemaları,

Daha sonra da eski sanayi çarşısında,

Ve de Kurtuluşta sinemalar açıldı. Uzun müddet hizmet verdiler.

O gün oynatılacak film afişleri koskoca bir tahtaya yapıştırılır,

Bankalar caddesine sabahın erken saatinde konurdu.

Bilhassa gençler bu afişleri merakla seyrederlerdi.

Afişteki artist resimlerinin şurasını burasını yırtanlar olurdu.

Ve bazen merakla afiş önünde toplananlara, açık saçık turistler durup bakınca,

Gözler, sinema afişlerinden turistlere çevrilirdi.

Ve bu turistlerin peşine çocuk ve gençler takılırdı.

Zabıta bıyık Şammas:

Dağılın lan hiç mi adam görmedeniz diye turistleri rahat bırakmaya çalışırdı.

Sinamalarda gündüz kadınlar için film oynatılırdı.

Hatta o günler, küpteki bulguru satıp sinemaya gidenler var diye dedikodu da yapılırdı.

Geceleri de sinemaya giden karı koca pek az aile vardı.

Sinemaya düşkünlük fazlaydı.

Şimdi, her evde var sinema,

TV kanalları sayısız,

Gece gündüz film seyreder olduk.

Olduk da...

Tembellikden on  katladı.

Şimdi, ne sinema afişi kaldı,

Ne de turiste olan merak.

Yarın TV den de usanılır.

İş ve aş kapısı açıldıkça

Geçim derdi ekranları susturur.

Kalın sağlıcakla...

O güne nasıl gelinmişti?

Çanakkale Boğazı’nı denizden geçemeyen düşman donanması 18 Mart’ta kesin bir yenilgiye uğrayınca, kara ordularından  yardım almayı planlamıştı. Bu amaçla “Akdeniz Seferi Kuvveti” adıyla İngiliz, Fransız ve Anzakların oluşturduğu bir deniz ve kara ordusu kuruldu. İngiltere’den, Fransa’dan ve bu devletlerin sömürge bölgelerinden tümenler getirdi. Böylece Nisan 1915 başında 100.000 kişilik bir kuvvet toplandı. Çıkarma yapmakla ilgili ana planları şöyleydi: “Boğaz’ın etrafında bulunan Türk kuvvetlerine karşı üstün bir muharebe gücü oluşturulmalı ve Boğaz kesin bir darbe ile düşürülmeli.”

Bu maksatla Seddülbahir, Arıburnu ve Kumkale'ye eş zamanlı çıkarma yaptılar.

Ordu ihtiyatı 19 ncu Tümen,  24 – 25 Nisan gecesi Conkbayırı istikametinde tatbikat yapmakta idi. Gün ağarırken, Arıburnu istikametinden top seslerinin gelmesi üzerine, Tümen Komutanı Kurmay Yarbay Mustafa Kemal, bir çıkarma yapıldığını anlayarak durumu Ordu Komutanı’na bildirmişse de bir cevap alamamıştır. Bu kritik durum karşısında, sahilde çok zayıf gözetleme ve koruma birlikleri olduğunu düşünerek ordudan emir gelmemiş olmasına rağmen, inisiyatifini kullanıp bütün sorumluluğu yüklenerek 57 nci Alayı bir batarya ile Kocaçimen T. istikametinde harekete geçirdi. Kendisi de durumu izlemek üzere Conkbayırı’na çıktığında, Arıburnu kesiminden erlerin çekilmekte olduklarını ve Avustralyalıların da bunları takip ettiklerini gördü. Mustafa Kemal, çekilen erleri durdurarak;    

‘’Niçin kaçıyorsunuz? ‘’ diye sorduğunda,     “Cephanemiz kalmadı” cevabını alır. “Cephaneniz yoksa süngünüz var, süngü tak, mevzi al”  emrini verir.          

Mustafa Kemal’in deyimiyle, “Kazandığımız an bu andır”. Çekilen erlerin mevzi almaları üzerine, Avustralyalıların da mevzi alarak duraklamaları ile 57 nci Alay’ın öncü bölüğünün Conkbayırı’na yerleşmesi için gerekli zaman kazanılmıştır.

25 Nisan 1915 ve 57. Alay'ın Önemi:

* Kahramanlık Duruşu: 25 Nisan sabahı düşman çıkarmasını haber alır almaz ihtiyat tümen komutanı Yarbay Mustafa Kemal emir beklemeksizin Bigalı'dan Conkbayırı'na 57. Alay ile birlikte hareket etti.

* "Ölmeyi Emrediyorum": Yarbay Mustafa Kemal'in "Ben size taarruz emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum" sözünü fiiliyata döken alay, 261 Rakımlı Tepe'de düşmanı karşıladı.

* Kritik Müdahale: 57. Alay'ın bu müdahalesi, İtilaf kuvvetlerinin hızlı bir zafer kazanmasını engelleyerek Çanakkale Savaşı'nın uzamasını ve kaderinin değişmesini sağladı.

* Büyük Fedakarlık: Çarpışmalar sırasında 57. Alay'ın büyük bir kısmı şehit düştü.

* Ödüllendirilme: 57. Alay, gösterdiği büyük başarıdan dolayı 30 Kasım 1915'te Osmanlı Padişahı V. Mehmed tarafından Altın ve Gümüş İmtiyaz Madalyaları ve Harp Madalyası ile ödüllendirilmiştir. 

* Alay, Çanakkale Savaşı'nın en simge birliklerinden biri olup, bugün 57. Alay Şehitliği ile anılmaktadır. 

Churcill’in hatıralarında belirttiği gibi: “Türkler öyle bir savunmaya giriştiler ki canlarını veriyor ama, vatan topraklarından bir karış bile vermiyorlardı.”         

 Sekiz ay on dört gün süren Çanakkale Muharebelerinde İngilizler 410.000, Fransızlar 79.000 olmak üzere yarım milyona yakın asker göndermişlerdir. Bu kuvvetlerden İngilizler 205.000, Fransızlar 47.000 kişi zayiat vermiştir. Türk birlikleri ise bu muharebelerde 250.000’ne yakın zayiatı vermiştir. (Şehit, yaralı, esir, kayıp dahildir.)          Bu sonuç karşısında İngiliz parlamentosuna hesap veren komutanlardan General Hamilton şu sözleri söyleyecektir: “Lordlarım, biz görevimizi yaptık. Binlerce mermi attık. Yaptığımız hesaba göre Gelibolu Yarımadası’nı 1 inç (2,5cm) kalınlığında bir levhayla kaplayacak kadar mermi attık. Ancak ne yazık ki, karşımızda ölüme koşan bir Türk askeri ve çok iyi sevk ve idare eden bir komuta heyeti vardı. Biz ne yapabilirdik. ”

O günleri Mehmet Akif nasıl ifade etmişti?

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...

Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?

Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?

Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,

Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!

Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...

Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.

Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?

'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.

On yılda her savaşta.

On yılda on beş milyon genç

Yarattık her yaşta.

Diye marşlar söylerdik okullarda.

Nüfusumuz 15 milyona ulaştı diye övünürdük.

Ve nüfus çoğalsın diyede ,

Beşinci çocuğu dünyaya gelen aile reisinden yılda 6 lira yol vergisi alınmazdı.

Altı lira deyip geçmeyin.

O zaman bir kuzulu koyun altı liraydı.

Şimdinin 200 milyonu.

Adamın 50 koyunu olsa, on milyar yol vergisi demekti.

Pek azı öderdi

Yüzde sekseni mapusla zorlanırdı.

Bu demekti ki, ille de çok çocuk yapacaksın. Nüfus çoğalsın.

Çok insanlar tanırım, beşinci çocuğu dünyaya gelince sevincinden şapkayı havaya fırlatırdı.

Şimdilerde bakıyorum da, bir aile planlaması icadı çıktı.

Bir yanda iki çocuktan fazlası fazla deniyor.

Şehirlerde bu planlama tuttu.

Köy ve kasabalarımızda çok çocuk yapmaya devam.

Bilhassa doğu ve güneydoğu da çok çocuk isteme arzusu pek fazla.

Az çocuklu herifler, heriften sayılmaz denilmekte.

Ben, aile planlamasına yani bir iki çocukta kalınmasına karşıyım.

Yalnız bir şartla...

Bakıp besleyip, eğitimini ve zenaatını kazandırmak kaydı şartı ile.

Elbette, sokak için çocuk yapmak zararlıdır.

Öyleyse; Aile planlaması değil de,

Devletin bir nüfus planlaması olmalı. Hayata geçirilmeli.

Bakın Avrupa ülkeleri aile planlamasından vazgeçer oldu.

Birden fazla doğacak her çocuk için prim veriyor devlet.

Baktı ki nüfus azalıyor.

Nüfus azaldıkça da o devletin esamesi okunmaz oluyor.

Avrupa’da; Tükeniyoruz diye feryat ediliyor.

Biz de mi o duruma düşelim .

Hayır...

Ekmeğini taştan çıkaracak zenaat sahibi, eğitimli çok çocuğu olsun her ailenin.

Yarınımızı  temina altına alalım.

Kalın sağlıcakla...

         "Ey iman edenler! Zannın birçoğundan sakının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin kusurlarını ve mahremiyetlerini araştırmayın. Birbirinizin gıybetini yapmayın. Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz! Allah'a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah tövbeyi çok kabul edendir, çok merhamet edendir." (hucurat süresi a. 12) hadi yiyin bakalım ölü kardeş etini?

       "Hakkında bilgin bulunmayan şeyin ardına düşme. Çünkü kulak, göz ve gönül, bunların hepsi, yaptıklarından sorumludur." (isra a.36)

         “Büyük insanlar fikirleri, ortalama insanlar olayları, küçük insanlar ise başkalarını konuşur.”

         Bu sözü daha önce duymuşsunuzdur. Dedikodusunu yaptığınız o kişi, bu denklemdeki büyük insanlar arasına giriyor çünkü o kendisi olmakla meşgul, kendini geliştiriyor. Bu yüzden de mutlu bir insan. İlk bakışta cazip gelse bile aslında başkaları hakkında dedikodu yapmak sizi mutsuzluktan başka bir yere götürmez.

          Mutluluğunuz ve duygusal durumunuz büyük ölçüde etrafınızdakilerle de ilişkili. Etrafınızda dedikoducu insanlar çoğunluktaysa, siz de daha fazla dedikoduya yönelebilirsiniz. Ancak şunu unutmayın, dedikodu aslında zehirli bir yılandır. Eğer dedikodusunu yaptığınız kişilerin sizden veya başkalarından bahsettiğini duymuyorsanız, bunun sebebi büyük olasılıkla onların yapacak daha iyi şeyleri olmasından kaynaklanıyordur

          Bir insan kendini geliştiriyorsa mutlu olur. Dedikodu yapan insan sürekli yalan söyler. Bu değişmez bir gerçektir. Dedikodu yaparken birçok şeyi olduğundan daha abartılı anlatılır. Bir yalancı da hayatta hiçbir zaman mutlu olamaz çünkü her zaman bir boşluğu doldurmak için konuşur. Dedikodusunu yaptığınız insanlar ise bunun yerine daha anlamlı konuşmalar yaptıkları için daha mutlular.

          Dedikoducu insanların çevresindekiler de kendisi gibi dedikoducu olur. Bu yüzden her seferinde içlerinden “Acaba bu insanlar benim hakkımda da konuşuyor mu” düşüncesi geçer. Bir insan başkasından şüphe duymaya başlıyorsa mutlu olması mümkün değildir.

          Eğer saygı duyulan bir insansanız, başkaları sizden sadece iyilikle bahseder. Küçük ve gizli hesaplaşmalar her iş yerinin sorunlarından biridir. Çalışanlar, dedikodu yaparak iş yerini daha kötü bir yer haline getirir. Dedikodu yaparak vakit kaybetmeyen insanlar ise bu gizli hesaplaşmalardan uzak kalmayı başarır. Sadece kendi işine odaklanıp mutlu bir insan olabilirler.

        İnsanlar dedikodu yaptıkça, o kişi hakkındaki olumsuz görüşleri içselleştirirler. Sonucunda ise dedikoducu insanlar kibarlıklarını da yitirirler. Oysa başkalarına karşı yardımsever ve kibar bir insan olursanız, daha mutlu olabilirsiniz. Dedikoducu insanlara kimse saygı duymaz çünkü onlar da başkalarına saygı duymanın ne olduğunu bilmez. Eğer saygı duyulan bir insansanız, başkaları sizden sadece iyilikle bahseder.

Evvelden milli bayramlara ilgi büyük olurdu.

Kutlamalarda her iş kolu at ve öküz arabalarını süsler.

Resmi geçitle araba üstünde mesleklerini icra ederlerdi.

70 yıl evvel belediye önündeki kutlamalarda Cumhuriyet, Gazi, Zafer ilkokullarında öğrenci mevcudu 600 idi.

Belediye zabıtası bıyığın Şammas ve Helvacı Hüseyin öğrencilere kağıtlı karamela şekeri dağıtırlardı.

Okul müdürleri başta öğrenciler resmi geçit yaparlarken yakın köylerden bile kutlamalara katılan kadınlar öğrencileri alkış yağmuruna tutarlardı.

Hele hele 135 mevcutlu ortaokulun resmi geçitinde halk büyük mektep geliyor, büyük mektep geliyor diye hoplayıp zıplar alkışlardı.

Şimdilerde o eskinin heyecanının kalmadığını görüyorum.

Üzülüyorum.

Zaman olayları da eskitiyor.

Ve hemde millet meclisi salonunda asılı olan ‘Egemenlik Kayıtsız Şartsız Milletindir’.

Yazısından bile ibret almıyoruz.

Bazen sivil toplum örgütleri ya da devletin makamlarında oturanlar ben devletim der gibi kafa tutuyor Ulusal Egemenliğe.

Ulusal Egemenlik olmasa ikide bir horozlanmak mümkünmüydü.

Demokrasiye yazık  ediyorlar.

En kötü demokrasi en iyi diktatörlükten daha iyidir.

Vatan, millet, devlet elele olacak ki demokrasi kazasız belasız işleyecek.

Kalın sağlıcakla...

Bir zamanlar bu düzlük meyilli arazi de elliye yakın bağ ve taştan evler vardı.

Hatırımda kaldığına göre bandocu Hasan Efendi, Seyfullah Kuyucu, Faik Ökçesiz, Mısırlı Enver Efendi, Kuzucular, Bekir Kulak, Topal Salih vesaire Aksaray’ın sivrisineğinden kaçıp kurdukları bağlarda yaz sıcağında serin rüzgarın okşadığı dağ bağlarında sağlıklı yaşarlardı.

İkindiden sonra Kıbrıs eşegi üzerine halı heybe atılır ihtiyaçlar bu heybeye doldurulur dağ bağlarının yolu tutulurdu.

Öyle güzel üzümler, badem ve kayısı ağaçları yetiştirilmiş ve bülbül sesleri ile mışıl mışıl uyuyan bağ sakinleri sabahleyin genç ve dinç olarak uyanırlardı.

Demokrat Parti İlçe Başkanı Faik Ökçesiz dağdaki bağına eşek sırtında giderken,

Postane arkasında İşçi Partisi İlçe Başkanı Faik Gür’ü dükkanı önünde görünce eşeği dahi kominist diye imballar.

Eşek kıç atar Faik Gür’de bir iyice gülerdi.

Evvelden barışık ve bağışlayıcı bir toplum vardı.

Nevşehirli, her hafta Çarşamba Pazarına gelir çökelek, peynir toplar götürürlerdi.

Çömlek peyniri yaparlar.

Ve Aksaray’ın çökeleğini Aksaray’a satarlardı.

Üzüm, kavun, karpuz zamanı bakkaldan çömlek peyniri alınır, çoğu kez öğle yemekleri bu idi.

Bu sebepten Nevşehirlilere çökelekçiler denirdi.

Şehirde sivrisineğin kökü kesilince dağ bağlarına gidilmez oldu.

Evlerin taşlarını söken sökene.

O güzelim bağlar bakımsızlıktan kuruyup hazan oldu.

Gelegüleli (sevinçli) köylüler ağaçları talan ettiler.

Kurtuluşun ardındaki tepeler ve devamı düzlük arazi yeniden ihya edilmeli.

Kurtuluş ve Laleli sakinlerine parsel parsel bu arazi bedava verilmeli.

Bağlık bostanlıklar, orman ağaçları ile şu çirkinlikler giderilmeli.

Bir zamanlar devlet su işlerinde çalışan Orman Mühendisi Bayram Bey yüzlerce işçi çalıştırarak bu tepelere badem çekirdeği ektirdi.

Ekilen badem çekirdeği filiz vermeyince Bayram Bey toprağı eşse  baksa ki badem çekirdeği kırılmış içini işçi yemiş kabuğunu ekmişler.

Gördünüz ya kültürsüzlüğün zararını,

Ben bu sebepten devlet eli ile değil de halkın sahabetliği ile bu kel arazi ihya edilmeli diyorum.

Kalın sağlıcakla...

Tam 106 yıl önce, daha kurtuluş savaşı sürerken, ulusumuz egemenliğini ilan etmişti. Bu tarihten itibaren temsilciler aracılığıyla da  kendisini  yönetmeye başladı. Ancak bu hiçte kolay olmadı!!!

23 Nisan 1920'de Ankara'da Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin (TBMM) açılmasını engelleyen veya zorlaştıran temel unsurlar; İstanbul'un İtilaf Devletleri tarafından işgali, Osmanlı Mebusan Meclisi'nin dağıtılması ve İstanbul Hükümeti ile işgalci güçlerin etkisiyle Anadolu'da çıkarılan isyanlardır. 

Bu engelleri ve süreci şu şekilde detaylandırabiliriz:

* İtilaf Devletleri ve İstanbul'un İşgali: 16 Mart 1920'de İstanbul'un resmen işgal edilmesi ve meclisin basılması, milli iradenin İstanbul'da tecelli etmesini engellemiştir.

* İstanbul Hükümeti'nin Tutumu: Damat Ferit Paşa hükümeti, Ankara'da yeni bir meclis kurulmasını engellemek için Anadolu'da Kuva-yi Milliye aleyhine fetvalar çıkarmış ve isyanları teşvik etmiştir.

* İç İsyanlar (Gerici Ayaklanmalar): Bolu, Düzce, Hendek ve Gerede bölgelerinde çıkarılan gerici isyanlar, meclisin açılış sürecinde Ankara'daki güvenliği tehdit etmiş ve milletvekillerinin gelişini zorlaştırmıştır.

* Fiziki ve Lojistik Zorluklar: İşgal altındaki bölgelerden Ankara'ya ulaşım ve meclis binasının hazırlanması süreçlerinde teknik zorluklar yaşanmıştır.

Mustafa Kemal Paşa, bu zorluklara rağmen 19 Mart 1920 de, bütün illere genelge göndererek; yeni açılacak ve Türk milleti adına karar alacak meclis için aday seçimi  yapılmasını sonrada  ivedilikle Ankara'ya gönderilmelerini istemişti. Kendisi de Ankara milletvekili olarak seçilen Mustafa Kemal Paşa Anadolu'nun çeşitli yerlerinden gelen temsilcilerle birlikte meclisi 23 Nisan 1920 cuma günü, Hacı Bayram Veli camisinde kılınan cuma namazı sonrası, hatimler indirilerek açtı.

İlk oturumu, en yaşlı üye olan Sinop milletvekili Şerif Bey yönetti. 24 Nisan 1920'deki ikinci oturumda TBMM, oybirliği  ile başkanlığa Mustafa Kemal'i seçti ve o   TBMM'nin izleyeceği siyaseti şöyle özetledi: "Milletimizin kuvvetli, mesut ve istikrarlı yaşayabilmesi için, devletin tamamen milli bir siyaset izlemesi ve bu siyasetin iç teşkilatımıza tamamen uygun bulunuyor ve dayanıyor olması gereklidir. Milli siyaset dediğimiz zaman anlatmak istediğim mana şudur: Milli sınırlarımız içinde her şeyden önce kendi kuvvetimize dayanarak varlığımızı devam ettirmek, millet ve memleketin gerçek saadet ve imarına çalışmak... Medeni dünyadan, medenî ve insanî muameleye karşılık dostluk beklemek."

Meclis, Mustafa Kemal tarafından verilen,  Meclis'in yetkileri ve bir hükümetin kurulması hakkındaki önergeyi kabul etti. Buna göre:

1) Hükümet kurmak zorunludur.

2) Geçici olarak bir hükümet başkanı tanımak, ya da padişah vekili atamak doğru değildir.

3) Meclis'te toplanmış olan millî iradeyi, vatanın geleceğine el koymuş olarak tanımak temel ilkedir.

4) TBMM'nin üstünde hiçbir güç yoktur.

5) TBMM, yasama ve yürütme yetkilerini kendinde toplar. Meclisten seçilecek ve vekil olarak görevlendirilecek bir kurul, hükûmet işlerini yürütür. Meclis başkanı, bu kurulun da başkanıdır.

Bu kararın altına şöyle bir not yazılması da kabul edildi: Padişah ve halife, bulunduğu baskıdan kurtulduktan sonra, Meclis'in düzenleyeceği esaslar içinde yer alır.

TBMM, 25 Nisan 1920'de milleti birlik ve beraberliğe çağıran ve düşman propagandasına inanılmaması gerektiğine ilişkin bir bildiri yayımladı ve aynı gün altı kişilik "Geçici İcra Heyeti" seçerek hükümet işlerine el koydu. 30 Nisan 1920'de TBMM'nin açılışı, Batılı ülkelere de duyuruldu.

Bu gelişmeler üzerine Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşları,  Damat Ferit Paşa hükümeti ve Padişah Vahdettin tarafından "vatan haini" ilan edilerek idam kararlarına çarptırılmıştır.

Milli Mücadele'yi bastırmak amacıyla 29 Nisan 1920'de İstanbul hükümeti tarafından önce  "Hıyanet-i Vataniye" (Vatana İhanet) Kanunu çıkarılmış ve Mustafa Kemal ile arkadaşları bu kapsamda isyancı olarak ilan edilmiştir. (Zaten  11 Nisan 1920'de Şeyhülislam Dürrizade Ali Efendi, Kuva-yi Milliye'cilerin katledilmesinin dini bir görev olduğunu öne süren bir fetva yayımlamıştı.)

İdam Kararları ve Onaylanması: İstanbul'da kurulan Dîvân-ı Harp (Askeri Mahkeme), Mustafa Kemal Paşa, Fevzi (Çakmak) Paşa, İsmet (İnönü), Refet (Bele) ve diğer bazı Milli Mücadele liderleri hakkında gıyaben  idam kararları vermiştir. Bu kararlar, Padişah Vahdettin tarafından 24 Mayıs 1920 tarihinde onaylanmıştır.

Meclis açılması ve kararlar alması binlerce yıllık Türk töresine uygun gelişmelerdi. Çünkü Türklerde yönetim, kurultay (toy/kengeş) kararları ile sağlanırdı. Devlet işlerinin, savaş-barış kararlarının ve önemli meselelerin görüşülüp karara bağlandığı  meclis alışkanlığına sahip bir millettik. Kağan, hatun, boy beyleri, yüksek devlet görevlilerinin  (apa, tarkan, tudun) katıldığı, demokratik ve danışma niteliği taşıyan bu meclis, kağanın yetkilerini dengeleyen ve törenin korunmasını sağlayan en önemli yapıydı. Kurultaylar, Türk devletlerinin sürekliliğini ve yönetimde fikir birliğini (istişare) sağlamada tarihi bir rol oynamıştır.

Kısacası biz milattan önceki yıllarda bile meclis de karar alır ve uygular, tek adamın herşeye karar verdiği bir düzeni tanımazdık.

Bugün hadsiz birileri Türk milletine yol gösterir oldu. Tombalak Efendi ne demiş;

 -1923'te Türkiye'de oluşturulan Ulus devlet yapısının önlerinde engel olduğunu ifade eden Tom Barack, önceki gün Antalya'da Dışişleri Bakanımızın da katıldığı forumda;

“Dünyanın bu bölgesi sadece tek bir şeye saygı duyar: Güç!

Eğer bölgeyi incelerseniz işe yarayan tek şeyin, altını çiziyorum 'tek' şeyin, bu güçlü liderlik rejimleri olduğunu fark edersiniz.

Ya müşfik monarşiler ya da bir nevi monarşik cumhuriyetler..."

İfadelere bakın ve sürüklenmek istendiğimiz bataklığı görün!

Bu sözleri alkışlayanlar, sizlerinde elleriniz kırılmalı. Ama devleti yönetenlerin çıtı bile çıkmayınca, size ne diyelim?! En zor koşullarda yedi düveli karşısına alan atalarımızdan bize kalan miras  bu kadar kolay mı  harcanacaktı?

         Ben yoksam gerisi tufan düşüncesi hakim oluveriyor. Be kardeşim ben öyle siyaset kanalı ile bir yere gelenleri biliyorum ki, onların bazılarına odacılık yaptırmam. Adam herhangi bir siyasi parti kanalı ile birilerinin desteği ile Milletvekili, il genel meclis üyesi, Belediye meclis üyesi ve başka bir makama gelmiş.

         Eğer bir başka seçimde kendisi tekrar değerlendirilmezse kıyameti koparıyor ve hayatında hiç bir şekilde gelemeyeceği yere parti kanalı ile geliyor. Sonra bir bakmışınız kendisini adam yerine koyan partisine ver yansın ediyor.

          Hiç bir makam kadıya mülk değildir, insanın inandığı bir dava olur. Burada mücadele verir başarır başaramaz, ama bana bir yer verilmedi diye düşündüğü davaya düşmanlık yapamaz. Kesersiniz, bazı şahıs ve kişilere kızabilirsiniz, ama düşmanlık yapamazsınız.

         Dün eski bir siyasetçimizle sohbet ederken aynı konuyu konuştuk. Mesela ben taraf olduğum siyasi düşünceye küsmesi gereken birisi varsa ben küsmeliyim. Bazı kişi ve şahıslara küserek düşündüğüm düşünceye karşı bir tavır almam söz konusu olamaz. Ama yanlış yapanlar varsa onlarla zaman ve zemin içerisinde mücadelemizi veririz.

        Bakıyorum Ak Parti, MHP, CHP ve diğer partiler içerisinde de kırgın ve küskün bir çok insan var. Bunun hesabını ise partisinin kazanmaması ile almaya çalışıyorlar. Yani partisi başarısız olursa orada oturanların hesabını görme fırsatı kolluyor. Bu düşünce bürokrasi kesiminde de var. Dün makama gelmiş oturmuş, bu gün alınmış ver yansın ediyor. Be kardeşim erişemeyeceğin bir makama getirilince iyi idi de şimdi alınınca kötü mü oldu? Kimseye bir makam ömür boyu oturmak için verilmez.

          Partiyin yanlış politikalarını görebilirsin, bundan dolayı başka partiyi de destekleyebilirsin. Ama beni bir yere getirmediler, tekrar seçmediler diye ders vermeye çalışırsan bunun adı menfaatçiliktir. Dün bir yerlere geleyim diye mücadele verirken, bugün ben yokum diye yok etmeye çalışmak siyasi ahlaksızlıktır. Hele daha önce seçilmiş olup ta tekrar seçilemeyenlerin böyle hesap içinde olması ayrı bir siyasi ahlaksızlıktır.

        O kadar gücün varsa, kamuoyu tarafından seviliyorsan çıkacaksın bağımsız aday olacaksın. Sonrada oturup boyuyun ölçüsünü göreceksin. Var mı buna cesaret edebilen, olmaz. Kapalı kapılar arkasından başka kapıya yatarak hesap görmek daha kolay.

          Onun için hangi siyasi görüşte olursanız olun, ama kendi bünyenizde mücadele verin. Başkasının koynuna girerek kendi düşüncenize hesap sormaya tenezzül etmeyin. Yada hiç siyaset yapmadan aleyhte bulunmadan bir kenara çekilip kendi halinizde işinize gücünüze bakın türübüne oturup seyredin.

           Ben varsam her şey var, ben yoksam gerisi tufan düşüncesinden vazgeçilmelidir. Önce ülkemin konumu, sonra sevgi ve saygı olmalı. Sonra ben konusu içeride mücadele ile yapılmalı. Yoksa zarar verdiğin yer yok olursa sen o zaman nasıl ve nerede mücadele edeceksin? Herkes önce kendi durumunu analiz etmeli, ben nereye layığım demeli.

Hiçbir makam kadıya mülk değildir, çıktığın gibi inmesini de bileceksin.

İslam’ın beş şartından biri olan Hacca gitmek ve kutsal topraklara varmak için atı ile yola çıkmış.

Bakmış ki at yük oluyor kendisine,

Adana’ya varınca atı satıyor yaya olarak yoluna devam ediyor.

Hac ibadetini yaptıktan sonra gene yaya olarak yurda dönüyor.

Bu gidip gelme altı ay sürüyor.

Şimdiye bir bakın...

Başta diyanet ve özel şirketler planlı programlı,

Hac yolculuğu düzenliyor, evinden alıp uçakla hac yolculuğu yapılıyor.

Üç saatte Suudi Arabistan’a varılıyor.

Otelde yatacak yerin hazır.

Şirketin her öğün verdiği yemek lokantalarda, aşevlerinde sizi bekliyor.

Her kafilenin yanında hac ibadetlerini rehberin öncülüğünde beraber yapıyorsunuz.

Hac ibadeti hitamında gene uçakla üç saatte Ankara’ya dönüyorsunuz.

Getireceğiniz hediyeler başka bir uçakla Adana’ya getiriliyor.

Adana’dan da kargo vasıtası ile adresinizin üzerinde yazılı olan koliler evinize kadar getirip teslim ediliyor.

Şu kolaylığa, şu rahatlığa bir bakınız.

Teknoloji insanları ne çok rahatlatıyor.

Sağlığı ve maddi imkanları yerinde olan her müslümana hac farzdır.

Yüce Allah her müslüman kuluna nasip etsin.

Kalın sağlıcakla...

(İstiklal Mahkemesi tutanakları ve basında yer alan haberler ışığında) 

İsyanı aylar öncesinden bildirdiği halde kimseyi inandıramadı.

İftiracı durumuna düştü. Öğretmenlikten atıldı. Hapis cezası aldı.

İsyan başlayınca asiler tarafından öldürüldü, cesedi sokaklarda sürüklendi, köpeklere yedirildi. 

Bingöl merkez başöğretmeni Mehmet Zeki Dündar Alp,

Şeyh Said İsyanından aylar önce, isyana hazırlık yapıldığını fark ederek durumu hükümete bildiren zabıtlar tutmuştur.

Dündar Alp’in 26 Ekim 1924’te tuttuğu ilk zabıt halk içinde fitne çıkartmak için çalışan Hacı Mehmed isimli birisinin Mustafa Kemal’in "Haccı kaldırdığı ve İslamiyet’e darbe vurduğu!" yönünde propaganda yaptığı yönündeydi. (Kaynak: İM/T12/69-12/160/6)

İçişleri Bakanlığına sunulan bu rapor sonucunda Bingöl Kaymakamı Hüseyin Hilmi Bey inceleme başlattı. Hacı Mehmed suçlamaları reddetti. Kendi lehine şahitler buldu. Kaymakam, Dündar Alp hakkında asılsız ihbarda bulunmaktan soruşturma başlattı. Genç Valisi Dündar Alp’i görevden aldı. (Kaymakam, mahkemede Dündar Alp’in görevden alınma sebeplerini göreve devamsızlık, kitapları fahiş fiyatlara satmak şeklinde belirtecekti.)

Dündar Alp görevden alındıktan sonra Genç eski mebusu Hamdi Bey’in teşvikiyle 5 Ocak 1925’te hem İçişleri Bakanlığı hem de bizzat Mustafa Kemal Paşa’ya telgraf göndererek yine isyan hazırlıklarından bahsetti. İçişleri Bakanlığı konuyu Genç Valisine yazdı. Vali, Dündar Alp’in tekrar ifadesini aldı ve 13 Ocak 1925’te İçişleri Bakanlığına Dündar Alp’in hezeyanlarından hiç birisini ispat edemediğini, Dündar Alp ve Hamdi Bey’in şahsi meselelerine siyasi şekil vererek asılsız ihbarda bulunduklarını belirterek bu nedenle Bitlis Askeri Mahkemesine sevk edilmelerine izin verilmesini istedi.

Aynı gün Dündar Alp, Mustafa Kemal Paşa’ya bir telgraf çekerek Vali’nin kendisine baskı yaptığından yakındı ve ifadesinin Ankara’da alınmasını istedi.

(Kaynak: Eyüp Ertüren, Şark İstiklal Mahkemesi: Şeyh Said İsyanı)

Dündar Alp memleketin başına gelmesi muhtemel bir ihtilalden bahsediyordu.

Dündar Alp 15 Ocak 1925 tarihli üçüncü telgrafında vaziyetin günden güne kötüye gittiğini ve kendisinin yerine öğretmenliğe atanan Sıddık isimli şahsın casus olduğundan bahsetti. Bingöl’de bir Kürt cemiyetinin olduğunu ve Vali’nin bu işlere sessiz kaldığını belirten Dündar Alp memleketin başına gelebilecek muhtemel bir ihtilalden söz etmişti.

Dündar Alp, Vali’nin 13 Ocak 1925 tarihli yazısına istinaden gerçek dışı ihbarda bulunmak suçlamasıyla mahkemeye sevk edildi. Dündar Alp bu sırada Bingöl’den kaçıp Lice’de ki eniştesinin yanına sığınmıştı. Gıyabında yapılan mahkeme sonucunda üç ay hapis cezasına çarptırıldı.

Şark İstiklal Mahkemesi tutanaklarını inceleyen Eyüp Ertüren, Dündar Alp’in eniştesi Lice Ziraat Bankası Memuru olan Abdülgani, 11 Nisan’da 5inci Kolorduya yazdığı yazıya göre olayın şöyle geliştiğini aktarmıştır:

“Muallim Mehmed, (Dündar Alp) Şeyh Said hakkında bir şey yazmaya cesaret edememiş ancak Şeyh Said’in casuslarından olan Hacı Mehmed hakkında yazı yazmıştır. Yapılan tahkikatlarda ise Kürt casuslarının vermiş olduğu ifadelerle Muallim azledilmiş ve yerine meşhur Bitlisli Hacı Musa Bey’in yeğeni, Kürt casusu Sıdkı Efendi, muallim olarak tayin edilmiştir. Bunun üzerine hayatının tehlikede olduğunu anlayan Muallim, Lice’ye eniştesi Abdülgani Bey’in yanına gelmiş ve oradan Diyarbekir’e bir rapor yazmıştır. İsyanın başlamasından sonra Hacı Mehmed, Şeyh Said ile birlikte Diyarbekir cephesinde bulunduğu sırada Lice’nin Kaya Mahallesi’nden para karşılığında temin edilen bazı kişiler 10 Mart günü saat 11.00 sıralarında Muallim’in olduğu evi basarak kapının önünde şehit etmişlerdir. Muallim, evin önünde yaklaşık bir saat yağmur altında kalmıştır. Muallim’in şehadetinden sonra Hacı Mehmed, Muallim’in Kadımadrak’taki evini ve hayvanlarını yağma ettirmiştir.” (Kaynak: Ertüren, a.g.t. , s. 235; İM/T12/12/69-12/158/6-7)     

Vakit Gazetesi Diyarbakır Muhabiri Naşit Hakkı’nın konuyla ilgili haberi 17 Mayıs 1925 tarihli Vakit Gazetesi’nde “Suret-i Mahsusada Diyarbakır’a Gönderdiğimiz Muharririmizin Mektupları” başlığı altında yayınlanmıştır. Haberde Dündar Alp’in telgraflarına da yer veren Naşit Hakkı, Dündar Alp’in katledilişini şu sözlerle anlatmıştır:

“Asiler Lice'ye gelince genç muallimin Kale Mahallesi’ndeki evine gidiyorlar, kendisini aşağı indirip kapısının önünde öldürüyorlar, sokaklarda sürüklüyorlar. Melun şeyhin fetvasıyla dinsiz addedilen vatanperver ve Şeyh'ten bin defa dindar zavallı genç muallimin cesedini günlerce sokaklarda köpeklere yediriyorlar. İşte artık ebediyen hayata veda etmiş bulunan genç muallimin hatırası, hikâyesi.”(Kaynak: Vakit, 17 Mayıs 1925, s. 2.)

Yakup Kadri, 24 Mayıs 1925 tarihli Hakimiyet-i Milliye gazetesinde yayınlanan  “Meselenin Öbür Safhası” başlıklı yazısında Dündar Alp’in şehit edilmesini ele almış ve isyanla ilgili şu sözleri söylemiştir:

“Bir Şeyh Sait hadisesi deyip de geçiverdiğimiz şu felaketin zavallı Türk milletine kaç cana mal olduğunu ve henüz ilk adımını atmaya başlayan bağımsızlık hareketini kaç sene geriye ittiğini derin bir elemle müdrik (idrak etmiş) bulunmaktayız.” (Kaynak: Hakimiyet-i Milliye, 24 Mayıs 1925, s.1)

 Bingöl Kaymakamı Hüseyin Hilmi Bey ve Genç Valisi İsmail Hakkı Bey Dündar Alp’in ihbarlarını ciddiye almadıkları için Şeyh Said davasında yargılandılar.

Kaymakam Hüseyin Hilmi Bey idama mahkum edildi ancak daha önce vatana etmiş olduğu hizmetler hafifletici sebep sayılarak ve idam cezası 15 sene kürek cezasına çevrildi.

Genç Valisi görevini suiistimal ettiğinden dolayı bir yıl hapis ve bundan sonra devlet görevinde çalışmama cezasına mahkum edildi.

Dündar Alp’e üç ay hapis cezası veren hakim Ali Rıza Efendi sınır dışı edildi.

(Kaynak: Şark İstiklal Mahkemesi (Kararlar ve Mahkeme Zabıtları) , TBMM Basımevi, Ankara 2016, s.83.)

Türkiye'nin ilk şehit öğretmeni Mehmet Zeki Dündar Alp'i saygı ve minnetle anıyorum.    Mekanın cennet olsun inşallah öğretmenim.

Osmanlı’nın son padişahı Sultan Vahdettin zamanında,

Aksaray’da martaval adında ermeni bir doktor varmış.

Eğri Minare sokağında bir evde otururmuş.

Ortalıkta bir söz dolaşmaya başlamış.

Martavalın evinde ateş içeride yanarmış. Dumanı dışarı çıkarmış.

Nasıl olur diye meraklılar görmeye gitmiş.

Bakmışlar ki doğru.

Martavalın hanımı meraklıları içeri almış.

Bakın bunun adı soba.

İçinde odun yakılır.

Şu borularla duman dışarı çıkar.

Bundan böyle Aksaray’da kalbur üstü insanlar soba yakmaya başlamışlar.

Derken tüm halk evlerinde soba yakmaya başlamış.

Çocukluğumda Hasandağı yöresindeki vatandaşlar dağdaki meşe odunlarını keserler.

Eşeklere yükleyip sokak sokak gezdirerek satarlardı.

Sırtında bebesi ve ayak yalın kadınların kış kıyamette odun yüklü eşeklerle sokak sokak dolaştıklarını bu gözler gördü.

Anam rahmetli böylesi çıplak ayaklı kadınlara giyilebilecek eski ayakkabıları verdiği zaman yoksul kadınlar bayram yaparlardı.

Meşe odununu parası olan yakardı.

Odun kömürü de getirirdi köylüler.

Mangalda dışarıda meşe kömürü yakılır isi çıktıktan sonra kor ateşli mangal içeri alınırdı.

Kül ile örtüldü mü bu ateş sabaha kadar kalırdı.

Bazı kahve tiryakileri mangalda kahve cevzesini hiç eksik etmezdi.

Sonraları odun sobasında tezek, kavak dalı, ayçiçek sapı derken,

Kok ve linyit kömürü yakıldı.

Yakın zamanda da kazandaki suyu ısıtan kömür ateşi ile kaloriferli evler cazip hale geldi.

Şimdi de doğalgaz ile ısınmaya başladı evler.

İmkanlar boy gösterdikçe rahatlık da insanları mutlu ediyor.

Asil Türk milletine bu mutlu yaşantıyı çok gören dış düşmanlar fitne çıkarmaktalar.

Kültürlü halkımız buna aldanmayınca haçlı şaşkına döndü.

Kalın sağlıcakla...

Fatih Sultan Mehmet Han çocukken çok yaramaz bir öğrenciydi. Ders esnasında yaptığı şımarıklıklarla Hocası Akşemseddin’i çileden çıkarırdı. Hocası kendisine kızdığı zaman hemen

“Ben Padişahın oğluyum bana bir şey yapamazsın” deyip tehdit ediyordu. Padişaha şikâyet etmeyi edepsizlik sayan Akşemseddin, durumu II. Murat’a anlatamıyordu. Ancak gün geldi artık küçük Mehmet’in yaptığı yaramazlıklar çekilmez hale geldi. Bunun üzerine destur dileyip II. Murat’ın huzuruna çıktı.

 “Padişahım size bir hususu arz edeceğim ancak hayâ ediyorum” deyince

II. Murat “Buyur çekinmeden anlatabilirsin” dedi. Bu söz Akşemseddin’i rahatlattı ve başladı olayı anlatmaya. Padişahım oğlunuz, ciğerpareniz Mehmet çok yaramaz, onun yaramazlıkları yüzünden ders işleyemiyorum, kendisine kızdığım zamanda hemen sizinle beni tehdit ediyor deyince II. Murat Akşemseddin’in yanına gelerek kulağına bir şeyler fısıldar.

Ertesi gün yine derste Mehmet yaramazlık yapıyordu. Akşemseddin’in uyarısına aynı tehdit cevabını verdiği sırada Padişah ansızın kapıyı açıp içeri girdi. Bu olay karşısında Akşemseddin hiddetlenerek Padişaha bağırdı ve  bu şekilde sınıfa giremeyeceğini, izin istemesi gerektiğini söyleyerek derhal dışarı çıkmasını istedi. Padişah mahcup bir şekilde boynunu bükerek özür diledi ve dışarı çıktı.

Olaylar karşısında  Mehmet’in nutku tutulmuş ne yapacağını şaşırmıştı. Güvendiği babası azarlanmış  ve kovulmuştu. Mehmet allak bullak olmuştu.  Az sonra kapı vuruldu ve Padişah mahçup bir şekilde içeri özür dileyerek girdi. Plan muhteşem bir şekilde işlemişti. O günden sonra  Mehmet asla yaramazlık yapmadı. Çünkü güvendiği dağlara kar yağmıştı.

Yaklaşık 100 yıl önce bir gündü;

“Çankaya’daki küçük okulda okuyan kızların bilgilerini yoklayan Gazi, iyi yetişmediklerini görmüş, Rüsuhi Bey’i bunun nedenini öğrenmekle görevlendirmişti. Gazi çalışırken Rüsuhi Bey ile Genel Sekreter Tevfik Bey geldiler.

Rüsuhi Bey bilgi sundu:

‘Öğrencilerin çoğu hatırlı kimselerin çocukları. Öğretmen bu yüzden öğrencileri sıkmıyor, ders yapmak yerine daha çok oyun oynatıyormuş.’

Gazi Tevfik Bey’e,

‘İlgililerle konuş..’dedi,

‘..bu dalkavuk öğretmeni oradan alsınlar. Hatır gönül dinlemeden öğretmenliğin gereğini yapacak birini yollasınlar.’

“Çankaya’daki küçük okula yeni bir öğretmen atanmıştı. Çalışkan, ciddi, öğrencilerini yetiştirmek için çabalayan gerçek bir öğretmendi. Sabiha, Rukiye ve Zehra yine ödevlerini yapmamışlardı. Üstelik öğretmene kafa tutuyorlardı. Üçüne de bağırmaya başladı:

‘Susunuz! Hem tembel hem şımarıksınız. Kimin nesi olursanız olun, tembelliğe, şımarıklığa, hele küstahlığa hakkınız yok. Şimdi okulu terk edin. Bir daha da buraya ayak basmayın!’

Zehra, ‘Sizi Gazi Paşa’ya şikâyet edeceğiz! dedi.Öğretmen kıpkırmızı kesildi. Kapıyı gösterdi:

‘Çıkııııııın!’

Kızlar çantalarını toplayıp sınıftan çıktılar. Öfkeden gözlerinden yaş iniyordu.

‘Her şeyi Gazi Paşa’ya anlatalım.’

‘Bizi azarlamak, kovmak ne demekmiş anlasın.’

‘Eski öğretmen ne iyiydi. Hep oyun oynatırdı.’

Koşa koşa köşke geldiler. Gazi’yi buldular.

‘Ne oldu? Anlatın bakayım.’

İçlerini çeke çeke anlattılar:

‘Eski öğretmenimiz çok iyiydi.’

‘Bu her gün ev ödevi veriyor.’

‘Her gün sınav yapıyor.’

‘Bilemezsek azarlayıp duruyor.’

‘Tembeller diyor.’

‘Şımarıklar diyor.’

‘Bu yoksul millete kaça mal olduğunuzu biliyor musunuz diyor.’

‘İyi davransın diye sizin kızınız olduğumuzu söyledik.’

‘Aldırmadı bile.’

‘Çok gücümüze gitti.’

‘Biz de kızdık, ev ödevimizi yapmadık, bundan sonra da yapmayacağımızı söyledik.’

Sabiha elinin tersi ile gözyaşlarını sildi:

‘Üçümüzü de sınıftan kovdu.’

‘Bir daha da gelmeyin dedi.’

Gazi ‘Bitti mi?’ diye sordu.

‘Bitti.’

Ayağa kalktı:

‘Çok kötü bir şey yapmışsınız çocuklar. Savaştı, işgaldi, iyi bir eğitim görmediniz. Öğretmen eksiklerinizi tamamlamaya çalışıyor. Daha ne istiyorsunuz? Öğretmene karşı gelmek ne demek? Öğretmenlikten daha yüksek bir mevki mi var sanıyorsunuz?’

Kızlar Gazi’yi herkesten yüksek sanıyorlardı. Çok bozuldular.

‘Rüsuhi Bey!’

‘Buyrun efendim.’

‘Al bunları hemen şimdi okula götür. Öğretmenin elini öpüp af dilesinler. Mesleğinin gereğini yaptığı için de kendisine çok teşekkür ettiğimi söyle. Bize böyle gerçek öğretmenler gerek. Haydi okula!’

Kızlar süklüm püklüm okulun yolunu tuttular. Demek öğretmen Gazi Paşa’dan daha yüksekti ha!”

2.  Murat veya Atatürk olmamız mümkün değil ama eğitimin ne olduğu konusunu anlamış ; en azından kendi çocuğunu yanlış yollara süreklemeyecek kadar durumu idrak etmiş yöneticilere, anne ve babalara ihtiyacımız olduğunu ne zaman göreceğiz?  Unutmayalım ki, çocuklar şımarık doğmaz; diplomalı, maaşlı ama eğitimsiz ebeveynler tarafından şımartılır...

O şımarıklığa herkes tahammül etsin istenirse bırakın eğitimi, öğretimi bile sağlamak mümkün olamaz.

Bugün, en küçük bir azara katlanamayan, öğretmenini anne babasına şikayet eden öğrencileri; okula gelip öğretmenleri döven, söven,  kavga eden anne babaları gördükçe üzülüyorduk. Meğer bin beterini yaşayacakmışız! Bu küstahlık damlaları büyüyüp koskoca bir denize dönüşmüş!  Liyakatsiz idareciler  ise  hiç bir tedbir almayıp yine milletin gözünü boyamakla meşgul olmuşlar!

Sussak gönül razı değil, söylesek  tesiri yok! Yine de biz  tarihe not düşelim. Siyaset gözlüğü ile bakıp gerçekleri göremezsiniz. Allah'tan  korkun!

         Siyaset ne için yapılır, siyasetçi kendine bir yol ve hedef seçerek ilerlerler. Hedefini yanlış belirleyenler, bir gün piyasadan yok olup giderler. Yaşımız itibarı ile bu ülkede çok siyasetçiler görüp tanıdık. Ama maalesef çoğu piyasadan silinip gittiler esameleri bile okunmuyor.

         Kurulan partiler içerisinde tek parti dönemi hariç ülkede üst üste 24 yıl iktidarda kalan sadece Ak Parti var. Eğer Tayyip Erdoğan’ın bir hedefi olmasaydı bu gün oda kaybolup gitmişti. Koyduğu hedeflerin çoğunu hayata geçirmiştir, bundan dolayı bu millet onun arkasından gitmiştir.

         İdealist olmayan, derdi bu milletin derdi olmayanlar çok kısa zamanda geçip gitmişlerdir. Bunun numunelerini ve örneklerini çok gördük. Halende görmeye devam etmekteyiz. Sadece hedefi kendi şahsını ve geleceğini düşünen hedefsizler hedeften sapmış ve hedefe ulaşamamıştır.

           Aksaray’a baktığımızda aynı durumları görmekteyiz. Ak Parti teşkilatları son dönemlerde ahbap çavuş ilişkisi ile hedefsiz bir şekilde acemice kendi yolunu açmak için hedef seçtikleri arkadaşları ile de maalesef hedeflerine ulaşamamışlardır.

        Ben Ak Parti il başkanını düne kadar savundum ve arkasında durdum. Müsaade edin de bu gün yanlışları da yazalım. Seçim öncesi bir ara bir yazımda yapmayın etmeyin maksadınız Evren Dinçer’e seçim mi kaybettirmek diye yazdım. Maalesef bu gün o yazdıklarımız nerede ise gerçek oluyordu. Neden partiden herkesi dışlarsanız, herkese tavır alırsanız sonuç budur.

        Her iki seçimde de Ak Parti oyları ülkede ilk sıralara girmişti, şimdi partinin oyu neden düştü? Bunun hesabını vermek lazım değil mi? Efendim Cumhur ittifakı ülke genelinde Aksaray’da başarılı iller arasına girdi diye zafer sarhoşluğuna kapılanlar, neden benim partimin oyu bu kadar düştü diye oturup muhasebe yaptılar mı?

          Seçimlere 5 gün var, bir yerde oturuyoruz, bir arkadaş Ak Parti sandığında görev almış. Bu arkadaş diyor ki, ben oyumu MHP vereceğim. Bende sordum neden Ak Parti sandığında görev aldın o zaman dedim. Adam şunu söylüyor, “ sandıktan para almak için yazıldım” diyor. Tabi bu arkadaşı kendilerine yakın olduğu için birileri yazdırıyor.

         Sandık görevlisi bile başka partiye oy atacak kişilerden yazarsan olacağı budur. En son seçimde o kadar dedikodu çıkarılmasına rağmen %54 alınan oylar mahalli seçimlerde merkezde %31 lere düştüğünün hesabını vermeliler.

         Bu saatten sonra bütün yük ve görev Evren Dinçer Başkana düşüyor. Bu parçalanan ve dağılan oyların toplanması gerekiyor. Dersini alan arkadaşlarda bundan sonra nasıl bir ders çalışırlar bilmiyorum. Bakın ben eleştirdim diye kesin bana selam vermeyecekler, particilik işte bu değildir. Hedefsiz yol almayı bırakın hedefiniz doğru olsun yeter.

      TAZİYE: Belediye başkanı Sayın Evren Dinçer’in annesinin vefatı dolayısı ile Sayın başkanın başı sağ olsun Allah mekânını cennet etsin.

Burada hiç kimsesiz Orta Asya’dan gelme Zabit emmi yatar kalkardı.

Somuncubaba Türbesi kapı ve pencerelerine çaput bağlanırdı.

Dilek dileyen bu elbisesinden kopma bezlerle dolum dolum doluydu türbe duvarlarında.

Üstelik Zabit emmiye yiyecekler verilirdi.

Dileğin kabul olması için zabit emminin duası alınırdı.

O devirde Aksaray’ı sivrisinek sürüleri sıtma hastalığına davetiye çıkarırdı.

Evler birer revirdi.

Yatan yatana.

Sıtmadan ölenin hattı hesabı yoktu.

Ben dahi çocuktum.

Sıtmaya yakalandım.

Anam rahmetli Şıh Hamid-i Veli Türbesi önünden hiç ayrılmayan Zabit emmi bileğime bir ip bağladı.

Bir şeyler söyledi.

Yüzümede bir iyice tükürdü.

Güya sıtmadan kurtulacaktım.

Ne gezer.

Karnım küp gibi boynum armut sapına dönmüştü.

Komşular benim gibi,

Çocuklarını sıtma mücadelesine götürmüşler ve iyileşmişti çocuklar.

Bunu duyan anam sırtına aldığı gibi Zafer okulu sokağında kuzucuların apartmanı arsasında iki katlı sırmalı taş bir bina olan sıtma mücadelesine götürdü.

Doktor Sabri bey muayene etti.

Anama bir kızdı.

Bir çocuğu bu hale gelinceye kadar niye getirmedin dedi.

Göğ kinin verdi. Sabah akşam yemekten sonra içirmeyi tembih etti.

Tereyağ, bal, pekmez, yumurta çok çok yesin diye savuşturdu.

Hem de sivrisineğe hiç ısırtma çocuğu. Odanın pencerelerini kapa.

Cibinlik altında yatsın dedi.

Doktorun dedikleri yapıldı.

On beş gün sonra sokakta oynamaya başladım.

Benzime kan geldi.

Etli canlı oldum.

İşte size cehaletten bir örnek.

Öyle şaşkındı ki halk.

Ne yaparsın,

Denize düşen yılana sarılır.

O günler gitti bir daha gelmesin.

Şimdiye bakın Cumhuriyet Türkiyesi sağlık alanında Avrupa Ülkeleri ile yarış halinde.

Kalın sağlıcakla...

Maaşım da 39 lira 60 kuruştu.

Başımdaki memur Hami Perek’in maaşı 46 liraydı.

Mal Müdürüde 57 lira alırdı.

İkinci Cihan Savaşıydı.

Almanlar balkanlara kadar gelmiş Edirne’den top sesleri duyuluyordu.

Türkiye ise yoksuldu.

Memurun maaşını ödeyemez hale geldi.

Yarım miyon asker silah altındaydı.

Para lazımdı.

Orduya ekmek lazımdı.

Cumhurbaşkanı rahmetli İsmet İnönü eskinin öşür vegisini getirdi.

Köylünün kaldırdığı buğday mahsulünden yüzde on devlet hissesi alınacaktı.

İl ve ilçelerde komisyonlar kuruldu.

Her köyün durumuna göre şu kadar ton mahsul versin dendi.

Aksaray ilçesinde kaymakam Alaattin Siyavuşgil başkanlığında,

Ticaret, Ziraat, Belediye, Maliye ve halktan birer kişiden ibaret komisyon her köyün vereceği devlet hissesini kararlaştırdı.

Mesela adları önceden böyle olan Çimeli Uzartık, Veyisfakılı, Çimkeli yeni köy, her biri masaya yatırılır ne kadar ton devlet hissesi vermeleri kararlaştırıldı.

Maliye dairesi öşür memurlarını tayin eder ve bölgelerine gönderirdi.

Ben bu öğretmen Saim Uluırmak ile Ortaköy bölgesine gönderildim.

Devletin kiraladığı tek atlı araba ile Balcı’ya vardık. Muhtar Emin yağda pişmiş yumurta ile bir iyice karnımızı doyurdu.

Bundan sonra köylü köyden köye at ve eşek ne bulunursa öşür memurunu taşırdı.

Eşek sırtında Ortaköy’e vardık.

Karakol kumandanı üst çavuş Rasim bey de bize katıldı.

Ortaköy, Aflak, Hocabeyli, Çiftevi, Bozkır, Saları, Alaca derken,

Muhtar o köyün vereceği şu kadar devlet hissetini çiftçilerin gücüne göre dağıtır vergisini ofise getirip teslim etmek mecburi idi.

Her üçümüz öşür memurları at sırtında devedamı ve Harbendalı’ya giderken kırda otlayan koyun sürüsünün çobanı ile karşılaştık.

Koyunlardan sağdığı süt ile toprak çanakta pişirdiği pamuk gibi çoban pilavını çobana ikram etti.

Yemesine doyamadık.

Ben bunu anlatınca Yapılcan köyünden Yadigar;

Ben bir çoban pilavı pişireyim de bir gör dedi.

Nasip olmadı.

O pamuk gibi pişmiş çoban pilavı yufka ekmeğin üstüne döküldü de yufka ile beraber Sokum yapılıp ağzına gönderdin de ardından kuru soğanla iştah açtın mı.

Yemesine doyum olmaz.

İşte çobanların doğal yaşamı böyleydi.

Kalın sağlıcakla...

Topakkaya ve Sağlık kasabalarda da topun ağzına Aksaray’ın nazım bir şehir planına ihtiyacı olduğu meydanda.

1989 da Aksaray vilayet olduğunda Koçhisar’ın da Aksaray’a bağlanması düşünüldü.

Ancak Koçhisar’da siyasiler attan inip eşeğe binilmez diyerek,

Koçhisar’ın Aksaray’ın bir ilçesi olmasına karşı çıkıldı.

Sonradan akılları başlarına geldi ve lakin iş işten geçmiş oldu.

Zira Aksaray vilayet olmazdan evvel Niğde vilayetinde bir ağırlığı vardı.

Her dönemde Aksaraylı bir ya da iki milletvekili seçilirdi.

Halbuki Koçhisar Aksaray Vilayetinin bir büyük ilçesi olduğunda siyasette bir ağırlığı olacaktı.

Koçhisar Ankara’ya bağlı kaldıkça zayıf siyasi gücü ile hizmetler manzumesinde işte böyle hep yaya kalmaktalar .

Ankara’dan hizmet talebi çok çok güç olduğu cihetle akılları başlarına geldi ve fakat tavşan yamaca geçince ah ve vahlar para etmedi.

Şimdi çevre kasabalar şehir imar planına alınınca,

Elbette şehircilik öne çıkacak.

Hizmet ayaklarına gelecek.

Nasıl ki büyük Türkiye’nin önünü kesmeye kimsenin gücü yetmeyecek.

Aksaray’ında da büyük şehir olması ve Konya olması ufuktadır.

Kalın sağlıcakla...

Seçilen belediye meclis üyeleri kendi aralarından veya dışarıdan getirdikleri bir hemşehrisine belediye başkanlık makamı emanet edilirdi.

1950 yerel seçim sonrasında böyle oldu.

Çok nüfuslu ve sözü dinlenir altıparmak Sait Kadıoğlu amcazadesi mülkiyeli rahmetli Ahmet Kadıoğlu başkanlık makamına oturtuldu.

Reis Kadıoğlunun ilk hizmeti Hasandağı kaynak suyunu cazibe ile şehre akıtmak oldu.

Her mahalleye 2-3 sokak çeşmesi kurarak Aksaraylısına temiz içme suyu içirdi.

Ve böylece insanlarımızın yüzüne kan geldi.

Bugün Kurtuluş ve Laleli mahallelerinin oturduğu araziyi parselleterek evsiz fakir fukaraya bedelsiz dağıtan Ahmet Kadıoğlu çok dua aldı.

Gördük ki bu arsalar sonradan çok kıymetlendi.

Şimdiden apartmanlar dikilir oldu.

Şaibesiz hizmetleri ile dikkat çeken Aksaraylısı Ahmet Kadıoğlu’nu 1954 çok partili genel seçiminde Demokrat Parti’den milletvekili seçti.

Devre sonu Emlak Bankası genel idare meclisi üyesi olan Ahmet Kadıoğlu yüzlerce genç hemşehrisine sözü geçen bankadan iş verdi.

Nur içinde yatsın.

Kalın sağlıcakla...

Bunların çoğu at ya da öküz arabalarıyla eşyalar da getirdiler.

Anadoluya dağıtıldı.

Aksaray ilçesinde 300 göçmen ailesi misafir edildi.

İki evi olandan biri bazen de evinin iki odasından birine göçmen aileler oturtuldu.

Hayvanları ile gelen göçmenler ahırların bir köşesinde seki denilen odacığa yerleştirildi.

Bir kaç sene sonra İmar ve İskan Bakanlığı’ndan bir heyet geldi.

Göçmen köyü kurulacaktı.

Belediye Başkanı Muhittin Perek’den arsa talep edildi.

Gösterilen arsalardan sağlık köyünün arsası beğenildi.

O devirde her mahalleden bir sığır sürüsü çıkardı.

İki evden birinde inek, manda, at, eşek bulunurdu.

Senelik çifçi çalıştırılırdı.

Bu kalbur üstü ağalar beyler,

Bizim hayvanlarımızın otlakiyesi olan sazı göçmenlere verdin diye hakarete varan söyleşiler oldu. Hatta reisin evi taşlatıldı.

Bir kahvemi için diye ağaları beyleri belediye ye çağıran Reis Muhittin Perek;

Hemşerilerim bana boşuna eziyet ediyorsunuz.

Göçmen köyü yapılacak saz sivrisineğin yuvası.

Evler inşa edildikçe oturduktan altı ay sonra sıtmadan yarısı ölür. Yarısı da kaçar gider. Saz gene size kalır.

Deyince ikna oldular.

Gerçekten de öyle oldu.

Sazlık alan ekip biçmek için on yirmi dönüm arazi de göçmenlere verildi.

Göçmenlere ilk defa ayçiçeği tarımını Aksaraylı tanıttı.

Çoğu insan cebindeki ayçiçeğini çıt çıt da çıt çitler oldu.

O devirde sinema revaçtaydı.

Zafer sinemasında  sinema seyrederken yanında yöresinde olanlar çıt çıt da çıt ayçiçeği çıtlarken rahmetli doktor Ahmet Mutlu, gıcık kapıp filim bitmeden söylenerek sinema salonundan çıkıp gitmişti.

İşte zamanın Belediye Başkanı rahmetli Muhittin Perek;

Yürekler acısı Ervah Mezarlığını duvar içine aldı.

Somuncubaba türbesi önünden geçen Coğlaki sıgırı inek ve mandalar gidip gelirken mezarlığa dağılırlar ve mezarları lap lap göçürürlerdi.

Üstü açılan cesetleri köpekler sürükler ve yerlerdi.

Aşağıdan sığır yolu açılıp mezarlık duvar içine alınınca vatandaş rahatladı.

Şaibesiz ve o günün şartlarına göre hizmet veren zamanın Belediye Başkanı Muhittin Perek’in ruhu şad olsun.

Kalın sağlıcakla...

10-11 Nisan 1920'de

Şeyhülislam Dürrizade Abdullah'ın Kuvay-i Milliyecileri hedef gösteren fetvası yayınlandı;    

Padişahın izni olmadan, yabancı askerlere karşı duranları, asker ve para toplayanları tek tek ve topluca öldürmek İslam'ın gereği ve görevidir. Milliyetçileri öldürenler gazi sayılır, bu yolda ölenler şehit...                                              

Sarayın talimatı ile Şeyhülislam Dürrizade Abdullah'ın kaleme aldığı bu fetva İstanbul basınında Saray yanlısı gazetelerde yayınlandı ve İngiliz, Yunan uçakları ile özellikle Ege bölgesi olmak üzere tüm Anadolu'ya atıldı ve halk arasında nifak tohumları yayılmaya çalışıldı.

Sarayın, Padişahın, içimizdeki hainlerin bu kansızca girişimine karşı 16 Nisan 1920'de Ankara Müftüsü Rıfat(Börekçi)Efendi öncülüğünde 153 din adamı eli ile Şeyhülislam Dürrizade Abdullah hainin hazırladığı Milli Mücadele karşıtı fetvanın dinen geçerli olmadığını ve işgale direnişin dini bir görev olduğunu ifade eden bir fetva yayınlandı.

Kurtuluş Savaşı'nı destekleyen ve bu mücadeleyi "şer'an meşru" sayan bu karşı fetva, Anadolu'da milli direnişi dini açıdan meşrulaştıran en önemli adımlardan biridir.

Önemi: Ankara Fetvası olarak da bilinen bu belge, Dürrizade'nin "Kuvayı Milliye haindir" fetvasının geçersiz olduğunu ilan etmiştir.

Amaç: Halkın İstanbul hükümetinin yanıltıcı fetvalarına inanmasını önlemek, milli birliği sağlamak ve direnişe meşruiyet kazandırmak hedeflenmiştir.

Destek: Bu fetva, Anadolu'daki yüzlerce müftü ve din adamı tarafından onaylanarak 22 Nisan 1920'den itibaren Anadolu gazetelerinde yayımlanmıştır.

Rıfat Börekçi, bu hizmetlerinin yanı sıra TBMM'nin açılışına destek vermiş ve daha sonra 1924'te Türkiye'nin ilk Diyanet İşleri Başkanı olmuştur.

Aksaray’da sağlık hizmetlerinin yeni binalara taşınmasının ardından kaderine terk edilen eski hastane yerleşkeleri, şimdilerde "israfın" sembolü haline geldi. Özellikle duvarları çevreleyen tonlarca ağırlığındaki korkuluk demirlerinin paslanarak çürümesi, duyarlı vatandaşların tepkisini çekiyor.

Vatandaşlar, bu demirlerin sökülerek yeni hastanenin peyzaj alanlarında, çim ve çiçeklik korkuluğu olarak değerlendirilebileceğini ifade ediyor. Mevcut durumda kendi haline bırakılan demirler, her geçen gün paslanarak kullanılamaz hale geliyor ve milli servet kaybına yol açıyor.

Konunun daha önce Yeni Aksaray Gazetesi’nde defalarca haber yapılmasına ve kamuoyunun dikkatine sunulmasına rağmen, yetkili makamlardan henüz somut bir adım gelmiş değil. Vatandaşlar, "Demir var, ustası var, imkan var; sadece bir pas boyası ve tek kat boya ile bu değerler kurtarılabilir. Neden kimse 'burada ne oluyor' demiyor?" sözleriyle sitemlerini dile getiriyor.

alk arasındaki meşhur "Şeker var, un var, helvayı yapacak adam var" deyimiyle duruma dikkat çeken Aksaraylılar, topu yetkililere atıyor: "Malzeme yerinde duruyor, boyayacak usta da bulunur. O zaman bu helvayı yapmak kime düşüyor? Sayın Sağlık Müdürü bu durumu görmüyor mu, duymuyor mu? Bu sessizlik neden?"

Kamuda tasarrufun konuşulduğu bir dönemde, mevcut malzemenin bakımının yapılmaması veya geri kazandırılmaması "çelişki" olarak nitelendiriliyor. Küçük bir maliyetle yenilenebilecek olan bu korkulukların, tamamen çürüdüğünde yenisinin alınmasının devlete çok daha büyük maliyet yükleyeceği aşikar.

                 Memurlara 2013 yılında yapılan ek zam ile 2023 yılında seyyanen yapılan 8.077 TL lik zam, emekli memurlara verilmediğinden, emekli memur maaşları eridi. Bunun dışında Tüik’in belirlediği tüfe değerlerinin, Enag ve İto’nun belirlediği tüfe artış değerlerine göre düşük olduğundan,  yani fiili fiyat artışlarından düşük olması nedeniyle, bu  düşük değerlere göre yapılan  maaş zamları  da düşük kalmaktadır.  Bu düşük oranda kalan zamlar nedeniyle; memur, memur emeklisi, işçi ve bağ kur emeklisi aylıklarında ve  kamuda çalışan işçi  aylıklarında  yapılan düzeltmelerde haliyle  düşük olmaktadır.

                AKP nin iktidar olduğu dönemde altının onsunun  dolar cinsinden  değeri ( Bir  gram altın 8,97 dolar, ons altın 31,10 gramdır) 31,10x8,97 $= 278,97 $ yaklaşık  1 ons altının değeri 280 dolardır. 2002 de fert başına düşen milli gelir 2.580 $ dır. Bu gün altının onsu 4.750 $  civarındadır. 4750/280=16,96  kat altın fiyatlarına göre dolar  değer kaybetmiştir.

                2002 de fert başına düşen milli gelir 2.580$ iken, 2026 yılı için fert başına düşecek milli gelirin  18.621 dolar  olacağı tahmin edilmektedir. Bu gün fert başına düşen ortalama kazanç  altının ons değeri baz alındığında 2.580X 16.94= 43,705,2 dolara tekabül etmektedir. Tahmin edilen fert başına isabet eden gelirin  ise 18.621 dolar olacağı beklenilmektedir.  Bu oranlamaya göre olması gereken fert başına milli gelir;  18.621 $ değil, 43.705,2 dolar olup, 43.705,2/18621= 2,35 kat daha fazlasıdır. Bu nedenle; fert başına düşen  milli gelirin,  18.621 $ olması;  reel bir artış değil,  yani  fert başına düşen milli geliri artırmada bir başarı değil, reel  gelirde bir düşüş olduğunu göstermektedir. Esasen altında son zamanda  oluşan aşırı fiyat artışı da altın dolar cinsinden kıyaslama da  fert başına milli gelir hesabını da  çok sağlıklı bir netice tevlit etmemektedir. Burada baz alınacak değer, emeklilerin önemli bir bölümünün açlık sınırı altında gelir almasıdır. Fert başına milli gelir artışı( nominal değer artışı) reel bir artış olmadığından, emekliye faydası yerine zararı olmuştur.

                Emeklinin, çalışanın:  satın alma gücü düşmüştür. Gerçekte iktidar kanadından sürekli ifade edildiği gibi emekli ücretlerinde reel bir artış olsa; emeklinin geçim sıkıntısı çekmemesi gerekir.  Emeklinin büyük bir çoğunluğu açlık sınırının altında hayata tutunmaya çalışıyor. Emekli maaşlarının rakam olarak büyümesi hiçbir şey ifade etmemektedir. Emekli geçinemiyor. Açlık sınırın Mart 2026 tarihi itibariyle 34.743 TL olduğunu Türk-iş açıklamıştır.  Bu tutarın altında aylık alanlardan başka geliri olmayanlar mağdur ve perişan durumdadır.

                Emekli maaşları: nominal değer, yanı aldıkları aylıklarını oluşturan paraların üzerindeki yazılı değer kadar büyüdüğü halde, reel olarak yani satınalma değeri olarak çok düşmüştür. Emeklinin geçim sıkıntısı: reel gelirinin, yani satın alma gelirinin çok düşük kalmasından kaynaklanmaktadır.

                Emekli insan, hayatın yükünü çekecek, kendi zati ihtiyaçlarını karşılamak için bile olsa; çalışarak, gelir elde ederek, devlete vergi, sosyal güvenliği için prim ödeyerek üzerine düşen vatandaşlık görevini fazlasıyla yapmıştır. Emeklinin büyük bir çoğunluğunu açlık sınırının altında yaşamaya zorlayıp, biz emekliyi nereden nereye getirdik söylemi, emekliyi  incitmekte ona zehir gibi acı gelmektedir.

                Devlet,  günümüzde konutlarda kullanılan,  elektrik ve doğalgaz sarfiyatına isabet eden fatura tutarının belirli bir bölümünü supvanse etmektedir. Sosyal güvenlik kurumu emeklinin müktesebine uygun emeklilik maaşını verse cari enflasyona göre düzgün artışlara uygun maaş artışı yapılsa, vatandaş kendi borcunu kendisi ödese, kişide ihtiyaçlarımı karşılayabiliyorum diye moral ve motivasyona, huzura sebep olur.

                25 yıl 9  ay  hizmeti olan  emekli genel müdür yardımcısı şu anda çalışıyor olsaydı; 144.674,9 TL maaşı olacaktı. Emekli aylığı, 25 yıl 9. Ay hizmet üzerinden, % 77,25 oranında 111,761 TL  olması  gerekirken; 60.888,60 TL emekli aylığı almaktadır. Alması gereken aylık: 50.873 TL. düşmüştür. Alması gereken aylığın, %54,48 ni alabiliyor. Aylığı  % 45,52 oranında düşmüştür. Bu emeklinin refah payı % 50 ye yakın erimiştir. Bu nasıl bir emekliyi ihya etmektir?

                 20-25 Yıldır idarede çiddi bir tasarruf tedbiri uygulaması görmedik. İtibardan tasarruf olmaz  ilkesine   paralel olarak, kamuda tasarruf tedbirleri uygulanmamaktadır. İsraf devam etmektedir.  Artan harcamalarını karşılamak üzere,  kamuda tasarruf yerine,  daha çok vergi verenlerin vergi  ve sigorta yükü ile cezalar artırılarak  topluma zorunlu tasarruf yaptırılma cihetine gidilmektedir. Son birkaç yıldır vergi alınmayan veya  fazla vergi kaçağı olan iş dallarında ciddi vergi incelemeleri  yapılmaya başlanmıştır. Ancak; asıl olan tüm vergi mükelleflerinin düzenli ve mutad olarak belirli periyotlarda denetlenerek verginin tabana yayılarak az kazanandan az, çok kazanandan çok vergi  alma sisteminin kamunun asli gelir kaynağı olmasını sağlamaktır.

                İran- İsrail ABD arasında cereyan eden savaş ve Hürmüz Boğazının kapatılması nedeniyle Dünya petrol sıkıntısı yaşamaya başlamıştır. Enerji sıkıntısı nedeniyle mart ayında fiyatlar tavan yaptığı halde, Mart ayı tüfe artışı 1,94 olarak açıklanmıştır. Enag fiyat artışını %4,10, İtü %2,97 şeklinde açıklamıştır. Petrol fiyatlarındaki anormal artış tüm ihtiyaç maddeleri ile gida maddelerine, ulaşıma, Elektrik ve doğalgaz gibi temel ihtiyaçlara yansıdığı halde, Tuik fiyat artışını ne hikmetse düşük açıklamıştır. Bunun neticesi, maaşlara verilecek fark ödemenin düşük kalması sonucunu doğuracaktır.

                Dünyanın buhran yaşadığı bu dönemde, ister istemez o buhrandan ülkemizde pay alarak, mevcut ekonomik sıkıntı yanında ilaveten  ekonomik sıkıntı yaşamaktadır.  Ekonomideki  mevcut dengeyi  korumak açısından  merkez bankasının döviz fiyatlarını kontrollü tutabilmek için döviz ve altın sattığına dair medyada haberler yer almaktadır.

                Yukarıda özetlenen ahval içinde devletin emekliye ek zam verebileceğine dair bir emare göremiyorum. Temmuzda cari zamları vermekle yetinecek, seçim döneminde belki emekliye ek zam gündeme gelebilecektir. Buna rağmen  , emekli ümit etmeye devam edecektir.

Karşımızda bir yerel seçim var.

Geçmişte gördük ki adaylar varsayımla birbirlerini karalamışlardır.

Çamur at da tutmazsa da izi kalır.

Öyle mi?

Sanki bu memlekette ahiret yolculuğuna giderken salacamızdan dışarıdan gelip tutacaklar.

Medeni bir uslupla seçim propagandası yapanlar kazanırlar.

Kişilerin onuruna tecavüz İslam da yoktur.

Barışık ve bağışlayıcı bir seçim propagandası öne çıkmalıdır.

Bir tarihte Niğde merkez belediye başkanlık erken seçiminde, çizmeden yukarı çıkanlar sonradan pişman olsalar da iş işten geçmiştir.

Ankara’da bir toplantıda milletvekili hemşehrimiz rahmetli Avni Kavurmacı, Genel başkanı Süleyman Demirel’e;

Başkanım, Niğde seçimini bana bırakın demesi yanlıştı.

Niğde’nin milletvekili ve senatörü vardı.

Aksaray milletvekilinin Demirel’e karşı atak yapması doğru değildi.

Bağımsız aday Dr. Sami Yağız açık farkla Niğde Belediye Başkanı seçildi. Ankara’da Süleyman Demirel Avni Beyle karşılaşınca;

Bu muydu yapacağın Avni deyince

Çok üzülen Avni Kavurmacı üzüntüsünden iki gün sonra felç oldu.

Gülhane Askeri Tıp Akademisi’nde tedavisinde ziyarete gittim.

Dostlarımın sözünü dinlemedim bu hale düştüm.

Diye ağlamaya başladı.

Ben de, Amentüye imanı olan, hayır ve şerrin Allah’tan geldiğine inanan dini bütün Müslümansın diye tesellide bulundum.

İki ay sonra topal yapal Aksaray’a gelen milletvekili hemşehrimiz Avni Kavurmacı beni arayıp buldu.

Sarıldı;

İşte dil yarasının açtığı yara bir hayata mal oldu.

Adaylar dikkat etmeli nazik ve kibarca yapacağı hizmetler manzumesini halka anlatmalı.

Şahıslara çamur atmadan medeni bir uslupla üreteceği projeleri seçmene anlatmalı.

Avni bey,Dostlarımın sözünü tutmadım bu hale düştüm diye ağlayarak bana sarıldı.

Sözleri başka istikamete çekerek üzüntüsünü dağıtmaya çalıştım.

Demirel yapılan bir yanlışlığın hasabını sorması ve yanlışın üzerine gitmesi yanlıştı.

Seçim bu kazanılırda kaybedilirde.

Adalet Partisi Niğde Belediye Başkan adayı Avukat İsmail Özmen’di,

Doktor Sami Yağız’da bağımsızdan adaydı.

Seçim sonunda Adalet Partisi adayı bağımsız aday karşısında açık farkla seçimi kaybetti.

Ağır taşı ne yel alır ne de sel unutmayalım.

Kalın  sağlıcakla...

Ayaklanmanın Temel Nedenleri ise;

1-İngilizlerin Kışkırtmaları: İngilizler, Marmara Denizi'nin doğusunda (İstanbul ve Boğazlar çevresinde) kendilerine bağlı tampon bölgeler oluşturmak ve Milli Mücadele'nin bu bölgeye yayılmasını engellemek istemişlerdir.

2-İstanbul Hükümeti'nin Tutumu: Damat Ferit Paşa hükümetinin, Kuva-yı Milliye hareketini "isyan" olarak nitelendirmesi ve halkı dini duygular üzerinden kışkırtması etkili olmuştur.

Stratejik Konum: Düzce, Bolu ve Hendek bölgesinin Ankara yolu üzerinde bulunması, buradaki isyanın Milli Mücadele merkezi olan Ankara'yı doğrudan tehdit etmesine neden olmuştur.

Önemli Gelişmeler ve Bastırılması:

Ayaklanma 13 Nisan 1920'de başlamış; kısa sürede Hendek, Adapazarı ve Bolu bölgelerine yayılmıştır.

14 Nisan 1920’de Beypazarı’nda da ayaklanma baş göstermiştir.  İsyancılar, Ankara’yı tanımayacaklarını ve Padişah’a sadık olduklarını ve “Halk ve Padişah nerede ise, biz de oradayız.” diyerek cephanelikleri yağmalayıp ilçede yönetimi ele getirmişlerdir.

18 Nisan’da Bolu, 20 Nisan’da Gerede isyancılar tarafından ele geçirildi.

 Mustafa Kemal de 18-19 Nisan’da bu olaylar ile ilgili şu yorumu yapmıştır:

“Düşmanlarımızın memleketimizde iç savaş çıkarma girişimi, başarıya ulaşmak üzeredir. Anzavur Ahmet in faaliyetleri, Düzce olayları, İstanbul’un ve İngilizlerin pek ciddi ve kapsamlı bir biçimde bu işe sarıldıklarını göstermekte ve İzmit ve Adapazarı yönlerinde de el altından önemli girişimlerde bulundukları anlaşılmaktadır. Bu akımın önüne geçilmezse, bu fenalığın Sivas  bölgesine bulaşmasını da düşünmek gerekir. İngilizler, Hilafet makamının gücünü de pek etkin bir biçimde kullanmakta ve paraca önemli özverilerde bulunmaktadırlar.”

İsyanı bastırmakla görevlendirilen Yarbay Mahmud Bey, asiler tarafından pusuya düşürülerek şehit edilmiştir.

İsyan ancak Çerkez Ethem komutasındaki Kuva-yı Seyyare ve Refet Bey (Bele) kuvvetlerinin bölgeye gönderilmesiyle Mayıs ayı sonunda kontrol altına alınabilmiştir.

Askeri birliklerin sevk edilmesine ilaveten Hüsrev (Gerede) Bey’in başkanlığında bir nasihat heyeti de bölgeye gönderildi. İsyancılar tarafından tutsak edilen Hüsrev Bey, anılarında isyancıların kendilerine olan davranışlarını şöyle aktarmaktadır.

 İsyancılar ile karşılaştıklarında Hüsrev Bey, hiçbir şey yapmamasına rağmen onu taş yağmuruna tutmuşlar ve yaralandığı için tedavi edilmesine izin vermemişlerdir. Yolda bir süre mola verildiğinde

 “Bu kâfirlere su vermeyin.” şeklinde ifadeler kullanan isyancıların milli harekete nasıl baktıkları net bir şekilde görülebilir. Hüsrev Bey ve heyetinin esir tutulduğu hapishane önünde her gün milli kuvvetlerin mağlup olması adına dua edilmesi de ilginçtir. Ayrıca, Hüsrev Bey heyetinden başka Adapazarı’ndan da Sait ve Kazım Beylerden oluşan bir nasihat kurulu isyan bölgesine gönderilmişti. Sait ve Kazım Bey isyancılar tarafından öldürülmüşlerdir. Bu olaylar durumun vahametini göstermekteydi.

Ayaklanmanın bastırılmasından sonra suçlular yeni çıkarılan Hıyanet-i Vataniye Kanunu çerçevesinde yargılanmıştır.

Bu isyanlar, Milli Mücadele'nin askeri gücünün dış düşman yerine iç isyanlara harcanmasına ve Kurtuluş Savaşı'nın bir süre daha uzamasına neden olmuştur.

Bu cümleleri pekiştirmek maksadı ile sizlere iki limon ağacının durumu ile ilgili bir kıssayı nakledeyim kendimize düşen hisseyi alalım.

          Zengin bir iş adamının bahçesinde, yan yana dikilen iki limon ağacı vardı. Mayıs ayı sonlarında açan limon çiçekleri, bütün bahçenin havasını bir anda değiştirir ve apartmanlara hapsedilmiş insanlara baharın geldiğini müjdelerdi. Ancak limon ağaçlarından biri, diğerinden cılız ve şekilsizdi. Bu yüzden büyük ağaç her fırsatta onu küçümser ve tepeden bakardı. Ev sahibi de küçük boylu limon ağacından ümit kesmiş görünüyordu. Ona göre ağaç, bu gidişle kuruyup ölecekti. Bu yüzden de onu fazla sulamaz ve bakımını yapmayı pek istemezdi.

        Günün birinde esen sert bir poyraz, karlı dağların yamaçlarındaki bir grup çiçek tohumunu iş adamının bahçesine uçurdu. Fakat bahçenin her tarafı parsellenmiş, sadece limon ağaçlarının altında yer kalmıştı. Bir an önce filizlenmek zorunda olan tohumlar, limon ağaçlarının yanına gelerek onların altında yeşermek için izin istedi.

        Büyük ağaç, iyice kasılarak: Böyle bir şey asla mümkün olamaz, diye atıldı. Bizler kuru kalmayı pek sevmeyiz. Eğer dibimde çoğalırsanız, suyu emip beni kurutursunuz.

Aslında büyük ağacın çekindiği başka bir şey daha vardı. Çiçekler rengarenk açtıklarında, limon ağacının sarıya çalan beyaz çiçekleri sönük kalacak ve bahçe sahibinin gözündeki değeri azalabilecekti. Oysa ki ağacın, kendinden güzel olanlara hiç mi hiç tahammülü yoktu.

         Küçük ağaç, uzun boylu arkadaşının tohumlara verdiği cevabı beğenmemişti. Çünkü o, kendisine hayat verenin, o hayat için gerekli olan suyu da vereceğini çok iyi biliyordu. Bu yüzden, aklına bile gelmiyordu susuzluk.

          Tohumların teklifini kabul ederken: Sizlerle birlikte olmak, bana mutluluk verir, dedi. Böylelikle yalnızlık da çekmeyiz.

         Büyük ağaç bu işten hoşlanmamıştı. Fakat küçük olanı: Güzel yaratılanlardan kimseye zarar gelmez, diye tekrarlıyordu. Güzellerden güzellikler doğar sadece.

Küçük limon ağacı altında filizlenen tohumlar, bir kaç hafta içinde cennet çiçekleri gibi açıp bütün bahçenin göz bebeği haline geldi. Bu arada ağaç, elinden geldiği kadar kendilerine yardımcı olmaya çalışıyor ve çiçeklerin sevdiği yarı güneşli ortamı sağlamak için, eski yapraklarını döküyordu.

         Çiçekler, kısa bir süre sonra mis gibi kokular yaymaya başladı. Bahçe sahibi, o ana kadar hiç duymadığı bu kokunun nereden geldiğini araştırdığında, davetsiz misafirleri bularak hayrete düştü. Adam, ancak rüyalarında görebildiği bu çiçeklerin güzelliğini devam ettirebilmek için sabahları artık daha erken kalkıyor ve onları en kaliteli gübrelerle besleyip bol bol suluyordu. Küçük limon ağacı, köklerinin en ince ayrıntılarına kadar ulaşan bu suları çiçeklerle birlikte içiyor ve büyük bir hızla serpilip büyüyordu.

         Çiçekleri sevgiyle kucaklayan ağaç, ertesi bahara kalmadan o civarın en büyük ağacı haline geldi ve birbirinden güzel kelebeklerin ziyaret yeri oldu. Daha sonra da kendi çiçeklerini açarak bahçenin güzelliğine güzellik kattı.

          Şimdi küçük ve yalnız kalmış olan büyük limon ağacı ise, komşusuna duyduğu kıskançlıkla için için kuruyordu. Büyüklenmenin verdiği acıyı orada hissediyordu. Küçük limon ummadığı bir şekilde kendisine gelen yardımlar onu güzelleştirdi.

Bir çift öküzün koşulduğu kağnıda yün çuvallar buğday kağnıya oturtulur.

Ve Ortaköy yöresinden gecenin sessizliğinde gıcırdayan kağnıların sesi pek de hoşumuza giderdi.

Aksaray’ın Çarşamba pazarı belediye önü park yerleri idi.

Bir gün yol tepen köylü,

Pazara geldi mi öküzlerini hana bırakır kağnısının yanıda müşteri beklerdi.

Tüccar köylünün bir yıl alınteri döktüğü buğdayı öldü parasına alırdı.

Özot’ların dedesi rahmetli boynu eğri Mehmet efendinin Azmi Milli Un Fabrikasına buğday alırdı.

Ağa benim buğdayımı al üç gündür bekliyorum diye peşinde dolaşan köylü pek çoktu.

Köyünden getirdiği yufka ekmeğine katık diye fırından pide alırken korka ürke Zülfigar’ın fırını önüne giden köylü,

Fırıncı Zülfigara şu ekmeğin tazesini ver ağa diye rica edince

Fırıncı Zülfigar;

Hele deyyüse hele, Kırk yıllık avradına bayat demiyorda günlük ekmeğe bayat diyor. Defol karşımdan diye bir de azar işitirdi.

Köylü 60-70 yıl evvel kendisini şehirliden aşağı görürdü.

Diğer fırınları dolaşır birbirinden yeni çıkmış sıcak pideyi buldu mu alır,

Pazarda kağnısının dibinde dağarcığından çıkardığı yufka ekmeğe pideyi katık diye sarar mideyi aldatırdı..

Köylü milletin efendisidir.

Diyen Mustafa Kemal Atatürk, toprak mahsulleri ofisi açarak köylüsünü sıkıntıdan kurtardı.

Ürettiği buğday da para eder oldu.

Balkan Harbi, Birinci Cihan Savaşı,

İstiklal savaşında yorgun düşen Türk Ulusu,

Şükür Allah’a yoksulluğu yendi.

Birlik ve dirlik sayesinde bu günlere gelindi.

Şimdi dünyada saygın bir Türkiye var bunun kıymetini bilelim.

Kalın sağlıcakla...

Az önce yemek yemiş olmama rağmen “bir şeyler atıştırsam mı?” düşüncesini aklımdan atamıyorum. Özellikle de sürekli tatlı bir şeyler yemek istiyorum dediğiniz bir dönemde misiniz?

Bu içinde bulunduğunuz ruh hali sandığınız kadar iradesizliğinizle ve çok yemenizle ile ilgili değil.

Havalar ısındı, günler uzadı, üzerimizdeki ağırlık yavaş yavaş kalkıyor gibi… Ama tam da bu dönemde birçok kişi kendini daha iştahlı, daha sık acıkan ve hatta bazen kontrol etmekte zorlanan bir döngünün içinde buluyor. Danışanlarımla yaptığım görüşmelerde de bu değişimi çok net gözlemliyorum. “Hocam sanki sürekli açım”, “Tatlı krizlerim arttı”, “Diyete odaklanamıyorum” cümleleri bu dönemin en tanıdık cümleleri haline geliyor.

Çoğu kişi bunu irade eksikliği olarak yorumluyor. Hatta kendini suçlamaya başlıyor. Ama gerçek şu ki; vücudumuz mevsim değişimlerine sandığımızdan çok daha hassas tepkiler veriyor.

Gün ışığının artmasıyla birlikte biyolojik ritmimiz değişiyor. Uyku saatlerimiz kayıyor, uyku kalitemiz etkileniyor. Bu da doğrudan iştah hormonlarımızı etkiliyor. Daha az ve kalitesiz uyuduğumuzda, açlık hissimizi artıran hormonlar yükselirken, tokluk hissimizi sağlayan mekanizmalar zayıflıyor. Yani aslında daha çok acıkmanızın altında fizyolojik bir sebep yatıyor.

Bir diğer önemli nokta ise serotonin dengesi. Halk arasında “mutluluk hormonu” olarak bilinen serotonin, mevsim geçişlerinde dalgalanabiliyor. Bu dalgalanma da özellikle karbonhidratlı ve şekerli besinlere olan isteği artırabiliyor. Yani canınızın daha sık tatlı çekmesi bir tesadüf değil, vücudunuzun verdiği bir sinyal.

Bunun üzerine bir de bahar yorgunluğu eklendiğinde ortaya çıkan durum daha da netleşiyor. Halsizlik, enerji düşüklüğü ve odaklanma problemleri yaşadığımızda vücut hızlı enerjiye ulaşmak ister. Bu da genellikle şekerli ve paketli gıdalara yönelmemize neden olur. Sonrasında gelen ani kan şekeri düşüşleri ise tekrar acıkma hissini tetikler. Böylece gün içinde kendinizi sürekli bir şeyler yerken bulabilirsiniz.

Peki bu döngüyü nasıl yöneteceğiz?

Öncelikle şunu kabul ederek başlamalısınız: Bu dönem geçici ve yönetilebilir. Kendinize karşı sert olmak, “iradesizim” demek ya da diyeti tamamen bırakmak çözüm değil. Tam tersine, bu süreçte daha dengeli ve bilinçli ilerlemek gerekiyor.

Küçük ama etkili adımlarla bu süreci çok daha rahat geçirebilirsiniz:

•             Öğün atlamamaya özen gösterin, uzun açlıklar iştahı daha da artırır.

•             Her öğünde mutlaka protein bulundurun. (yumurta, yoğurt, et, tavuk, baklagiller)

•             Lif tüketimini artırarak tokluk sürenizi uzatın. (sebze, salata, tam tahıllar)

•             Su tüketiminizi ihmal etmeyin, bazen susuzluk açlıkla karıştırılabilir.

•             Uyku düzeninizi mümkün olduğunca koruyun.

Ve belki de en önemlisi… Kendinize biraz anlayış gösterin.

Unutmayın, vücudunuz size karşı değil; sadece yeni mevsime uyum sağlamaya çalışıyor. Bu süreci doğru yönetirseniz hem iştahınızı dengeleyebilir hem de hedeflerinizden uzaklaşmadan ilerleyebilirsiniz.

Çünkü mesele mükemmel olmak değil, dengeyi kurabilmek.

Bizim Ulu Cami’nin iki büyüklüğünde Erzurum Ulu Camiinde bir Cuma namazı kılmak nasip oldu.

Cemaatten en son cami dışında çıkan ben oldum.

Koyu yeşil Isparta halısı ile döşenmiş cami kaloriferle de donatılmıştı.

Dışarı çıkınca cami kapısı önündeki banklarda oturan 5-6 kişi;

Sen yabancıya benziyorsun. Gel iki laf edelim dediler. Yer gösterdiler.

Nerelisin diye sorduklarında Aksaraylıyım deyince gözleri fal taşı gibi açıldı.

Ve sormaya devam ettiler.

Mehmet Altınsoy’u tanımısın dediler.

İyi tanırım arkadaşımdır deyince,

O adamı bir görmek nasip olursa ellerini öpeceğim.

İmamları dilencilikten kurtardı dediler.

Ve bana öylesine bir sıcak davrandılar ki,

Gel paça yemeye gidelim.

Erzurum’un paçası meşhurdur.

Deseler de özür diledim öğle yemeğini yedim dedim.

Hemşehrimiz rahmetli Mehmet Altınsoy devlet bakanı iken meclisten 26 bin imam kadrosu çıkarmıştı.

Evvelden Ramazanlarda hoca parası toplanırdı cemaatten.

İmamlar kadrolu memur olunca toplamaktan kurtuldu.

Memur kadrosuna alındı.

Ve fakat ne yazık ki bazı imamlar bu nimete layık değiller.

Namaz vakti camiyi geç açarlar ya da, hiç açmazlar.

İmam kafadan izinli olur.

Bazen de sık sık resmi izinli olurlar.

Böylesi camilerde cemaatın uzak camilere gittikleri biliniyor.

Yönetim de kontroldan aciz.

Başta devlete ve millete sonra da rahmetli Mehmet Altınsoy’a vefasızlık can yakıyor.

Bari namazda ezan gibi merkezi sistemle kıldırılsa da kaytarıcı imamlar bir iyice bayram yapsalar.

Kalın sağlıcakla.

          Utanmak, çekinmek, edepli olmak, saygılı olmak, başkalarının hak ve hukuklarını korumak, ahlaklı olmak, büyüklenmemek gibi güzel hasletler insanı kusurlu edip küçültmez aksine onu büyütür ve saygı görmesini sağlar.

          Eskiler anlatırdı, cebine üç beş kuruş giren bazı insanlar kafasına birde fötr şapka takar havaya bakarak yürürmüş. Ayağına tavuk civcivi dokunsa çiğner geçerdi derler. Öyle olmaya ne gerek var?

        Kendimizi ayna karşısına alarak bir incelesek tutacak hiçbir tarafımız yoktur. Ele alınacak bir yanımızda yoktur, ne kadar yalan dolanla saklarsak saklayalım kimse görmüyor diye düşünmeyelim. Vallahi Allah her hareket ve dakikamızı görüyor.

         Gözümüzü kapamakla ancak dünyayı kendimize karanlık ederiz. Ama yüce Rabbim her şeyi gören ve haberdar olandır. Bu dünyada insanlara kusurlarımızı saklamaya saklarız da asıl huzuruna varacağımız Allah'tan nasıl saklayacağız?

        “iki insanın iyi geçinmesi hiç kusursuz olmalarıyla değil, birbirlerinin kusurlarını hoş görmeleriyle sağlanır.” demiş alexis de tocqueville.

         Sevmek, beklentilerinin karşılanmasına bağlı olarak koşullu olmasa keşke. Bütün güzellikleri ve kusurlarıyla olduğu gibi kabul edebilsek bütün insanlar ve yaratılanları. Yaratılanı yaratandan ötürü sevebilsek.

         Çoğu insan kusurlarının farkındadır ama bunu dile getirmez, saklar, zayıflık olarak görür, alay edilmekten, kabul görememekten korkar. Oysa kendi güçlü yönlerini ve kusurlarını görebilmek, kendini bir bütün olarak kabul edebilmek ve sevebilmek büyük bir insanlıktır.

         İnsana dair kusursuzluk diye bir şey yoktur, elbette ki yaradılış itibari ile mükemmel olarak yaratılan insan ama aynı zamanda doğasında Kusurlu olmak, hata yapmak, af dilemek, özür dilemek, eleştirmek vardır. Çünkü kurgu bu bana göre; hatalar yapılacak, kusurlar olacak ve biz bunları fark edip, düzeltmek için çalışacağız. Güzelliklerle kusurların, acılarla mutlulukların iç içeyken hayatı oluşturduğunu ve bunlarla yaşamayı öğrenebildiğimiz zaman hayatı anlamış olacağız diye düşünüyorum.

         Bu güzel dünyanın tamamının mutlak mutluluk ya da acılardan oluşması mümkün değil. Güzelliklerimiz olduğu kadar kusurlarımız da var elbet. Mümkün olduğunca başarmamız gereken şey; kusurları ortaya çıkarmak değil, örtebilmek, bardağın dolu tarafını görebilmek. Çünkü birinde kusur gördüğün şey senin başka bir yanını tamamlayabilir, ya da bir kusuru örtmek başka bir güzelliği ortaya çıkarmaktır. Bunların farkına varıp, kısacık hayatı kimseyi değiştirmeye çalışmadan, olduğu gibi karşılayarak dolu dolu yaşayabilsek keşke. Tabi bu arada kendi kusurlarımızı kapatmaya çalışsak da düzelmeye çalışmaktır. Marifet de bu değil mi zaten?

        Birinin kusurlarını da sevmek, ya da yok saymak, kendini kandırmak değil, o kusurların kişinin bir parçası olduğunu kabul ederek bütünü sevmek aslı olandır. Yani kusursuz ve hatasız insan olmadığını bilmektir. Koşulsuz sevgi de budur.

Hacı Ali Paşa.

Fatih 1453 de İstanbul’u fethedince İstanbul nüfusunu Türkleştirmek için Anadolu’dan çok aileyi İstanbul’a taşıdı.

Böylece İstanbul’da Ortaköy ve de Aksaray semtleri isim yapmaya başladı.

Zamanla ortaköy kökenli Hacı Ali Paşa savaşta çok yararlılık gösterince sarayın dikkatini çekiyor.

Padişah tarafından paşa unvanı ile ödüllendiriliyor.

Ortaköy’e paşa ünvanı ile gelen Hacı Ali Paşa, Aksaray’da Çerçizedelerden Melek hanımla evleniyor.

Paşa’nın Mehmet ve Battal oğullarıydı.

Çok hanedan idiler.

Ben İstanbul’da Aksaray kökenli ailelerle tanıştım. Bir tesadüf ziyaret ettim.

Sofular, Coğlakı ve daha başka Aksaray mahallatının isimleri İstanbul’da mevcuttur.

Eskiden paşalar mektepli değildi.

Çanta altından yetişen kabiliyetli askerlere paşa ünvanı verilirdi.

Hacı Ali Paşa’da onlardan biriydi.

Kabri nur olsun.

Kalın sağlıcakla...

Hocaya sormuş, deri hocanın hoşuna gittiği için başlamış fetva vermeye. “Alanükebulanüke, haramuke” demiş. Yani alana da bulana da haram demiş.

         Adamın canı sıkılmış hocaya saçağından bacağından olsun bize hiç mi bir şey yok hocam demiş. Hoca, “ vela saçak, vela bacak, hepsi hocanın olacak” demiş. Adam ne yapsın hocaya bırakıp gitmiş, ama hoca diktirdiği çarığı giyerken ayağı kayıp ayağını kırmış.

        İmamlık aslında Peygamber mesleğidir, tabi mesleğinin hakkını verenlere. Bu mesleğin hakkını verenlerin elini öperim, ama veremeyenlerde az değil. Bu işi sadece maaş için yapanların olduğunu biliyorum. Aslında bu fıkralar hocalar üzerinden anlatılan bir fıkra, yoksa hocalarımız bunu yapıyor demek yanlış olur. Eskiden ufak tefek dini bilgisi olanlara hoca ve müftü derlermiş. Bundan dolayıda genel olarak hocalar üzerinden fıkra anlatılır. Sahtekârlık doğru olmayan herkes için geçerli bir meslek.

       Size birde sahte imam fıkrası anlatayım, imamlar kusura bakmasın onlardan özür dilerim.  Zamanın birinde; Erzurum'dan bir grup insan, hacca gitmek için yola çıkmışlar. Van'a gelmişler. Van'ın bir köyünde konaklamaya karar vermişler. O köyün de imamı yokmuş. Köylüler aralarında konuşmuşlar ve Erzurum'dan çıkıp hacca giden bu topluluktan birini, imam yapmaya karar vermişler.

           ''Bu insanlar hacca gidiyorlarsa, boş insan değillerdir'' diye düşünmüşler. Nitekim tekliflerini, içlerinden imamlıktan anlamayan hiç anlamayan birisi kabul etmiş.

         Her yıl, 400 koyun verilecekmiş imama.

         Adam; ''hacca gidip masraf yapacağıma, burada kalıp, yalandan imamlık yapar ve her yıl 400 koyun sahibi olurum'' diyerek işe başlamış. Köylü camide toplanmış, namaz kılınacak. Sahte İmam, başlamış namazı kıldırmaya:

         ''Erzurum'dan çıktım yola, Van'da verdim mola.. 400 koyun verdiler bana, Allahuekber!''

Bu, günlerce aynı biçimde devam etmiş. Köylü bu işe biraz şaşırmış ve konuşmuşlar aralarında: ''Daha önceki imam mı yanlış kıldırıyordu, yeni imam mı yanlış kıldırıyor? Bunu gidip, Müftü denen az dini bilgisi olan kişiye soralım.'' Sayın Müftü, has Trabzonlu!!

           Müftüye gelen halk, her şeyi anlatmış.

            Müftü köylüye dönerek:

           ''Siz şimdi, hiç imama çaktırmadan köyünüze dönün ve namaz vakti camide toplanın; ben de namaza geleceğim'' diye emir verir. Herkes köyüne döner ve namaz vakti cemaat camide toplanır. Tabi ki Sayın Müftü de camidedir. İmam namazı kıldırmaya başlar.

          Birinci rekât:

         ''Erzurum'dan çıktım yola, Van'da verdim mola.. 400 koyun verdiler bana, Allahuekber!'' der hoca. Arkadan "öhö.. öhö!.." şeklinde bir ses duyulur. İmam, ''yakalandım, herhalde!'' diye korkmaya başlar. İkinci rekâtta, sözlerinde biraz değişiklik yapar:

           ''Erzurum'dan çıktım yola, Van'da verdim mola.. 400 Koyun verdiler bana, yarısı sana yarısı bana..Allahuekber!''

             Namaz bitince, köylü Müftüye dönerek; ''İmam efendi namazı doğru mu kıldırıyor?'' diye sorar. Müftünün cevabı:

          ''Hâcen, birinci rekâtta biraz şaşırdı ama ikinci rekâtta işi düzeltti, der.

           Aslında Müftüde uyanıklık yapar koyunlar sahtekâra gitmesin hiç değilse yarısı bana kalsın istemiş. Hocalar üzerinden anlatılan bu fıkraya uyan öyle zındıklar var ki anlatamam. Benim bu fıkra üzerinden birilerine vermek istediğim bir mesaj var, tabi anlayabilirse.

Bir yerel seçim öncesinde siyasi partiler mahallelere konvoy halinde gider gece toplantıları yapılırdı.

Aynı gece CHP ve Adalet Partisi bir yanlışlıkla aynı mahallede Ereğli Kapı mahallesini planlanmıştı.

Her iki siyasi partinin yüzlerce araba konvoyu Bankalar caddesinde karşılaştı.

Hükümet meydanı ana baba gününe döndü.

Tabancalar ağzına verilen şarjör şakırtıları duyulmaya başlandı.

Bıçak ve sopa arayışları başladı.

Her iki parti taraflarından çoğu sarhoştu.

Taraftarlarını arkalarına alma çabaları vardı.

Hal ve ahval bir felaketin habercisi idi.

Kaymakam Tahsin Bilgen,

Gidecekleri Büyük Kergi mahallesinin ağzını güvenlik güçleri ile kapattı.

Sonra da CHP İlçe Başkanı rahmetli Av. Mevlüt Ocakçıoğlunu ve Adalet Partisi ilçe başkanı rahmetli diş hekimi Avni Kavurmacı’yı,

Ve de CHP Belediye Başkan adayı rahmetli Mehmet Dalkılıç ile Adalet Partisi Belediye Başkan adayı Taki Tatlıpınar’ı topladı.

Kaymakam Tahsin Bilgen o geceki programında toplantılarını iptal ettiğini,

Kendisine yardımcı olunmasını rica etti.

Partililer anlayış gösterdi.

Mahşeri kalabalığı güçlükle dağıttılar.

Daha demokrasiyi içine sindiremeyen vatandaşlar arasındaki ayrım içler acısı idi.

Köy odaları, kahvehaneler ve hatta Camiler bile ayrılmıştı.

Yalınız şehirde değil,

Kasaba ve köylerde vatandaş iki grupta toplanmıştı.

Kavga dövüş eksik değildi.

Hatta çimeli köyünde muhtar seçiminde aday olan Halil Koç vurularak öldürülmüştü.

Şimdi ise o günler gerilerde kaldı.

Türk toplumu barışık ve bağışlayıcı olmanın rahatlığı içinde bugünlere geldi. Ne mutlu.

Kalın sağlıcakla...

Yalnız Aksaray İl’inde değil bütün yurtta gecekondular mantar gibi türer.

Sonra da yıkım başlar.

Fakir fukara başını sokacak iki göz damdan mahrum kalır.

Bir zamanlar yerel seçim önü Başbakan Tansu Çiller sırf oy almak için...

Gecekondulara af çıkaracağız

Demedi mi,

Hurraaa.

Geceler gündüz oldu.

Amma da çalışkan millet dendi.

Yıkacağın yapıyı yaptırma arkadaş.

Seçim ağzı göz yumarsan suç fakir fukaranın mı olur.

Bu derde devlet çare diye toplu konut idaresini getirdi.

Planlı projeli konutlar yaptırıyor devlet, kira öder gibi ev sahibi olunuyor.

İyi bir proje.

Aksaray’da da gecekondu önleme bölgeleri kuruldu. Toplu konutlardan da nasiplendi.

Ve fakat geçimini toprağa bağlamış vatandaş tapulu arsasına bir ev yaptıracak,

Yanı başındaki bahçesini ekip dikecek.

Resmi kanaldan ev yaptırayım dese ruhsat işlemi için en az beş-on milyar lazım.

En az bir o kadar da inşaat için harcanacak.

Hani nerede o para.

Ruhsat için beş-on milyarı bulsa başını sokacak dam yaptırır vatandaş.

Belediye bir iki üç tip plan üretmeli, ruhsat harcını ona göre ayarlamalı.

Fakir fukaranın gücüne göre almalı.

Bahçeli evlerle şehir güzelleştirilmeli.

Bu şehrin beton yığını olmasına hangi gönül razı olur.

Kalın sağlıcakla...

03 Nisan 2026 Cuma Günü.

Aksaray Belediyesi Şehirlerarası Sosyal

Tesisleri Otogar Lokantasına Gittik.

Masaların Dolu Olduğunu Görünce Buradaki Hizmetleri Bedava Zannettik.

Girişte Bulunan Fiat Listesi Dışardaki Lokantalardan Daha Ucuzdu.

Aksaray Şehirlerarası Otogar (Otobüs Terminali)

da Hizmet Veren Sosyal Tesiste Yok.Yok.Yemekler,Çorbalar,,İçecekler,Tatlılar ve Tavuk Döner.

Normal Esnaf Lokantalarında Ne Varsa,Burada Fazlasıyla Var.

Ve Belediye Kontrolünde,

Uygun Fiyatlarda Halka  Sunuluyor.

   Yolumuz Ne Zaman Otogara Düşse, Aksaray Belediyesi Sosyal Tesisleri Lokantası Hep Dolu.

 Yemek Sunumlarını İşinin Ehli İnsanlar Yapıyor Ve Çok Saygılar.

Yemek yiyenlerle Görüştüğümüzde;

Böyle Güzel ve Uygun Fiyatlarda Yemek Yediğimiz İçin,Aksaray Belediye Başkanı Sayın Dr.Evren Dinçer'e Teşekkür Ederiz.

Böyle Güzel Hizmetlerini Bekleriz Dediler. Aksaray'YakışmışDeediler.

Bizde 68 Aksaray Kültür Derneği Olarak Onayladık.

Teşekkürler Sayın Dr.Evren Dinçer Başkan.

       Oğlum dedi ki, “ baba seversiniz sevmezsiniz Evren başkan gerçekten dürüst” dedi. Tabi nedenlerini tartıştık karşılıklı konuştuk. Bunu nereden bildiği ile ilgili konuyu konuştuk yani düşüncesini öğrenmek istedim.

       Ülke genelinde son dönemlerde bazı Belediye başkanlarının yolsuzlukları ortaya çıktı. Belediyelerde iktidara gelince bu kurumları özel işleri gibi gördüler. Belediyeler borç batağında sızlanıyorlar maaş ödeyemiyor iddialar çalma çırpma yönünde. Tabi mahkeme sonuçlarını bekleyip görelim ne kadar haklılar.

         Şimdi gelelim Evren başkana oğlumun anlattıkları gerçekten doğru, çalışıyor mu çalışıyor. İkinci dönemini yaşayan Dinçer’den en ufak bir yolsuzluk hırsızlık ve dedikodu duymadık. Etrafını da güzel muhafaza ederek ihale yolsuzluğa bulaştırmadan beytül mala dikkat ediyor.

       Parti konusuna da dikkat ederek çevresini sardırarak dedikodudan uzak tutuyor. Ha parti ile arası açık anlamında demiyorum al sat işlerinden uzak tutması konusunda mesafeli olmaya çalışıyor.” ben adam almam her yer adam dolu” dememeliydi.

         Ben bunun dışında herhangi bir yolsuzluk ve dedikodu duymadım. Herhangi bir iş yapmasa da dürüstlük çok önemli. Belediyelerin Milletvekilliğinden çok harcama kanatları var, yiyip içmek istersen bol yollar var.

       Ben belediyeden emeli olduğum için 6 belediye başkanı ile çalıştım, kimin nasıl çalıştığını ve ne kadar dedikoduya meydan verdiklerini çok iyi iliyorum. Bu dönem çok iyi şeyler duyuyoruz.

        Mesela yıllardır yapılamayan kentsel dönüşümle Hamidiye mahallesini kentsel dönüşüm ile yapması başlı başına ayrı güzellik. Buna benzer çevre yolları fevkalade güzel, buraya almadığım çok güzel çalışmaları var.

       Dolayısı ile uzun zamandır yazmadığım siyaseti yazmamdan dolayı okurlar beni bağışlasın. İnanın bana böyle bir yazı yazmam için hiçbir telkin olmadı. Evren Başkanla da uzun zamandır görüşmüyorum bunu böyle bilin. Evren Başkan dürüst diyorum.

Su sorununu halledecek adaya oy verelim kararına varıldı.

Hangi aday söz verirse cemaatin oyu onundur.

Öyle mi.

Hangi siyasi parti adayı su sorununu halledeceğim demez ki.

Seçim bu.

Yıldızlara merdiven kuracağım diyebilir.

Her söz yerine getirilirse bu siyaset böylesine sözden düşermiydi.

Ne var su sorununda demeyin.

Cemaat mensuplarının şikayetleri doğru.

Şehir su şebekesi barajdan besleniyor.

Baraja gelen suyun geçtiği köylerin pisliği ile kirleniyor.

Bu kirli suyu içiyor büyük çoğunluk.

Ne kadar klorlanırsa klorlansın, kurbağaların kirletmesi bile yeter de artar.

Köylerde kanalizasyonu bile suya döküldüğü varsayımı ile,

Dere kenarlarında çamaşır yıkayan bile.

Akarsu pislik tutmaz demeleri ile teselli bulmamız beyhudedir.

Bizim insanlarımızın temiz bir su içmeleri ya da kullanmaları elbette hakkıdır.

Her siyasi parti adayı su sorununu halletmeyeceğim demez.

Ancak sözüm senettir diyeceklerin elinden o seneti nasıl alacağız ve imza ettireceğiz iş burada.

Cemaat mensuplarının sohbet toplantılarında vardığı karar doğru olmaya doğru da bir türlü yaşama geçirilememesi sıkıntının kaynağı.

Kalın sağlıcakla...

1952 de bu halkevi binası miletvekili rahmetli Ahmet Kadıoğlu’nun gayretleri ile Akşam Kız Sanat okulu oldu.

Sonra da Enstitüsü ve şimdi Kız Meslek Lisesi diye ad değiştirdi.

Eski halkevi binası duvarlarında çatlaklar peydah oldu.

Yıkılır endişesi ile Kız Meslek Lisesi öğrencileri okul bahçesinde öğrenim görmeye başladı.

Kaymakam Agah Büyüksağiş beni çağırdı .

Pansiyon, Ortaokul, Lise yaptırma yaşatma ve öğrencilerini koruma derneğinin malı olan şimdiki Milli Eğitim Müdürlüğü’nün oturduğu bina geçici olarak Kız Meslek Lisesine sığıntı oldu.

Yüksek Ziraat Mühendisi kardeşimiz Mustafa Acar’ın başkanlığına kurulan dernek, halkın yardımı ile kız meslek lisesi müfredatına uygun olarak inşa edildi ve yıllar sonra bina yıktırıldı.

Buna siyasi yöneticiler hep seyirci kaldılar.

Başbakan Recep Tayyip’in ipini kestim diyen devletin temsilcisi Coş, böylesi ayakla Aksaray il’inde krallığını ilan etmişti.

Bu sebepten hep yıkan ve hiç bir şey yaptırmayan Coş’a kimin haddi neydi ki ses çıkarsın.

Muhalefet ve de sivil toplum örgütleri dahi nemelazımcı idi.

Çare diye Vali Cahit Kıraç beyefendinin gayret ve denetiminde yapılan Cumhuriyet ilkokulu bulundu.

Bu ilkokul binası şimdi Kız Meslek Lisesi oldu.

Velakin Kız Meslek Lisesi bu binada hiç de rahat değil.

Sıkışık bir halde öğretimde aksaklıklar elbette kaçınılmaz.

Ve hatta bu yıl Kız Meslek Lisesine 400 genç kızımız müracaat etti. Ancak 150 yeni öğrenci kaydedilebildi.

Peki bu günah kimin.

Ammada sahipsiz memleket denilmesi gelip bizi buluyor.

Öyleyse gelin günah çıkaralım.

Belediyemizin bir bakıma satın aldığı miadı dolmuş Azmi Milli Un Fabrikası yıktırıldı.

Arsası bom boş.

Bunca belediye işhanlarından ne kaldı ki belediyeye.

Azmi Milli arsası da kat mülkiyeti ile beton yığınına dönüştürülse gene zamanla belediyenin elinde bir şey kalmayacak.

Oğlan yiyip oyuna gidecek.

Çoban yiyip koyuna gidecek.

Geliniz bu Azmi Milli Un Fabrikası arsasına Kız Meslek Lisesi binası yaptıralım.

Zemin ve birinci kat Kız Meslek Lisesi olsun.

2.-3.-4.-5. katlar Aksaray Üniversitesi lojmanları olsun.

Zira yarın Tıp Fakültesi dahi açıldığı zaman lojmanlar var diye hatırı sayılır Hocalar tercih eder Aksaray’da çalışmayı.

Lojman olmazsa bulamazsınız aklı bütün öğretim görevlisini.

Belediyemiz Üniversite Rektörü ile temasa geçmeli.

Vekillerimiz de katılarak meseleyi masaya yatırmalı.

Ve böylece Aksaray’ın geleceği konusunda hem fikir olunmalı

Kalın sağlıcakla...

         Ben çoğu zaman söylerim ve yazarım, bir dakika sonrasına garantimiz in olmadığı bir hayatımız var. Dolayısı ile bir insana en büyük zararı kendisi vermektedir. İnsanın kendi kendisine verdiği zararı kimse veremez.

          Malumunuz yaşlısı genci herkes sosyal medyayı kullanmaktadır. Bu alet aslında güzel bir alet, iyi yönde kullanırsan iyidir. Ama kötü yönde kullanırsan kötünün kötüsüdür. Sosyal medya gördüğüm kadarı ile yüzde seksen kötü yönde kullanılmaktadır.

          Hele Müslüman bir ülkede, genel olarak bel altı ve uçkur konusunda kullanılmaktadır. Ekranlardaki kadın programlarına baktığımızda, kötü duruma düşmüş ailelerin nerede ise tamamı sosyal medya yolu ile kötü duruma düştüklerini görmekteyiz.

          Kadın ve erkek çocuklarını bırakmış kim olduğunu ve ne idiğü bellisiz kişilerle tanışıp yuvalarını yıktıkları görülmektedir. Sorulduğunda ise nereden bulup tanıştınız dendiğinde ise İnternet kanalı ile sosyal medya da tanıştıklarını açıkça söylemektedirler.

          Sosyal medya da birçok sayfalar bulunmaktadır. Bu sayfalara göz attığınızda, nerede ise kadınların tamamı farklı resimlerini buradan paylaşmaktadır. Bu paylaşımların amacı sizce ne olabilir? Bir amaçları yoksa ancak kocalarının görmesi gereken resimlerini neden paylaşırlar?

        Kadınlar paylaşıyor da evli kadıların kocaları buna neden müsaade ediyorlar? Yolda eşiniz ile yürürken bir kişi gelse dese ki, “ eşinizin resmini çekebilir miyim” demesine ne karşılık verirsiniz? Her halde kıyamet koparırsınız.

         Peki, sosyal medyada siz ve eşiniz eğer sürekli resimlerini paylaşıyorsa ve bunu resim çekmesine izin vermediğiniz insanlar görüp paylaşamaz mı? Bu bir tezat ve ahlak meselesi değilmidir? Peki, buna nasıl izin verebiliyoruz?

         Sonra bu resimler sayesinde eşinizin sosyal medyasına yazı yazıp mesaj atanlar olmuyor mu? Onlara arkadaşlık teklifi yapanlar olmuyor mu? Ha şuna bir bakayım, buna bakayım derken bir gün birisinin ağına takılarak onunla arkadaş dost olup yuvasını yıkmıyor mu? Zaman zaman evinize aldığınız bir arkadaş bile eşinize göz koymuyor mu?

          Çocuklar aynı şekilde sosyal medya yolu ile kız ve erkek arkadaş bulup onunla sevgili olmuyorlar mı? Hiç görmediği ve tanımadığı birisi ile sevgili olup kaçmıyor mu? Tanıştığı arkadaşını ailesine tercih edip, yeri geldiğinde ailesini ret etmiyor mu?

         Maneviyat ve ahlaktan yoksun insanlar sosyal medya yolu ile yanlış yola sapmıyor mu? Buna hangimiz engel olabilip çözüm bulabiliyoruz? Bırakın çocukları koca koca insanlar bu illeti kötü yönde kullanıp hayatlarını kararttıklarını çoğu kez görmekteyiz.

        Kötü yönde kullanılan sosyal medya nerede ise ülkemizde yüzde seksen ahlak çöküntüsüne neden olmaktadır. Görmediğin, bilmediğin, tanımadığın, ailesinin durumundan haberdar olmadığı ve kendisini hiç görmediğin insanları ile farklı dünyalara giderek gereksiz yolda koşmak bir ahlak anlayışı değilmidir?

           Sosyal medya her geçen gün ahlaki çöküntüye sebep olmaya devam etmektedir. Gelin bize yararından çok zararı olan alanları kullanmayalım. Buralarda macera aramayalım, laf olsun sohbeti yaparken pisliğin içerisine batmayalım.

Çıktık açık alınla,

On yılda her savaşta.

On yılda on beş milyon genç,

Yarattık her yaşta.

Marşı ile onurlanmıştık.

Ard arda süren savaşlarda Anadolu uşağı uzaklarda hep şehit düşmüş nüfus on milyona kadar düşmüştü.

Bir zamanlar 60 milyon nüfuslu Osmanlı on milyona kadar düşmüştü.

O devirlerde teknoloji daha cüce idi.

Nüfus çoğunluğu çok önemliydi.

Nüfus artsın diye beş çocuğu olan aile reisinden 6 lira yol vergisi alınmazdı.

Çocuk yapılması teşvik edilirdi.

Hatta nüfusumuz artsın diye Mustafa Kemal Paşa 1936 da Bulgaristan ve Romanya’dan göçmen Türkleri getirtmişti.

Yüzbinlerle ifade edilen Bulgaristan ve Romanya göçmenleri at ve öküz arabasına getirebildikleri eşyalarla Anadolu’ya geldiler.

İl ve ilçelere dağıtıldı.

Aksaray’da 300 göçmen ailesi misafir edildi.

İki evi olan birini hayvanları olan göçmenlerde ahır ve içindeki ahır sekisi olan odaya yerleşti.

İki yıl sonra Ankara’dan bir heyet geldi.

Göçmen köyü yapılacaktı.

Arazi istediler.

Şimdiki Sağlık kasabasının oturduğu arsa ve yakınındaki sazlık arazi beğenildi.

Belediye Başkanı rahmetli Muhittin Perek’den burayı istediler.

Vermem diyemezdi. O zaman keskin bir devlet otoritesi vardı.

Verdim gitti dedi.

Bu defa Aksaray’ın kalbur üstü zenginleri,

Sazı göçmenlere verdin.

Bizim hayvanlarımız nerede otlayacak?

Diye Belediye Başkanı Muhittin Perek’e olmadık eziyetler yapıldı.

Çaresiz kalan belediye reisi bir kahve içelim diye mütegallibeleri belediyeye çağırdı.

Bu toplantıda Reis;

Hemşehrilerim;

Ne diye telaş ediyorsunuz. Sazlık sivrisineğin yuvası.

Yarın yarısı sıtmadan ölür.

Yarısı da kaçar gider.

Saz gene size kalır.

Devlete karşı durulurmu.

Vermem diyemezdim.

Dediği gibi oldu.

Göçmen köyü diye Sağlık köyü kuruldu.

Sıtmadan her gün bir ölü çıktı.

Kalanlar da Bursa, Eskişehir, Adapazarı tarafından olan akrabalarının yardımı ile kaçıp gittiler.

Ve fakat saz bataklıktan kurtarıldı,  ekilebilir tarlalar oluştu.

Ayçiçeği tarımı ilk defa göçmenler tarafından Sağlık Kasabasında ekilip ürün alındı.

İşte size Aksaray’dan bir tarih sayfası açtım.

Kalın sağlıcakla...

Bir gidin de dolaşın.

Yalnız kuş sütü yok.

Ne ararsan bulursun.

Hem de ucuz dedikçe ucuz.

Tüketici bayram yapıyor.

Alan razı satan razı.

Üreticinin alın terinin ne çok ucuz olduğunu görünüz.

Buna rağmen üretici de tüketici de halınden memnun.

Fakir aranıyor.

Hani nerede fakir.

Hele şu yollara bakınız.

Arabalardan geçilmiyor.

Fakir olan elinden bir iş gelmeyen.

Bir uğraşısı olmayanlar.

Miskin miskin dolaşırsan.

Ve bir becerin yoksa elbette yoksulluk çekersin.

Bunların gözü zengin olan da.

Atın kazancı eşek için  öyle mi yavaş gel.

Yufkacı bir hanım;

Çalışacak kadın bulamıyorum.

Diye şikayetçi.

Yufka açmayı bile beceremiyorsan sana kim ekmek verir.

Bir dilenci geldi büroma.

Su gibi genç ve güzel dileniyor.

Anam öldü babam yetim kaldı babamla evlenir misin?

Maaşı var evi de var.

Dilenmekten kurtul dedim.

Koca kahrını kim çekecek deyip gitti.

85 yaşında emekli albay tanırım.

Ankara’dalar.

Eşi de hasta.

Bakıcı bir Türk bulamadılar.

Ukraynalı üniversite mezunu bir bayan bakıcılık yapıyor.

Ayda 1500 dolar alıyor.

Biz de çalışan bulunmayınca yabancılar kazandıkları dövizi Ukrayna’ya taşıyor.

İstanbul’da çalışan karı koca çocuklarına bakacak bir hanım aramışlar.

Yok oğlu yok.

Bir Rus kadın gelmiş ben çalışırım demiş.

O da yüksek tahsilli.

Ayda bin dolara bakıcılık yaparmış.

Bir tarihte köylü bir vatandaş.

Şu bizim oğlana ha bir süpür gecilik bul dedi.

Belediye yetkilikleri peki dedi.

Köylü görürse bana ne der diyerek çalışmadı.

Şimdi arada iş bulursa çalışıyor.

Şimdiye kadar emekli olurdu.

Treni kaçırdı.

Pişman oldu ancak fırsat kaçtı.

Avrupa’ya giden gurbetçi kardeşlerimiz gavurun pisliğini temizliyor.

Türkiye’de ise o işi yapmaz.

Gören ne der.

Demesi yok mu? Tembelliğin daniskası.

Bu zihniyeti yıkmak lazım. Çalışmak ibadetten sayılır denildiği gibi.

Başkasının sırtından asalak olup geçim yolu bulursan.

Elbette fakirlik paçadan akar.

Kalın sağlıcakla...

“Hz. Peygamber, kamu malından birkaç kuruşluk bir miktarı çalan  sahabinin cenaze namazını kılmamıştır.” (İbn Hemmam; el-Musannef, 5/244)

Hadis ve fıkıh alanının önemli isimlerinden biri olan İbnü’l-Kayyım El-Cevziyye ise İslam düşüncesinin zirve kaynaklarından biri olan eseri Zâdü’l-Mead’da şunu bildiriyor:

Hz. Peygamber, kamu malı çalmış, kamu hakkına tasallutta bulunmuş olanların cenaze namazlarını kılmamıştır. (Zâdü’l-Mead,  1/515, 3/107-108)

Olayı, İbnü’l-Kayyım’ın sözcükleriyle verelim,

“Bir harp sonrasında Hz. Peygamber’e: ‘Filanca, filanca, falanca şehit oldu’ diye tekmil verdiler. O, bunlardan birisi için şöyle dedi:

‘Hayır! İşte o dediğiniz kişi şehit olmamıştır. Ben onu cehennemin içinde görüyorum. Sebebi de, kamu mallarından çaldığı bir giysidir.’

 Hz. Peygamber bunun ardından Hattab oğlu Ömer’i (Hz. Ömer) çağırarak şu talimatı verdi:

 ‘Git, ey Hattab oğlu, git de insanlara şunu duyur: Cennete yalnız ve yalnız müminler gidecektir.” (Müslim, iman bahsi; İbn Hanbel, Müsned, 1/30, 47)

Peygamberimizin Hz. Ömer’e söylediği söz!

Kamu malı hırsızlarının ""mümin"  niteliğini yitirdiklerine kanıt olarak değerlendirilmelidir.

Devlet malına hıyanet etmek, çalmak, özellikle de taksim edilmeden önce savaş ganimetinden bir şey çalmak, emanete hıyanet etmek, hırsızlık yapmak bu kadar büyük bir günah iken,

durmadan çalanlara, çalınmasına zemin hazırlayan ve göz yumanlara ne demeli? Hesap gününü hiçe sayanlar, Allah’ın gazabından uzak kalacaklarını mı sanıyorlar?

Onlar, dünya hayatını âhirete tercih eden, Allah yolundan alıkoyan ve onu eğri göstermek isteyenlerdir; işte onlar derin bir sapkınlık içindedirler. ( İbrahim 3.ayet)

Kim âhiret kazancını isterse onun bu kazancını arttırırız; kim dünya kazancını tercih ederse ona da bundan veririz; ama onun âhirette hiçbir nasibi olmaz. (Şura 20. Ayet)

O zanan aklını kullanacak olanlara şöyle diyelim.  "Hesâba çekilmeden önce kendinizi hesâba çekiniz."

Şundan bundan konuştum.

Elmaları görünce manavda imrendi.

Amerika’da nerede çürük kurtlu elma var onu yerler.

Tarım ilacı kullanılmadı da ondan.

Sebze ve meyvelere katiyen tarım ilacı kullanmazlar. Her şey doğal olsun isterler.

Tarım ilacı kullanılan meyvelerde dış memleketlere ihraç edilir.

Amerikan vatandaşı yemez.

Duydum ki patates ambarı olan Nevşehir’de bazı köy ve kasabalarda patates ekimi yasaklanmış.

Siyah beneklere kanser denirmiş.

Ve fakat kanserli denen patatesler Aksaray pazarında pekala satılıyor.

Nevşehir de yasak edilen patatesler Aksaray’da niye yasak değil diyor.

Amerikan vatandaşı olan misafirimiz.

Pirecik düştü diye yeşillikleri bahçede ilaçlanıyor.

Dolayısı ile insanlarımız zehir yiyor.

Demek oluyor ki kültür meselesi.

Bunu anlatacak resmi birileri de yok.

Haydiyin öyleyse iş başına.

Kalın sağlıcakla...

Bir gün Hasan-ı Basri hazretlerine birisi gelip:

Birisi seni çekiştirdi, gıybetini etti.

Sen o zatın evine neden gittin?

Misafir olarak çağırmıştı.

O kişi sana ne ikram etti?

Yemekler ve içecek…

Bu kadar yemişsin, içinde kalmış da bir sözü mü saklayamadın da bana getirdin!

Daha sonra kendisinin gıybetini yapan kimseye, bir tabak taze hurma hazırladı ve özür dileyerek, şu şekilde haber etti: “İşittiğime göre sevaplarını, benim amel defterime yollamışsın! İstedim ki, sana karşılık vereyim! Kusura bakma! Hediyem senin ki kadar çok değil.”

Hasan Basri ve Tövbe

Hasan Basri tövbenin hem dil ile hem de hali ile yani günahı terk etmekle beraber helalleşmenin yapılmasını vurgulayarak bazı tövbelerin ham olduğunu belirterek “Bizim tövbemiz dahi tövbeye muhtaçtır.” demiştir.

Hasan Basri ve Haccac

Meşhur Haccac insanların kendisinden çok korktuğu birisidir. Hasan Basri Hazretlerini görmek için Basra’ya gelmek istediğini iletir. Bunu işiten halk korkar. Bu Haccac gittiği yerlerde çok kelleler almıştır.

Halk toplanarak eğer gelirse onunla muharebe etmeye karar verirler. Hasan Basri Hazretleri halka hitaben: Sizin onu yenmeniz mümkün değildir. Hadi yenseniz bile Allah size başkasını musallat eder, der.

O zaman ne yapmaları gerektiğini sorarlar. “Eğer sizlerde haram mal var ise, onu hak sahiplerine geri verin. Sahiplerini aradınız yok ise mescitlere giderek fakirlere verin. Nikahsız kadınlarla alakanız var ise onları nikahınıza alın veya onları terk edin. Günahlarınıza da çokça tövbe edin. Kur’an okumaya başlayın. Ümit ederim ki, Allah bu Haccac’ın zulmünden sizi korur.” dedi.

Halk hemen onun dediğini yapmaya başladı. Bir zaman sonra bir haber gelir ki Haccac Basra’ya gelmekten vazgeçmiş. Herkes sevinir. Hasan Basri Hazretleri:

Ben Haccac’ın buraya gelmekten vazgeçeceğini biliyordum, der.

Nasıl biliyordun? diye sordular o da şöyle dedi;

Eğer bir kimse sizin yaptığınız gibi yapsa yani evinden haram işleri kaldırır, herkesin haklarını verir ve günahları için de Allah’a tövbe eder ve Kuran’ı Kerimi okumaya başlarsa, Allah o kimsenin dualarını kabul eder ve başlarına gelecek belayı da kaldırır.

O zamanlar Ortaokul mezunu parmakla gösterilirdi.

Maliye de katip olarak 2 yıl çalıştım.

1944 de Adana muallim mektebi öğrencisi idim.

Dört arkadaşla, şimdiki ziraat bankası yerindeki kamyon garajında Haşim Ağa’nın dört tekerlekli kamyon yavrusu teknesine doluştuk.

Bor’a gideceğiz.

Oradan da trenle Adana’ya. 

Taşpınar’ın yokuşuna varınca kamyon su kaynattı.

Kaptanın inin komutuyla indik aşağı.

Kamyonu itele babam itele.

Zor zoruna çalışınca koşuştuk bindik tekneye.

Bor’da sabah dörtde Toros ekspresine bilet aldık.

Otel de yatalım dedik.

Aksaray otelinde dört arkadaş bir otel odasında somyalara uzandık.

Sohbetten sonra mum ışığı kadar olan elektriği söndürdük.

Karanlıkta ne kadar bit pire, tahta kurusu varsa yedi bizi.

Kendimizi sokağa attık. Çırpın Allah çırpın.

Duvar dibinde sabahı ettik.

Saat 4 den evvel tahta bavulları sırtladık tren istasyonuna taşındık.

Saat 4 de gelecek tren saat 8 de gelebildi.

Koşuştuk trende yer bulmak için,

Kompartımanlar dolu.

Koridorda balık istifi 8 saatte Adana’ya vardık.

İşte talebeliğim böyle geçti.

Haçlıksız adam olurmu.

Yok oğlu yok.

Pazar günleri tren istasyonuna varırdık.

Taşıyıcı taşıyıcı diye bağırırdık.

Hanımların beylerin bavulunu valizini aşağıda faytonlara kadar götürürdük.

50-100 kuruş aldık mı bayram yapardık.

Neyse okuldan mezun olduk.

Öğretmen çıktık.

Siirt vilayeti emrine verildim.

Yatak yorgan denk yaptım sırtladım. Gene Haşim Ağa’nın kamyon yavrusu tekneye attım kendimi.

Bu defa 4 saatte vardık Bor’a.

Güneydoğu ekspresi ile tren yolunun en son durağında bir evvel Garzan istasonunda indim.

Taşıyıcılar bekliyordu.

Beş lira verip katır sırtında Kozluk ilçesine vardık.

Okul diye kiralık iki odalı ev kiralanmış.

Yeni yapılan düzlükteki dört oda bir koridor binayı gene seneliği 50 liraya kiraladım.

Yalvar yakar 50-60 öğrenci topladım.

Öğretmen, başöğretmen maarif memuru hep bendim.

Türkçe konuşmayı öğreteyim diye bahçede çocuklarla hep oyun oynardım.

Türkçe konuşmayı, yazmayı, okumayı öğrettik mi mesele kalmaz.

Hesap hendese kendiğinden gelir.

Müşritan, Melefan, Şelma köylerinde imece usulü okul yaptırdık.

Kapı, pencere, kiremidi de gene katır sırtında garzan tren istasyonundan taşıttık.

Şimdiye gelince.

Bir öğrencimin oğlu Van’ın Başkale ilçesinin bir köyüne Bilgisayar öğretmeni olarak atandı. 

Ankara’dan uçağa binip bir saat 15 dakikada Van’a varıyorlar.

Oradan da pırıl pırıl asfalt yoldan otobüsle Başkale’ye ve sonra da 20 kilometre ötede bir köy okuluna varıyorlar.

Okul çok modern.

Öğretmen lojmanları da fevkalade.

Taşımalı öğretim var.

Okulda 15 öğretmen görev yapıyor.

Diye bilgilendim.

Haydiyin bakalım dün ile bugünü bir mukayese ediniz.

Bu refah değil de nedir.

Kalın sağlıcakla...

Öyleyse yerel seçimlerde ne yüzle oy istenecek.

Aksaray’ın insanlarına iş ve aş lazım deyip de yatırımlara davetiye çıkarmak yerine havanda su dövmek neye yarar.

Seçmenin güvenini kazanmak için proje üretilecek.

Aksi halde göle yoğurt çalınacak. Bakın İl’imizde bir Mercedes kamyon fabrikası var.

Bunun çekirdeği sayın Erbakan’ın hediyesidir.

Mercedes de 300 Makina Mühendisi ve bin adet de kalifiye işçi çalışmakta.

Diğer yanda Sütaş da halen 300 personel çalışmakta.

Bu sayı bir sene sonra bin personele çıkacak.

Süt ve Süt Ürünleri Fabrikası olan SÜTAŞ Türkiye’nin ve dahi Avrupa piyasasında isim yapacak.

Yem Fabrikası ve de bin ineklik ahır da yapmış olan SÜTAŞ, diğer yandan İl’imizde damızlık hayvancılığıda  teşvik etmesi ile süt hayvancılığı bir geçim kaynağı olacak.

Buna benzer makbul yatırımlarla İl’imizde yaşayan insanlarımıza iş ve aş imkanı hazırlanmalı.

Aç tavuk fırın dibi deler,

Öyleyse aç ve açıkta hiç kimse kalmamalı.

Siyasi partiler isabetli projeler hazırlayıp kamu oyuna sunmalı.

Boş vaatlerden usandı bu millet,mesela Samsun’da tarım alet ve makinaları isim yapmıştır.

Etüt edip Aksaray’da da Tarım alet ve makinaları fabrikası pekala kurulabilir.

Marifetli küçük bir traktör,

Arkasına taktığı römorku ile bir ton yük taşıyabiliyor.

Pulluğunu takıp küçük çapta bahçeleri sürüyor.

Çapa aletini takıp sebze ve meyve aralarını çapalıyor.

Bıçağını takıp ot ve yonca biçiyor.

Çifçiye çok gerekli bir alet,

Bunun yanında tırmık vesair tarım aletlerini de üreten bir fabrika etüt edilip Aksaray’a kazandırılmalı.

Daha başka yatırımlar içinde proje üretilmeli.

Haydiyin öyleyse politikacılar.

Halkın gönlünü kazanmanın yolu proje üretmektir.

Kalın sağlıcakla...

         Dünyada insan tek başına yaşayamaz. İhtiyaçlarını karşılayamaz. Hayat şartları o kadar ağır ki; tek başına baş edilemez. İnsan mutlaka eşi, dostu, arkadaşları ile yaşamak, acı tatlı olayları paylaşmak zorundadır.

          Yalnızlık Allah’a mahsustur.

          Cenab-ı Allah insanı yaratırken tek başına yaratmamış; Adem’le beraber Havva’yı yaratmıştır. Sonra hayatta yaratılanlardan hiç bir şey tek değildir. Her şey çift yaratılmıştır.

Başkalarına ihtiyaç duymadan ve tek başına yaşamayı deneyenler, yaşadıkları hayattan zevk almamışlar, çoğu da ruh ve beden sağlığını kaybetmiştir.

          İnsan, hayatının her devresinde mutlaka birilerine ihtiyaç duyar:

          Çocukken oyun arkadaşı arar.

          Genç yaşta gönül arkadaşı arar.

          Olgunluk çağında da, vefalı gerçek dost arar.

           Yaşlılığında da hayat arkadaşı arar.

          Bunların en önemlisi, genç yaşta edinilen arkadaşlıktır. Çünkü gençlik yaşı, iyi ve kötü alışkanlıkların kazanıldığı, insanın insandan etkilenerek şekil aldığı, kimlik kazandığı bir yaştır.

Genç yaştaki en ufak seçim yanlışlığı insanı perişan eder. Hayat boyu pişmanlık duymasına ve acı çekmesine neden olur. Bu, kendi cinsinden arkadaş ta olsa, karşı cinsten hayat arkadaşı da olsa değişmez.

             Birçokları hayatta gerçek dost bulamamaktan yakınır. Aşık Veysel’in;

            “ Dost dost diye nicesine sarıldım,

            Benim sadık yarim kara topraktır.” demesi de bundandır.

            Hele günümüzde her şey, menfaate dayandırılıyor, insanlar verdikleri sözleri yerine getirmiyor. Egoizm hakim, fedakarlık enayilik olarak görülüyor. Eskiden “Önce canan, sonra can” denilirdi. Şimdi “Önce can, sonra canan” deniliyor. Dostluklar uzun süreli, can dostluğu olmuyor. Bağlar pamuk ipliği ile bağlı. Böyle bir ortamda gerçek ve gönülden dost bulmak da zor. Dostluklar dar ağacına kadar, ölüme kadar olmuyor artık…

           Denilebilir ki; inancın ve geleneklerin zayıflamasıyla her şeyimiz zayıfladı. Dostluk anlayışımız da zayıfladı.

            Ahlak ve maneviyat düşmanı güçler: “ kız erkek arkadaşlığını, flörtü teşvik edin, edebiyatı şehevi hale getirin, modada cinselliği ön plana çıkarın” gibi önerilerde bulunmuşlardır.

           Arkadaşlığı, sadece cinsel yönden görürsek, o zaman ar-haya diye bir şey kalmıyor. Cinsler birbirine karışıyor. Kız erkekleşiyor, erkek de kadınlaşıyor. Bu tür arkadaşlıklardan kimse fayda görmüyor. Arkadaşlık, gönül eğlencesi oluyor.

           Arkadaşlık, sevgi, saygı, hayır ve faydacı temele dayanmadan müspet bir sonuç alınamaz.

İki elin birbirinin kirini yıkadığı gibi iyi ahlak temeline dayanan arkadaşlıklar da böyledir.

          Arkadaşlık, iyi gün dostları, menfaat düşkünleri ile değil, darda ve zorda yar olacak kimselerle kurulursa, yüz güldürür.

           Arkadaşlık, inançsız, ahlaksız kimselerle değil, imanlı, ahlaklı, ciddi ve samimi kimselerle kurulursa, hem dünya hem de ahiret mutluluğunu sağlayacak dostluk kurulmuş olur.

          Unutulmamalıdır ki; hayatın zorlukları inançlı, ahlaklı kimselerin arkadaşlığı ve dostluğu ile aşılır. İnsan gül bahçesinde oturursa güzellikler görür, güzel kokular duyar, mutlu olur, rahatlar. Güzel olmayan ortamlarda ve kötü insanlarla beraber olursa üzülür ve hayattan zevk almaz. Bunun için insan, işini, eşini ve arkadaşını iyi seçmelidir.

Milli ve manevi değerlerin şahlandığı dini bayramda yurtta camiler dolup taştı. Mezarlıklar insan seli idi.

Sokaklar cıvıl cıvıldı.

Acısıyla tatlısıyla aynada neler gördük neler.

Şehit anaları Mehmedinin mezar taşına nasıl sarıldığını.

Göz yaşları ile yavrusunun yattığı toprağı nasıl suladığını gördük.

Aynada seyrettikçe yüreğimiz yandı.

Gözyaşı ile bağrını döven ana.

Bayram geldi neyime.

Mehmedim Mehmedim

Garibem,

Kan damlar yüreğime.

Mehmedim,

Sen kalk da ben yatayım.

Diyerek teselli bulduğunu seyrettik.

Diğer yanda İstanbul’da, huzur evinde bir babanın yürek güpürtüsünü aynada gördük.

Terzi olan baba 15 yıl evvel doğum esnasında eşini kaybeden baba bebeğine bakmak için dükkanını evine taşımış.

Evinde hem iğne ile kuyu kazıyor, hem de bebesine bakıyor.

Üç oğlunu yedirip içirip okutuyor.

Doktor, eczacı, mühendis oluyorlar.

On beş yıl evvel vefat eden annelerinin cenazesine bile gelmeyen evlatlar bunlar diye dert döken baba.

Yirmi yıldır kapımı çalan olmadı diye ağıt dökmesi hepimizi duygulandırdı.

Baba;

Okuttum, işlerini aşlarını buldular ve fakat dini bilgilerini öğretemedim. Bunun cezasını kendim çekiyorum.

Kabahatı gene de kendinde buluyor.

Gene huzur evinde 75 yaşında bir kadın;

Dört oğlum var, torunlarım var, gözlerim yollarda kaldı. Bir kerecik bayramda bari,

Anamızı görelim, hayır duasını alalım diyen yok.

İşte aynada bunları da gördük.

Yüreğimiz yandı.

Hani cennet anaların ayağı altındaydı.

Babaların hakkı katiyen ödenmezdi.

Güzel dinimizin faziletlerini öğrenmeyen bir nesil işte böyle anayı da unutur babayı da.

Acısıyla tatlısıyla aynada bunları gördük.

Kalın sağlıcakla...

"Ey iman edenler! Zannın birçoğundan sakının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin kusurlarını ve mahremiyetlerini araştırmayın. Birbirinizin gıybetini yapmayın. Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz! Allah'a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah tövbeyi çok kabul edendir, çok merhamet edendir." (hucurat süresi a. 12) hadi yiyin bakalım ölü kardeş etini?

         "Hakkında bilgin bulunmayan şeyin ardına düşme. Çünkü kulak, göz ve gönül, bunların hepsi, yaptıklarından sorumludur." (isra a.36)

          “Büyük insanlar fikirleri, ortalama insanlar olayları, küçük insanlar ise başkalarını konuşur.”

         Bu sözü daha önce duymuşsunuzdur. Dedikodusunu yaptığınız o kişi, bu denklemdeki büyük insanlar arasına giriyor çünkü o kendisi olmakla meşgul, kendini geliştiriyor. Bu yüzden de mutlu bir insan. İlk bakışta cazip gelse bile aslında başkaları hakkında dedikodu yapmak sizi mutsuzluktan başka bir yere götürmez.

         Mutluluğunuz ve duygusal durumunuz büyük ölçüde etrafınızdakilerle de ilişkili. Etrafınızda dedikoducu insanlar çoğunluktaysa, siz de daha fazla dedikoduya yönelebilirsiniz. Ancak şunu unutmayın, dedikodu aslında zehirli bir yılandır. Eğer dedikodusunu yaptığınız kişilerin sizden veya başkalarından bahsettiğini duymuyorsanız, bunun sebebi büyük olasılıkla onların yapacak daha iyi şeyleri olmasından kaynaklanıyordur

         Bir insan kendini geliştiriyorsa mutlu olur. Dedikodu yapan insan sürekli yalan söyler. Bu değişmez bir gerçektir. Dedikodu yaparken birçok şeyi olduğundan daha abartılı anlatılır. Bir yalancı da hayatta hiçbir zaman mutlu olamaz çünkü her zaman bir boşluğu doldurmak için konuşur. Dedikodusunu yaptığınız insanlar ise bunun yerine daha anlamlı konuşmalar yaptıkları için daha mutlular.

          Dedikoducu insanların çevresindekiler de kendisi gibi dedikoducu olur. Bu yüzden her seferinde içlerinden “Acaba bu insanlar benim hakkımda da konuşuyor mu” düşüncesi geçer. Bir insan başkasından şüphe duymaya başlıyorsa mutlu olması mümkün değildir.

         Eğer saygı duyulan bir insansanız, başkaları sizden sadece iyilikle bahseder. Küçük ve gizli hesaplaşmalar her iş yerinin sorunlarından biridir. Çalışanlar, dedikodu yaparak iş yerini daha kötü bir yer haline getirir. Dedikodu yaparak vakit kaybetmeyen insanlar ise bu gizli hesaplaşmalardan uzak kalmayı başarır. Sadece kendi işine odaklanıp mutlu bir insan olabilirler.

       İnsanlar dedikodu yaptıkça, o kişi hakkındaki olumsuz görüşleri içselleştirirler. Sonucunda ise dedikoducu insanlar kibarlıklarını da yitirirler. Oysa başkalarına karşı yardımsever ve kibar bir insan olursanız, daha mutlu olabilirsiniz. Dedikoducu insanlara kimse saygı duymaz çünkü onlar da başkalarına saygı duymanın ne olduğunu bilmez. Eğer saygı duyulan bir insansanız, başkaları sizden sadece iyilikle bahseder.

Eylül ayı geldi mi Nevşehir ve köylerinden tek atlı araba ile dolaşanlar;

Biber alıyok biber, biberci geldi.

Diye sokaklarda dolaşırlardı.

O zamanlar şehir bahçeli evlerle bir başka idi.

Kapıya çıkan bahçecileri,

Biberci gel bak bibere diye çağırır.

Kerdi kerdi biber kökenleri diz boyu olurdu. Her kökte 5-6 biber olurdu.

10-12 biber bir kilo gelirdi.

Pazarlık edilir anlaşılır.

Biber ürünü toplanır bibercinin bıraktığı çuvallara doldurulur.

Sırt kantarı ile tartılır parası peşin alınırdı.

Nevşehir ve köyleri Aksaray biberini pek makbul sayarlardı.

Küp küp sirkeli turşu yapılır.

Pilav ve de kuru fasulye yanında biber turşusu olmadan edemezlerdi.

Aksaraylı sattığı biber parası ile özlü sert buğday alırdı pazardan.

Kara değirmende un yapılır,

Yün çuvallara konan un kilerde boy boy dizilirdi.

Üstlerine de temiz cingi taş konurdu bereketli olsun diye.

Pek meşhur olan o eskinin biberleri gelin oldu gitti.

Şimdinin biberleri o eskinin biberi yerini katiyen tutmaz.

İki evin birinde üzüm bağı olurdu.

Pekmez kaynatılırdı.

Üzümlerin şırası alındı mı, cırbası küplere doldurulur su ilave edilir, seneye sirkeye dönen cırbanın sirkesi taşı çatlatırdı.

Aksaraylı da bu doğal sirke ile biber, domates turşusu kurar.

Sofralarda turşu eksik olmazdı.

Eskinin kış hazırlıkları kalmadı.

Şimdi her mevsimde her aradığın pazar ve marketlerde bulunur oldu.

Kalın sağlıcakla...

Üretim bol.

Ne ararsan bulursun derde devadan başka.

Bir kuş sütü noksan.

Tüketici bayram yapıyor.

Niye mi?...

Fiyatlar her keseye uygun da ondan.

Üreticinin alın teri sebze ve meyvelerin ne çok ucuz olduğunu görünüz.

Geçen yıl TV ekranlarında domatesin kilosu altı lira, alıp yiyemiyoruz diyen kadınlar nerede.

Domates, Biber, Patlıcanın kilosu 50 kuruş olur mu üreticiye yazık oluyor diyen var mı?

Kış ortasında Akdeniz Bölgesinde seralarda yetiştirilen domates emek ister masraf ister..

Üretim az olunca da fiyatlar yükselir.

Her mevsim böylesi beleşe sebze ve meyve yenir mi.

Yaz ayları her beldenin yerli üretimi sayesinde domatesin kilosunu 50 kuruşa yiyoruz.

Tüketici nasıl bayram yapmasın.

Kalın sağlıcakla...

Son yıllarda yağmur yağmaz oldu bizim yöreye.

Kuyuların emdiği yeraltı su zenginliklerimiz de kalmıyor.

Bu gidişle herhalde iş ve aş bulmak için başka yörelere göç hızlanacak.

Bakın Marmara ve Karadeniz bölgelerimiz bol yağış alıyor.

Bir tarafta deniz ve diğer tarafta ormanlar,

Bulutlara gel diye el sallıyor.

Hal böyle olunca vatandaş;

Allah yüzümüze göre veriyor den meye başlandı.

Yani ahlaksızlıklar sokağı doldurunca bunun faturası çiftçiye kesiliyor.

Aksaray’ın şu tepelerine bakınız.

Bir de eskinin bağ ve bahçeleri kavak ormanları yerini beton yığınlarına terkedince yağmur bulutları iç Anadolu’ya korkudan gelmiyor.

Bırakın dağ tepe yamaçlarını mezarlıklarda bile mezar sahipleri atalarının başı üzerinde bir Çam ağacı bile yetiştirmekten aciz,

Yalınız şehiriçi mi, ilçe, kasaba ve köylerimizde dahi ağaçlandırma seferberliğine ayak uyduramadık gitti.

Ağaç oksijen üretir insan sağlığına rahatlık getirir.

Adana yolundan İncesu Kasabasına bir sapıverin. O kıraç tepelerde birkaç meyve bahçeleri var.

Gezdim baktım insanın içi açılıyor.

Para etmese de ürün bol.

Kurtlar kuşlar bile sebepleniyor.

İşte şu mübarek Ramazan ayında toprağın bereketini hele bir anlasak.

Ve o zaman sevap defterimiz bir hayli kabarır.

Cennet vatanı kanaviçe gibi işlemenin sevabı pek büyüktür.

Allah’ın sevgili kulu olmak istiyorsak ağaç yetiştirelim arkadaş.

Kalın sağlıcakla...

          Birisinin hakkı olan bir yeri elinden çeşitli alavere dalavere ile elinden alıyorsak bu hak değil mi? Haksızlık hayatımızın her safhasında olmaktadır. Namazda bile hak etmediğin halde yer kaplayıp diğer kişiye aynı safta yer vermiyorsan buda bir kul hakkıdır.

         Hele bunu birde yapan din kisvesine girerek yapıyorsa Allah onu ahirette korusun. Hak etmediğin bir yeri dini kullanarak atlama yeri yapıyorsan vay haline senin. Yüce dinimiz artık bir şeyler ve haksızlıklar için basamak olmaktan çıkarılmalı. Adam falan partili ya da başka bir muhafazakâr partili olunca dört dörtlük Müslüman mı oluyor. Muhafazakâr geçinip de haksızlık yapan ve hatta dini bir hayatı olmayan onca insan tanıyorum. Ben falancayım deyince şeri düşünceye mi sahip oluyor?

        Sizlere Resulullah efendimizin hutbesinden bir örnek ve bir kıssa ile baş başa bırakıyorum.

        Resulullah efendimiz son saatlerinde ümmetine bakın neler söylüyor: “Sizden ayrılma vaktim oldukça yaklaşmıştır. Sizden birine vurmuşsam; işte sırtım, gelsin vursun..!

Birinizin malını almışsam; işte yüzüm, gelsin hakkını alsın..! Sakın; "şayet kısas talebinde bulunursam, Resûlullah bana darılır" diye düşünmesin hak sahibi olan herkes...!

         Bilmelisiniz ki; benden hakkını isteyene darılmak, benim fıtratımda yoktur. Benim nazarımda en sevimliniz, hakkı varsa, gelip benden onu isteyen yahut helâl edendir.

Ben, Rabbımin huzuruna, üzerimde kul hakkı olmadan varmak istiyorum..!” diyor. Buyurun bakalım Resulullah ne diyor bizler ne yapıyoruz bir kıyaslayalım bakalım.

        İbrahim Hakkı’yı Babası oğlunu Fikirullah hazretlerine teslim ederler. İyi bir terbiye alması için çocukluğunun mühim bir devresini Fakîrullah hazretlerinin yanında geçiren İbrahim Hakkı hazretleri, bir gün eline aldığı bir testiyle çeşmeye gider, doldururken oraya gelen bir atlı:

          Çekil bakayım önümden be çocuk! Diye İbrahim Hakkı hazretlerini azarlayarak atını çeşmeye sürer. O da testisini alıp bir kenara çekilmeye uğraşırken atını mahmuzlayan adam, onu bir köşeye sıkıştırır. Testisini bırakıp kendisini kurtarmak zorunda kalır İbrahim Hakkı hazretleri… Bu esnada at da üzerine basıp testiyi kırar. Ağlayarak hocasının huzuruna gelir ve:

         Çeşmeden su alırken atını koşturarak gelen biri, atını üzerime sürdü. Can havliyle kendimi kurtarmaya çalışırken testimi de tepeletip kırdı! Der. Hocası sorar:

        Testini kıran atlıya sen bir şey söyledin mi?

         Hayır, der, hiçbir şey söylemedim.

          Çabuk git ve o adama bir-iki laf söyle, der. İbrahim Hakkı hazretleri gider, çeşmenin başında atını tımar etmeye başlayan adamın yanına varıp bekler. Fakat bir türlü terbiyesini bozup da:

          Benim testimi niye kırdın zâlim adam! Diyemez. Dönüp geldiğinde hocası Fakîrullah hazretleri sorar:

         Ona bir şeyler söyleyebildin mi?

         Söyleyemedim efendim; niyetlendim, lâkin bir türlü dilimi çevirip de ağır bir söz sarf edemedim! Hocası bağırır:

          Sana diyorum, çabuk git ve o adama bir şeyler söyle, mukabele et! Yoksa sonu felâket!.. İbrahim Hakkı hazretleri bu defa kararlı olarak koşup çeşmenin başına gelir. Bir de bakar ki, testisini kıran adamı, kendi atı, attığı çiftelerle çeşmenin havuzuna yuvarlamış, ölüsü yatmaktadır!

         Koşarak gelip, hocası İsmail Fakîrullah hazretlerine bu vahim vaziyeti anlatır. Hocası bu hâle üzülür:

         Vah vah! Bir testiye bir adam! Üzüldüm buna doğrusu! der. Huzurundakiler bundan bir şey anlamadıklarını söyleyince, büyük Velî şöyle izah eder: ´O atlı adam, İbrahim Hakkı´ya zulmetti. Zulme uğrayan da tek kelimeyle olsun mukabelede bulunmadı, zâlimi Allâh´a havâle etti. Allâh Teâlâ´nın da gayretine dokunup zâlimi cezâlandırdı. Şayet İbrahim Hakkı da onun zulmüne karşılık verip, ona bir şeyler söyleseydi, ödeşeceklerdi. Fakat İbrahim, büsbütün mazlum oldu. Bense ödeştirmek için uğraşıyordum, maalesef muvaffak olamadım!´ der.

                Sanayi yatırımları: hammaddeye yakınlığı, ulaşım kolaylığı, pazarlama alanına yakınlığı, istihdam edilecek elaman ihtiyacının bölgeden karşılanabilir olması, zemin sağlamlığı, tarıma elverişli alan olmaması ve savaşta düşmanın kolayca ulaşamayacağı bölge de  olması gibi faktörler dikkate alınarak  yatırım alanları belirlenmesi gerekir. Mümbit topraklara sanayi tesisi kurulursa kıraç ve kırsal bölgede yapılan tarımdan  haliyle verim almak mümkün olmaz. Hollanda, Konya vilayetimiz kadar bir alana sahip olmasına rağmen; 2025 yılında 136 milyar euro tarımsal ihracat yapmıştır. Ülkemiz ise 2025 yılında 36,4 milyar dolarlık tarımsal ihracat yapmıştır.  Ülkemizin 2025 yılı toplam ihracatı 273,4 milyar dolardır.  Hollanda’nın yıllık toplam ihracatı 917 milyar dolardır. 

                Sanayi yatırımlarının çoğaltan etkisi bulunmaktadır.   Yapılan bir yatırım, yeni yatırım kaynağı oluşturması yanında, yanına başka yatırımların yapılması sonucunu da doğurur. Sanayi ürünleri tarımsal ürünlere göre daha pahalıdır, ancak üretim zamanı çok kısadır. Sanayi ürünlerinin  Üretim kapasitesi  ve kar marjı da yüksektir. Örneğin bir kamyon buğday ürünü karşılığı birkaç televizyon ve ya cep telefonu alınabilmektedir. Sanayi ürünleri yatırımı yapılırken çevreye zararı olmayan, teknolojik ve getirisi yüksek ürünlere yönelmekte fayda vardır. Tarım ürünleri fiyatı düşükte olsa bile, bir ülke için kritik öneme haizdir.  Ülkenin ihtiyacı baz alınarak mutlaka ülkenin ihtiyacına yetecek üretimi olması gerekir.  

                Sanayi tesislerinin bölgemize kaydırılma kararı geç kalınmış olmakla birlikte, doğru ve yerinde bir karardır.  Sanayi yatırımları bölgemize ve ilimize kaydırıldığı durumda, bölge ekonomik olarak canlanarak kalkınacaktır. İnsanımıza, gençlerimize iş imkanı doğacaktır. Bölgeye ekonomik güç ve refah gelecektir.  Firmaların ihtiyaç duyacağı iş gücüne uygun eğitim verecek yeni okullar açılacaktır. İlimize kaydırılacak yatırımlar her halükarda şehrin çehresini de değiştirecektir.

               Bölgeye kaydırılacak yatırımların yanında,  yeni yapılacak yatırımlar ülkenin ihtiyacına, ihracata yönelik üretim yapmaya veya ithal edilen ürünlere karşılık olarak ithal ikamesi imkanı göz önüne alınarak yapılmalıdır. Yatırım yapmadan önce,  konuyla ilgili mutlaka piyasa araştırması ve fizibilite çalışması yapılmalıdır.  Fizibilite raporunda Üretime başlandığında ulaşılacak birim maliyetleri ile piyasada iş yapan rakip firmaların geçerli fiyatları da dikkate alınarak değerlendirilmelidir.  Yeni yatırımlar kalıcı ve uzun ömürlü olması için mutlaka arge çalışması yaptırılmalıdır. Kurulacak tesislerde teknolojik çağa göre makine ekipmanı ve üretim sistemi kurulmalıdır.  

                Marmara bölgesinden bölgemize sanayi tesisleri kaydırıldığında; hem  Aksaray Merkezindeki, hem de ilçelerdeki Organize Sanayi tesisleri  canlanacak ve büyüyecektir. Şimdiden oluşacak bu gelişmeler için  yatırım yapılacak alanlar da ; su elektrik, doğalgaz gibi  yatırımlarla   yol, imar planı gibi gelişmelerin yaşanacağı mücavir alanlar için  gerekli düzenleme  çalışmaları yapılarak, ilimize gelerek yatırım yapacak firmalara kucak açılmalıdır.

Ezan okunalı yarım saati geçmiş, vaiz efendi hala konuşuyordu.

Cemaat arasında Lemyeli Hamdi altına kaçırmamak için mendilin büyüğü yağlıkla bacağının dirsekten yukarısını sımsıkı boğmuş ve diğer bacağını da iki eliyle sarmış topal yapal camiyi terkederken,

Uşak yağlığı olan yok mu, demesine duyanlar gülüşmüştü.

Yine başka bir Cuma namazında vaiz efendi konuşmasını uzattı da uzattı.

Buna sinirlenen berber Fevzi Baykan;

Ezan okunalı yarım saati geçti.

Bir de kul hakkını anlatıyor da anlatıyor.

Peki bunca cemaatın hakkını niye gasbediyorsun. Ben bir daha bu camiye gelirsem diye büyük yemin edip camiyi terk etmişti.

Başka bir Cuma namazında vaiz efendi konuşuyor da konuşuyordu.

Cemaatten Hacı Nesip Hamzakadı ayağa kalkarak;

Ezan okunalı yarım saat oldu. Cemaattan yolcu yolakcısı var, yaşlısı var, idrarını tutamayan var. Dükkanını kapatıp Cuma namazına gelen esnaf sıkıntıda, şunun söylediğinde de bir şey yok.

Kahrınan gazap ol diyerek camiyi terketmişti.

Zaman her şeyi halletti. Şimdilerde din adanları yanlışların farkına varmışlardır.

Müezzin efendi ezana başlar başlamaz Vaiz efendi El Fatiha deyip konuşmasını noktalıyor.

Cemaat de gönül rahatlığı ile Bilal-ı Habeşi anımsatan güzel sesli müezin efendinin okuduğu ezan-ı Muhammediyeyi dinliyor.

Allahına en yakın olmanın sevincini nefsinde yaşıyor.

İslam dini akıl dinidir.

Değil insanın insanlara eziyetini karıncaya bile eziyet edilmesini meneder.

Öyleyse güzel dinimizin gereği toplumda barışık ve bağışlayıcı olmaya dikkat gösterilmelidir.

Kalın sağlıcakla...

Avustralya’da Melbourne Müzesi’nde bir   Türk sancağı sergilendiği ve

Müzedeki sancağın altında şu ifadenin yazılı olduğu  son zamanlarda sıkça yazılmaktadır 

Bu alay sancağı Gelibolu savaş alanından getirilmiş, ama esir edilmemiştir. Çünkü Türk Ordusu’nun milli geleneklerine göre bir alayın sancağı, alayın son eri ölmeden teslim edilemez.

Bu sancak, sonuncu muhafızın da altında ölü olarak yattığı bir ağacın dalına asılı olarak bulunmuştur. Kahramanlık örneği olarak karşınızda duran bu Türk alay sancağını selamlamadan geçmeyin.'”

Çanakkale Savaşı’nda Arıburnu’nda gösterdiği kahramanlıklarla tarihimizde “Şehitler Alayı” olarak anılan 57. Piyade Alayı’nın sancağının Avustralya’daki Melbourne Müzesi’nde bulunan bu sancak olduğu yönünde ki yazılar doğru değildir.

Milli Savunma Bakanlığı tarafından yayımlanan “Bir Kahramanlık Abidesi 57’nci Piyade Alayı Şehitler Alayı” (Ankara, 2003) adlı kitabın giriş bölümünde bu hatalı bilgiye şöyle yer verilmişti:

Çanakkale Savaşı esnasında 57. Alay sancağı ne ağaca asılı kalmış, ne de düşman eline geçmiştir. Alay sancağı Çanakkale Savaşları sırasında Anzakların eline geçmiş ve Avustralya’ya götürülmüş değildir. Çanakkale Savaşı konusunda uzman tarihçi ve yazarlar da bu iddianın doğru olmadığını aktarmaktadır.

57.Alay’ın sancağının Çanakkale’de düşman eline geçmediğinin başlıca delilleri ise;

-  57. Alay’ın Çanakkale’den sonra Galiçya ve Filistin’de görevlendirilmesi,

-  57. Alay’ın Çanakkale’deki üstün hizmetlerinin nişanesi olarak Padişah V. Mehmed Reşat’ın iradesiyle alay sancağına altın, gümüş imtiyaz ve harp madalyaları takılması

- İddialarla ilgili Melbourne Müzesi’nin de içinde yer aldığı dört müze adına Victoria Eyalet Müzesi tarafından gönderilen cevabi yazıda, ellerinde 57’nci Alay’a ait bir sancak bulunmadığı bilgisi ve

- Genelkurmay Başkanlığı’nın konuya ilişkin verdiği yanıttır.

22 Şubat 1915 günü törenle teslim aldığı sancağıyla 23 Şubat günü Tekirdağ’dan Çanakkale’ye doğru intikale başlayan ve 24 Şubat’ta Eceabat’a ulaşan Alay, Conkbayırı eteklerinde Anzak askerlerini durdurduğu 25 Nisan sabahına kadar Arıburnu ve Anafartalar’da muharebe hazırlıkları yapmıştı. Çanakkale Cephesi’nde kahramanca mücadele eden Yarbay Mustafa Kemal’in komutasındaki 19. Tümen’e bağlı olan  57. Alay, 49 subay ve 3 bin 638 erden oluşuyordu. Çanakkale  Zaferi' nden sonra önce Galiçya Cephesi akabinde ise Güney Cephesi’ne sevk edildi.

57’nci Alay’ın 29 Temmuz 1917 – 23 Eylül 1918 tarihleri arasında güney de Filistin Cephesi’nde birçok muharebeye katıldığı, son olarak Nablus Meydan Muharebesi’nde mevcudunun hemen hemen dörtte üçünden fazlasını kaybettiği ve daha sonra muharebe gücünü yitirerek İngilizlere esir düştüğü tespit edilmiştir.

Günümüze dek geçen sürede 57’nci Alay Sancağı’na ilişkin herhangi bir bilgi aydınlığa kavuşmamıştır. Ancak, Türk ordu geleneği göz önüne alındığında, Alay’ın İngilizler tarafından esir alınırken, sancağını teslim etmeyerek imha etmiş olmasının kuvvetli bir ihtimal olduğu değerlendirilmektedir.

        Geçtiğimiz hafta başında bir arkadaşa denk geldim bana, “hayırdır pek piyasada görünmüyorsun nerelerdesin, sakın gündemden düşme. Bene gündemden düşmemek için elimden ne geliyorsa yapıyorum” dedi.

         Tabi sen devam et diyerek gülüp geçtim, samimi söylüyorum Allah şahidim yıllardır yazıp çiziyorum ve gazetecilik mesleğim dışında memuriyetim esnasında o kadar idarecilik yaptım, hiç bir zaman bana iyi desinler düşüncesi taşımadan yaşamaya devam ettim, halende öyleyim.

           Demek ki, insanlardan bazıları mahareti, meziyeti ve bir özelliği olmayanlar toplum beni konuşsun diye düşünüyordur. Vallahi bizler kimleri gördük ve kimleri sürekli konuştuk ama şu anda esamesi bile okunmuyor, unutulup gittiler.

        Hem de bu memlekette efsane olmuş topluma yararlı olmuş kimseler. Ama bir gün oldu yok olup gittiler ve isimleri bile unutuldu. Yaşayan efsaneler olarak toplumda yaşadılar ama bir gün geçip gittiler, sen neler yaptında gündemden düşmeyeceksin?

         Eskiden yaşımız küçük olmasına rağmen Aksaray’ın siyasetine yön veren siyasilerle oturur onların hatıralarını dinlerdim. Rahmetli Av Refik Karabatak sevdiğim ve değer verdiğim bir dostumdu. Yazıhanesinde oturuyoruz, rahmetli eski milletvekili Raşit Daldal geldi.

         Hoşbeşten sonra üçümüzün olduğu bir mekanda Refik Beye Belediye Başkanlığı teklifi yapmıştı. Refik Bey de ben Doğru Yol Partiliyim ayıp olur diye diretti. Ama Raşit Bey Refik Beyi ikna ederek Anavatan Partisinden Belediye başkanlığına aday olmuştu.

         Aksaray’ın gündemine bomba gibi düşen Aksaray’ın vilayetliğin de ablasının cenazesine gelmeyerek mecliste oylamaya katılan bir gurup başkan vekili idi. Ama maalesef Raşit Beyin vefat ettiğini kimse duymadı cenazesi otobüs bagajında getirildi ve defnedildi.

        Yine eski rahmetlik milletvekillerinden diş hekimi Avni Kavurmacıoğlu Adalet Partisinden Demirel’e Niğde Belediye başkanlığını bana bırak kazanmazsam yüzüne bakmam deyip geliyor ve seçimi Ferudun Zeren bağımsız kazanıyor Kadın doğum uzmanı Doğan Baran seçimi kaybedince üzüntüsünden felç geçirmiş ve sonrasında vefat etmişti.

          Ankara ve Aksaray’da onu bilmeyen ve tanımayan yoktu, ama bir gün asıl yurduna göçüp gitti. Şimdi onları kim anıyor ve hatırlıyor? Bunlar ilimizin birer efsanesi idi, ama bu gün yerlerinde yeller esiyor ve ne de gündemde duruyor.

          Bu iki misali niye verdiğime gelince bu memlekette kimler vardı kimler yoktu, şimdi adı bile anılıp esamesi okunmuyor. Önemli olan bu dört günlük dünyada anılıp tanınmak değil. Huzuru mahşerde güzel karşılanacak yaşamı Rabbim bize versin.

         Böyle aşağılık kompleksi olan beceriksiz insanların boşu boşuna beni tanıyorlar diye ortalıkta boy göstermesi vallahi boşuna, ben bu tür insanlara gülüp geçerim. Gündemde kalmak demek ne demek ben bunları bu aciz insanlardan duyunca gülüp geçiyorum. Bilgisi, becerisi, maharet ve meziyetleri ile topluma faydalı olan insanlar unutulmyacaksa unutulmamlı. Yoksa boş insanlar insanların zamanlarını boş yere öldürürler.

Zamanın Valisi Cahit Kıraç beyefendinin hatırası olan Cumhuriyet İlkokulu Kız Meslek Lisesine verildi.

İlkokul amaçlı inşa edilen bu bina Kız Meslek Lisesi müfredatına çok yabancı olduğu için, nihayet bu yıl Kız Meslek Lisesi’nde okumak isteyen kız öğrenciler sınıf yokluğundan geri çevriliyor.

Okula kayıt yapılamıyor.

Diğer yandan Çerdiğin mahallesinde devletin inşa ettiği Cumhuriyet temel eğitim okulu öğrenci çokluğundan ikili öğretim yapmak mecburiyetinde.

Eğer Kız Meslek Lisesine verilen bina temel eğitim okulu olarak kullanılmış olsa idi. Her iki okulda normal eğitim yapılır ikili öğretime ihtiyaç duyulmazdı.

Haydiyin bakalım yanlış hesabı Bağdat’tan döndürün.

Yöneticilerin hesap hendese bilmeyişinin cezasını bakın vatandaş çekiyor.

Münasip bir arsaya yaptır bir Kız Meslek Okul binasını ve yıkacaksan öyle yık kendi binasını.

Kaldı ki Kız Meslek Okulunun bahçesi Ziraat Banka Müdürü Zeki Haznedaroğlu’nun ve de Tuğlacı Ahmedin arsası idi.

Okula bağışlamışlardı.

Okul da halk yardımı ile dernek marifeti ile yaptırılmıştı.

Gördünüz ya yapmaya değil yıkmaya çok meraklıyız.

Sonra da devlet millet fakir deniyor.

Tasarrufu bilmez de böylesi har vurup harman savurursan elbette fakirlik paçadan akar.

Ben bu köşemde tasarrufun yanlış olduğunu ısrarla yazdım çizdim.

Şimdi kim haklıymış.

Tavsiyem şu ki;

Yöneticiler yerel basına kulak vermeli ve hafife alınmamalı.

Yerel basın halka tercüman oluyor.

Elbette Milli İrade iyisini bilir.

Kalın sağlıcakla...

Ervah kabristanlığı,

Ve de,

Bedir Muhtar Mezarlığı,

Ziyaretçileri ile dolup taşacak.

İnananlar, ecdadına bir Fatiha ile rahatlayacak.

Mezarlıklarda dikkat çeken,

Mezarların bakımlı olması.

Ananın, babanın, dedenin, ebenin, oğul ve kızının sevdiklerinin mezar üstü ve çevresi ne de güzel şenlenmiş diyeceksiniz.

İmreneceksiniz...

Siz de yarışa katılacak,

Sarı güller, susam ve envai çiçekler dikip, çimen ekip çam ağacı yeşertip.

Cennetten bir köşe yapacaksınız yakınlarınızın mezarına.

Bu bir vefa borcudur diyeceksiniz.

Sulayıp, sulatıp,

Bu güzel duygu ile ruhunuz şenlenecek.

Şairin ne güzel dile getirdiği,

Ey bu topraklar için  toprağa düşmüş asker,

Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer.

Diyerek,

Şehitliği ziyaret edip Fatihalar okumak,

Toplumun milli ve manevi değerlerini ayakta alkışlamak kadar güzel ne olabilir ki.

Hepimiz ahiretin yolcusuyuz.

Biz bize sahip çıkalım.

Çıkalım ki.

Bizden sonra gelen nesil de bize sahip çıksın.

Kalın sağlıcakla...