12 Bin nüfuslu Aksaray’da,

Belli başlı 12 mahalle vardı.

Büyük Kergi, Küçük Kergi,Taşpazar,BüyükBölcek, Küçük Bölcek, Nakkaş, Hasas, Kızıl Minare, Gırca mahalle, Kalanlar, Coğlakı, Sofular.

Her iki evden birinde sağ mal manda ve de inek bulunurdu.

Sabah gün doğmadan Sağım yapıldıktan sonra sığır sürüsüne katılırdı sığırlar.

Şimdiki Hürriyet ve Fatih mahallelerinin oturduğu meradan Sağlık köyü ile Hamidiye Alaca sınırlarına kadar olan merada otlardı hayvanlar.

Akşam vakti çoban önünde dönerdi sığır ve sağ mal hayvanlar evlerini bilir ben geldim derdi.

Akşam sağımı yapılır,

Bahçe ve kavaklıklardan biçilen otları manda ve inekler sabaha kadar yerlerdi.

Coğlakı sığırı mezarlık altındaki Somuncu Baba türbesi  önündeki yoldan geçerdi.

Hayvanlar gidiş ve dönüşte mezarlığa dağılır, sağlam yapılmamış mezarlar gürpgürp yıkılır,

Taze cesetleri köpekler çıkarırdı.

Zamanın Belediye başkanı rahmetli Muhittin Perek mezarlığı duvar içine alıp yoluda aşağı kaydırınca,

Rezalet böylece son buldu.

1936 Yılında Bulgaristan ve Romanya’dan binlerce göçmen mübadele edildi.

İl ve İlçelere dağıtıldı,

Aksaray’ın hissesine de 200 hane  göçmen düştü.

İki evi olan birini,

Ya da evinin bir odasını verenler göçmen kardeşleri misafir etti.

İmar ve İskan bakanlığı göçmen köyü yapmak için arsa ve arazi istedi.Belediye başkanı rahmetli Muhittin Perek’de,

Şimdiki Sağlık kasabasının oturduğu araziyi tahsis etti.

bu defa halk ve bilhassa ekabir takımı;

Sazı göçmenlere verdi de bizim hayvanlar nerede otlayacak diye,

Başkan Muhittin Perek’i suçlayıp evini taşlattılar.

Sokağa çıkamaz hale gelen MuhittinPerek,

Kalbur üstü insanları çağırarak;

Hemşehrilerim,söylemeyim dedim ya söylettiniz.

Kurulsun varsın köy.

Sıtmadan yarısı ölür.

Yarısı da kaçar gider,

Saz yine size kalır.

Diyerek mütegallibeleri teskin etti.

Gerçekten de öyle oldu.

Sıtmadan her gün bir iki cenaze çıktı Sağlık köyünden.

Baktılar ki olmayacak

Kaçan kaçana.

Şimdi Sağlık kasabasında, 20 hane bile kalmadı göçmenlerden.

Bursa ve Adapazarı’nı mekan tuttular.

Haydiyin bakalım...

70 yıl evvelinin Aksaray’ı ile, birde şimdiki Aksaray’ı mukayese edin.

Kalın sağlıcakla...

Tahsildarlar, polis ve jandarma,

Hayvanlarını yazdırmayanların peşine düşer,

Kaçak hayvan buldular mı,

Verginin beş katı ceza alınırdı.

Nasıl kaçırmasın ki vatandaş.

Koyun pazarda 5 - 6 lira

Ve her yıl bir koyunun anem vergisi 80 kuruştu.

Yani bir koyunun değerinin yedide biri vergi olarak alınırdı.

Bu şu demektir,

Şimdi pazarda bir kuzulu koyun 200 lira değerinde.

Bunun yedide biri olan 30 lira her yıl vergi olarak alınırdı.

Adamın 100 koyunu varsa 3000 lira vergi ödeyecekti.

Bu sebepten vatandaş ya koyunu, sığırı, at, eşeği yazdırmaz,

Yada noksan yazdırırdı.

Sayım memurları da kaçak hayvanları arayıp bulacağım diye nisan ayının otuz günü koştururlardı.

Muziplik olsun diye, Şevki Özgel ve arkadaşları,

Karagöz gazetesinden el kadarını kesip yağcı Ömer Yağcı’nın eline tutuştururlar, Ömer ağa sen inekleri yazdırmadan gitmişsin Ankara’ya.

Bak, ketim diye 5 misli ceza çıktı.

Diye gazete kağıdını Ömer Yağcı’nın eline tutuştururlur.

Rahmetli Ömer Yağcı (maliye) vergi dairesine koşar.

Ayağındaki Konya kundurasını çıkarır salonda duvarın dibine koyar, keçe şapkayı da üstüne oturtur.

O yüz kiloluk iki seksen boyundaki Ömer Yağcı korka ürke vergi  memuruna;

Abi ben inekleri yazdırdım gittim. Bir seflik olmuş ketim yazılmış.

Vergi şefi;

Defol.Yazdırsan ketim olurmu.

Etme müdür bey. Vallahi yazdırdım bir seflik olmuş.

Diye ısrar edince,

Elindekinin gazete kağıdı olduğunun farkına varılır.

Bunu sana kim verdi?

Ortağım İsmail ile lokantacı Şevki verdi.

Sana muziplik yapmışlar Cahil adam, Elindeki gazete kağıdı.

Deyince, Ömer Yağcı’da bir ter boşaldı ki,

Kapı diye dolaplara sarıldı.Katipler elinden tutup kapıdan salona çıkardılar.

Ayakkabı ve şapkayı unutarak kendini sokağa zor attı.

Şevki Özgel;

Ömer ağa, Ayakkabı ve Şapkanı ne yaptın

Deyince,

Küfür etmiş çok mu.

Ömer Yağcı cehaletin cezasını çekince;

Gömleğimi satıp çocuklarımı cahil bırakmayacağım, okutacağım derdi.

İşte geçmişten bir örnek sundum.

Dünya küçüldü.

Evlatlarınızı okuyabildikleri yere kadar okutun.

Vebalden kurtulun.

Kalın sağlıcakla...

    1971 yılında Kürtlerin etnik kökeni konusunda bir araştırma yapmam için Ankara'dan talimat aldım.

İsmet İnönü, Lozan'da Musul vilayetinin Türkiye'ye bağlanmasını isterken, Kürtlerin Turan soyundan olduklarını da savunmuştur.  Resmi tutanakta Paşa'nın söyle bir cümlesi var: "Kürt halkının İran kökenli olduğu öne sürülmüştür. Oysa bu iddiayı, Kürtlerin Turan kökenli olduğunu kabul eden, Encyclopedia Britannica yalanlamaktadır."

     İsmet Pașa'nın Ocak 1923'te yaptığı bu konuşma 48 yıl  sonra Ankara'da hatırlanmış ve benden bu konuyu aydınlatmam isteniyordu. İnsan gerçekten merak ediyor: Encyclopedia Britannica'da tam olarak ne denmişti?

Kürtlerin Turan soyundan geldiği ansiklopedinin hangi baskısının hangi maddesinde belirtilmişti?

O maddeyi yazan kimdi ve tezini hangi kaynaklara dayanarak ileri sürmüştü?

    Araştırınca şunları gördüm: Kürtlerin Turan soyundan oldukları, Encyclopedia Britannica 'nın dokuzuncu edisyonunda (1875- 1889) yayımlanmış olan "Kürdistan" maddesinde yer almıştır.

Bu maddeyi kaleme alan kiși Sir Henry Creswicke Rawlinson (1810- 1895) adında bir İngiliz’dir.  Rawlinson, asker, diplomat ve Asuri tarihi uzmanıdır. Asuri çivi yazılarını okuyan bir kişidir. İran'da, Irak'ta, Türkiye'de uzun yıllar çalışmış, 16 kitabı yayımlanmış, kazılardan çıkan, kayalara kazınmış olan Asuri belgelerine dayanarak Kürtlerin Turan kökenli bir halk olduğunu savunmuştur.

Rawlinson 1895'te ölmüş. Ölümünden sonra da onun Kürtlerin kökeni hakkındaki görüşleri ansiklopedinin on birinci edisyonuna kadar (1910-1911) muhafaza edilmiştir.

     Demek ki, İngiliz ansiklopedisi, 1875-1911 yılları arasındaki bütün baskılarında, sürekli olarak Kürtlerin Turan kökenli olduğunu yazmıştır.  1911'den sonra ise İngilizler Kürtleri İran kökenli saymaktadırlar!

      Bu arada ne olmuştu da Kürtler "Turanlı" iken "İranlı" oluvermişlerdi?

Koskoca bir halkın soyunu değiştirecek kadar önemli yeni keşifler mi yapılmıştı?

      Bildiğimiz bir șey varsa, o da İngiliz politikasındaki gelişmelerdi. İngiltere, Rus yayılmasına set oluştursun diye Osmanlı toprak bütünlüğünü savunuyordu. Ancak 1877-78 Türk-Rus savaşından sonra İngiltere'nin bu politikası yavaş yavaş değişti.  İngiltere Osmanlı toprak bütünlüğü yerine, Osmanlı toprakları üzerinde küçük küçük (Ermenistan, Kürdistan, Lazistan vb.) fakat zinde ulus-devletler kurularak Rus yayılmasının önüne set çekilebileceği düşüncesini benimsedi. Yani Osmanlı Devleti'ni parçalama politikasına yöneldi.

      "Turan" sayılan Kürtlerin "İranlı" yapılması da bu politika değişikliği sürecine rastlamaktadır. İngiliz George Orwell'in 1984 adlı  romanında, "Büyük Ağabey"in isteğine göre, tarihin, akşamdan sabaha değiştirilivermesi.'' mümkündü.

       Londra'da bulunduğum sırada, İngiliz Devlet Arşivleri'nin kapalılık süresi 30 yıla indirilmiş ve 1920l - 1930'lu yıllara ait belgeler araştırmacılara açılmıştı. Devlet arşivlerinin kapalılık süresi genellikle 50 yıldı. İlk defa İngilizler bu süreyi kısaltmışlardı. Atatürk dönemiyle ilgili İngiliz belgeleri de açılmıştı. Bundan yararlanarak, İngiliz Belgelerinde Atatürk başlığıyla bir dizi kitap hazırlamaya koyulmuştum. Bu arada Cumhuriyetin ilk çeyreğinde Doğu Anadolu'daki ayaklanmalara ilişkin İngiliz belgelerini de inceledim.  Londra'dan dönerken koltuğumun altında Kürtçülük üzerine de bir kitap vardı. İngiliz Belgeleriyle Türkiye’de "Kürt Sorunu" (1924- 1938): Şeyh Sait, Ağrı ve Dersim Ayaklanmaları

     Büyükelçi 'nin tespitlerini tarihin derinliklerine doğru giderek incelemek istesek, ilk akla gelecek olan tarihi belge ve kaynakları  sıralayıverelim.

Örneğin; bütün Macar tarihçilerinin "MACARLAR bugün yaşadıkları topraklara nasıl  ve kimlerle geldiler?" sorusuna verdikleri  cevap ,  KÜRTLERİN turani bir  ırk olduğunun  da ifadesidir.

     Macar toplumunda Türk kökünden gelen oymak adları şunlardır: Yormatı (Yorul-mayan), Kürt (Kar çığı), Ker (Dev), Kesi (Parça), Tarhan, Ynag (rütbe unvanları). Bunlar arasında Kürt kavim adı Yenisey çevresi yazıtlarında da geçer. Bu kavmin batıya kopan bir bölümü Türk egemenliği döneminde Macarlara karışmış olabilir. En eski Macar, kişi ve yer adları genel olarak Türkçedir. Bu garip sayılmamalıdır. Çünkü X. yüzyılda bile Macarlar iki dil konuşuyorlardı. Bizans İmparatoru Konstantinos'a göre Macarlar Türkçe de konuşmaktaydılar.

Türklerin egemenlik alanı VI. yüzyıl sonlarında OrtaAsya'nın doğu ucundan Kırım yanmadasına kadar uzanıyordu. Macarlar da bu devlete bağlı oldukları için X. yüzyıla kadar  Türk adıyla anılmışlardır. Macarlara Türk asıllı Kürt oymağı Göktürk egemenliği döneminde katılmış olabilir.

Tarihte Türklük (Laszlo RASONYİ) Sayfa 145-182

       Arapçanın üstün olduğu düşüncesine karşı Türkçenin zenginliğini göstermek ve Araplara Türkçe öğretmek amacıyla yazılmış olan Dîvânu Lugâti't-Türk,   Kürt kelimesinin anlamını anlatır.   (11. yüzyılda (1072–1074) Kâşgarlı Mahmud tarafından yazılan, Türkçenin bilinen ilk sözlüğü ve dil bilgisi kitabıdır. )

      Bitlis Emiri Şeref Han  tarafından 1597 yılında Farsça kaleme alınan Şerefname, Kürtlerin ve Kürt hanedanlarının tarihini anlatan en eski temel kaynaklardandır.

Kürtlerin türeyişi veya boy ilişkileri anlatılırken Oğuz Kağan Destanı geleneğine ve Oğuz boylarına referans verilir.  24 boydan biri olan Boğduz boyuna işaret edilir. 

 Buna benzer sıralayabileceğimiz bir çok tarihi belge ve bilgi varken, neden İngilizler ve diğer emperyalist güçlerin seslerine kulak verilmektedir?  BİZLERİ ÖNCE AYRIŞTIRIP SONRA KARDEŞ Mİ  YAPACAKSINIZ?

        Festivale Dr. Dinçer ilimiz valisi Sayın Murat Duru ile birlikte katıldı. Geçen dönem katıldığım festival ile bu festivali kıyasladığımda bu festivali gerçekten de yoğun katılımın olduğunu gördüm. Muhteşem katılım vardı. Festivale katılımla ilgili yazacaklarım vardı ama Zülfi yâre dokunmasın diye yazmayacağım.

         Siyasetin fazla ilgi göstermediği sadece MHP teşkilatının katıldığı ve sivil toplum kuruluşlarının başkanlarının tamamını burada görme imkânı buldum. Kargın köyüne bu festivalin oturduğunu söyleyebilirim.

       Sayın belediye başkanı Dr. Dinçer’in sahiplenerek oturttuğunu görmek bizleri fazlası ile mutlu etti. Aksaray halkı da bu festivale sanki özel bir ilgi gösterdiğini görme imkânı bulduğumu söyleyebilirim.

        Geniş bir alana kurulan festival alanı gerçekten hilaf etmiyorum tıklım tıklım dolu idi. Girişten başlayıp konuşma alanına kadar kurulan satıcı ve vatandaşla vali ve belediye başkanı tek tek ilgilenerek tokalaşıp hal ve hatırlarını sordu.

       Alanda vatandaşlara hitap eden Evren Dinçer katılım sağlayan köy ve vatandaşları tek tek sayarak katılımcılara teşekkür etti. Aynı şekilde ilk defa festivale katılan vali beyde katılımcılara teşekkür ederek bağda üzüm kestiler.

        Festivali her geçen yıl oturtan başkan Dinçer bu bölgeye vatandaşı taşıyarak bir araya getirerek toplamıştır. Gerçekten şehirden gelen vatandaşlar ile çevre halkı burasını miting alanına dönüştürdü, hatta vatandaş oturacak yer bulmada sıkıntı çekti.

        İki yıl önce gittiğim festivalde çok güzel üzüm çeşitleri vardı. Şimdi o üzüm çeşitlerini göremedim. Hatta aklımda kaldığı için o üzümleri almak istedim ama bulamayınca almadan geldim. O dönem ki üzümler çarşıya getirilip satılıyorsa seneye buraya çıkarsınlar.

        Kargında her yerin araç olduğu bir festivale katılarak güzel bir gün geçirdik. İlimiz dışında bağ bozarak pekmez kaynatılmasına vesile olan Sayın belediye başkanı Evren Dinçer’e teşekkür ediyorum. Bölge de yepyeni bir şenlikli festival oluşturulmuş.

Resmi kıyafetli bilet kontrol memuru

- Biletler...

Diye hafifçe tıkırdatırdı kapıyı...

Herkes biletini çıkarır kontrol edildiğine dair işaret vurulurdu.

Biletsiz bir yolcu bilet alamadım abi idare et diye bir sigara parası sıkıştırmıştı memurun cebine.

- Memur buna kızdı ve o günler geride kaldı. İşimden olurum diye feryat ederek cebindeki parayı çıkarıp fırlattı.

Kompartımanda bulunanlardan biri.

- Ben olsam alırım. Aldığınız para ne ki? Al şu garibanın hediyesini dağ başında indirme. Sanki yapmadığınız işmi, bunca memurun içinde bir sen mi doğrusun dediğinde, tren memuru, o günlerin münakalat bakanından bahisle;

- Nasıl alırım arkadaş! Başımızda bir kel herif türedi. Nereye gitsen karşına çıkıyor. Alamam dedi ve biletsiz yolcuyu küçük bir istasyonda indirdi.

Olaya şahit olan bizler bir bilet parasını aramızda tamamlayarak gariban yolcuya verip bilet aldırdıktan sonra yolumuza devam etmiştik. 

Atatürk zamanında eski adıyla Ulaştırma Bakanı Ali Çetinkaya’nın tebdili  kıyafet edip trenlerde yolculuk yapması dilden dile dolaşırdı.

Tam tamına 70 yıl önce, Aksaray’ımızda belde sınırları dahilinde emniyet ve asayiş şimdiki gibi,

Polis kontrolunda idi. Yol ile telli ve telsiz telefonun hayal olduğu yıllar.

Kuş uçmaz kervan geçmez diyebileceğimiz kırsal arazide,

Soygun olayları sık sık duyulurdu.

Suçlular da genellikle ne tesbit edilebilir ve nede yakalanırdı.

Böyle bir ortamda,

Avni  bey adında bir komser tayin edilmiş ve göreve başlamıştı.

Bir kaç ay içinde,

İlçemiz emniyet ve asayişinde birfevkaladelik görüldü. Herkes kapısı açık yatıyor.

Korkusuzca yolculuklar oluyor.

Hırsızlık ve soygun söylentileri, artık konuşulmuyordu.

Ancak, komser Avni bey deyince akan sular dururdu.

Herkesin sevgi ve itimadını kazanmış olan komser Avni Bey,

Tebdili kıyafetle dolaşır,

Kış günleri, kürke sarınmış ve bir hakim noktada gelip geçeni gözetlerdi.

Sarhoşlar dahi;

- Yavaş konuş hiç belli olmaz komser Avni Bey buralarda bir yerde olabilir endişesi duyarlardı.

Avni bey’in görev yaptığı senelerde,

Aksaray halkı öyle bir rahat etti ki,

Zengini fakiri bir oldu.

Güçlü inine çekildi.

Güçsüz korundu.

Milletin layık olduğu,

Mal ve can emniyeti de zirveye ulaştı.

O devirlerde, nahiye ve köylerin emniyet ve asayişinden

Şimdi olduğu gibi, Jandarma sorumluydu.

Jandarma yüzbaşısı Tahsin bey, dor atıyla karakollara çıkar denemeler de bulunurdu.

Ortaköy nahiyesi ve köylerinden tutunda,

Gelveri Taşpınar, Sultanhanı Acıpınar, nahiyeleri ve bağlı bulunduğu 150 pare köy, 200 pare yayla, jandarma bölgesiydi.

Bir deve katarı soygunu ile devecinin katli hadisesi,

Dilden dile dolaşırdı.

İlçe jandarma  komutanı yüzbaşı  Tahsin Bey ile,

Komser Avni bey.

Kafa kafaya verip, bu düğümü naksıl çözeceğiz ve suçluları nasıl tespit edip yakalayacağız diye planlar hazırlıyorlardı.

O zamanlar nakliye işlerinde pek itibarlı olan deve katarlarına musallat olan soyguncuları yakalamak için,

Komser Avni bey’in deveci kılığına girip,

Katarda bulunanlara arkadaşlık kurması meşhurdur.

Yüzbaşı Tahsin bey ve adamlarına katarı teslim edip,

Başka deve katarlarının konakladığı su başlarında konaklayıp arkadaşlık ediyorlar ve ip uçları elde edilmesi sayesinde de,

Soygun ile kıtel yapanlar tespit edilmiş ve yakalanmıştı.

İlçede emniyet ve asayiş o günün şartlarında dahi iyiden iyiye sağlanmıştı. Bu vesile ile,

Komser Avni bey ile yüzbaşı Tahsin bey’i şükranla anıyorum.

Nur içinde yatsınlar.

Hayatımın hiçbir döneminde çalışma ve iş hayatımda yapılan eleştirilere alınmadım. Hatta varsa doğru eleştiri onu aldım ve uyguladım. Ama özel hayat ve yaşamımla ilgili bir eleştiri olduğunda buna tahammül edemem. Kimin ne yaşadığı ve nelerle karşılaştığını herkes bilmeyebilir. Bunu bazen sadece Allah bilir. Varsa bu konuda bir hatası bunun cezasını da yüce Rabbim verir.

Eleştiriler dozunda olmalı ve insanları incitmemeli. Bazen üzerine düşende düşmeyende kendi hayatına bakmadan başkalarını eleştirir. Ben bu tür insanları eleştirmeyi bırakın adını bile ağzıma almam. Bu nedenle bende bazen bunlarla, “ dinime söven Müslüman olsa bari” der geçerim.

Bu tür insanlar zaten Allah’tan korksa dedikodu yapmaz ve utanır. Ama bunun arkasında seni kıskanıyorsa ona zaten engel olamazsınız. Bu nedenle bu tür insanlar başkalarını eleştirme yerine kendisinin toplumdaki itibarına bakmalılar. Bunu görebilseler zaten başkalarını eleştirmeye utanırlar.

Elbette bir insanı toplumda herkesin sevmesi mümkün değil. Her insanın seveni de olacak sevmeyeni de olacak. Eğer bu tek taraflı bir durumsa bunda vardır bir yanlış. Hele bizim gibi köşe yazarının herkesi memnun etmesi mümkün değildir. Bazen zülfiyare dokunursun sizin haberiniz olmadan size kırılıp küserek düşman olanlar olabiliyor.

Konuya özel hayat ve yaşamla ilgili çekiştirme yapanlara bir ayetle cevap verip devam edelim.

"Arkadan çekiştirip duran, kaş göz hareketleriyle alay eden her kişinin vay haline." (Hümeze S.A 1)

Ayette arkadan çekiştirenler ve kaş göz işaretleriyle alay edenler hakkında Allah’ın büyük bir uyarısı yer almaktadır. Bu uyarı gıybetin ve alaycılığın Allah katında ne kadar büyük bir suç olduğunun açık bir delilidir.

Daha iftar topuna bir saat varken ve hele yarım saat kala,

Arabadaki sürat, Allah esirgesin korkutuyor insanları.

Şehir içinde yüz kilometre hız, kızdırıyor halkımızı.

- Kelle kapacak sanki deniliyor.

Hani, Aksaray deyimi de boş değil haaa...

At binenin kılıç kuşananın sözü her yerde geçerli.

Aklını çalıştıran, emeğini esirgemeyen minnetsiz para kazanıyor, geçinip gidiyor.

Bakın hele şu köşe başlarına.

İkindi vakti,

Çağıran ve bağıranlar ne de çok,

Hep gövemlik satanlar ve alanlarla dolup taşıyor.

Laleli sakinleri,

Ramazanı nişan almış,

Yeşilsoğan, tere, maydanoz, ıspanak, çıtlık,

Hepsi de ipek gibi...

Bahçeciler,

Dökmüş pazara,

Para kırıyor...

Tanıdıklarıma soruyorum;

En az 20 ve çoğu da 50 milyon lira deyince,

Aferini patlattım,

Dedik ya,

At binenin kılıç kullananın.

Adet olmuş Ramazan ayında,

Çörekler, börekler, tahinli ve yumurtalı pideleri sarıp sarmalayıp eve götürmek.

Bir tanıdık, kaç taneyi birden sarmalamış;

- Nasıl yiyeceksin bunca iftarlığı diye sorduğumda,

- Konu komşu var...

Alsın, almasın,

Yarım elma gönül alma demesin mi,

Pek hoşuma gitti.

Cömertliği tutar herkesin bu ayda.

Gönül bahçemiz şenlensin diye ikram edilen iftariyeler bereket getirir keseye.

Bir markette rasladım yedi çantaya, Yedişer kalem hediye.

Çay, Şeker, Zeytin, Peynir, Sıvı yağ, Prinç ile un.

Her çanta yirmişer kilo.

Yedi eve gönderdi o zat.

Ne demişler,

- Varlıktan zarar gelmez.

Bir başka muhterem, kasap dükkanında.

Yedi eve yedi paket yaptırmış,

Ve her poşette bir kilo kıyma ve bir kilo yemeklik.

Şu sekizinci çantayı da dedenlere bırak diyor oğluna...

Ne hayırlı evlat değilmi? 

Ramazan ziyareti büyükten küçüğe, iadeyi ziyaretler de öyle.

Hısım akraba, nasıl belli olacak.

İnsanlar nasıl karışıp kaynaşacak.

Hal hatır sorup hayır dua alacaklar.

Şair boşa dememiş,

Gönül ne kahve ister ne kahvehane.

Gönül sohbet ister kahve bahane.

Sayılı günler hep vesile.

Asıl olanı insan sevgisini perçinlemek.

Büyüğü küçüğü bilmek,

Kaderde kıvançta ortak olmak.

Allah’ın rızasını bulmak için,

İnsan oğluna saygı duymaktır.

Ramazan ayının gülü, bülbülü,

Din adamlarımızdır.

Elli yıl evvelinin,

O davudi sesiyle Ulucaminin direği,

Rahmetli Ethem hoca’nın bir Ramazan günü iftar vaktinde,

- Durun hele uşak sakavımı çıkarayım diyerek kollarını sıvaması,

Bağdaş kurup sofraya oturması, Allah ne verdiyse bir iyice yemesi, hala gözümün önünde.

O Yetmişlik ihtiyar delikanlıyla pek hoş sohbet ile şaka şamata ederdi akranları.

Maaşsız hizmet veren.

Edep terbiye öğreten o gönüllü mücahitlerdi.

Kabirleri nur olsun...

Devletin kurumlarını ve kurallarını milli iradenin temsil edildiği Türkiye Büyük Miller Meclisi belirler. Çağın gereklerine göre bu kurum ve kurallar TBMM de siyasi irade tarafından her zaman revize edilebilir. Kısacası devletin kurumlarına, kurallarına ve kadrolarına yön verecek olan ön önemli faktör siyasi iktidarın politikalarıdır.

1. Kurumlar ve Kurumsal Özerklik: Devletin Güvencesi

Kurumlar, devletin vatandaşlarına hizmet ürettiği, adaleti sağladığı ve egemenliğini koruduğu yapılardır. Güçlü bir devlet, şahıslara bağımlı olmayan, işleyişi kişilerin inisiyatifine bırakılmamış kurumlar sayesinde yükselir. Bu noktada kurumsal özerklik, sistemin en hayati sigortasıdır ve kamu yararı kapsamında ortak akılı temsil eder

Dış Baskılardan Uzak Durmak: Merkez bankaları, yargı organları, akademik müesseseler ve denetleyici kurullar gibi yapıların kendi uzmanlık alanlarında dış müdahalelerden bağımsız karar alabilmesi gerekir.

Liyakat ve Rasyonellik: Özerklik, kurumların günlük siyasi hesaplarla veya popülist kaygılarla değil; bilimsel, hukuki ve rasyonel esaslara göre hareket etmesini sağlar. Kurumsal özerkliğin zedelendiği yerde, devletin aldığı kararlar uzun vadeli kamu yararını değil, kısa vadeli çıkarları gözetmeye başlar ki bu da devletin itibarını ve işlevselliğini aşındırır.

2. Kurallar: Öngörülebilirlik ve Meşruiyet

Kurallar (hukuk normları, yönetmelikler ve anayasal ilkeler), devlet mekanizmasının dişlilerinin nasıl döneceğini belirleyen kılavuzlardır. Kuralların üstünlüğü (hukukun üstünlüğü), bir devletin öngörülebilir olmasını sağlar. Vatandaşın devletine, yatırımcının piyasaya, dış dünyanın ise o ülkenin diplomasisine güvenmesi ancak yazılı, adil ve özerk kurumlar eliyle korunan kuralların istikrarlı bir şekilde uygulanmasıyla mümkündür.

3. Kadrolar ve Kurumsal Hafıza: Devletin Ruhu ve Akıl Defteri

Bir devleti geleceğe taşıyan en hayati unsur, liyakatli kadrolar ve bu kadroların biriktirdiği “kurumsal hafıza” dır. Kurumsal hafıza; bir kurumun geçmişte karşılaştığı krizleri nasıl çözdüğünü, hangi hatalardan ne dersler çıkardığını içeren devasa bir bilgi ve deneyim havuzudur. Uygulamanın içinden gelen, sahayı ve mevzuatı çok iyi bilen kurumsal hafıza sahibi kadrolar, sistemin daha iyi çalışması için siyaset kurumuna sürekli geri bildirim yapar, taslak düzenlemeler hazırlayarak siyasetin vizyonunu teknik olarak beslerler

 Süreklilik: Siyasi irade politika belirler; ancak bu politikayı devletin çıkarları doğrultusunda, hukuka uygun ve en rasyonel şekilde uygulayacak olan, özerk yapısını koruyan yerleşik bürokrasidir. Kurumsal hafıza yok edilirse veya kurumlar tamamen siyasallaşırsa, her yeni yönetim tekerleği yeniden keşfetmek zorunda kalır ve devlet vizyonunu kaybeder.

Aslında bu durum modern yönetim biliminin keşfettiği yeni bir formül değil; insanlık tarihinin en köklü yönetim anayasasıdır. Nisâ Suresi’nin 58. ayetinde geçen o muazzam ilke tam olarak bu yaraya parmak basar: "Emaneti ehline veriniz."

Bu kadim perspektiften baktığımızda, bir kurumda kadrolara teslim edilen makamlar, bütçeler ve kurumsal hafıza kimsenin şahsi malı değil; millete ait birer emanettir.

Sonuç

Kurumlar bir yapı ise kurallarda o yapıya işlerlik kazandıran ve o yapıyı ören birer tuğlalardır. Kadroların kurumsal hafıza ve etik değerleri bu tuğlaları güçlü bir şekilde birine bağlayan sağlam bir harcı temsil eder.

Devlet yönetimi sürdürülebilir bir geleceği inşa etme sorumluluğu gerektirir. Geçici siyasi aktörlerin en büyük ödevi çağın gereklerine ve halkın ihtiyaçlarına göre kurumların özerkliğini koruyarak onları daha da güçlendirmektir. Kurumların özerkliğinin elinden alındığı, kuralların çiğnendiği ve kurumsal hafızaya sahip nitelikli kadroların tasfiye edildiği bir yapıda devlet zafiyete uğrar.

Güçlü ve saygın bir devlet olmanın yolu; kurumları güçlendirmekten, kurallara bağlılıktan, liyakatli insan kaynağını korumaktan ve en önemlisi kurumsal özerkliği rehber edinmekten geçer. Güçlü ve rasyonel düşünen siyasi yapılar ve partiler güçlü devlet oluşumunun vazgeçilmez unsurlarıdır.

Şöyle bir düşünelim eğer Merkez Bankasının kurumsal özerkliği korunmuş olsa idi böylesine bir enflasyonu yaşar mıydık?

Ya da SPK’nın özerkliğini korumuş olsa idik vatandaşa ve siyaset kurumuna zarar veren bu Fon Vurgunu olur muydu?

Hatırlayalım; Avrupa’da uzun süre hükümetler kurulamadığı halde devlet ve sistem sorunsuz işler. Bunun ana nedeni kurumların özerkliği ve kurumsal hafızaya sahip kadroların iktidarlardan bağımsız olarak görevlerini eksiksiz yerine getirmeleridir.

Almanların kayıtsız şartsız yenilgisi ile 1945’de sona erdi.

Türkiye savaşa girmedi.

Onca sıkıştırmalara rağmen,

Almanlara dost, batılılara müttefik diye işi idare ettik.

Katiyen taraf olmadık.

Savaşa bulaşmadık.

Bulaşmadık ve fakat sıkıntılarından da kurtulamadık.

Ekonomisi dışa bağımlı olan Türkiye karaborsanın eline düştü.

Devlet dairelerinde toplu iğne bile sayı ile dağıtılırdı memura.

Dikiş iğnesi, tüfekli makara

Avrupa’dan gelmeyince karaborsaya teslim oldu piyasa.

Çiftçinin mahsulü % 10 devlet hissesi diye vergilendirildi.

Açık alanlarda buğday tınasları yığıldı. Kimse el süremezdi.

Eski hamama doldurulan buğday, kar ve yağmurdan çürümeye bırakıldı. Kokudan geçilmez oldu.

Hiç kimse o açlık devrinde el süremezdi.

Çocukları açlıktan kıvranan bir baba,

Gece yarısında bir çuval buğdayı çaldı diye, bir yıl hapis yattığı bir devirde,

Sıkımı hırsızlık yapsın biri.

Ekmek karneye bağlanmıştı.

Paran ile de olsa günde on ekmekle doyan aile, beş ekmekten fazla  alamazdı fırınlardan.

Ankara halkı daha da perişandı.

Binlerce insan her gün başkanlık önünde toplanır,

Açız açız diye bağırırdı.

Balkona çıkıp halka hitap eden zamanın başbakanı doktor Refik Saydam...

Ekmek bulamıyorsanız bisküvidemi yok,

Deyince yuuuh sesleri gök kubbeyi yıktı.

Ertesi günü Cumhurbaşkanı

İsmet Paşa, başbakanlığa gelip halkı teskine çalıştı.

Açız... açız... Diyen binlerce vatandaşa rahmetli İsmet İnönü,

Sevgili vatandaşlarım...

Ben sizi aç bıraktım ve fakat evlatlarınızı yetim bırakmadım.

Deyince tısss...

Kafalar dank etti.

Onbinler sessizce dağıldı.

Gördünüzya devlet adamlığını.

Toplum psikolojisini bilmek çok önemli.

 Ağzından çıkanı kulağı işitmeyen siyasiler,

Bunun cezasını hem kendisi ve hemde milletine çektirir.

Kalın sağlıcakla...

Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde esaretten kurtardığımız kadim

şehrimiz İstanbul'un Kurtuluşu kutlu olsun!

Aziz şehit ve gazilerimizi saygı ve rahmetle anıyoruz.

06 EKİM 1923'DE TÜRK ORDUSU İSTANBUL 'A GİRDİ. 

Gazi Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere Milli Mücadelemizin büyük kahramanlarını saygı ve minnetle anıyoruz.

İtilaf Devletleri donanmaları 30 Ekim 1918'de imzalanan Mondros Ateşkes Antlaşması'na dayanarak 13 Kasım 1918'de Haydarpaşa önlerine demirleyip İstanbul'a girdi. Fiilen gerçekleşmiş olan işgal, 16 Mart 1920 tarihinde resmi işgale dönüştü.

Türk Ordusu'nun İzmir'e girmesinden sonra Fahrettin Paşa komutasındaki 5. Süvari Kolordusu İtilaf Devletleri kontrolündeki tarafsız bölgeye doğru ilerlemeye başladı.

Bunun üzerine Müttefik kuvvetlerde bulunan Fransız ve İtalyan birlikleri derhal geri çekildi. Çanakkale'de bulunan İngiliz birlikleri General Harington'un emriyle savunma pozisyonu aldı.

İngiltere, Ankara Hükûmeti ile anlaşma yolları aramaya başladı. Ankara Hükûmeti İstanbul ve Çanakkale boğazlarının denetimini istedi.

İngiltere başbakanı Lloyd George bu istekleri reddetti.

Birliklere savaş pozisyonu alması emrini verdi.

Fakat Harington ateş açılmaması emrini verdi.

Türk birlikleri, İngiliz direnişi ile karşılaşmadan tarafsız bölgeye girerek Çanakkale Boğazı'na doğru ilerlemeye başladı.

Türklerle savaşılmasını istemeyen Winston Churchill'in başını çektiği bir grup bakan istifa etti.

24 Temmuz 1923 tarihinde Lozan Barış Antlaşması'ndan sonra, 23 Ağustos 1923'ten itibaren İtilaf kuvvetleri İstanbul'dan ayrılmaya başladı.

Son İtilaf birliği ise 4 Ekim 1923 günü Dolmabahçe Sarayı önünde düzenlenen bir törenle Türk bayrağını selamlayarak şehri terk etti.

6 Ekim 1923'te ise Şükrü Naili Paşa komutasındaki 3. Kolordu İstanbul'a girdi ve işgal resmen sonlandı.

Her yılın 6 Ekim'i böylece İstanbul'un kurtuluş günü olarak belirlendi ve kutlanmaya başlandı.

İşgal 4 yıl 10 ay 23 gün sürmüştü. Bu süre içinde hiç unutulmaması gereken nice olaylar yaşandı..Örneğin;

* 13 Kasım 1918 (Fiili İşgal): Mondros Ateşkes Antlaşması'nın ardından İtilaf Devletleri'ne ait donanma İstanbul önlerine gelmiş ve şehir fiilen işgal edilmiştir. Boğazlar ve stratejik noktalar kontrol altına alınmıştır.

* 16 Mart 1920 (Resmi İşgal): İtilaf güçleri İstanbul'u resmen işgal ederek yönetime ve resmî dairelere el koymuştur.

* Şehzadebaşı Karakolu Baskını (16 Mart 1920): İngiliz askerleri, direnişi kırmak amacıyla Şehzadebaşı'ndaki 10. Kafkas Fırkası karakolunu basmış, uykudaki 5 Türk askerini şehit etmiştir.

* Meclis-i Mebûsan'ın Basılması ve Sürgünler: İşgal sırasında Meclis-i Mebûsan basılmış, aralarında milletvekili ve aydınların bulunduğu çok sayıda kişi tutuklanarak Malta'ya sürgüne gönderilmiştir.

* Misak-ı Millî'nin Kabulü (28 Ocak 1920): Son Osmanlı Meclis-i Mebûsanı toplanarak bağımsızlık antlaşması olan Misak-ı Millî kararlarını kabul etmiştir. İşgalin en büyük sebeplerinden biri bu kararlardır.

* Sevr Antlaşması (10 Ağustos 1920): Osmanlı Hükümeti'nin İtilaf Devletleri'nin baskısıyla imzaladığı, ancak Türk milletince kabul edilmeyen ve ölü doğan barış antlaşmasıdır

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ünlü “Geldikleri gibi giderler” sözü, Türk milletinin bağımsızlığa olan sarsılmaz inancını ve kararlılığını gösteren tarihi bir ifadedir.  Her zaman kulağımıza küpe olmalıdır.

Çalışan adam yok.

Gidin iş ve işçi bulma kurumuna,

İş isteyen kaç kişi müracaat etmiş hele bir sorun.

İki elin on parmağı kadar ancak.

Halbuki organize sanayide halen çalışmakta olan 2500 işçiye ilaveten 1500 işçi aranıyor.

Yok oğlu yok.

Niye?

Hazırcıyız da ondan.

Beleşe geçinmenin yolları aranıyor da ondan.

Gece gündüz çalışan üç beş kuruş peydahlıyan insanları çekiştiren,

Bir kültürsüz  boğuyor toplumu.

Hatta devleti de boğuyor.

Atın kazandığı eşek için mi diyen yok.

60-70 Yıl uzağa gitmeyelim.

Daha 30-40 yıl evveli

Ortaköy yöresinden bile kaput bezi don gömlek, tırpancılar, bel, kürek sallıyanlar,

Ziraat bankası yakınında toplanırlar.

Ağa beni de götür. Ekmeğimi ver yeter.

Denilen devri hatırlıyorum da,

Ve bir de şimdinin insanına bakıyorum,

Tembelliğin kemiklerimize işlediği görüyorum.

Eskiden gün ağarırken ve akşamın körüne kadar çalışır amele,

Yarın gelme der ağa diye korkar ve işini beğendirmeye bakardı.

Şimdi altı saat bile doğru dürüst çalışmaz, kaytarır.

Hele bir söz söyle de bak, küreği atar kaçar.

Her nimetin bir külfeti olacaktır.

Bunu bilen kalmadı.

Gözünü dikmiş devlete,

Beleşten geçineyim isteniyor.

Fabrikalar, sıradan vasıfsız işçi alıp eğitiyor.

Buna dahi sıcak bakılmıyor.

Zenaat sahibi olacam iş ve aş bulacam diyen yok.

Bakın, siyasilere sesleniyorum...

Oy alacağım diye taviz üstüne taviz,

Milleti tembelliğe alıştırdınız.

Bunun günahını nasıl öderler bilmem.

Kalın sağlıcakla...

"Ey Peygamber! Biz seni bir şahit, bir müjdeleyici, bir uyarıcı; Allah'ın izniyle kendi yoluna çağıran bir davetçi ve aydınlatıcı bir kandil olarak gönderdik."

İçinizden Allah'ın lütfuna ve ahiret gününe umut bağlayanlar, Allah'ı çokça ananlar için hiç şüphe yok ki, Resûlullah'ta güzel bir örneklik vardır.". ( Ahzap suresi 21. Ayet)

Miladi 571 yılıydı. İnsanlık cahiliyenin karanlığında kaybolmuştu. Haksızlık, zulüm, ümitsizlik ve güvensizlik had safhadaydı. Merhamet duygusu körelmiş, erdem ve hikmet kaybolmuştu. İnsanlar her geçen gün, güçlünün zayıfı ezdiği bir dünyaya uyanıyordu. Bîçare gönüller hak ve hakikate, adalet ve merhamete susamış, mazlumların feryadı arş-ı âlâ'ya ulaşmıştı. İstikametini kaybeden insanlık, ilahî rahmete muhtaçtı. İşte böyle bir anda, Allah Teâlâ kullarını yalnız bırakmadı. Engin şefkat ve merhametinin bir tecellisi olarak, kıyamete kadar gelecek olan bütün insanlara sorumluluk ve görevlerini hatırlatan son peygamberini, Habib-i Hudâ Hz. Muhammed Mustafa'yı lütfetti. 

Vemâ erselnâke illâ rahmeten lil’âlemîn

(Enbiya suresi 107. Ayet)

Ve biz seni, ancak alemlere rahmet olarak gönderdik.

Peygamberini örnek alması gereken müslümanlar olarak  her birimiz şu soruları şimdi kendimize soralım.

- Sevgili Peygamberimiz (s.a.s)'e gerektiği gibi inanıp, saygı ve sevgimizi gösterebiliyor muyuz?

 - Onun emaneti olan Kur'an a sahip çıkıyor muyuz?

-  Hayatımızı onun sünneti doğrultusunda inşa edip güzel ahlakını kuşanıyor muyuz?

- Onun yaşlılara karşı saygı ve hürmetini, çocuklara karşı sevgi ve şefkatini, insanlara karşı nezaket ve merhametini taşıyor muyuz?

- Her daim ahlak, adalet ve faziletin yanında yer alıyor muyuz?

-  Her türlü kötülüğün, şerrin, zalimin ve batılın karşısında duruyor muyuz?

- Yüce Rabbimizin övgüyle söz ettiği "en hayırlı ümmet" olmak için çalışıyor muyuz?

- Allah Resûlü'nün davetini bütün insanlığa ulaştırmak için yeterince gayret gösteriyor muyuz?

Bir hadis-i şerifte Sevgili Peygamberimiz (s.a.s) şöyle buyuruyor:

 "Size iki şey bırakıyorum, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu şaşırmayacaksınız: Bunlar, Allah'ın Kitabı ve Peygamberinin sünnetidir."

Zalimlerin zulmünü  artırdığı bu günlerde düşünmemiz gereken ne çok şey var değil mi sevgili kardeşlerim?

 Okumadan, araştırmadan, sorgulamadan ve zalime bilinçli bir şekilde meydan okumadan iyi bir Müslüman olmak mümkün mü?

         Bir kaç ay önce Aksaray ile ilgili bir yetkilimiz den aldığım bilgiye göre Türkiye genelinde en çok boşanmanın yaşandığı iller arasında ilimizde yer alıyormuşuz. Bu ne kadar acı ve kötü durum. Toplum olarak bu ve benzeri rezaletlere hoşgörü ile bakılmaması lazım.

          Boşanmaların başında ise karı koca arasındaki aldatmalar ilk sırayı alıyormuş. Biz Türk toplumu olarak örfümüz buna müsaade etmezdi. Eskiden bırakın aldatmayı laf atmak bile cinayet konusu olurdu. Bundan dolayı birçok cinayetin işlendiğini bilirim.

          Bu tür insanlara hoşgörü ile bakar hale gelmişizdir. Hâlbuki bu insanlara hoşgörü ile bakmak yerine toplumdan dışlanmalıdır. Efendim kadın erkek eşitliği varmış, edeyim içine böyle bir eşitliğin. Eşitliğin sonunda insanların aile yuvaları bozulurken insanlar ahlaken bozulmaya başlamıştır. Herkes birbirini aldatmaya başlamıştır.

          Teknoloji ve sosyal medyanın geliştiği bir dönemde kimin ne yaptığını takip etme durumunuz var mı? Kendi çocuklarımızdan bile haberimiz oluyor mu? Ancak ahlaki bir terbiye ile yetişmiş veya yetiştirilmiş insanlarda namus meselesi dikkate alınıyor.

       Geçen bir bayan uzmanı dinledim, karşısındaki kadın eşinin kendisini çalıştığı iş yerinde en yakını ile aldattığını söyleyerek yardım istiyor. Uzman ise şunları söyledi, “ maalesef çok haklısınız, iş yerlerinde çalışanlar kadın kadınlarla haşir neşir olmalı ve onlarla arkadaşlık yapmalı. Erkekte erkek arkadaşları ile arkadaşlık yapmalı.

         İş harici insanlar karşı cinsleri ile oturup aileden evliliklerden sohbet etmemeli. Bunlar önce arkadaşlık olarak başlıyor. Sonra farklı bakışmalar ve en sonunda yakınlaşmalar ile sevgili oluyorlar. İster evli olsun ister erkek olsun bunları ben çok okurumdan dinliyorum. İş yerleri bu tür sohbet ve bir arada oturmaları iş esnasında yasaklamalı” diyor.

        Bu cevabın altına imzamı atarım. Eğer evlilik müessesesi saygısı, utanma, ahlak ve terbiye yoksa bu insanlarda bu ve benzeri olayları çoğu zaman görmekteyiz. İnsanlar ne için yaşar namus ve şerefi için yaşarlar. Aile ise insanların olmazsa olmazlarıdır.

        Bazen tesadüfen evde olduğumda kadın programlarını kısmen izliyorum. İnanırmısınız utanç verici hadiseler yaşanıyor. Evli kadın kocasından kaçmış kaçtığı adamla beraber stüdyoya gelerek çocuklarının babasının karşısına oturuyor.

         Hatta öyle bir durum oluyor ki doğurduğu 3 çocuğunun babası ise her biri başkalarından. Hem de bunu kocasına gülerek anlatıyor. Aman yarabbi ne duruma geldiğimize ağlamamız lazım. hem de bu kadınlar ve erkekler öyle sosyete değil çoğu sıradan orta halli aileler ve hatta köylerde yaşayan insanlar. Nasıl Müslüman ve İslamız anlamış değilim.

         Ben bundan dolayı diyorum ki, zina yeniden yasaklanmalı. Kadın ben isteğimle yaptım dediğinde kocası bile bir şey yapamıyor. Bunun ispat ve delili de yok, gördüğünüzde nasıl ispat edeceksiniz. Tabi eskiden olduğu gibi her ikisini de aynı yerde vurup cinayet işlemeniz lazım.

         Zina yeniden yasaklanmalı, muhafazakar bir iktidara yakışmıyor. Bu ne idiğü bellisiz programlarda yasaklanmalı. Cezai yaptırım gelmesi en azından tam önlemese de kısmen bu ahlaksızlıkların önüne geçer diye düşünüyorum. Nasıl bir toplum haline geldiğimizi aile mefhumunun sıradan bir iş haline geldiğini görmeye başladık. İnşallah virüs nedeni ile uzun zamandır neden aile yuvaları yıkılıyor ve boşanmalar artıyor bunun çalışmasına devam ediyorum. Belki de hiç ele alınmamış gerçek hayat hikayelerinin yer aldığı kitabıma devam ediyorum. Yayınlandığında ailelere bir rehber eser olacak.

Eylül ayı geldi mi bağ bozumu başlardı.

Yumuşak taştan oyulmuş sokuda üzümler çiğnenir.

Kazanlar dolusu şıra büyük bakır leğenlerde kaynatılır.

Koyulaştıktan sonra tekrar kazanlara aktarılır.

Soğuduktan sonra toprak küplere doldurulurdu.

İçi cevizli sucuklar.

Sinilere dökülmüş pestiller,

Kabak, patlıcan, dilimleri ile çeşni olan reyhan kokulu ağdalar,

Bütün kış boyu katık olurdu.

50-60 yıl evvel 12 bin olan Aksaray merkez nüfusu arttıkça,

Yerleşim ihtiyacı doğdu.

Arsa para etti.

Bağ ve bostanlarla kavak ormanları ömrünü tamamladı.

Yerlerine beş kat apartmanlar dikildi.

İşte gördüğümüz gibi koskoca bir şehir doğdu.

Merkez nüfusu 200 binleri zorlayan,

450 bin nüfuslu Aksaray vilayeti dillere destan halini aldı.

O kış soğuklarında,

Analar pekmezle un helvası yapardı.

Üzerine tereyağ eritip döker,

Bağların mahsulü ceviz de ekelendi mi,

Ye babam ye...

Soğuğa meydan okurdu çocuklar.

Ya şimdi...

Cicili bicili ambalajlarda,

Yüzlerce çeşit çocuk yiyecekleri,

Reklamlarla sattırıyor kendisini,

Ağaç dibekte dövülen kavutun tadı bir başkaydı.

Bağ bozumu telaşı,

Yormazdı insanları.

Ayazını almış şıra tas tas içildi mi.

Benzine kan gelirdi. 

Şimdi, asitli içecekler mide fesadına uğratıyor da bilen yok.

İnsan gördüğünden geri kalmasın denir ya,

Çocukluğumda, bağ  bozumu bir şenlik gibi gelirdi bana.

Bilgi, görgü, teknoloji insan hayatına girince,

Refahtan refaha koşuluyor.

Türk toplumu şu hali ile pek çok rahatladı.

Tembelliği de bir yırtıp atsak,

O zaman Avrupa ve Amerikalısı Türkiye’ye imrenir.

Birliğimizi dirliğimizi bozmasın yüce Allah.

Amin.

Kalın sağlıcakla...

Yaz sıcaklığından bunalgın vatandaşların doğaya olan rağbetini görürsünüz.

Çipkilikten, reglatör, baraj, Selime, Ziga, Güzelyut’a ve de Hasandağı’na, kadar nerede bir ağaç altı var, oraya konaklanmış halk.

Hani Çipkilikte Kılıçaslan Parkı yapılacaktı!

Kavaklıklar, harımlar istimlak edilmişti.

Gülhane Parkı’nın benzeri Aksaray’da olacaktı.

Olmadı...

Olmaz da.

Siyasi birimlerin bir koordineli çalışma haritası yok da ondan.

Daha, kağıt üzerine iki çizgi çizmeyi beceremiyoruz.

Kaldı ki, usta eller bir çalışma temposu ile bu toprakları kanaviçe gibi değerlendirsin.

Olmuyor... Olmuyor...

Bu terazi bu ağırlığı çekmiyor.

Pazar günlerinden söz etmiştim. O gün hadi gidin bakalım Coğlakı mahallesi daracık sokağında hele bir yürüyüşü.

Eğer araba altında kalmıyorsanız büyük şans.

İki taraflı araba dizileri de caba.

Adam 20 metre uzunluktakı tırı daracık yolda kapası

Önüne park etmiş. Sorup sual eden yok.

Yol ve otopark fukarası koca şehir.

Bir de toplumdaki sorumsuzluğa, otorite boşluğu da eklenince,

İşte böyle araba mezbeleliği karşımıza çıkar.

Yetki...

İlle de yetki.

Valiye, belde başkanına, özel idareye, daire müdürlerine,

Ve bilhassa kanun uygulayıcısı adliyeye vereceksin yetkiyi,

Sonra da asaletli iş işleyeceksin.

İpe un seren mi var.

Tutacaksın kulağından fırtalacaksın çöpe.

O yalan bu yalan,

Fili yuttu bir yılan,

Fasa fisosu ile,

İşte böyle arpa boyu yol alamayız.

Kalın sağlıcakla.

Taşının soğukluğu başka, toprağının ve tozunun kokusu başka...

 Her köşesinde bir insan, her insanında ayrı bir hikâye vardı. 

Hancı Süleyman Aytaç amcamız mesela... Ciddi bakışları vardı. Fakat biz çocukları görünce o ciddiyetin arasından sıcacık bir tebessüm belirirdi yüzünde. Bizi yürekten severdi. Şimdi hatırladıkça o tebessümü görüyorum.

Mekânın cennet olsun Süleyman amca. 

Turizmci Hamza Öztürk amcamızın güler yüzünde ise insanı sarıp sarmalayan bir babacanlık vardı.

Sevgisi de şefkati de yüzünden okunurdu.

Ben zindandayken bayram tebriklerini hiç eksik etmezdi. Unutmazdı.

Vefalıydı. 

Zabıta Osman Aytaç amcamız sert bakışlı, otoriter bir adamdı. Oysa o sertliğin gerisinde sevgiyle dolu bir yürek saklıydı. Sevgisini bile ciddi bakışlarıyla anlatırdı.

 Hacı Hasan Aytaç amcamız candandı, vefalıydı. Nevşehir Kurugöl'deki akrabalarımızın varlığını ondan öğrenirdik.

Şimdi ikisi de hatıralarımızın içinde yaşıyor.

Mekânları cennet olsun. 

Meteoroloji memuru Ali Böge dayım vardı.

Bazen çarşıya çıktığımızda kızardı bize.

Ama kızarken bile sevgisi başka türlü konuşurdu.

Elime beyaz metal yirmi beş kuruşu sıkıştırıverirdi.

Uzaktan gördüğünde yüzünde beliren gülümsemeyi hâlâ hatırlarım.

 Ömer Aytaç amcamızın öfkesi de sevgisi kadar kendine mahsustu. Sinirlendiğinde, neredeyse kafam büyüklüğündeki taşı hiç düşünmeden fırlatırdı peşimizden.

Ama sonra gönlümüzü almasını da bilirdi.

Bahçesindeki meyveleri toplamamızı, tıksırıncaya kadar yememizi söylerdi. 

Ne de olsa bizdendik.

 Ahmet Doğan amca komşumuzdu.

Geçmişte hapis yatmıştı.

Herkes biraz çekinirdi ondan ama bize karşı hep babacandı. 

Zahir Aytaç amcamın ise yüzünden gülümseme, yüreğinden sevgi eksik olmazdı.

O, tepeden tırnağa bir Aytaç'tı.

Ben zindandayken o Hollanda'da gurbetteydi.

Sonra vatana döndü.

Hatırımı sormayı hiç ihmal etmedi.

Mektupları kesildiğinde içimde tarifsiz bir boşluk oluşmuştu.

Mekânı cennet olsun. 

Manavlar ve Kürt Rasim Telli amcamız da çocukluğumuzun güzel insanlarıydı.

Yüzlerinden tebessüm eksik olmaz, ihtiyaç sahibinin yardımına koşarlardı. 

Mazlumlar bir başkaydı.

Soyadları gibi ağır adamlardı.

İkizlerin dükkânından çeyrek ekmek arasına lokum koydurup yediğimiz günler vardı.

Paramız olmadığında yüzümüze bakıp tebessüm ederler: 

“Sonra verirsiniz,” derlerdi.

 Belki o gün çocuktuk, kıymetini pek bilmiyorduk.

Şimdi düşünüyorum da insan bazen bir memleketi işte o iki kelimeyle hatırlıyor:

Sonra verirsiniz...

 Çünkü herkes birbirini tanırdı.

Güven vardı.

Hatır vardı.

Gönül vardı. 

İzzet Aytaç amcamız pırtıcıydı(manifaturacı).

Harman sonlarında elbiselik kumaşlarımızı hep ondan alırdık. 

Şanlılar, Tosunlar, Yumuşaklar, Sarılar, Solaklar, Bozdağlar...

Ve daha nice sülale...

Her birinin ayrı huyu, ayrı hikâyesi, Sultanhanı'nın hafızasında ayrı bir yeri vardı. 

Bizim köyde tereyağının en alası, peynirin en lezzetlisi yapılırdı.

Belki çocukluk damağımızdandı, belki gerçekten öyleydi.

Ama insan çocukluğunda tattığı bir lezzeti ömrü boyunca bir daha bulamıyor. 

Şükrü ağamız vardı. 

Doğu Türkistan'dan gelmişti.

Bütün çocukları severdi.

Sevimli bahçesinde yetiştirdiği sebzelerden bize de ikram ederdi.

Türkistan Mahallesi'nin ayrı bir havası, ayrı bir güzelliği vardı.

 Şimdi bakıyorum da...

 Onlardan hiç kimse kalmamış. 

Çocukluğumuzun geçtiği yerler binalarla dolmuş. O çukur, çamurlu, yazın toza kesen yollar çağa ayak uydurmuş.

 Sultanhanı “ŞEHER” olmuş. 

Demirci İhsan amca, İsmail amcalarımız...

Bütün demir işlerimizi itinayla yaparlardı.

Kaynakçı Ahmet ağabey ise sanki devrinin teknolojisini biraz aşmış gibiydi. 

Kitişlerin petrolünde çocukluğumuz geçti. 

Gazyağcı Recep amcamız, Lokçuoğlu amcamız...

“Akraba” deyip sahip çıkarlardı bize. 

Dağlılar vardı. Süslüler, Akbaşlar, Aslanhanlar ve daha niceleri... 

Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki onların her biri yalnızca bir insan değildi.

Bir devrin parçasıydılar.

Bir sokağın, bir mahallenin, bir çocukluğun tamamlayıcısıydılar. 

Şimdi çoğu yok. 

Fakat insan geçmişi özlediğinde aslında yalnızca evleri, sokakları, taş duvarları özlemiyor.

İnsanları özlüyor.

Çocukken başımızı okşayan elleri...

Kızınca azarlayan sesleri...

 Uzaktan görünce gülümseyen yüzleri...

 Cebimize sıkıştırılan yirmi beş kuruşları...

 “Sonra verirsiniz,” diyen esnafı...

 Bahçesindeki meyveyi kendi çocuğuna verir gibi önümüze koyan insanları... 

Meğer memleket dediğimiz şey biraz da insanmış.

 Şimdi aradan iki nesil geldi geçti. 

Ve bir gün fark ettik ki çocukluğumuzda “amca”, “dayı”, “ağa” dediğimiz o insanların yaşlarına biz gelmişiz. 

İşte insanın içine asıl o zaman bir şey dokunuyor. 

Çünkü aynaya baktığında bugünkü yüzünü görüyor, gözlerini kapattığında ise yalınayak koştuğu çocukluğuna dönüyor.

Aradan geçen onca yıl nereye gitti? 

O insanlar nereye gitti? 

Biz ne zaman büyüdük? 

Şimdi ta uzaklarda... 

Kuzey Kutbu'na çeyrek kala, soğuğun insanın yüzünü kestiği diyarlarda Sultanhanı'nı düşündüğümde içimde tarifsiz bir şeyler kıpırdıyor. 

Bir heyecan mı? 

Bir sevinç mi? 

Bir hüzün mü? 

Bilmiyorum.

Belki hepsi... 

Gözlerimi kapatıyorum. 

Bir yerlerden taş duvarların serinliği geliyor. 

Toprağın kokusu... 

Tozlu yollar... 

Bir dükkânın önünden geçen çocuklar... 

Bir bahçeden uzatılan meyve... 

Avucuma bırakılan beyaz, metal yirmi beş kuruş... 

Ve artık bu dünyadan göçüp gitmiş insanların yüzleri... 

Hepsi orada. 

Sanki birazdan birisi seslenecek: 

“Ulan çocuk, nereye gidiyorsun?”

 Dönüp bakacağım. 

Çocukluğum orada duruyor olacak. 

Ama gözlerimi açıyorum... 

Ne sokak o sokak. 

Ne insanlar o insanlar. 

Ne de ben o çocuğum. 

Sultanhanı büyümüş. 

ŞEHER olmuş. 

Biz de büyümüşüz. 

Belki insanın asıl hüznü, çocukluğunun geçtiği yerlerin değişmesi değildir. Bir zamanlar hiç ölmeyeceklerini sandığı insanların artık yalnızca hatıralarında yaşadığını anlamasıdır.

Sonra insan kendi kendine soruyor: 

Sahi, bütün bunları biz mi yaşadık? 

O taş duvarlar...

 O insanlar...

 O dükkânlar...

 O çamurlu yollar...

 O yirmi beş kuruş...

 O çeyrek ekmek arasındaki lokum... 

Hepsi gerçekten var mıydı? 

Yoksa uzak bir gecede gördüğüm uzun ve güzel bir rüya mıydı? 

Ve eğer onlar birer hayalse... 

Ben neyim? 

Ben hayal miyim?

Siirt İl’inde öğretmen olarak 4 yıl çalıştım.

Mevcut Batman İl’i benden daha genç.

150 hanelik İLOH nahiyesi vardı.

40-50 Öğrenci toplayabildim. Bir salonda 5 sınıfı okuttum.

Asker dönüşü gene Siirt İl’i emrine verildim.

Kozluk ilçesi maarif memuru görevi verildi. Şimdi buna ilçe Milli Eğitim Müdürü deniyor.

Kiralık okul binasında 50-60 öğrenciyi okuttum.

Melefan, Müşritan, Şelmo köylerinde imece usulü ile okul yaptırdım.

İşçilik, ustalık, taşı, kumu, kireci köylüye aitti.

Siirt’de yapılan kapı, pencere, Garzan tren istasyonundan katır sırtında taşıdık. 

Kiremit de öyle.

Kayalık patika yolda katırdan başka taşıt aracı yoktu.

Diyeceğim şu ki...

Doğu ve Güneydoğulu kardeşlerimizden çok saygı ve sevgi gördüm.

Dinine, devletine, bayrağına bağlı zeki insanlardı.

Köyden köye,

İlçeden ilçeye,

İl’den İl’e

Tek başınıza da olsa korkusuzca seyahat ederdiniz.

Ya şimdi?

Bırakın batı insanını,

Doğulu bir vatandaşımız korkusuzca bir köyden bir köye gidemez oldu.

Yarım asır evvel doğu ve Güneydoğu da tek başınıza yolculuk yapan vatandaş şimdi, nerede o mal ve can emniyeti, diye dert yanıyor.

Daha dün başkent Ankara’da,

Dükkanını açan 28 yaşındaki bir sarraf soyguncuların hedefi oldu.

Maskeli soyguncu üç zibidi altınları vermem diye direnen sarrafı öldürüyorlar. Üç kişiyi de yaralıyorlar. Torbalarla altınları kaçırıyorlar.

Görenler, müdahale etmeyip beladan kaçışıyorlar.

Aksaray’da bile kapkaç olayı olursa.

Geceleyin korkusuzca sokağa çıkamaz isen.

Sonu nereye varacak.

Bir yıldır, memlekette can ve mal emniyeti kalmadı diye çırpınmam bundandır.

Dost acı söyler...

AK Parti iktidarı reform denecek kadar güzel hizmetler vermekte.

Amma velakin can ve mal emniyetin de sınıfta kaldı.

Devlet otoritesi kalmadı.

Yalınız PKK belası değil,

Ahlaksızlar da çoğaldı.

Devlet devletliğini göstermeli.

Kalın sağlıcakla...

        Önce nankör kime denir bunun size kelime manasını aktarayım. Kendisine yapılan iyiliğin değerini bilemez. Veya yapılan iyiliği çabuk unutan olarak açıklanır. Nankörlük yapılan iyiliği unutma hali, güçsüzlük, zavallılık, zayıflık kısırlık. Nankörlük “içerisinde yeri olmayan şeytanlarla yaşayan, yalancı, dolandırıcı, divanenin ta kendisidir.”

        Günümüzde yapılan iyiliklere karşı o kadar nankörlüklerle karşılaşıyoruz ki. Üzülmemek elde değil. Ne yazık ki, nankörlük ve nankörler gün geçtikçe çim gibi büyüyor. Nankör iyiliği bilmez, iyiliği tanımaz. Nankörlük ne yazık ki, günümüzün gerçeğidir. Her yanımızda nankörler cirit atıyor. İnsana yakışmayan özelliktir nankörlük.

         Zaman zaman deriz ya “ nankör kedi” diye, gerçekten kediler nankör müdür? Öyle derler ya; Halk arasında böyle konuşulur. Konuyla ilgili olarak zekâ durumlarından dolayı hayvanlar gelir aklımıza. Bilhassa kedi. Nedense nankör bir hayvan olarak bilinir. Kucağınıza alırsınız, okşar seversiniz, karnını doyurursunuz Bir de bakarsınız ki, biraz kızınca tüm iyilikler unutulmuş ve tırnaklarını elinize ve yüzünüze oturtmuş.

        Gördüğü iyiliği unutan, cahil, tuz ekmek hakkını bilmeyen, inkâr eden, yüreğinde inanç ve Allah korkusu taşımayan, günün birinde mutlaka nankörlüğünün cezasını çekecektir. Hatta; gazaba uğrayacaktır.

        Hazret-i Ali, (Kötü kimse, kendisine iyilik yapılınca katılaşır, iyilik edene bir zarar verebilir) buyuruyor. Yine büyük bir zat, (Kötüye iyilik edince, ahmağa acıyınca, onlardan gelecek kötülükten sakının!) buyuruyor.

         Demek ki birine iyilik ettik, ondan kötülük gelirse, o kimsenin kötü biri olduğu anlaşılıyor. Kötü kimse de iyiliğe tepki olarak kötülük yapıyorsa, kabahat iyilikte değildir. Kötü kimseler, mürüvvetsizdir, kadirşinas değildir, nankördür.

          Kur’an-ı kerimde, tövbe suresinin 74. âyet-i kerimesinde, Allah ve Resulü kötü kimseleri lütufları ile zenginleştirdiği zaman, bunların Resulullahtan öç almaya kalkıştıkları bildirilmektedir.

          Sevgili okurlarım; nankör insana değer vermeyeceksin. Allah her birimizi iyiliğe yüz çeviren, sırt dönenlerden korusun. Çünkü nankörler onlara o kadar değer versen dahi, seni bir anda kızdıklarında silip atarlar. Senin ona yaptığın tüm güzellikleri görmezden gelirler. Çünkü o nankörlük bile yapsa, kendine göre doğru yapmıştır. Kısacası işte adı üstünde bu nankörlere değer vermeyeceksin. Gerekirse bu nankörleri silip atacaksın.

          Çoğu zaman nankör insanlar bir işini veya önemli sorununu halletmek için paçanıza yapışarak nerede ise kul köle olurlar. Ancak bu sıkıntılarını giderdiğinde sizi hiç tanımaz adam yerine koymaz. İşte bu adamlar bukalemun gibidirler, tanıyamazsınız. Ta ne zaman nankörlüğünü görünce tanıyabiliyorsunuzdur. Bir insan çok yalaka ve yalamalık yapıyorsa mutlaka bir işi vardır. Bir gün size nankörlük yapacağını unutmayın.

Yerden alıp gökte savuruyorlar.

Kimileri hükümeti beğenmez.

Başkaları da muhalefet partilerini eleştirip dururlar.

Şöyle bir kulak misafiri oldum da,

Siyaset fakültesini bitirmiş ne çok insanlar var dedim.

Evine dört ekmek götürmekten aciz olanlar bile siyaset dendimi allame kesilirler.

Hele bir mebus ya da Reis olaymış,

Bastığı topraklar zangır zangır titrermiş.

Gir be kardeşim! Önünü kesen mi var.

Ve sonunda;

Uzaktan baktım yeşil türbe içine girdim estağfurullah tövbe.

Diyecek sensin.

Hem de bekara hanım boşamak kolay gelir.

Siyaset katiyen yanlış götürmez.

Hizmet edersin edersin ve bir yerde yanlış yaptınız mı, hayatınızla ödersiniz.

Eski milletvekilimiz rahmetli Avni Kavurmacıoğlu çok atak bir vekildi.

O devirde köy ve kasabalar yol, su, elektrik, okul, zirai kredi, için muhtarlar yollara dökülürdü.

Bilhassa Vekil Avni Bey’in sırtında bir Hasandağı idiler.

Avni Bey sabırla hizmetler manzumesini bir bir gerçekleştirdi.

Adalet Partisinde sözü geçen bir vekildi.

Ancak, yaptığı bir yanlışı hayatı ile ödedi.

Niğde merkez belediye başkanlığı ara seçimi vardı.

Adalet Partisi adayı Avukat

İsmail Özmen,

Ve

Bir dönem Belediye Başkanlığı yapmış olan gene Adalet Partisi kökenli Doktor Sami Yağız da bağımsız adaydı.

Ankara kulisinde Niğde seçimi konuşulurken, Avni Bey bir atak yaptı...

AP Genel başkanı Demirel’e;

Sayın başkan Niğde seçimini bana bırakın diyor.

Demirel de, Niğdeli Senatör ve milletvekilini hiçe sayarak boş bulunup;

Peki Avni Niğde seçimi sana ait diye açık bono veriyor.

Aksaray’a geldikte Avni Bey’e;

Yanlış yaptığını söyledim.

Niğdeli senatör ve milletvekilleri varken sana ne oluyor.

Seçim bu haydi kaybettin.

Ne olacak.

Kaybolmaz. Senin aklın ermez demesin mi.

Seçim oldu.

Bağımsız aday Sami Yağız dört bin oy farkı ile seçimi kazandı.

İki gün sonra Ankara’da karşılaştığı Demirel:

Bu muydu yapacağın Avni

Deyince stresten Avni Bey 24 saat geçmeden felç oldu.

Gülhanede 2 ay tedavi gördükten sonra topal yapal Aksaray’a geldi.

Kızılay karşısında Sadi Öztürk’ün bürosunda soluklanırken,

Hocamı bir çağırın çok özledim diyor.

Gittim.

O hali ile kalktı, kucakladı...

Dostlarımın sözünü tutmadım da bu hallere düştüm deyip ağlamaya başladı.

Rahmetli Avni Kavurmacıoğlu halkla karışıp kaynaşmakta birinci idi.

Gece gündüz hemşehrilerine hizmet için çırpındı.

Halkın sevgilisi oldu.

Fakat bir yerde yanlış yapınca,

işte böyle siyaset affetmedi

Hayatı ile ödedi.

Kabri nur olsun

Kalın sağlıcakla...

Bugün Türkiye’nin önündeki en büyük sınav, enflasyonla topyekûn mücadele ederken bu güven köprüsünü ne kadar sağlam kurabileceğidir. Vatandaş "kemer sıkmaya zorlanırken" bu kemerin en başta devleti yönetenler ve kamu idaresi tarafından sıkıldığını görmek, toplumsal rızanın ve sabrın yegâne anahtarıdır. Güven tesisi, ancak lafla değil, somut, ölçülebilir ve radikal tasarruf adımlarıyla inşa edilebilir.

KAMUDA ŞEHİR İÇİ GÖREV TOGG’A EMANET EDİLMELİ

Bu adımların ilki ve en görünür olanı, kamunun sembolik tüketim alışkanlıklarından başlamalıdır. Millî gururumuz olan Togg araçlarının kamuda yaygınlaştırılması, sadece bir sanayi hamlesi değil, aynı zamanda ciddi bir ithal lüks araç tasfiyesidir. Kamuda kullanılan resmi araçların yaklaşık %70'i görevlerini şehir içinde icra etmektedir. Şehir dışı seyahatler için kamuda birkaç hızlı ve güvenli araç bulundurulabilir. Togg, şehir içi kullanıma son derece uygun yapısı, optimum menzil dengesi ve dur-kalk trafiğinde fosil yakıtlı araçlar gibi enerji israf etmeyen teknolojisiyle biçilmiş kaftandır.

Dahası, Togg'unyakıt (elektrik) giderleri ve periyodik bakım-onarım masrafları, geleneksel içten yanmalı yabancı menşeli araçlara kıyasla çok daha düşüktür. Kamunun lüks ve yabancı menşeli araç bağımlılığını kırıp Togg’a yönelmesi, hem doğrudan işletme giderlerini düşürür hem de yurt dışına döviz çıkışını engelleyerek kur kaynaklı maliyet enflasyonunu dizginler. Halk, vergisinin yabancı markaların bakım masraflarına değil, yerli bir ekosisteme gittiğini gördüğünde devlete olan güveni pekişir.

ÖZEL UÇAK KULLANIMINA SINIRLANDIRMA GETİRİLMELİ

Tasarrufun sadece karada değil, havada da başladığını göstermek bu sürecin en kritik virajıdır. Kamuda özel uçak kullanımının çok katı kurallarla sınırlandırılması ve istisnai durumlar hariç tamamen askıya alınması elzemdir. Milyonlarca dolarlık uçuş maliyetleri, yüksek jet yakıtı giderleri ve VIP operasyon harcamaları, ekonomik sıkılaşma dönemlerinde kamunun sırtındaki en görünür lüks yüklerden biridir. Devlet yetkililerinin zorunlu olmayan seyahatlerde özel jetler yerine tarifeli uçuşları tercih etmesi ya da dijital kanalları kullanması, bütçeye doğrudan milyonlarca liralık tasarruf sağlarken, halkın zihnindeki "şatafat" algısını da tamamen yıkacaktır. Tasarrufun gökyüzünde de uygulandığını görmek, toplumsal inancı perçinleyecek en güçlü hamlelerden biridir

STRATEJİK OLMAYAN YATIRIMLAR BİR YIL SÜREYLE ASKIYA ALINMALI

Ancak semboller yetmez; yapısal ve radikal kararlarla maliye politikasının da desteklenmesi şarttır. Bu süreçte, acil ve savunma sanayii gibi stratejik olmayan tüm kamu projelerinin bir yıl süreyle askıya alınması gerekmektedir. Geleceği inşa etmek elbette önemlidir, fakat bugünün yangınını söndürmeden yarını planlayamazsınız. Üretime doğrudan katkısı olmayan, aciliyet arz etmeyen beton, altyapı ve lüks kamu binası projelerinin durdurulması, piyasadaki likidite baskısını azaltacak en net adımdır. Piyasaya sürülen kamusal paranın kısılması, talebi dengeleyecek ve enflasyon ateşine su serpecektir.

YURT DIŞI TEMSİL GİDERLERİNDE SIKI DENETİM UYGULANMALI

Benzer şekilde, kamunun yurt dışı programlarında ve dış temsil giderlerinde radikal bir tasarrufa gitmesi elzemdir. Çok uluslu devasa heyetlerle yapılan seyahatler, lüks konaklamalar ve yüksek bütçeli yurt dışı organizasyonları, dijitalleşen dünyada artık tamamen minimize edilmelidir.  Dış temsil harcamalarının sınırlandırılması, kamunun tasarrufta ne kadar ciddi olduğunun dış dünyaya ve iç piyasaya ilan edilmesidir.

FEDAKÂRLIK LİDERLİK MAKAMINDA BAŞLAMALI 

Gelelim işin en can alıcı, toplumsal adaleti ve güveni perçinleyecek psikolojik hamlesine: Fedakârlığa en tepeden başlamak.

Cumhurbaşkanı başta olmak üzere, bakanlar, milletvekilleri ve Genel Müdür gibi üst düzey siyasi yetkililerin maaşlarından bir yıl süreyle kademeli %25 den %10 a kadardeğişen aralıklarla kesintiye gidilmesi, ekonomik büyüklüğünden ziyade muazzam bir psikolojik liderlik hamlesidir. Bu süreçte Genel Müdür yardımcıları, Daire Başkanları ve Şube müdürleri gibi devletin kurumsal hafızası olan kademelerin maaşlarında bir kesintiye gidilmemeli ve çalışma şevkleri kırılmamalıdır.

Gücü, yetkiyi ve kararı elinde tutan siyasi iradenin kendi maaşından feragat etmesi adalet duygusunu yüceltir ve bire bin ölçeğindesinerji yaratır. Bu kesintilerin küçük oranda da olsa emeklilere yansıtılması, halkın enflasyonun meclisteki ve külliyedeki karar vericilerin de gündeminde olduğunu izlenimi yaratır. Halk enflasyonla mücadeleyi "devletin ve milletin ortak savaşı" olarak benimser ve çekilen zorluklara bir ölçüde rıza gösterir.

Böylesi bir kriz ikliminde, bizzat Cumhurbaşkanının ve en üst düzey karar vericilerin kendi maaşlarından kesintiye gitmesi, sadece bütçesel bir tasarruf hamlesi değildir. Bu, fon piyasasındaki sistemik risklerin üzerine tam yetkiyle gidilirken, "Devlet, finansal sistemin de vatandaşın hakkının da bizzat en tepeden başlayarak koruyucusudur" mesajını perçinlemektir. Siyasi iradenin kendi cüzdanına dokunarak gösterdiği bu fedakârlık, sermaye piyasalarında o çok ihtiyaç duyulan kurumsal ve ahlaki güveni tesis eder.

SÖZÜN ÖZÜ

Enflasyon sadece matematiksel formüllerle ve faiz grafiklerinde kazanılacak bir savaş değildir; bu savaş, önce vicdanlarda ve adalet duygusunda kazanılır. Nitekim 31 Mart 2024 belediye seçimlerinden sonra hazırladığımız ve partinin en üst düzeyini ziyaretimizde dile getirdiğimiz bu stratejik önerilerimizin, bugün gelinen noktada haklılığını ve aciliyetini çok daha net ortaya koymaktadır. Kamuda lüks ithal araçların yerini Togg’un aldığı, özel uçak kullanımının sınırlandırıldığı, acil olmayan beton projelerinin durduğu, şatafatlı yurt dışı gezilerinin rafa kalktığı ve en önemlisi siyasi liderlerin kendi cüzdanlarından feragat ettiği bir ülkede, güven kendiliğinden inşa olur. Toplumun, fırtınalı bir denizde aynı gemide olduğu kaptanında aynı dalgalarla ıslandığını gördüğünde kaptanına güveni artar. Adaletle paylaşılan hiçbir fedakârlık milletin sırtına yük olmaz; yeter ki o geminin en üst güvertesindekiler, dalgaları en önde ve göğüs göğse karşılasın.

Daha şimdiden Oruç ayına yeşillik yetiştirmek için kollar sıvandı.

Barajda su olmayınca sol  sahil kanal kurudu.

Adım başı kuyular açıldı.

Yer altı su ile damlama usülü sebzeler sulanıyor.

Su tasarrufu ile susuzluk çekilmiyor.

Geçen yıl damlama ile bir dekar marul yetiştiren bahçeci, beş milyar kazanmanın heyecanı ile,

Bu yıl iki dekar marul ekiyor.

Maydonoz, tere, yeşil soğan, çıtlık, roka, ekşi ot derken en az on milyar yani on bin YTL kazanacağım diyor.

Baba Hacı Mustafa Dağ’da çadır altında 70 arısını yayıyor. 20-30 bin YTL ye para demiyor.

Oğul da sebzeden, meyveden yılda 10-20 bin YTL kazanıyor.

İşte çalışmanın mükafatı.

Kadın başıyla bir hanım,

Kiraladığı 2 dekar toprağı kanaviçe gibi işliyor. Domates, Biber, salatalık, yetiştirip satıyor. 

Muhanete muhtaç olmadan geçimini sağlıyor.

Dilenen kadınlara ne demeli.

Çoğu köy, kasaba da sebze ve meyve yetişir oldu.

Pazara döküyorlar.

Daha olmazsa Ortaköy,

Niğde ve Nevşehir’den gelen toptancı manavlar topluyor.

Civar il ve ilçeler dahi Aksaray ürününü yiyor.

Dahası var...

İşte yanıbaşımızda Ereğli ilçesi.

Sebze ve meyvecilikte Aksaray’dan çok çok daha ürün yetiştiriyor.

Aksaray’a getirilen Ereğli ürünleri rekabet yapıp mahsulünü Aksaray’da satıyor.

İşin asıl acı tarafı...

Bahçede çalıştırılacak yevmiyeci bulunmuyor.

Ve fakat bütün kahveler hınca hınç adam dolu.

O sigara dumanını teneffüs edip sağlığını düşünmeyenler,

Açık havada çalışıp ekmek parası kazanıp minnetsiz evine ekmek götürse...

İşte bunun inceliğini düşünemi yorlar.

Üzerlerine ölü toprağı serpilmiş sanki.

Kalın sağlıcakla...

Kanun yapımcısı vekiller Türkiye Büyük Millet Meclisinde, şuradan veya buradan dikte edilmiş olan kanunu değil,

Toplumun kültür seviyesine göre kanun yapıp titizlikle yaşama geçirmelidir.

Yılda sekiz bin kapkaç olayının vuku bulduğu,

Son iki yılda 500 den fazla güvenlik görevlisini  öldüren PKK,

Her gün binlerce hırsızlık olayını yaşayan Türkiye.

Sorunsuzluğun kol gezdiği güzel vatanımızda,

Devlet otoritesini aramak hakkımız değil mi?

Demokrasi sorumsuzluk değil,

Bilhassa sorumluluk içeren bir halk yönetimidir.

Sırtımıza göre elbise dikecek idareye muhtacız.

Vatandaş devleti arar hale geldi.

Bu bir kaç yılın mahsulü değil.

Son on yıldan, 20 yıldan bu yana,

Buralara kadar geldik.

Geldik de, dizi, kalçası yırtık, yakası düşük, kolları paçavra olmuş bu elbiseyi yamalıklarla bari tamir etsek.

Ya da elbisenin yakışanını diktirsek diye dünüyor halk.

Bırakın İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyük şehirleri,

Aksaray’a dahi geceleyin bir hanım yalnızca veya beyi ile beraber sokağa çıkıp korkusuzca dolaşabiliyor mu sen ona bak.

Yarım asır evveli Aksarayımız da devlet otoritesi vardı.

Vatandaş şu yaz günleri damda, bahçede yatardı.

Geceleri kapısı açık mışıl mışıl uyurdu.

Şimdi buna cesaret eden var mı?

Bir marangoz kavak pazaında kerestelik ağaç çalmış.

Yakalandı.

Upuzun kavak ağacı hırsızın omuzunda, çarşı içinden cezaevine götürüldü. Hem de 6 ay ceza yedi.

Bir eve girip altın bilezikleri çalan başka bir hırsız da üç yıl ceza yiyip, altınlar boğazında asılı olarak çarşı içinden mapushaneye götürülürken seyretmiştik.

Komşusu bahçesinden bir sepet elma çalan biri 6 ay ceza yedi.

Çaldığı elma dolu sepeti verdiler eline polis önünde çarşı içinde cezaevine götürlürken herkes seyretti.

Ve bunu gördükçe halk kuzu kuzu oldu.

Toplumun aradığı devlet otoritesi sayesinde namuslu çoğunluk rahat etti.

Ben Avrupa Birliği, İnsan Hakları safsatasına inanmıyorum.

Toplumda, kültür, disiplin, devlet otoritesi ararım.

İş buraya kadar geldi.

Atatürk kanunlarına ihtiyaç var.

İpin ucu kaçmadan benim devletim varlığını hissettirmeli.

Kalın sağlıcakla...

Bazı kavramların ağırlığı vardır.

Her isteyen o kavramları kendi hikâyesine ekleyemez.

“Taş Medrese” dersiniz, bir bedelden söz ediyorsunuzdur. “Yusufiye” dersiniz, inanç uğruna çekilen çileyi, sabrı ve fedakârlığı hatırlatıyorsunuzdur.

Peki her cezaevine giren “Yusufiyeli” midir?

Elbette değil.

Bir insanın cezaevinde yatmış olması, tek başına onun bir fikir veya dava uğruna bedel ödediğini göstermez. Adli bir meseleyle siyasi veya fikrî mücadeleyi birbirine karıştırırsanız, önce hakikate, sonra gerçekten bedel ödemiş insanlara haksızlık edersiniz.

Asıl mesele de burada başlıyor.

İnsan geçmişini anlatabilir. Hatıralarını yazabilir. Kitap da yayımlayabilir. Bunların hiçbirine itirazımız yok.

Ama hatıra başka şeydir, geçmişten kahramanlık üretmek başka şey.

Kitabın kalınlığı insanın fikrî ağırlığını göstermez. Yaşanmış birkaç hadiseyi sürekli büyütmek, her olayın merkezine kendini yerleştirmek ve okuyucunun duygularına seslenerek itibar kazanmaya çalışmak da ortaya ciddi bir fikir eseri koymaya yetmez.

O zaman birkaç basit soru sormak gerekir:

Hayatınız boyunca hangi emeği ortaya koydunuz?

Mesleğiniz nedir?

Alın terinizle ne ürettiniz?

Anlattığınız hadiselerin hangileri belgeyle doğrulanabiliyor?

Ve belki en önemlisi:

Kendi anlattığınız hikâyeyi bir kenara bıraktığımızda geriye ne kalıyor?

İşte ölçü budur.

Çünkü insan kendi hayat hikâyesinin hem yazarı hem kahramanı olunca, gerçekle efsane arasındaki sınır kolayca bulanıklaşabiliyor.

Oysa gerçek mücadele insanın kendisini sürekli anlatmasını gerektirmez.

Gerçekten bedel ödemiş insanların çoğu, çektikleri acıyı ömür boyu tahsil edilecek bir senet gibi toplumun önüne koymaz.

Bir başka yanlış da başkalarını küçülterek kendini büyütmeye çalışmaktır.

Kendisinden farklı düşünen yazara saldırmak, dürüstçe soru soran insanı karalamak, eleştirene cevap vermek yerine onun şahsiyetini tartışmaya açmak fikir mücadelesi değildir.

 Fikre fikirle cevap verilir.

Belgeniz varsa ortaya koyarsınız.

Eseriniz varsa gösterirsiniz.

Emeğiniz varsa zaten konuşur.

Bunların yerine sürekli mağduriyet hikâyeleri, büyük kahramanlık anlatıları ve başkalarını itibarsızlaştırma çabası geliyorsa orada durup düşünmek gerekir.

Çünkü hiçbir insan kendi kendisine kahramanlık madalyası takamaz.

Kahramanlığı insanın kendisi değil, yaptıkları ve geride bıraktıkları anlatır.

Taş Medrese de Yusufiye de hafife alınacak kavramlar değildir.

Gerçekten bedel ödeyenlere saygının gereği, bu kavramları kişisel şöhretin, maddi beklentilerin veya duygu sömürüsünün aracına dönüştürmemektir.

Son sözümüz de açık olsun:

Geçmişiniz size saygı kazandırabilir, fakat dokunulmazlık kazandırmaz.

Çektiğiniz çile değerli olabilir, fakat sizi eleştiriden muaf tutmaz.

Ve en önemlisi:

Bir davanın büyüklüğü, onu anlatırken kendinizi ne kadar büyüttüğünüzle değil; o dava uğruna ne kadar dürüst, tutarlı ve ahlaklı yaşayabildiğinizle ölçülür.

Kocaman bir meşe ağacı var.

Sen de beş asırlık ben deyim bin yaşında.

Çocukluğumda söylenirdi...

Bir vatandaş meşe ağacının dallarını keserken düşüp ölmüş.

Aradan zaman geçmiş.

Başka bir vatandaş meşe ağacında bindiği dalı keserken beraber başı üzerine düşüp ölmüş.

Bu sebepten meşe ağacının adı Kanlı Pelit’e çıkmış.

O gündür bu gündür yaşlı ağacın dalını kesmeye kimse cesaret etmemiş.

Geçenlerde yolum düştü, Kanlı Pelit’in gölgesine sığındım.

Serin dedikçe serin.

Şu sıcakta pek çok rahat edip dinlendim.

Gördünüz ya yaşlı meşe ağacına olan sevgi ve saygı ne çok duyarlı.

Peki, yaşlı insanlara bu duyarlığı gösterebiliyor musunuz.

Çarşıda, yaya kaldırımda bastonuna dayana dayana bir arpa boyu yol almaya çalışan dede ve ninelere yol veren kaç kişi kaldı ki.

Hele telefon elinde yaya kaldırımı işgal eden,

Sağına, soluna, önüne, arkasına bakmayan genç kız ve erkeklere ne demeli.

Yarın sen de yürüyemez hale geleceksin, yaşlanacaksın.

Hürmet edesin ki hürmet göresin.

Nezaket diye bir kural var.

Sürtünerek geçeceksin.

Yaşlıları iteleyip gideceksin.

Oldu mu ya...

İslam, islama eziyet etmez.

Günahtır.

Gerçi, günahı sevabı bilen pek kalmadı da ona yanarım.

Bir godoşluk almış başını gidiyor.

Sen bana niye öyle baktın diye arkadaşına bıcağı çekip yaralayan gençler bir huydalar.

İşte aile görgüsü olmayınca başıboşluk dehşet saçıyor topluma.

Anne ve babalar, çocuklarını milli ve manevi değerlerimizle büyütüp okutmalı.

Milli Eğitim programları da başta disiplini içeren müfredatla sil baştan düzenlenmeli.

Yoksa bu gidişat gidişat değil.

Kalın sağlıcakla...

​Kamu yetkisi, sorumluluk bilinciyle kuşanıldığında adalet dağıtır; ancak bireysel kinlerle harmanlandığında küçük bir mahalli tahakküme dönüşür. Bir yönetici, kendi beğenmediği, her daim boyun eğmeyen, bağımsız duruşuyla zihnini ve kalemini özgür tutan insanlardan rahatsız olabilir. Lakin bu hali resmi bir yetkiye dönüştürüp, "Ben seni sevmedim, o halde yok sayıyorum" edasıyla hareket etmek, yetki ve sorumluluk alanının ruhuna tamamen aykırıdır. Kurumların kapıları, bir kişinin sempatimetresine göre insan eleme tahtası olamaz. O makamlar, oraya kırgınlıkları taşımak için değil, ortak aklı ve şehrin tüm renklerini kucaklamak için getirilmiştir.

​Bencil bir anlayış, en çok da makam koltuğuna oturduğunda tehlikeli bir alışkanlığa dönüşür. Kendi egosunu adaletin önüne koyan bir akıl, etrafındaki herkesin kendisine uymasını ister. "Dost acı söyler" düsturuyla, kurumun ya da yöneticinin iyiliği için hakikati çekinmeden dile getirenler uzaklaştırılırken; sahte alkışlarla etrafta dolaşanlar baş tacı edilir. Farklı bir ses, eleştirel bir bakış veya çizgiyi bozmayan özgür bir duruşla karşılaşıldığında ise ilk tepki her zaman engellemek, ötelemek ve görünmez kılmak olur.

​Lakin kapılar kapatılsa, listelerden adlar silinse bile bilinmelidir ki insan aldansa da hak aldanmaz. Gözlerden kaçırılan her niyet, kulaktan saklanan her hakikat ve kapalı kapılar ardında verilen her karar, sonsuz bir adalet terazisinde tartılır. Çünkü "Göklerde ve yerde hiçbir şey Allah’a gizli kalmaz" (Âl-i İmrân, 5).

Buradaki en büyük sorun, bakanlıkların Selçuklu’dan gelen asırlık kurumsal hafızasının etkisizleştirilmesi, sahada seçmene hesap veren milletvekillerinin ve Meclisin devre dışı bırakılmasıdır. Cumhurbaşkanlığı bünyesinde kurulan Politika Kurulları, ne yazık ki sahaya ve devlete yön verecek politikalar üretemedi ve beklentileri karşılayamadı. Kurumlardan ve kurumsal hafızadan yoksun bu yapılar, bakanlıkların üzerinde “yetkisiz ama etkili” birer gölge bakanlık gibi sistemi hantallaştırdı.

BAKAN ŞİMŞEK BİLE KÜLLİYE DUVARINA MI ÇARPTI?

Her şeyin tek bir lidere endeksli olması, Külliye’de ciddi bir "sahipsizlik" alanı da doğurdu. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a ulaşabilen ya da onun adını kullanabilen bazı çevreler, bu denetimsiz güç alanını kendi menfaatleri için kullanmaya başladı.Hatta Cumhurbaşkanımız geçen yıl bir grup toplantısında bu tür kişileri uyarmıştı. Son fon krizinde yaşanan nüfuz ticareti iddiaları ve ardından gelen istifalar, bu durumun en taze ve can yakıcı örneğidir.

İşin en çarpıcı kısmı ise bu krizin aslında bir "geliyorum" diye çığlık atmasıydı. Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, aylar önce açıkça "Bazı fonlar üzerinden manipülasyon yapıldığını biliyoruz" diyerek bu tehlikeye erkenden dikkat çekmişti. Finansal İstikrar Komitesi'nde tavsiye kararları alınmasına rağmen, Şimşek’in bu sorunun üzerine kararlılıkla gidememesi arkasında derin bir yapısal tıkanıklık barındırıyor. Kamuoyunda ve piyasalarda oluşan çok güçlü bir anlayışa göre; Şimşek’in elini kolunu bağlayan şey tam da Külliye’nin içinden birilerinin bu sürece yaptığı müdahaleler olmasıdır. Bir bakan problemi aylar önceden teşhis ettiği halde yetkisini kullanmıyor ve saray koridorlarındaki klikleri aşamıyor algısı, ciddi bir yönetim krizini ortaya çıkardı.

2028 SEÇİMLERİNDE SANDIK RİSKE GİREBİLİR

Bu yönetim krizi ve ekonomik sarsıntı, sadece bugünü değil, seçimin geleceğini de doğrudan tehdit ediyor. Eğer Külliye’deki bu "saray içi kliklerin" müdahaleleri engellenemezse, faturası siyasi açıdan çok ağır olacak. Ekonomik istikrar arayışlarının tam ortasında patlak veren bu fon krizi, halkın sisteme ve adalete olan güvenini temelinden sarsıyor. Bu tür krizler ve bürokratik kilitlenme bu şekilde devam ederse, Cumhur İttifakı’nın 2028 seçimlerini kazanması ve mevcut sistemi sürdürmesi çok büyük bir riske girecektir.

Nitekim MHP Lideri Sayın Devlet Bahçeli’nin bile açıkça "sistemde revizyona ve iyileştirmeye gidilmeli" çıkışı yapması, tehlikenin büyüklüğünün ve 2028’e giden yolda bu yapısal kilitlenmenin artık saklanamaz bir boyuta ulaştığının kanıtıdır.

ÇARE SELÇUKLU KODLARINDA: BİLGE BİR VEZİR ŞART

Bugün Cumhurbaşkanı Yardımcılığı makamı, Cumhurbaşkanı adına karar alabilecek güçlü bir yapı olmak yerine yalnızca günlük bürokratik trafiği yönetecek şekilde organize edildi. Oysa Türkiye’nin acilen Cumhurbaşkanı’nın üzerindeki bu devasa yükü alacak, sistemin tıkanan damarlarını açacak, Külliye içindeki çıkar gruplarını dizginleyecek ve hem bürokrasi hem halk için "erişilebilir" olacak güçlü bir siyasi akla ihtiyacı var.

Tarihimiz bize bu düğümün çözümü için harika bir formül sunuyor: Nizamülmülk.

Büyük Selçuklu Devleti’ni bir cihan imparatorluğuna dönüştüren sır, sadece Sultan Alparslan veya Melik Şah’ın askeri dehası değildi. Onların arkasında devleti nizam içinde tutan, adaleti,liyakati ve kurumsal yapıyı kuran bilge vezir Nizamülmülk’ün varlığıydı. Sultanın yükünü hafifleten, gerektiğinde onu doğru yönlendiren, saray içi entrikaları engelleyen ve devletin kurumsal hafızasını koruyan bir akıldı o. İlgilenmek isteyenlere Prof. Dr. Erkan Göksu’nun Bilge Vezir: Nizamülmülk kitabını okumalarını öneririm.

Bugün Sayın Cumhurbaşkanı’nın da tam olarak böyle bir "Bilge Vezir" modeline ihtiyacı var. Cumhurbaşkanı adına hızlı ve doğru kararlar alabilecek, bakanların arkasında durup saray içi müdahaleleri engelleyecek, hukuktan ve devlet geleneğinden anlayan, liyakat sahibi, güçlü ve tam yetkili bir kurumsal makam;belki de güçlü bir Cumhurbaşkanlığı Baş Yardımcılığı.

Ülkemiz çok kritik bir coğrafyada bulunuyor ve dış politika Sayın Cumhurbaşkanının zamanın çoğunu işgal ediyor ve Cumhurbaşkanının iç sorunlara yeteri kadar zaman ayıramaması gayet insani bir durumdur. Eğer bu revizyon yapılarak Cumhurbaşkanının yükü alacak bir kurumsal yapı oluşturulmaz ve külliye bu hali ile devam ederse, benzeri krizler ortaya çıkması sistemi sarsacaktır. Artık sert söylemlerin değil rasyonel ve kararlı eylemlerin zamanıdır.

Kadın, evinin hizmetkarı idi.

Ahır temizlenecek,

Akşam meradan dönen manda ve sağmal ineklere bahçeden, kavaklıklardan ot derlenip hazır önlerine atılacak.

Yemek derdi kolaydı...

Haftanın 4 günü bulğur pilavı, Kuru soğanda yanında.

Ayran da eksik olmazdı.

Ye babam ye.

Bazen saç böreği yapılır,

Tere yağı ile yağlandımı,

Bol bol ye.

Yanında pekmez de varsa,

Honak yapıp daldırdın mı,

Şükürler olsun bugün de doyduk denirdi.

Sofra duası hiç eksik olmazdı.

Bahçe sulanan dereler pırıl pırıl akardı.

Suyu kirletmek en büyük günahtı.

Bakır leğende kil denilen taşlar sıcak suyu gördü mü,

Oldu bir deterjan.

Sabunla oğcala babam oğcala.

Bulgur kaynatılır.

Sokakta ya da avluda ince kilim ve çarşaflar üzerine dağıtılır,

Kurutulur.

Soku denen taştan oyulmuş küçük havuzda,

Ağaç tokmakla saatlerce dövülür.

Buğday kabuğundan ayrılır.

Kurutulur, savrulur.

Sonra da el değirmeninde çekilir, elenir.

Pilavlık bulgur koca koca küplere doldurulur.

İri tuz alınır, Yıkanır.

El değirmeninde çekilir.

300-500 kilo ekmeklik buğday alınır, yıkanır. Taşı ayıklanır. Değirmende un yapılır.

Yün çuvallarında un geldimi eve

Çuvallar üzerine,

Çocuk kafası kadar cingi taş,

Bereketli olsun diye konurdu.

Patlıcan, biber, domates kurutulur, salça yapılır.

Bağ bozumunda da haftalarca pekmez kaynatılır.

Kış hazırlığı yaz mevsiminin nasıl geçtiğini belli etmezdi.

Erişte, makarna kesmek, kuskus tarhana dökmek de bir başka.

Bütün bu olup bitenler evin kadınının asli görevi idi.

Şimdiki kadınlar çok şanslı.

Yükü, anamız, ebemiz çekti.

Üstelik aslanlar gibi mehmetçik yetiştirdi.

Sefamızı genç nesil sürdürüyor.

İşte o devirlerde boşanma diye bir şey duyulmazdı.

Evli çiftleri ancak ölüm ayırırdı.

Şimdi....Boşver anlatmayım.

Kalın sağlıcakla...

Tedbir ile uslanmayanların hakkı kötektir.

Suçtan alıkoyan, caydırıcı olan tedbir.

Etkin kanunlardır.

Ben 1944’te Adana’da öğretmen okulunda öğrenciydim.

Meslek liseleri ve de klasik lisede okuyan 15 kadar Aksaraylılar Pazar günleri Atatürk parkında buluşur, hasret giderirdik.

Dendi ki iki adam asmışlar. Gidip bakalım dedik.

İstasyon caddesinden yürüdük.

Cumhuriyet oteli bitişiğinde büyücek bir taksi durağını boşaltmışlar.

Yan yana kurulu iki darağacındaiki adamı sallandırmışlar.

Beyaz patiskadan gömleğe suçu ve ceza kanunun şu maddesine göre mahkeme idam kararı vermiştir, yazısı vardı.

Sabah  ezanından evvel darağacında sallandırılan cesetler.

İkindi vaktine kadar asılı kaldı.

Bilhassa halk görsün diye.

Ve bu iki idamdan sonra,

Adana gibi ilde gık çıkmadı.

Kavga, dövüş, hırsızlık, edepsizlik diye bir şey kalmadı.

Bir kaç yıl evvel gittim Adana’ya.

Yarım asır evvelki Adana elli kat büyümüş.

Ve maalesef edepsizler de 150 kat çoğalmış.

Neden?...

Atatürk kanunları sulandırıldı da ondan.

Dış güçlerin baskısı bizi bu hale getirdi.

Gidin Avrupa’ya acımasız kanunlara saygı var orada.

Toplum, kanunlar doğrultusunda rahat ediyor.

Bugün Amerika’da çatır çatır adam idam ediliyor.

Türkiye’de ise insan hakları safsatası elimizi kolumuzu bağlıyor.

Peki, tecavüz edilip sonra da boğularak öldürülen on yaşındaki çocuklar insan değil mi?

Sapıklar korunuyor.

Sabi çocuklara eziyet ediliyor, öldürülüyor.

O çocukların anası, babası ne hale geliyor var bir bak.

Bakın, uluslararası araştırmada.

Türk halkının % 91’i orduya, öğretmenlere, doktorlara güveniyor rakamı çıktı.

Siyasilere güven ise % 9’da kaldı.

Ey milletin vekilleri...

Ne olur ateş bacayı sormadan, tedbir alınız. 

Bu geminin içinde siz de varsınız.

Vatandaşın dediği bu.

Ben de taşıyıcıyım.

Kalın sağlıcakla...

20 yataklı Aksaray Devlet Hastanesinde, Fahri Bey diye bir genel cerrah vardı.

Çok sinirli bir tipti.

Hasta ve yakınlarına bağırıp çağırması ile meşhur olmuştu.

Bu sebepten adı deli doktora çıkmıştı.

Buna rağmen çok sevilirdi.

Halkın dilinde...

Bir deli doktor gelmiş, adamın midesini kesmiş atıvermiş.

Diye konuşulurdu.

Aksaray memleket hastanesinde ilk mide ameliyatı sağlıkta yeni bir devir açmıştı.

İşte yarım asır evvel.

Satlıcan denen zatürre.

İnce hastalık denen verem.

Ve bir de sıtma.

İnsanları kırıp geçiriyordu.

Aksaray’ın sayılı manifaturacısı rahmetli şıh Mehmet’in Ahmet efendi.

Genç baharında vereme yakalanan oğlu Mesut İleri’nin tedavisi için.

Daha yeni keşfedilmiş olan sıtroptemisin adlı ilacı Amerika’dan getirtmiş.

Biraz faydası dokunsa da nihayet rahmetlik olmuştur.

Operatör Fahri Beyle beraber dahiliyeci 60’lık koca Cemal çalışıyordu.

Dr. Koca Cemal sağlıkta bir otorite idi.

Teşhiste pek yanılmaz.

Tedavide de usta idi.

Bastonuna dayana dayana uzak mahallere, hasta muayenesine giderdi.

Hasta ve sahiplerine moral vermekte birinciydi.

Aksaray’da tek eczacı Vasıf Bey’e gönderdiği reçeteler.

Dibekte dövülen ilaçlarla sigara kağıdına ölçülü dozajla sarılır.

Doktor Koca Cemal’in tarifi üzerine yutulur.

Mutlaka şifa bulunurdu.

İşte o senelerde,

Hükümet tabibi Eşref Bey vardı.

Ütülü koyu renk elbisesi üzerinde beyaz gömleği.

Ve de papyon kıravatı ile gür sarı saçları.

Hastalara güven verirdi.

Hele nazik ve kibarlıkta üstüne gelen yoktu.

Tıbbın o yoksul döneminde bir resim arzettim.

Bir de şimdiye bakın.

Bakın da,

Ortalama yaş haddinin 40’dan 70’e nasıl fırladığının farkına varın.

Hastalanırsam tedavi olurum demeyin.

Hastalıklara karşı koruyucu tedbirlerden alın.

Kalın sağlıcakla...

Siyasilerin gücü eserleri ile tartılır.

Bu aylarda;

1942’de,

Cumhurbaşkanı rahmetli İsmet İnönü, Aksaray’a teşrif etmişlerdi.

Gazhane yani şimdiki tiyatro salonu önünde karşılandı.

Yaya olarak halkın arasında şehir merkezine doğru ilerliyorduk.

Başımızda okul şapkası, 20 kadar ortaokul öğrencisi toplatılmış.

İsmet Paşayı karşılayanlardan biriydim.

Bölcekten rahmetli Şalvarı Büyük Abdullah ve de Batak.

Ellerindeki çocuk kafası gibi kırmızı eşek pancarını havaya kaldırarak;

Şeker fabrikası Paşam,

Diye bağrıyorlardı.

Azmi Milli un fabrikası sireni durup dinlenmeden ötüp duruyordu.

İsmet Paşa, elini omuzuma koyarak, yüksek sesle;

Bu öten ne?

Diye sordu.

Ben de un fabrikasının düdüğü deyince,

Etrafındakilere;

İşte fabrikanız var ya daha ne istiyorsunuz.

Deyince,

Şalvarı Büyük Abdullah ve de Batak, sapından tuttukları kırmızı pancarları havaya kaldırarak;

Şeker fabrikası isteriz Paşam diye bağırmaya devam ettiler.

Aksaraylılar o gün bugündür şeker fabrikası hayali ile yaşarken,

Bor’lu milletvekili ve Bakan rahmetli Haydar Özalp Bor’da şeker fabrikasını kurduruverdi.

Bor fabrikasının işleyeceği pancar da Aksaray’dan götürülerek işi bitirdiler.

Bir şeker fabrikasını değil,

İki şeker fabrikasını rahatça besleyecek araziye ve çiftçiye sahip Aksaray’da özel sektör yenile bir şeker fabrikası kurdu.

Bu yıl pancar mahsulu Aksaray şeker fabrikasında işlenmeye hazırdır. Aksaray’a bu dişe dokunur yatırımı yapan özel sektöre binlerce teşekkür.

Siyasilerin gücü eserleri ile tartılır demem bundandır.

Bu bir misaldir.

Kalın sağlıcakla...

Ancak, yar dediği toprak sevgi ile bağrına basar mı oda belli değil.

Milli ve manevi duygularla beslenmiş olanlar,

Ve bir de evlatlarını helal lokma ile besleyip büyütenler korkmasın.

O sadık yar dediği toprak meftayı sevgi melekleri ile karşılar.

Güvenme sevgilim güzelliğine,

Senin de saçların tarumar olur.

Aldanma talihin pembe rengine,

Bir gün o nazik beden toprak olur.

Şairin bu hatırlatması da,

İnsanlığı ikazdır.

Mal sahibi mülk sahibi,

Hani bunun ilk sahibi,

Mal da yalan mülkte yalan,

Var biraz da sen oyalan.

Geçmişe bakıyorum da,

İnsan hakkını hiçe sayıp,

Harun gibi zayi olanlar,

Bir de bakıyorum ki soyguna evet diyorlar.

Kefenin cebimi var ki,

Bu denli kanaatsızsın.

Diyeceğim geliyor.

Neticede...

Oğlan yedi oyuna gitti,

Çoban yedi koyuna gitti.

Böylelerinin kefenini eller sardı.

At ölür meydan kalır,

Yiğit ölür şan kalır.

Denmesi, kulaklarda küpe olmalı.

Elbette, muhannete muhtaç olmayım diye çalışacaksın.

İş ve aş öğretmenin sevabına koşacaksın.

Mal ve mülk sahibi olacaksın.

Ve fakat yaprakları çıkmayan kurumuş ağaç neye yarar.

Meyvesinden olmasa bile,

Gölgesinden istifade edecek insanlar olmalı.

Velhasılı...

Taşlansan da meyveli ağaç alacaksın.

Kalın sağlıcakla...

        Acizane benim karakterim ve kişiliğim hayatım boyunca iyi deyip arkasında durduğum insanlara karşı aram iyi olmadığında bile arkasından hiç hançer saplamadım. Canımı acıtsa da içten içten kızıp öfkelendim, ama hiç bir zaman bunu kaleme dökmedim.

         Kale gibi arkasında durduğum insanlar oldu. Bazen vefasızlık ve haksızlık gördüm ama bunu fırsat bilerek onu yerle yeksan eylemeye çalışmadım. Elbette halk nazarında gördüğüm zarar varsa üslubu ile yazarak uyarmaya çalışmışımdır. Ama hiç bir zaman bunu intikam düşüncesine dönüştürerek, kimseyi hançerlemedim. Benim gazetecilik anlayışım böyledir.

         Adama bakıyorsun, bir kurum veya kuruluştan menfaati devam ettiği sürece onu yıkayıp yağlıyor. Menfaati bittiğinde ise gerçek yüzünü ortaya koyarak bir bakmışınız, gerçek düşünce ve fikrini ortaya koyarak kinini kusuveriyor.

          Bir siyasetçiden veya siyasi partiden menfaatleri devam ettiği sürece methiyeler söyleyeceksin. Menfaatin bittiğinde ve bir başka yerden siyasi kapının ışığını görünce dün övdüğün yere hakaretler ve karalamalar yapacaksın.

          Ben daha iyisini yaparım demek hakkın, ama dün iyi dediğin yere karalamalar yapmayacaksın. Bunu yapmak insanın kişiliğinin bozukluğunu gösterir. Bir insanı sonradan beğenmeyebilirsiniz. Ama o insan hakkında tu kaka yapmayacaksınız.

          Ama maalesef günümüzde bu tür insanların sayıları az değildir. Adamın karşısına geldiğinde yüzüne methiyeler düzeceksin, sonrada arkasından tutar yerini koymayacaksın. Bunun adı ne olabilir, evet kişiliksizliktir.

          Arkasından nereye giderse koşup gideceksin, destek vereceksin. Yanında görünmek için boy boy resimler çektirip görüntü oluşturacaksın. Aradığını bulamayınca aynı kişi ve kesim hakkında söylemedik koymayacaksın. Bu millet ve insanları herhalde enayi sanıyorsun.

          İnsanlar dik durmasını bilse, içi ile dışı bir olsa, inanın yaşamak o kadar güzel olur ki, anlatamam. Yüzüne bir türlü, arkandan bir türlü konuşan insanlar ikiyüzlüdür. Zaten ne çekiyorsak bu ikiyüzlü insanlardan çekmiyormuyuz?

           Adam deve dişi gibi görünen bir adam, toplumda da adamı adam zannedersiniz. Ben bu tür adamları çok gördüm. Seçim zamanı bir vekil adayına söylemedik lafı bırakmayan bir insan. Arkasından ağza alınmayacak sözler ederken, adam seçildiğinde, “ ya vekilim nasıl kazandık” diyen insanları tanıma fırsatı bulmuşuzdur.

          Sonra kendisine bu yanlışını bizzat söylediğimde, “ adamla niye kötü olayım, belki yarın bir işim düşer” diyerek işin içinden çıktığını çok defa görmüşümdür. Memleket ne çekti ise bu ikiyüzlü sahtekâr insanlardan çekmiştir.

          İnsan ya olduğu gibi görünmeli, ya da göründüğü gibi olmalıdır. Yüzüne bakacağın insanlara, yüzüne bakamayacak laflar söylemeyeceksiniz. Ama maalesef toplum olarak insan nefis taşıyor, bu tür insanlar idarecilere bir iki yağcı sözü yüzüne söyleyince hemen inanıyor.

          Hatta öyle inanıyor ki, içinden elinden gelse canını alacak durumdaki adamın bir bakmışınız emrine giriveriyor. Bu nedenle insanlar iyi dediği insan iyi olmasa da onun aleyhinde acımasızca olunmamalı. Zaten bu tür insanlar Allah’tan korksa ve utansa bu tür davranış ve sahtekarlıklara girişmez. Ya da nefret ettiği halde utanmadan yalakalık yapmaz.

         “Ne olursan ol asla ikiyüzlü olma, bir yüzün dürüstlüğe imza atarken, diğer yüzün şerefsizliğin destanını yazmasın.”

        “İkiyüzlü insan dedikleri sanırım karakteri oturmamış, kişiliği tam gelişmemiş, dönek insanlardır.”

Perekler sülalesinden rahmetli MuhittinPerek, Belediye Reisi oldu.

İşte bu dönemde Coğlakının sığır sürüsü mezarlık içindeki yoldan sabah meraya götürülür, akşam getirilirdi.

Çoban ne kadar çaba gösterse de,

Camız ve inekler gidiş gelişte mezarlık içine dağıtılır,

Bazı mezarları lap lap çökertirlerdi.

Göçük altında kalan cesetlerin kokusunu alan köpekler,

Taze ölüleri yer ve mezardan çıkarıp sürüklerdi.

Bu bir insanlık ayıbı idi.

On bin nüfuslu Aksaray’da,

İmkansızlıklar içinde kıvranan belediye başkanı rahmetli MuhittinPerek,

Ervah kabristanlığını duvar içine aldı.

Duvar dışında mevcut yolu açarak, sızlayan yüreklere su serpti.

Kabri nur olsun.

Demek oluyor ki, isabetli hizmetler unutulmaz.

Günün şartlarına göre,

Her yerel yönetim, elbette hizmet verdi.

Tüm Türkiye’de olduğu gibi,

Aksaray’ı da bu günlere getirdi.

Kalın sağlıcakla...

Milli Mücadele sonrasında  ağırlıklı olarak Türk öğrencileri kabul eden okulun 1923 yılında 38’i Türk toplam 47 öğrencisi vardı.

Bu sayı 1924 yılında biri hariç hepsi Türk 120 öğrenciye ulaştı.

1926’ya gelindiğinde 195’e çıktı.

Okulun kapatılması ile sonuçlanan olay ise  22 Ocak 1928’de Cumhuriyet Gazetesinde Bursa Amerikan Kız Koleji’nde okuyan 4 kız öğrencinin Hristiyanlığa geçtiği yolunda bir haberle başladı.

Okul müdürü Miss Jillson, jimnastik öğretmeni Miss Sanderson, biyoloji öğretmeni Miss Day Hristiyanlık propagandası yaptıkları gerekçesiyle Bursa Sulh Ceza Mahkemesinde yargılandı.

Üç Amerikalı kadının yargılanması ve ceza alması Amerikan kamuoyunda Türkiye aleyhine bir tepki yarattı. O dönemde ülkede sekiz Amerikan okulu bulunmakta ve geçici olarak kapalı bulunan Amerikan okularının yeninden açılması sorunu ABD ile Türkiye arasında 1925'ten beri devam etmekteydi. Türkiye'deki 'Amerikan Okulları Sorunu' bu olay üzerine Türk-Amerikan ilişkilerinde bir kriz niteliğini kazandı. Ancak Atatürk'ün tavizsiz politikasına ses çıkartanadılar.

Bakanlar Kurulu kararı ile kapatılan  Bursa Amerikan Koleji'nin binası cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Paşa'nın isteği üzerine Türk Maarif Cemiyeti tarafından satın alındı ve Cumhurbaşkanının himayesinde Bursa Kız Lisesi adıyla yeni bir kız okulu  olarak 19 Eylül 1931 günü açılmıştır.

Ders almak isteyen olursa daha güzel bir örnek bulunur mu?

"Ya istiklal, ya ölüm." diyerek yola çıkan kahraman Türk milleti ve onun  eşsiz lideri karşısında kimse direnememişti.

Yokluklar asla bahane edilmedi.  Peki neden katlandılar  bütün o zorluklara?

Peygamberimiz, “Hiç şüphe yok ki Allah, sadece kendi rızasını kazanma niyetiyle yapılan samimi amelleri kabul eder.” demiştir.

Canları ve malları ile tüm zalimlere  meydan okudular.  Amelleri de o kadar samimiydi ki! Yüce Allah onlardan razı olsun. Onlara rahmet dileyelim.  Mekanları cennet olsun.

Yaz günlerinde damına hasır ve kilim serilir. Üstünde yataklar.

Uyu bakalım uyuya bilirsen.

Sivrisinekler yerdeki karıncadan daha çok.

Vızır vızır uçuşurlar.

İnsan kanı ile beslenirler.

Sıtmadan aldığı kanı, sağlamlara bulaştırırlar.

Korunmasız insanlar sıtmadan kırılıp geçerdi.

Yaz günü 12 bin nüfuslu Aksaray şehir merkezinde en azından bin hane sanki  revirdi.

İnsanların ve bilhassa çockların karnı küp gibi, boynu armut sapına dönerdi. Her gün 3-5 cenaze kabul ederdi kabristanlık.

5-6 yaşlarında ben de sıtmalıydım.

Okuyup üfleseler de,

Boynuma muska bağlansada da

Bileğime ip dolasalar da,

Bir türlü hastalıktan kurtulamadım.

Zafer okulu karşısında Kuzucular apartmanı arasında, iki katlı taş bir bina sıtma mücadelesi idi.

Komşularla beraber anam rahmetli beni de götürdü oraya.

Sıtma mücadele doktoru Sabri Bey beni muayene edince.

Be kadın bunca zamandır bu çocuğu niye getirmedin buraya.

Diye bağırmakta haklıydı.

Doktor Sabri Bey göğkinin verdi.

Akşam sabah birer tane yutturacaksın.

Bol süt, yoğurt, tereyağ, yumurta, bal, pekmez yedireceksin.

Cibinlikte yatıracaksın.

Sivri sinekten koruyacaksın tembihatı verdi.

Komşularla evimize döndük.

Nasıl duymuşsa babam;

Benden izinsiz doktora gitti diye anama bir sopa attı.

O gündür bugün aklıma geldikçe içim sızlar.

Sevgili okuyucalarım...

Sizlere 70 yıl evvelinin fotoğrafını sundum.

Şükür Allah’a bu günlere geldik.

Hele bir eski ile şimdiyi karşılaştırırın.

Dünya ile bütünleştik.

Bereket yağdı memleketimize.

Bunun kıymetini bilelim.

Çalışalım.

Büyük Türkiye’ye koşalım.

Daha sağlıklı,

Daha zengin,

Daha ferah içinde bir Türkiye’ye sevdamız olsun.

Sevdamız olsun ki, gelecek nesiller, ayakları üstünde kalsın.

Kalın sağlıcakla...

Aynen bunun gibi insanların fıtratı ve mayası nasılsa onu yaparlar. Adam ahlaksız, hırsız, üçkâğıtçı, yalan dolanıcı, içkici ve kumarcı ise ona ne yaparsanız yapın bir gün aynı şeylere döner. Tabi bazı istisnalar kaideyi bozmaz.

Kadınlarda öyledir, kadının ar damarı ve hayası yırtılmışsa ona kesinlikle baş gelemezsiniz. Namus ve iffetini yitirmişse onu altın kafese koyun yine bildiğini okur. Edep, ahlak ve terbiye diye bir şeyi yitirmişlerle başa çıkamazsınız.

Aynen onu başta tere yağ gibi soğuk alanda veya buzdolabında saklamanız gerekir. Açıkta kalırsa bozulur ve kokar. Güneşte kalırsa elbette erir gider. Bunlar çok önemlidir, ahlak ve terbiye çok önemlidir. Buda insanlarda aileden verilip gelen bir durumdur.

Toplumda çoğu kere görürüz, toplumun normal görmediği ve hoşuna gitmeyen değerlerini çiğneyen işleri yapan çoğu insan bir bakmışınız bazen tövbe ederler. Sonra bir bakmışınız eski haline döndüğünü görmeniz mümkündür.

Rahmetli ağabeyim Ali Zeki hocamın sağlığında bir sohbetinde fıtrat ve maya ile alakalı bir kıssa dinlemiştim sizlere de aktarayım.

“ Adamın birisi evine bir kedi alır ve evde kediye birçok işler öğretir. Hatta kediye misafirlerine çay ikram edilmesini de öğretir. Eve gelen misafire çay ikram ettiğini eve gelen yakın bir misafiri bunu görür.

Bunu ev sahibe sorar nasıl bu işleri öğrettin bu kediye diye sorar. Ev sahibi artık öyle şeyler öğrettim ki, kedi sanki bizim evin hizmetçisi oldu diye keyiflenerek misafire olayı zevkle anlatır.

Misafir mutlu olur ama kafasında bir soru işareti kalır. Bir başka misafirliğe geldiğinde aklına kediyi denemek gelir. Misafirliğe geldiğinde küçük bir kavanoza bir canlı fare koyup misafirliğe gelir.

Evin kedisi misafire tepside çay ikram ederken misafir getirdiği fareyi evin içine bırakır. Tabi kedi tepsiyi yere fırlatıp farenin arkasından koparak fareyi yakalar. Yani kedi burada asıl fıtratına ve mayasına uygun olan görevini yaparak öğrendiği işi bırakır.

İnsanların toplum olarak yaşadığı hayat ne ise ona göre yaşarlar. Yaşamayı kısmen bıraksalar da, bir gün o yaşamlarını özlerler ve geri dönerler. Bu günümüz ve yaşadığımız hayatımızda numuneleri ile doludur.

Peki, bunu önlemenin yönü nedir derseniz, ailedeki çocukluktan tutun eğitim durumundaki ahlaklı ve terbiyeli yetişmeleri ile mümkündür. Mayasını çocuklukta iyi çalmazsanız, başkalarının eline geçerse bozuk maya ile onları bozmaları mümkündür.

Zaten toplumdaki ahlakın, terbiyenin ve namus gibi duyguların ortaya düşmesi bundandır. Kısacası insanlar fıtratının düzgün olmasını önce aileden almalıdır.

Tam kırk yılı doldurdu.

El pedalı ve mürettiplerin harfleri tek tek dizmesi ile,

Küçük boy tek yaprak gazetemin ilk sayısını 12 Temmuz 1966 günü ellerine alan hemşehriler,

Güldüler.

Bu nasıl gazete dendi.

Hiç moralimi bozmadım

Altı ayı geçmeden büyük ebat kağıt basan yarı otomatik tipo makina aldım.

Ayda bin lira taksitle 12 peşin, kalanı 20 ay vadeyle satın aldım.

Bu borcu ödemek için evime peynir, zeytin alamadığım aylar oldu.

Bir yanda ana malı araziye ayçiçek, arpa, buğday tarımı.

Diğer yanda Aksaray’a şeker pancarı ekimini getiren on kişiden biri bendim.

Bor tren istasyonu teslimi kilo pancar 7 kuruştu.

Arabaların ayağındaki lastik karaborsa olduğundan kilo pancar 7 kuruşun 3 kuruşunu nakliyeye verdik.

Çok zarar ettik.

1960’da ikinci kez pancar ektik.

İlk yılın zararını çıkardık.

Ekonomik sıkıntılar içinde çıkardığım günlük yerel gazete,

Teknolojiye ayak uydurması sayesinde bu günlere geldi.

En son teknolojinin ofset makinaları bir değil, beş değil,

Hepsi de atölyemizde mevcut.

Bütün bu uğraş sonunda Ankara, Konya gibi büyük şehirlerdeki matbaaların aynısı olanı Aksaray’da halkımızın hizmetinde.

Ve Konya’dan gelen gazeteci arkadaşlar baskıda günlük iki bin beşyüz trajı görünce hayret ettiler.

Bütün bu gelişimi sevgili halkımın teşvikleri ile hep yardımcı olan hemşehriler sayesinde yakaladık.

Yeni Aksaray’ın devamlı renkli çıkması dilek ve temennilerini alıyoruz.

Kısmetse inşallah bu da olur.

Habercilik açısından doğruyu,

Hizmetler manzumesinde halkın arzuları istikametinde olan yorumları,

Hep teşvik ve moral vererek,

Rehberlik terbiyesi doğrultusunda vazifeye devamını diliyoruz.

Prensipler dün ne ise,

Bugün ve yarın da o olacak.

Daha iyi ve daha güzel günlerde birlikte olmak temennisiyle duacıyım...

Kalın sağlıcakla...

İnsanlık tarihinin en büyüleyici kurgusal mekânı, şüphesiz ki etrafı uçsuz bucaksız denizlerle çevrili o "ıssız ada"dır. Meseleyi bu ıssız ada dan dersler çıkartacak şekilde ele alalım.Bu adalar toplumdan, yasalardan, geleneklerden uzak bir insan hikâyesini barındıran ve yüzyıllardır medeniyet aynasında kim olduğumuzu yüzümüze vuran mekânlardır adeta. Ancak edebiyat ve düşünce tarihi açısından bu adanın iki farklı sakini vardır: Biri 12. yüzyıl Endülüs’ünden yola çıkan Hayy bin Yakzân, diğeri ise 18. yüzyıl İngiltere’sinden kıyıya vuran RobinsonCrusoe.

Daniel Defoe’nun 1719 yılında yayımladığı meşhur eseriRobinsonCrusoe’yu yazarken, İslam felsefesinin Endülüslü temsilcisi bilge hekimİbnTufeyl’inbatı dünyasını etkileyeneseri Hayy Bin Yakzan’ınLatince tercümelerinden esinlendiği bugün su götürmez bir gerçektir. İbnTufeyl, hem İbnSînâ’dan hem de İmam Gazzâlî’den çok derin düzeyde etkilenmiş ve bu iki dev düşünürün fikirlerini kendi felsefi sisteminde sentezlemişve İbnRüşd ü Endülüs hükümdarına önermiş bir hekim filozoftur.DainelDefoe ile İbnTufeylarasındaki bu edebi etkileşim, sadece bir kurgu transferi değil; Doğu ile Batı’nın insana, doğaya ve evrene bakışındaki derin kültürel kırılmanın da en somut vesikasıdır.

İşte tam bu noktada, kendi entelektüel coğrafyamıza dair can yakıcı bir paradoks ve derin bir eğitimde yabancılaşma metaforu karşımıza çıkar. Bugün bizim eğitim sistemimizden geçen hemen her öğrenci RobinsonCrusoe’yu bilir; okullarda bu kitap hararetle önerilir, özetleri çıkarılır, sınavlara konu edilir. Ancak ne acıdır ki aynı eğitim sistemi bize kendi değerlerimizden filizlenen, üstelik Robinson'ın da fikir babası olan Hayy bin Yakzân’ı öğretmez.Bizler, burnumuzun dibindeki bilge filozofun adasını görmezden gelip, okyanusun ötesindeki sömürgeci İngiliz denizcinin adasına sığınmayı bir maharet saydık.

Kültürel sonuçları açısından bakıldığında bu iki eser, iki farklı medeniyet tasavvurunun manifestosu gibidir. İbnTufeyl’inHayy’ı, adada hiçbir insan eli değmeden, tamamen doğayı gözlemleyerek ve kendi aklını kullanarak Yaratıcı’yı ve evrenin sırlarını bulur. Hayy için ada bir hapishane değil, bilginin, aydınlanmanın ve mistik bir huşunun mabedidir. O, doğaya hükmetmeye çalışmaz; bir ceylanın anneliğinde sevgiyi, bir hayvanın ölümünde ruhu keşfeder. Doğayla bütünleşir, onun bir parçası olur. Kültürel olarak Hayy, Doğu’nun "kendini bilme" ve "evrenle barış içinde yaşama" felsefesinin zirvesidir.

Buna karşın Daniel Defoe’nun elinde ada, bambaşka bir kültürel kodla yeniden inşa edilir. Kıyıya vuran Robinson, Batı dünyasının yükselen aydınlanmacı, rasyonalist ve en önemlisi "sömürgeci" insan tipinin prototipidir. Robinson adaya düşer düşmez takvim tutar, mürekkebini ve barutunu korur, kendine korunaklı bir kale inşa eder ve adayı mülkleştirir. Doğayı anlamaya değil, onu kendi konforu için dönüştürmeye ve ona diz çöktürmeye odaklanır. Bu açıdan baktığımızda eğitimimizin bizi ısrarla Robinson ile tanıştırma gayreti de tesadüf değildir; çünkü modern eğitim sistemleri insanı evrenin bir parçası kılmayı değil, onu piyasanın ve maddi dünyanın hırslı birer "üretici/tüketicisi" yapmayı hedefler.

Bu kültürel genetiğin ve eğitimdeki yabancılaşmanın en çarpıcı sonucu, iki karakterin adaya sonradan gelen "öteki" ile kurduğu ilişkide gizlidir. Hayy bin Yakzân, adaya gelen Asâl ile karşılaştığında, dilleri farklı olsa da ortak aklın ve hakikatin dilinde buluşurlar, aralarında tam bir entelektüel eşitlik vardır. Robinson ise yerli bir kabileden kurtardığı adama ilk iş olarak kendi dilinde "Cuma" adını verir, ona efendisi olduğunu öğretir ve eline silah vererek onu hizmetkârı yapar. ‘Biri dostluk ve hakikat ortaklığı doğururken, diğeri efendi-köle ilişkisi inşa eder’.

Hayy yerine Robinsonsunan eğitim anlayışımız Bizlerinyıllardır doğayı kolonileştiren, çevresini tahrip eden ve her şeyi mülk edinmeye çalışan birer kurgusal "Robinson" lar olarak büyümemiz için alan açtı.

Oysa İbnTufeyl’in yüzyıllar öncesinden bizlere şu mesajı veriyorİnsanın medeniyeti ve huzuru, doğaya hükmettiği tüfeğinde değil; evrenle kurduğu o derin, akılcı ve barışçıl bağda saklıdır. Kendimize ve dünyaya daha fazla yabancılaşmamak için, müfredatların gölgesinde unutturulan Hayy’ın bilgeliğini yeniden hatırlamak ve hak ettiği kürsüyü iade etmek zorundayız.

Bursa nakiplerinden çok meşhur, soylu bir er.

Mekteb-i Mülkiyeyi başarıyla bitirdi,

Atandığı her kente bir yenilik getirdi.

Adalar Kazasında etmişti Kaymakamlık,

Kırşehir, Elbasan’da yaptı Mutasarrıflık.

Fransızca bilirdi, vakıftı arapçaya,

Edebiyat, felsefe, tarih ile farsçaya.

Milliyetperver şair, alim ve fazıl bir zat,

(Osmanlı Tarih) yazdı, nazım halinde bizzat.

Yaptı beş yıl meb’usluk Meşrutiyet devrinde,

Bursa’yı temsil etti Meb’usan meclisinde.

Gördü Balkan harbinde halkın ızdırabını,

Üzülerek yazmıştı. O (imdat) kitabını.

İdare mesleğinde çekti binbir meşakkat,

Neler gördü ömründe; ne sıkıntı, ne zahmet?

Kırşehir’de sebepsiz mütekait olundu,

Danıştayda kazanıp mesleğine alındı.

Tam bir insan-ı kamil; sabırlı, halim, selim,

Naturası kuvvetli, soğuğa pek mukavim;

Vilayet makamında hiç soba yaktırmazdı,

Kış günü ceket giyer, bir palto yaptırmazdı.

Memleketin her yanı O’nun için vatandı,

Bindokuzyüzyirmide Aksaray’a atandı.

Üç yıl sonra Aksaray vilayete kalboldu,

Mutasarrıf Sabri Bey valiliğe nasboldu.

Aksaray’da çalıştı, bilinçli bir gayretle,

Zarif Lise binasını yaptırdı metanetle.

Bina, idadi olup hizmete girdiğinde,

Herkesin katıldığı küş’at merasiminde;

Veciz nutuk söyleyip halktan yardım sağladı,

Memnun ve mütehassıs, duygulanıp ağladı.

Dokuzyüzyirmidörtte Edirne’ye oldu Vali,

Mersin’de dahi etti başarısı tevali.

Ahiren Danıştayda üye oldu sürekli,

Dokuzyüzotuzbirde yaş haddinden emekli.

Bundan sonra yaşadı rahat bir ömrü hayat.

Yetmişiki yaşında İstanbul’da etti vefat.

Abdullah Sabri Bey’i rahmetle yad edelim,

Fatiha okuyarak ruhunu şad edelim.

                        Sadi Uluırmak (1975)

       Birçok örneği incelediğimizde arkadaş edinmenin tesadüfen olduğunu görüyoruz. Üniversiteye ya da liseye ilk gittiğimizde yan yana oturduğumuz, komşumuz, akrabamız gibi ilk tanıştığımız kişi arkadaşımız oluyor. Ya da okula giderken yolda birlikte yürüdüğümüz kişi arkadaşımız oluyor. Askerde koğuşta ranzada yatan kişi arkadaşımız oluyor. Bu ve benzeri durumları birçok kişi yaşıyor. Özetle arkadaşlarımızı seçmiyoruz; arkadaşlarımız yanımıza yakınımıza düşen kişilerin arasından oluyor.

    Yakın arkadaşlarımız bunalımlı tiplerse bizi de bunalıma sürüklüyorlar eğer ahlaklı ise ahlak, ahlaksızsa ahlaksızlığa teşvik ediyor. Sinemayla ilgileniyorlarsa biz de sinemayla ilgileniyoruz. Sürekli futbol konuşuyorlarsa biz de futbol konuşuyoruz. Hani insan ne yerse odur derler ya, arkadaşımız kimse biz de biraz ona benziyoruz. Bir de kara delikler var. Onlardan uzak durmak gerekiyor, hain, vatan haini, insanları satan gibi.

         Tesadüfen edindiğimiz arkadaşlardan iyi anlaştıklarımızla uzun zaman geçiriyoruz. Onlara bağlanıyoruz. Arkadaşlık ilişkisinin başlangıcında bir gün bu arkadaşlığın biteceğini ya da araya giren olaylar nedeniyle, yediğimiz-içtiğimiz ayrı gitmeyen bu insanı bir gün gelip çok seyrek göreceğimizi düşünmüyoruz. Ama bir gün geliyor. Arkadaşımız evleniyor; iş için ya da okumak için başka bir şehre gidiyor ya da okul bitiyor memleketine dönüyor ve bizim sürekli dertleştiğimiz arkadaşımız kayboluyor. Sistemimizin içinden önemli bir parça çıkıyor ve yaşam sistemimiz bozuluyor.

       Yeni arkadaş edinmeyi de bilmiyoruz. Yeni arkadaş edinebileceğimizi düşünmüyoruz bile. Arkadaşlık ilişkisi çok önemli ölçüde bizden başlar. Önce biz arkadaş olmaya değer, karakter sahibi, ilgili ve bilgili birisine dönüşmeliyiz. Öncelikle verdiğimiz sözleri tutmaya, buluşma saatlerine uymaya çalışmak gerekiyor. Dürüst, mütevazi olmak, hakkaniyetli davranmak, nezaket arkadaşlık açısından kritik karakter özellikleri. Bunun yanı sıra bir arkadaşla paylaşacak bir şeyler yapmak gerekiyor. Yani değişik bir şeyler okumak, değişik bir yerlere gitmek, değişik bir şeyler izlemek gerekli. Yoksa arkadaşımıza verebileceğimiz bir şey olmuyor.

      Arkadaş olarak seçeceğimiz kişi de benzer özellikleri taşımalı. Yani sözünün eri, ilgili, bilgili ve hareketli bir insan olmalı. Kara delik olmamalı. Şimdi diyelim ki çevremizde böyle bir insan var. Tanımıyorsak gidip tanışmalı. Tanışmak için bir sürü yöntem var. Zamanı olup olmadığını sorup bir konuda fikrini sorup bir sohbet başlatabiliriz. Artık kişiyi tanıyorsak, arkadaşlığımızı ilerletmek için onu bir yerlere davet edebiliriz. Yürüyüş yapmaya, eve sohbet etmeye, bir sergiyi gezmeye ya da başka bir etkinliğe.

       Kadim dostlar zor bulunur diye boşa demiyoruz. Hele bu zaman da dost bulmak çok zor, adam seni işi bitince satabiliyor. Bunun içinde güvenebileceğimiz dostlar bulmalıyız. Hatta bu karakterde olan insanlar ile zorla da olsa dost olmalıyız.

       Dostluk çuvalla parayla bile satın alınıp kazanılmaz. Çuvalla parası olan çok kişi bilirim gerçek manada dört tane dostu yoktur. Ya kendisine dost değil köle arıyor, yada parasına güvenerek emir eri. Ama maalesef bu düşüncede olan insanların hayatı bom boş.

Din, iman para diyenler çoğaldıkça ,

Milletin endişesi artıyor.

Peki, bu yaraya merhem bulalım diyen var mı?

Yok.

Öyleyse Türk toplumu nereye gidiyor.

Eşkiyalar ülkesi olduğumuzda hangimiz rahat uyuyacağız.

Demokrasinin nimetleri bumu olmalıydı?

Edepsizlerin alın terini boğazlaması demek mi demokrasi?

Hiç boşa yorulmayın...

Türkiye, edepsizleri, canileri, vurguncuyu, hırsızı üreten bir fabrika halini aldı.

Demokrasi bu mu söyleyin?

Kanunlarımız katil, hırsız, edepsizlerden yana mı, değil mi,

İnsafınıza bırakıyorum.

Şu çarşının ortasında,

Eşekten su gelinceye kadar ıslatılan bir garibana kim sahip çıkacak.

Öte git diyen olmadı.

Bu mudur devletçilik.

Hele bir üzerinde para olduğunu sezsinler de bir bak,

Dövmek ne demek,

Öldürürler para için,

Kanunlar yozlaştırılırsa böyle olur.

Suçlu polisi dövüyor da,

Polis elini kaldırsa suç oluyor.

Bu mu devlet otoritesi.

Doğu ve Güneydoğu illerimize,

Doktorlar, hemşire, Öğretmen, polis gitmek istemiyor.

Niye?

Can ve mal emniyeti yok da ondan.

Ben 60 yıl evvel Siirt bölgesinde 4 yıl çalıştım.

Saygılı ve sevgili halkımız vardı oralarda.

Çok hükümet gördüm.

Tek cinayet işlenmezdi. Hırsızlık da yoktu.

Ya şimdi...

Geçim derdi için yokluktan kelle koltukta gidiyor memur.

Ata yadigarı bu topraklarda,

Kendi vatanımızda,

Vatansızlar gibi dolaşır hale geldik arkadaş.

Biliyorum.

İpin ucu Avrupa ve Amerikanın elinde.

Borç alacağız mal satacağız diye,

Halimizi görmezlikten geliyoruz.

Sabır... Sabır... Sabır...

Ve fakat,

Millet dökülüyor.

Vatan elden gidiyor.

Geliniz yangın bacayı sarmadan,

Çıktığı yerde söndürmeye bakalım.

Bir daha Atatürk doğrulup,

Dağ başını duman almış,

Gümüş dere durmaz akar,

Güneş ufuktan şimdi doğar,

Yürüyelim arkadaşlar!

Demesini mi bekliyoruz.

Avcunuzu yalayınız.

Filistin’de;

Irak’da,

İslam’a yapılan zulüm,

Haçlı savaşı değil de nedir?

Canavarlaşmış batı,

İslam’a uşak gözü ile bakıyor.

Uzaktan kumanda ile,

Ortadoğu islam ülkelerini durup dinlenmeden soyuluyor.

Saltanatı elinde tutan zorba krallar, hanedanlar,

İleriyi görmek şöyle dursun,

Çatlayıncaya, patlayıncaya kadar yemeyi düşünüyorlar.

Din ve vicdan hürriyetini kendileri için bir miras sanıyorlar.

Petrol zenginliği ile sarhoş olup,

Haçlıya, ağamsın paşamsın deyip,

Günlerini gün ediyor.

Yap sen Türkiye’ye yatırımı,

Bak sen o zaman islam haçlıya  uşak olur mu.

Irak’da,

Hadi çıksın bakalım bir Atatürk,

Irak halkını bir bayrak altında toplasın.

Defetsin istilacıları.

Aldatılmaya müsait olan Irak halkı.

İç savaşla birbirini tüketecek.

Zaten haçlı bunu istiyor.

Türkiye, öyle de olsa böyle de olsa,

Demokrasi içinde,

Birlik ve beraberlik içinde,

Büyümeye devam edecektir.

Muhtaç olduğumuz kuvvet,

Damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.

Kalın sağlıcakla...

Savaş nizamı almazdan evvel,

Arazinin bir fotoğrafı kağıt üzerine geçirilir.

Buna, güzergah keşfi denilir.

Her işte bir ön çalışma yapılırsa,

Hizmette isabetsizlik kalmaz.

Günü birlik değil,

Ufkumuz, uzun yılların ötesine uzanmalı.

Bunu görüp, kafanıza doğru bir istikamet oluşturmadınız mı,

İki yakamız bir araya gelmez.

Sizleri, 1957’lere götürüyorum.

Daha lise açılmamıştı.

Bini geçkin öğrencisi olan Aksaray ortakokulu vardı.

Köy ve kasabalardan gelen okumak isteyen öğrenciler bağ damlarında perişandı.

Pansiyon, ortaokul, lise yaptırma, yaşatma ve öğrencilerini koruma derneği kuruldu.

Faaliyete geçirildi.

İlk etapta, şimdiki Milli Eğitim Müdürlüğü’nün işgal ettiği pansiyon binasında devletin beş kuruşu yok. Dernek marifeti ile halkın yardımı ile yaptırıldı.

Burada 80 köy çocuğu yedirilip içirildi. Ranzalı yatakhaneler de rahat ettirildi.

Lise isteriz diye Ankara’yı posta yolu yaptık.

Bakanlıktan heyet geldi.

Hani binamız dendi.

Pansiyon binasını gösterdik.

Gezdiler.

Kabul dendi.

1958 Ders yılında lise açıldı.

Törende, kaymakam rahmetli Mehmet İzgi konuşmasında büyük alkış topladı.

Niğde Valisi rahmetli Hayrettin Nakipoğlu az alkış alınca bozuldu.

Yanaştım...

Şahsınıza karşı Aksaraylı hemehrilerimin büyük sevgi ve saygısı vardır.

Niğde’ye olan allerji yüzünden bir soğuk rüzgar esti.

Özür diledim.

Dernek başkanı sıfatı ile gönlünü aldım.

Biliyorum.... Biliyorum...

Diyerek geçiştirdi.

Aksaray Lisesine.

Kız Meslek Lisesine,

Ticaret Lisesine,

Ev sahipliği yapan pansiyon binası.

Şimdi de vilayet olunca

Milli Eğitim Müdürlüğü’ne ev sahipliği yapıyor.

Ve hatta Lise ana binası Milli Eğitim Müdürlüğü’ne tahsis ediliyordu.

Karşı çıkıldı.

Derneğin malı olan pansiyon binası devlete hibe edildi de,

Pek çok hatıralarla dolu olun lise ana binası kurtarıldı.

Yanlış bir tasarruf olarak 18 yıl evvel dernek marifeti ile yaptırılmış olan Kız Meslek Lisesi yıktırıldı

Sevgili Valimiz Cahit Kıraç Beyefendinin üzerinde titreyerek yaptırdığı Cumhuriyet İlköğretim okuluna Kız Meslek Lisesi taşındı.

İhtiyaca cevap vermediği halde mecburen taşındı.

Ortaokul ve lise beraberdi.

Binalar kafi gelmiyordu.

Müstakil ortaokul olsun istiyorduk.

Bakanlık, bulun arsayı yaptıralım dedi.

Kılıçaslan ortaokulu arsasını rahmetli Hamdi Perek’ten sembolik bir fiatla dernek olarak satınaldık.

Böylece Kılıçaslan ortaokulu yapıldı. Öğrenci oraya yöneldi.

Lise rahatladı.

Gel zaman git zaman şimdi ikili öğrenim yapıldığı halde 1500 öğrencisi ile lise şimdiki binalarına sığmıyor.

Geliniz...

Milli Eğitim Müdürlüğü tarihi maliye binasına tahsis edilsin.

Kız Mesleğe de münasip bir yerde isimine özgü bina yapılsın.

Ve bu binalar Aksaray lisesine verilsin.

Normal eğitim ve öğretimle Aksaray Lisesi kabiliyetleri üretsin.

Sırat köprüsü çıksın da bak karşımıza,

O zaman iş işten geçmiş olacak.

Kalın sağlıcakla...

         Genç bir delikanlı Evlendi ve ilk gece eşinin yüzünü açtı rengi siyah idi güzel de değildi zifaf gecesi eşini terk etti eşi bunu anlayınca adamın yanına gitti birkaç gün sonra ve dedi ki '' HAYIR BELKİ ŞERRİN İÇİNDE SAKLIDIR ''

          Dedi ve ikna etti zifafını tamamladı ama kalbinde yine sıkıntı vardı eşinin şeklinden dolayı

İkinci bir kez eşini ve şehri terk etti bu sefer aradan 20 yıl geçti eşinin ondan hamile kaldığını bilmeden geçen 20 yıl

        Evet şehre geri döner namaz için camiye girer bakar genç bir vaiz ama çok muhteşem vaaz ediyor dehşete kapılır ve hoşuna gider sorar kim bu delikanlı diye Oradakilere

bu alim derler ki adı ENES babası kim der? Derler ki 20 yıl önce buralardan göçtü adı

MALİK

        GENCİN yanına gider ve derki seninle evinize kadar gelicem kapıda bekli cem annene dersin ki '' HAYIR BELKİ ŞERRİN İÇİNDE SAKLIDIR ''

      Giderler annesine bunu der demez koş koş evlat o senin baban der kapıda bekletme.

       Evet, öyle bir sıcak karşılama olurki. Zira annesi oğluna;

       Oğlum baban bizi terk etti yalnız bıraktı gitti dememiştir o yüzden baba sevgisi tazedir evet işte o anneden ENES İBN-İ MALİK

     Olmuştur efendimiz sav. Den birçok hadisi rivayet etmiştir efendimizin hizmetkârı olmuştur

Allah senden razı olsun ey Enes'in annesi bize böyle güzel evlat yetiştirdin ve bize güzel bir ders öğrettin

‏Evet, bazen HAYIR ŞERDE GİZLİDİR

     Bazen bazı işlerden ve kişilerden uzak dururuz içimiz kabullenmez ve birçok hayrı kaçırırız

‏Şu sözleri göz ardı etmeyelim

- Allah belki bu durumda sana hayır dilemiştir

-Allah bazı işleri ancak hayır için erteler

- seni birçok şeyden mahrum eder yine sana hayır vardır

-bugün ki ağlaman yarınki hayır içindir

-başına gelen musibetin sonu illa ki hayırdır

Bunun için üzülme kötü görülen işlerin sonu hayırdır inşallah

Hamdolsun ki tüm hayırlar onun elindedir o her şeye kadirdir.‏

Baktım ki kütüphane duvarları yıkılmış,

O güzelim bahçesindeki çimen, çiçek, çam  ağaçları kaybolmuş.

Sıra, o tarihi kütüphane yapısının yıkımına dayanmış.

Vallahi yüreğim cız etti.

Göreceksiniz...

Ondan daha güzeli yapılamaz.

Ve hafızam çok eskilere götürdü beni.

1932’de attan indik eşeğe bindik misali,

Aksaray Vilayeti ilçe oldu,

Niğde’ye bağlandık.

Vilayetlik emaresi ne varsa kamyonu dayayıp söküp Niğde’ye taşıdılar.

Sıra, bu bahsettiğim kütüphane bodrumundaki matbaaya geldi.

Makinayı söktüler.

Ne var ne yok kamyona yüklediler.

Bir de baktık ki;

Kapı üzerinden, eski yazı ile

Aksaray vilayet matbaası yazılı,

Taşı sökmek üzere kazmayı bir vurdular.

Göz yaşlarını tutamayan rahmetli Vahap Kabakbaşı hançeri çekip kazmacının üstüne yürüdü.

Papuç pahalı gelince,

Aksaray Vilayet matbaası yazılı yaralı taş yerinde kaldı.

Ben yaştaki eski nesil bunları yaşadı da,

Aksaray’ın kadir kıymet i korunsun istedik. Hatıralarımızla tapularımız gelecek nesillere armağan edilsin.

Bakın bir Zinciriye Medresemiz var.

İslam dünyasının ilk Üniversitesi,

Zamanla sahipsiz ve bakımsız kaldı.

Bir ara mapushane oldu.

Cezaevi şimdiki Us İşhanının yerindeki sarrafın hanına taşınınca,

Zinciriye medresesi gene sahipsiz kaldı.

Zamanın belediye başkanı rahmetli Mehmet Dalkılıç telefon ederek;

Hocam! Fransız v e Türk profesörlerinden 20 kişilik bir grup geldi.

Benim vaktim yok.

Yardımcı olmamı rica etti.

Gittim.

Tanıştık.

Eğri minareye doğru giderken,

Fransız profesör;

Bu köprü çok eski.

Karşısındaki Neşet’in taş evi çok çok yeni.

Bu memlekette amma da hatırlı adamlar varmış.

Diye kınadı.

Neyse ırmak boyundan,

Zinciriye medresesine gittik.

İçerisi pislik içinde,

Moloz yığınları ile doluşdu.

Çocuklar aşık oynuyor,

Berduşlar içmiş içmiş kafayı bulmuş yatıyorlardır.

Utandım.

Türk profesöre fısıldadım.

Kaçtım gittim.

Zamanın milletvekili rahmetli Oğuz Demir Tüzün’e;

Olanları anlattım.

Hem de evi yanındaki bu mezbeleliliği görmüyormusun diye topu ona attım.

Allah razı olsun.

Restore ettirdi.

Müze yapıldı.

Rezaletten kurtulduk.

Şimdi müze yeni binasına taşındı.

Medrese ortada kaldı.

Bakalım ne olacak.

Kalın sağlıcakla...

Belgeseldeki gibi Modern bilim, yeryüzündeki ilk canlılığın milyarlarca yıl önce okyanus tabanlarındaki hidrotermal bacaların etrafında; yoğun bir ısının, mineralli suların, killi çamurların ve amansız kimyasal süreçlerin içinde başladığını söylüyor. İlk bakışta tamamen seküler, laboratuvardan çıkma bir senaryo gibi duran bu anlatı, aslında insanlık tarihinin en eski dini metinleriyle çarpıcı bir ritim tutturuyor.

Bugün biz ‘her canlıyı sudan yarattık’ diyen Kutsal kitabımız Kur’an-ı Kerim’e dönüp baktığımızda; insanın yaratılış ham maddesi olarak "su", "çamur", "balçık" ve "ateşte pişmiş killi toprak" (salsal) gibi kavramların zikredildiğini görürüz. Kuran bize laboratuvara gidin bunları araştırın demez ama araştırma yapmamız için bir ufuk ve heyecan verir. Bilimin "kil hipotezi ve hidrotermal reaksiyonlar" dediği şeye, din "çamurun şekillenmesi ve suyun can bulması" diyor. Özünde iki anlatı da insanı kibirli tahtından indirip, onun kökenini yeryüzünün en mütevazı, en cansız elementlerine; bastığı toprağa bağlıyor.

Peki, kökenimiz bu kadar ortak ve maddesel ise insanı o ilkel çorbanın içinden çıkarıp medeniyet geliştiren, uzaya roket gönderen, felsefe yapan, adalet arayan bir varlığa dönüştüren şey neydi?

Bilimsel pencereden baktığımızda bu milyarlarca yıl süren büyük bir değişim ve dönüşüm hikâyesidir. Bizler iki ayak üzerine dikilen, elleri serbest kalan, ateşi bularak besinleri pişiren ve "beyin organı’ sürekli gelişen, Allahın yeryüzünde halife tayin edeceğim dediğinde melekleri yeryüzünde kan dökecek birini mi tayin edeceksin dediği ilk akıllı türler idik. Diğer canlılar yaradılışları gereği üstlendikleri ekolojik roller sonucu, pençeleriyle, hızlarıyla veya zehirleriyle hayatta kalmayı başardıkları için bu maliyetli "akıl kumarını" oynamak zorunda kalmadılar. Çitanın hayatta kalmak için soyut düşünmeye bir silah geliştirmeye değil, saatte 110 kilometre hıza ihtiyacı vardı. İnsanın ise tek bir kozu vardı: Akıl.

Ancak hikâyeyi sadece biyolojik evrimle, nöronların sinaptik bağlarıyla ve et-kemik ilişkisiyle sınırlamak, insan bilincinin o devasa boşluğunu doldurmaya yetmiyor. İşte tam bu noktada, bilimsel "nasıl" sorusu yerini inancın "neden" sorusuna bırakıyor.

Kur’an, insanın biyolojik olarak şekillenmesini anlattıktan sonra sarsıcı bir dönüm noktasına işaret eder: "Ona ruhumdan üfledim." Bu ilahi üfleyiş, insana sadece biyolojik bir canlılık verilmesi değil; onu doğadaki diğer tüm canlılardan ayıran akıl, irade, vicdan ve ahlaki farkındalığın kalbe zerk edilmesidir. Hayvanlar âlemi kendi varlığını sürdürmek için sınırlı, içgüdüsel bir akılla milyarlarca yıl hiç değişmeyen ve gelişme göstermeyen "orman kanunlarına" tabi yaşarken; insana üflenen o ruh, onu yeryüzünün halifesi, yani doğrudan doğruya ahlaki bir sorumlusu yapar. Eğer insana üflenen o ruh, akıl ve irade olmasa idi insan nesli ‘orman kanunlarına tabii olan’ diğer canlılar tarafından çoktan yok edilmişti.

Buradan bakıldığında din ve bilim, birbirini çatışan iki düşman değil; aynı hakikatin farklı cephelerine ışık tutan iki farklı projektör gibidir. Bilim, çamurdan ve sudan başlayan o milyarlarca yıllık fiziki serüvenin mekanizmasını, laboratuvar masasında önümüze koyar. Din ise o çamurun neden bir bilince dönüştüğünü, birçok nesnenin yüklenmekten kaçındığı ve bize yüklenen o "akıl" emanetinin dini ve toplumsal sorumluluğunu hatırlatır.

Kuran ayetlerinin yorumlanması için bazen yüzlerce yıl beklememiz gerekiyor. Örneğin Zariyat Suresi 47 ayette ‘Göğü kudretimizle biz kurduk ve şüphesiz biz onu genişletmekteyiz’ diyor. Bu ayet 24 bin kişinin yaşadı Mekke ile 10 bin kişinin yaşadığı Medine döneminde ve bilimsel çalışmaların olmadı bir ortamda ‘Allah evrende birçok nimetler halk etti ve bu nimetleri artırmakta’ şeklinde gayet mantıklı bir yorum yapılıyordu. Modern çalışmalar ise bizim bu ayetin evrenin yaradılışı ve genişlemesi şeklinde yorumlayabilmemiz için hicretten 1307 yıl yapılan bilimsel çalışmaları beklememiz gerektiğini ortaya koydu. 1929 yılında gelecek olan ve kendisi ateist olan Dr. Hubble, bu ayetten habersiz bir şekilde, bizi evrenin sıfır hacimli bir noktadan yaratıldığını ve sürekli genişlemekte olduğunu gösteren Big Bang teorisi ile tanıştırdı. Elde edilecek yeni bilimsel verilerin ışığında bu ayeti yeni nesiller mutlaka farklı yorumlayacaklardır. Olaya bu pencereden baktığımızda bu ayet bile kendi içinde dinamik bir yapıya sahiptir.

Bizler hem laboratuvardaki o ilkel çorbanın elementlerini karışmadan vücudunda taşıyan biyolojik birer canlıyız, hem de Allah’tan gelen o ilahi üfleyişin ahlaki ağırlığını omuzlarında hisseden manevi varlıklarız. Bilimin gösterdiği "çamuru" kabul edip, dinin üflediği "ruha" sahip çıkabildiğimiz ölçüde tam manasıyla "insan" olabiliyoruz.

Okullar yeni bir ders yılına yaklaştı.

Çocukluğumu düşünüyorumda

70 yıl evvelin okul, öğretmen, öğrenciyi kafamdan algıladığım zaman, benim kuşak ne çok şanssız diye düşünüyorum.

Doğru dürüst ayakkabı elbise nerede.

Benim gibi çoğunlukta sıradan fakir bir aile çocuğu, bir kurşun kalemi ikiye böler, kaybolursa yarısı kaybolsun der, diğer yarısını anamın ceyiz sandığına saklardım.

Bir sarı defterle yıl sonuna kadar yetirirdik.

Yılda yüz gram kırık leblebi kursağımıza düşmezdi.

Kavurga kavuracak da cebimize koyacak diye anamızın gözüne bakardık.

Ya şimdi...

İşte meydanda...

Orta ikide iken sınıf arkadaşım rahmetli lokantacı Topal Cafer bir buçuk saatlik öğle tenefüsünde.

Anam eppek yapıyor. Gel bize gidelim, börek yaptırıp yiyelim dedi.

Utanırım gitmem dedimse de zorladı.

Ayrı ayrı gidelim sıpalar anlar da peşimize takılır diye tembihat yaptı.

Hükümet meydanına kadar 10-20 metre aralıklarla yürüdük.

Daha kapıdan girer girmez;

Ana gız börek yemeye geldik

Deyince

Sanırım şimdiki sevgili kardeşimiz Kazım Ekin’in eşi olan kızına.

Kalk ayağa çökelek getir dedi.

Çabucak önümüze bir tas pekmezle dört börek geldi.

Üstü göllenmiş tereyağlı böreği çektikçe çökelek sünerdi.

Cafer hissesi iki böreği çabucak yedi.

Acık az ye oğlum tohmalan sonra,

Diye benim böreğe saldırdı.

Kavga eder gibi olduk.

Anası farkına vardı.

İki börek daha geldi.

Ben iki ile doydum.

Cafer üçüncüydü de yedi.

Pekmez dolu tası ağzına dikti.

Eline sağlık teyze demeyi unutmadım.

O hızla ortaokula öğle sonu derslere yetiştik.

İşte 70 yıl evvelinin okul hayatını anlatmaya çalıştım.

Ne cebimiz haşlık görürdü

Ne de cep telefonu vardır.

Öğretmen karşısında esas vaziyetinde sus pus olurduk.

Dersi bilmeden mi yediğimiz sopaları beğenirdik.

Zaten babalarımız;

Eti senin kemiği benim

Diye teslim ederdi öğretmene,

Ve fakat çok çok kaliteli, terbiyeli, ahlaklı, milli ve manevi duygularla beslenmiş öğrenci yetişirdi.

Bu vesile ile rahmetli olan arkadaşım Cafer Ökçesiz’i Fatiha ile anıyorum.

Genç kuşak öğrencilere de başarılar dili yorum.

Kalın sağlıcakla...

Ben genelde yazılarıma aldığım yorumların %80 olumlu ve tebrik edilirim. %20 de eleştirilirim, eleştirilmiyorsam bunda bir sakatlık ve yanlışlık var demektir. Bizim her okuyucunun düşündüğü ve taraf olduğu şekilde yazılar yazmamız çok zor. Bir gazetecinin bir fikir ve düşüncesi vardır, beğenirsiniz beğenmezsiniz, ama nabza göre şerbet veremiyoruz.

Hamd olsun benim yüce dağlar kadar inancım ve itikadım var. İnancımı kimseye tartıştırmam ve buna izin vermem. Siyasi bir yazımdan dolayı bana nasıl hacısın diyen ise ahmağın ta kendisidir. Madem inançlıyım öyleyse yürüdüğüm ve tuttuğum yol doğrudur.

Beni yeterinden fazla övenler de var, eğer bu övgülere layık olabiliyorsam ne mutlu bana. Adam beni kıskandığından hakkımda konuşuyorsa o benim sorunum değil onun sorunu. Ne bileyim kıskanacağım derken bir gün şişip çatlarsa hiç şaşmam.

Şunu demek istiyorum, her gazetecinin kendine göre bir fikri vardır. Sizlerinde bir fikri vardır, birbirimizin fikirlerine saygı göstermek durumundayız. Birbirimizi kişiliklerimiz ve insanlığımızla değerlendirirsek daha doğru olur. Ben herkesin fikrine saygı duyuyorum, beni eleştirenlerde benim fikrime saygılı olurlarsa zaten sorun kalmaz. Siz dönek ve asıl fırıldaklardan korkun, onların ne zaman ne yapacaklarını bilemezsiniz.

Ben bu yazımı Nasrettin hocanın birkaç fıkrası ile sizleri düşündüreyim.

“Bir gün Hoca, bir arkadaşıyla birlikte köye gider ve birinin evinde misafir olurlar. Akşam olunca ev sahibi, bunlara bir tabak yoğurt getirir. Arkadaşı, kaşığının ucu ile yoğurdun ortasından bir çizgi çizerek:

Ben kendi payıma düşen yere pekmez koyacağım, der.

Hoca buna razı olmaz ve arkadaşına:

Bunu kabul etmem, pekmez benim tarafıma da akar, der. Fakat arkadaşına bir türlü söz dinletemez. Bunun üzerinde yerinden fırlar, heybesinden zeytinyağı şişesini alır ve yoğurdun başına geçerek:

Öyle ise ben de payıma düşen kısma zeytinyağı koyarım, der.

Arkadaşı Şaşırır:

Hiç zeytinyağı yoğurda konur mu? Yoğurt vıcık vıcık olur, der.

Hoca, aradığı fırsatı bulmuştur:

Öyleyse der. Sen de pekmez koyma.”

Buradaki mesaj şu, insanların birbirleriyle ilişkilerinde tek taraflı olmamaları ve kendi çıkarlarını gözetip başkalarının çıkarlarını hiçe saymamaları gerektiği belirtilmiştir. Herkes tek taraflı düşünmemeli, Herkesin istediği Şeyi yapması durumunda sosyal ilişkilerde karışıklığın ortaya çıkabileceği vurgulanmış.

Nasrettin hocanın kazan doğurdu dediği komşusu doğduğuna inandığı kazanı götürmüştü ya, bir gün Hoca o komşusundan kazan ister, alır götürür. Sahibi bir hayli müddet bekler, bakar ki kazan gelmez. Hoca’nın evine gelir. Kapıyı çalar. Hoca kapıya gelir:

Ne istersin? diye sorar.

Komşu:

Kazan isterim, der.

Hoca:

-Sen sağ ol, kazan merhum oldu, cevabını verir.

Komşu tam bir Şaşkınlıkla:

Hoca Efendi, hiç kazan ölür mü? deyince Hoca:

Ya doğurduğuna inanırsın da öldüğüne inanmaz mısın? der. “

Buradaki mesaj ise, Kendisine yapılmasını istemediğini başkasına yapma ilkesi verilmiştir. Kendi çıkarlarını düşünen, insanları aldatmak için akla gelmedik senaryolar kuran insanlara ders vermek ve bunun yanlışlığını göstermek gerekir.

Bilmem bu Hoca kıssaları ile bir şey anlatabildim mi?

Bu soruya genellikle "matbaanın geç gelmesi" ya da "medreselerin bozulması" gibi ezberlenmiş ama son derece yüzeysel cevaplar verilir. Oysa asıl cevap, imparatorluğun sırtındaki o devasa askeri ve mali yükte; yani "vatanı koruma" sorumluluğunda gizlidir.

224 YILLIK KESİNTİSİZ VAROLUŞ MÜCADELESİ

Başarısız II. Viyana kuşatmasından sonra imzalanan1699 Karlofça Antlaşması, Osmanlı için sadece bir toprak kaybı değil, asıl büyük ekonomik kırılma noktasıydı. O güne kadar fetihlerle beslenen, ganimet ve vergiyle dönen devlet mekanizması, Karlofça’dan sonra tam tersi bir yöne savruldu. Artık fetihler bir zenginleşme aracı değil; eldekini korumak için harcanan ve her geçen gün daha da pahalılaşan devasa birer mali külfete dönüştü.

Rakamlar yalan söylemez: 1699’dan Cumhuriyet’in ilan edildiği 1923’e kadar geçen 224 yıl boyunca Osmanlı, her cephede irili ufaklı 30’a yakın büyük uluslararası savaş verdi. Bu, neredeyse her on yıla iki büyük savaş sığdırmak demektir! Osmanlı sürekli toprak kaybetti, mali yapısı felç oldu ve en acısı; yetişmiş insan sermayesinin büyük bir kısmını cephelerde şehit verdi.Avrupa’da hiçbir ülke, iki asırdan fazla bir süre boyunca kesintisiz bir "varlık ve yokluk" mücadelesi vermedi.

224 yıllık bu süreç içerisinde Osmanlının köklü kuruluşlarından olan Yeniçeri ocağı zamanla bozulmuş, devlete kazan kaldırıp sultanları alaşağı etmeye ve yenileşme hareketlerine karşı çıkmaya başlamıştır. Devlet bir taraftan iç sorunlarla diğer taraftan dış saldırılarla mücadele etmek zorunda kalmış ve güç kaybetmiştir.

İKİ FARKLI KARAKTER: SÖMÜRGECİ BATI, ADİL OSMANLI

Tam bu noktada, Avrupa ile Osmanlı arasındaki makasın neden bu kadar radikal açıldığını anlamak için derin bir zihniyet farkına bakmamız gerekiyor. Değerli tarihçi Prof. Dr. Erhan Afyoncu’nun da isabetle belirttiği gibi:

"Osmanlı fethettiği yerlere sömürgeci gözüyle bakmadı, fethettiği her yeri vatan toprağı olarak gördü. Avrupalılar ise işgal ettiği yerlerin kaynaklarını sömürdü ve ülkelerine taşıdı."

İşte bu tespit, Aydınlanma Çağı’nın da Sanayi Devrimi’nin de finansal perdesini aralar. Karşımızda iki taban tabana zıt karakter vardır:

Avrupalı: Dünyanın dört bir yanını işgal edip yağmalayan, sömürgelerden gemilerle taşıdığı kanlı altınlar ve bedava ham maddelerle beslenen, dışarıdan gelen devasa bir sermaye birikimiyle zenginleşen bir Avrupalı.

Osmanlı: Fethettiği toprağı "gözden çıkarılacak bir sömürge" değil, canı pahasına korunacak "kutsal bir vatan" olarak gören, mali ve insan sermayesini bu değer için tüketen bir Osmanlı.

Osmanlı, geliri azalsa bile Balkanlar’a, Ortadoğu’ya yatırıma, imara ve oradaki halkı korumaya devam etti. Sınırda Rus ordusu Belgrad’a dayanmışken, Akdeniz’de donanma yakılmışken ve bütçe vatan topraklarını müdafaa etmek için erirken, o Osmanlı Akıncısının üniformasını çıkarıp laboratuvar önlüğü giymeye ne vakti vardı ne parası ne de buna imkân veren bir jeopolitik lüksü! Devlet, hayatta kalabilmek için elindeki tüm kıt kaynakları askeri harcamalara yatırmak zorunda kaldı.

Bu bitmeyen savunma harcamaları devleti önce iç borçlanmaya, ardından 1854’te dış borç sarmalına ve nihayetinde 1875’te mali bir iflasa sürükledi. Uzun lafın kısası; Batı sömürerek, yağmalayarak ve zenginleşerek o bildiğimiz "gelişmişlik" tahtına oturdu. Osmanlı ise adaletle yönettiği vatan topraklarını koruma ahlakı uğruna fakirleşti ve yıprandı.

DİRENİŞTEN CUMHURİYETE ÇIKARILACAK DERSLER

Bugün arkamıza yaslanıp o dönemi "neden geri kaldık" diye sorgularken, suçu faturayı İslam’a ya da İslam âlimlerine kesmek kolaycılıktır. Unutmamamız gereken yalın bir gerçek var:

O 224 yıllık amansız ve asil direniş, imparatorluğu maddi olarak tamamen bitirmiş olsa da, Osmanlı kurmaylarının önderliğinde atalarımızın destansı mücadelesiyle Anadoluyepyeni bir Cumhuriyet ile taçlandırıldı.Osmanlı’nın yaşadığı bu trajik ama onurlu süreci çok iyi bilmek ve tarihten doğru dersleri çıkarmak geleceğimizi bu dersler üzerine inşa etmek zorundayız. Bu coğrafyada devlet olarak varlığını sürdürmenin bir bedeli vardır, devletimiz ve atalarımız bu bedeli bazen çok büyük bir şekilde ödemiştir.

Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun dediği gibi biz otobüsünü kaçırmış bir milletin çocuklarıyız bu nedenle teknoloji ve sanayileşmede kaçırdığımız otobüsü yakalamak için otobüsten hızlı koşmalıyız.

Vatandaş, iyi yemeği, iyi giymeyi, iyi gezmeyi, yaşamın tadını almayı öğrendi.

Ve şimdiyi gördükçe gözü açılıyor.

Bir adım daha öteyi özlüyor.

Daha iyi bir hayata koşuyor.

Çocuklağumdakı yaşamı.

Şimdiki ile bir düşünüyorum da,

Arada dağlar kadar fark var.

Bütün Avrupa orduları,

Bağırlarında Haç arması ile bişleşip,

Osmanlıyı Avrupa’dan ve hatta Anadolu’dan Asya’ya sürmek için yüz yıllarca savaş edip Türkleri meşgul etmelerini düşünüyorum da,

İlim, bilim, teknonojide çok  gerilerde kaldığımızı anlıyorum.

1942’de ortaokul mezunu parmakla gösterilirdi.

Fakir bir ailenin çocuğu idim.

Lise tahsili için Konya, Adana, Ankara, İstanbul’a gidip okumak benim için bir hayaldi.

Daha 15 yaşımda mal bulmuşcasına maliyeye katip aldılar.

Maaşım da 39 lira 60 kuruş idi.

İki yıl çalıştım.

39 lira 60 kuruşların yarısını anamın ceyiz sandığında sakladım.

Eylül sonunda rahmetli Haşim Özgel’in dört tekerli küçük kamyonu teknesinde,

Ve toprak yolda 6 saatte Bor’a varabildik.

İkide bir duruyordu kamyon.

İnin...

İteleyin...

Bir on kilometreden sonra gene çalışmazdı kamyon.

İteleye, kakalaya vardık Bor’a.

Sabah saat 4’de Torok ekspiresi gelecek, gideceğiz Adana’ya.

Dört saat tehirle geldi tren,

Koşuştuk.

Koridorda, 8 saat ayakta gitmek ne demek.

O Adana’nın sıcağında bayılıp bayılıp düştük.

Eskinin yaşamından başka bir kesit sunuyorum.

Bir nolu hükümet caddesinde leblebici rahmetli İzzet Ağa kırık leblebi savururdu.

Gerçekten şöyle bir bakardık.

Yüz gram kırık leblebi almaya gücümüz yetmezdi.

Daha, otuz yıl bile olmadı.

İş Bankası karşısında Tofaş bayii sevgili Turan Polat sabahtan Ankara’ya yıldırım telefon yazdırmış.

İkindi oldu daha sıra gelip konuşamadı.

Telefon makinasını kaptığı gibi,

Allah belasını versin böyle postanenin diye,

Sokağa fırlatmasına şahit oldum.

Şimdi ise haberleşmedeki kolaylığa bakınız.

Saniyesi saniyesine dünyanın öbür ucu ile konuş.

Hey benim gariban çiftçim...

At, eşek, öküz, manda ile senenin altı ayında, tarlayı nadas ek, tohum saç, tırpan ve orakla biçip harman yerine sap taşı, düvenle aylardır kıvran babam kıvran,

Hem de kuru ekmek ve ayranla.

Sonra da alın teri mahsulü, pazara getir.

Bir hafta bekle, müşteri gelsin de satayım diye.

Ekmekçi Zilfügar’ın karafırından ürke korka bir pide alıp, dağarcığındaki yufka köy ekmeğine katık diye sardığın günleri bu gözler çok gördü.

Köşe dönüşte;

Baba helva getirdin mi diye çocukların koşuşması...

Allah o günleri bir daha göstermesin.

Şu günümüze şürketmesini bilelim.

Dünyanın hızla döndüğü bir devirde yaşıyoruz.

Bu vatan uğruna canlarını seve seve veren atalarımız sayesinde buralara geldik.

Bizim sayemizde daha çok refaha kavuşmaları için evlatlarımız, torunlarımız için çalışmak boynumuzun borcudur.

Biz nasıl geçmişimizi dualarla anıyorsak.

Torunlarımız da şükran duaları ile bizlere cennet kapısını açsınlar.

İlim, bilim ve teknolojiyi, İslam ahlak ve fazileti ile kucaklaşmasından korkan Hıristiyan kulübünü gerilerde çok çok gerilerde bırakalım.

Damarlarımızdaki asil kanda bu kuvvet bu heyecan mevcuttur.

İleriii...

Büyük Türkiye bizi bekliyor.

Kalın sağlıcakla.

ATATÜRK,  Ulus’ta meşhur KARPİÇ LOKANTASI’nda, yine cam kenarındaki masasına oturmuş, kafasında bin bir düşünce, yoldan gelip geçenleri seyrediyor.

Yolun karşı tarafındaki bir hareketlilik dikkatini çekiyor.

Yoldan gelip geçenlere;

içindeki buzlu şurubun ısınmaması için;

sırtındaki, meşinle kaplı bakır ibriğinden, beline bağlığı 4-5 gözlü tahta bardaklıktan çıkardığı tahta bardağı, elindeki su ibriğinden döktüğü suyla, şöyle bir çalkaladıktan sonra, belini öne doğru eğiyor, şerbetle dolan bardağı müşterisine uzatıyor.

Göğsündeki namı olan yazıyı, bu kere yüksek sesle uyumlu ve sattığı soğuk şurubunu da metheder bir üslupla bağırıyor;

*ERBABI BİLİR…

 Erbabı bilirrr…*

Mustafa Kemal Atatürk, hoşlandığı bu sahnenin baş aktörünün yanına davet edilmesini ister.

ATATÜRK’ün huzuruna, ibriği sırtında, ter revan içerisinde çıkarılan Erbabı Bilir biraz endişeli ve şaşkın;

“Bana bir bardak şurup verir misin?”

diyen ulu öndere;

aktararak daha da soğuttuğu şurup bardağını uzatır.

Büyük komutan, kendisine ikram edilen şurubu adeta bir dikişte bitirdikten sonra;

sırtındaki ibriği yere bırakıp, karşısına oturmasını ister.

Erbabı Bilir, bir an kendisini rüyada sanır, önce kaba etine bir çimdik atar, sonra hayal olmadığını anlayıp Ata’nın karşısına oturur.

 ATATÜRK garsonlara, onun için de masaya bir servis açmalarını emreder.

Önce karşılıklı hatır sorulur;

sonra ATATÜRK o emsalsiz zekasıyla,

“Halkın, yeni ilan edilen CUMHURİYET Rejiminden memnuniyetlerinin olup olmadığını” sorar.

“Türk milletinin büyük çoğunluğu memnundur paşam” cevabını alınca memnun olur.

“Peki; CUMHURİYET NEDİR sence?” diye sorar ona.

 Erbabı Bilir,   cahil bir köylü. Ne bilsin!! CUMHURİYET denilen şeyi.

Ama Mustafa Kemal Paşa’ya mahcup  olmayı da hiç istemez.

Adeta bir anda değişim geçirir.

Yerinde şöyle bir doğrulur.

Sonra da tane tane şunları söyler;

“ CUMHURİYET… Benim gibi bir garibanın; Türk Ulusu’nun kurtarıcısı olan Ata’sının masasında oturabilmesi, kısaca ADAM YERİNE KONULMASIDIR.”

Bunun üzerine Mustafa Kemal ATATÜRK, karşısında duran yaverine;

o mavi gözleri çakmak çakmak bir şekilde şöyle der;

“Maya tutmuş… maya tutmuş…”

Bir çocuk gibi sevinçlidir.

Bu arada şerbetçi müsaade ister.

ATATÜRK yerinden kalkar ve gitmeye hazırlanan ERBABI BİLİR’in ibriğini sırtına almasına yardım eder.

Adam önce izin vermek istemez.

Ama şerbetçi için bu; hayatının en önemli ve güzel hatırasıdır.

Ömrü boyunca her sohbette dostlarına,

“ATATÜRK ibriğimi sırtıma almama yardım etti”

diyecektir.

Yukarıdaki hikaye bizlere çok basit gelebilir.

Ama evet…

Bence de;

“CUMHURİYET yurttaşın ADAM yerine konmasıdır.”

Birbirinin yüzünü görmeden,

Görücü usulü everilirdi.

Boşanmalar da yüzde bir bile değildi.

Çocuklar anne ve baba sevgisini tatmazlar,

Bu kapı benim,

Şu kapı senin,

Dede yetimi olarak büyür giderlerdi.

Daha doğrusu sağlam bir aile yapısı şen ve şakraktı.

Ya şimdi...

Gençler tanışıp, konuşmuşlar,

Birbirlerini tanısalar,

Severek evlenseler bile dört çocuktan sonra,

Yuvalar yıkılıyor.

Boşanmalar % 1 değil, % 50’ye varıyor.

Bu yüzden, çoğu kızlar ellisine varsa da,

Evlenme cesareti gösteremiyor.

Ve bir de, ekonomik sıkıntı kendini gösterince,

Bilhassa erkekler,

Bekarlık sultanlık diye

Kendilerini teselli ediyorlar.

Ömer Kaşif Nalbantoğlu yetiştirme yurdu arsasını bağışlayan rahmetli Türk milliyetçisi asil insan vardı.

Dostumdu.

Hoş sohbet ederdik.

Hastalandı.

Hiç evlenmemiştir.

Çocuksuzdu.

Bulgaristan göçmeni idi.

Yaş 75 iken hastalanmıştı.

Zamanın hastane baştabibi rahmetli Opr. Dr. Ömer Koç’a;

Bir nolu sağlık ocağı,

Askerlik şubesi,

Jandarma karakolu

Yetiştirme yurdu

Arsalarını bağış yapan hayırsever kardeşimiz Nalbantoğlu,

Hastalandı.

Tedavi etmesi için rica da bulundum, kabul etti.

Özel hastamdı diye iki ay ihtimamla tedavi etti.

Bir de baktım Ömer Kaşif Bey gazeteme geldi.

Mahir Bey! Evimin kapısını açmadın sana teşekküre geldim.

İki günü geçirmeden hep yokladın.

Kardeşimden ilerisin.

Dedikten sonra,

Kahvesini yudumlarken;

Mahir Bey! Kendimi katiye affetmeyeceğim.

Hasta yatağımda ben niçin evlenip de çoluk çocuğa kavuşmadım diye hep ağladım.

Derken gene gözlerinden yaş indi.

Teselli ettim.

Sevgili vatandaşımı...

Çoluk çocuğumuzun vebalini katiyen unutmayın.

Hayırlı evlat sevgisi her sevginin aliyyul alasıdır.

Hislerinize yenik düşüp de ocağınızı söndürmeyin.

Kalın sağlıcakla...

        Kendini ispat edemeyen ve aşağılık kompleksine kapılan insanlar durmadan başkalarının eksik ve hataları ile meşgul olurlar. Beyler hatasız ve kusursuz insan bulmanız mümkün değildir. Hatasız tarafınız hatalı tarafınızdan çoksa mükemmel bir insansınız.

         Önemli olan hatalarımızı görüp bundan ders çıkararak, asgariye indirebiliyorsak o zaman düzelmenin yolunu bulmuşuzdur. Bazen olur ki, bir insanla bir dakika bile oturup sohbet etmemişsiniz, ama adamı durmadan eleştirip, kusurunuz varmış gibi sizi kötüler.

        Geçtiğimiz günlerde bir Belediye Başkanımız ile uzun uzun sohbet etme imkanı buldum. Bana ne anlattı bir bilseniz, “ Erdoğan Bey ben sizinle hiç bir araya gelmedim, tanımıyorum ve görmedim bile. Seçim döneminde sizin meslektaşlarınızdan birisi ile çalıştım.

         Bana Erdoğan Kaya diye bir gazeteci var sakın onunla muhatap olma diyerek seni bana bir anlattılar ağzım uçukladı. Seçildikten sonra sizinle tesadüfen bir ortamda karşılaşıp kısa sohbetimiz oldu. Sonra kafamda o anlatılan sözler canlandı. Sonra sizi araştırmak istedim ve araştırdım. Hiçte onların anlattığı gibi olmadığınızı öğrendim. Aksine asıl o sözleri söyleyenlerden uzak olmam gerektiğini öğrendim. Sadece şunu söyleyebilirim mükemmel bir insansınız” dedi.

         Ardından beni kendisine kötüleyen bir meslektaşımı sordu, bende: “ ben bir şey söyleyemem, beni nasıl araştırdı isen onuda araştır, bir kanaate varırsın” dedim. Bende onun hakkında ileri geri konuşsa idim, benim ondan farkım ne olurdu?

         Mesele şu olsa gerek, eğer kendine rakip gördüğün bir insan başarılı ise onu nasıl başarısız kılarım düşüncesinden vazgeçip kendini geliştirmen gerekir. İnsanların özel hayatları, olur olmaz yanları ve şahsı ile ilgilenerek kötülemek kimseye bir şey kazandırmaz.

         İnsanları hep eksik taraflarına bakmak yerine birde güzel olan yanlarına bakmak insanlık gereğidir. Küçük ve basit insanlar kişilerle meşgul olur. Kişilerle meşgul olmak yerine kendimizin işi ve hayatı ile ilgilensek dünyanın gelişmesi de farklı olur.

         Bu genel hayatımızda da böyledir, birisi size birisini sorsa hemen onu kötülemek yerine onun iyi tarafına bakmalıyız. İllede onun kötülememiz mi gerekir? Hasetlik ve kıskançlık toplum olarak ruhumuza işlemiş. Be adam herkes kötüde sadece sen mi iyisin?

         Eğer kendinden başka doğru insan göremiyorsan sende bir eksiklik vardır. Birisi size bir başkasını sorduğunda hemen onun önünü kesmek için illede yalan yanlış karalama ile insanlar kötülenmemelidir. Bu tür davranışlarımız ve hareketimiz toplum ahlakını bozduğu gibi, kendi ahlakımızı da gözden geçirmememize vesile olmalıdır. Her toplum ve insan başkasında kusur aramamalı. Kendimizde aramalıyız ve birkaç güzel sözle konuyu kapatalım.

          İyiyi ara, güzeli ara, doğruyu ara. Ama kusur arama! Mevlana

          Kusurumuz ne kadar çoksa, o kadar kusur ararız. Cenap Şahabeddin

          Kusur arıyorsan, tüm aynalar senin. Mevlana

          Seveceksen öylece sev. Ne kusursuz insan ara ne de insanda kusur. Elif Şafak

          Geçici öfkelerimizle kalıcı aptallıklar yaparız. İsmini de kusura bakma, koyarız.

          Hatalarını yüzlerine vurmadığımız için kendilerini kusursuz sanan insanlar var.

          Kabiliyetsiz olmak bir kusur değildir. Ama karaktersiz olmak çok büyük bir kusurdur. Mevlana

          Sizin en kötünüz, temiz insanlara kusur bulan ve dostlar arasına ayrılık düşürendir. Hz. Ali

Köprüleri satalım, bugün ki sıkıntıları bertaraf edelim, keyfimize bakalım demek için mi yoksa yeni yatırımlar yapmak için mi satma ihtiyacı doğdu.

Sanmıyorum, lakin seçim hazırlığı için de para gerekli, kesenin ağzı açılacak, ortaya para saçılacak, seçim kazanmak için her yol mubah olacak.

Maksat yatırım yapmaksa, köprü geçiş ücretlerine % 100 zam yapılsın, bu millet ağzını bile açmaz, seve seve zammı kabul eder ki, devamlı akan gelir, yapılacak yatırımın devamı boyunca finansmanını rahat rahat sağlar.

Yok eğer seçim yatırımı ise bu millet elbette karşı çıkmakta haklıdır. Çünkü para çarçur edilecektir.

Otuz yıllığına köprüleri sat geçiş garantisi ver, her yılda zamları güncelle oh ne ala memleket.

İhaleyi alan Firma, yapılan  sözleşmeyi bankaya ibraz edecek, nasıl olsa gelir garanti, istenen parayı çekip verecek, böylece yarısı fakire, yarısı çukura hesabı, paralar banka ve firmaya akacak.

            Firma cebinden 5 kuruş çıkarmadan, köprü ve yolların işletmesine hak kazanacak.

            Bu durum Türk Telekom’un satışında ayan beyan yaşanmadı mı?

            Mesela, maksat yatırım yapmaksa, halka uzun vadeli tahvil satış yoluyla, Türkiye’yi bir baştan bir başa saran demir yolu ağını yapmak mümkündür.

            Köprü ve yolları satalım mı satmayalım mı? Tartışması bence fuzulidir. Nasıl olsa oradan

akan bir gelir var. Değerlendirilmesi önemlidir.

Ankara’dan geliyorum.

Otobüsümüz Ş. Koçhisar’da mola verdi.

Rıza Serinbaş. beni görünce yaklaştı. O köy benim bu köy senin, yaya olarak veresiye topluyordu.

Mahir abi şu parayı bizim dükkana Mustafa abime sana zahmet ver dedi.

Tomarla para.

Hem de herkesin gözü önünde parayı aldım.

Ceketimin koyun ceplerine doldurdum.

Paranın miktarını da söylemedi.

Ben de sormadım.

Aksaray’a geldim.

Ziraat Bankası karşısında rahmetli Mustafa Yazıcı’ya aldığım paraları verdim.

Miktarını ne o sordu ve ne de ben söyledim.

Eskiden hep böyleydi.

Emanete ihanet mümkün mü.

Dağlar kadar güven vardı.

Haydi bakalım sevgili Rıza Serinbaş veya bir başkası,

Köyleri dolaşın alışık toplayın,

Var mı cesaretiniz.

Hele bir paralı olduğunu bilsinler.

Kıtır kıtır keserler.

Bana versinler emanet parayı,

Almam.

Bakın size olmuş bir hadiseyi anlatayım.

Çok sevgili iki arkadaştan biri diğerine;

Çok boçluyum. Alacaklardan kaçıyorum. çarşı yüzüne çıkamıyorum. Şu eviyin tapusunu versen de bankadan kredi çeksem, borçlarımı ödesem. İnsan gibi yaşasam.

Arazim var. Bir kaç ay sürmez.

Satar, evi ipotekten kurtarır geri sana devrederim diyor.

Bağrı yufka arkadaşı hayatta tek evini sevgili arkadaşına devrediyor.

Bir hafta sonra adam evi satıyor.

Gidiş o gidiş.

Aman yaman diye çırpınsa da ev gitti.

Türk toplumu nereden nereye geldi.

Yarın görün.

Kalın sağlıcakla...

Oğlum, kızım yoruldu.

Dinlensinler...

Gezsinler...

Tozsunlar....

Diyen anne ve babalara şaşarım.

O zaman sokak çocuğu oluverirler.

Nedeni...

Kötü alışkınlıkları olan gençler, günümüzde pek çoğaldı da ondan.

Üzüm üzüme baka baka kararır.

Ağaç yaş iken eğilir.

Sözünü boşa mı söylemişler.

Üç aylık yaz tatilinde kendini boşlukta bulan gençler.

Hislerine yenik düşmeye müsaittirler.

Evlatlarınızı yanınız da yörenizde meşgul edeceksiniz.

Gece gündüz kontrolünüz altında tutacaksınız.

Çalışma zevkini vereceksiniz.

Bağda, bostanda üreticinin alın terini görecek ve yaşayacak.

Sevdiği bir meslek kolunda çıraklık yapacak.

Büro işlerini,

Bakkal, çakkal ne varsa,

Zenaatçı dükkanında,

Neyin ne olduğunu görecek, yaşayacak.

Hayatın içinde,

Hayatı tanıyacak,

Olan gençler,

Boş zamanlarını değerlendirmeyi öğrenecek.

İş zevkini yakalayacak.

Öyleyse evlatlarınızın sokak çocuğu olmasına izin vermeyiniz.

İs yanında olan is olur.

Mis yanında olan mis olur.

Arkadaş seçiminde çok dikkat gösterilmeli.

Sigara, içki ve hele hele uyuşturucu alışkanlığının değil lise, üniversite...

İlköğretim okullarına kadar indiği bir gerçektir.

Son pişmanlık para etmez.

Elinizden bir kaçırdınız mı çocuğunuzu.

Hem bu dünyada,

Hem de ahirette,

Gir ağla çık ağla...

Kendisine,

Ailesine,

Vatanına ve milletine,

Faydalı evlat yetiştiren anne ve babalar cennetliktir.

Kalın sağlıcakla...

"...bağımsız bir devlet kurmuşsak, hür vatandaşlar olmuşsak, şerefli insanlar gibi dolaşıyorsak, yurdumuzu Batının pençesinden kurtarmışsak, şu denizlere bizim diye bakıyor, bu topraklarda ana bağrının sıcaklığını duyuyorsak, belki nefes alıyorsak, hepsini ve her şeyi 30 Ağustos zaferine borçluyuz..."

"...Ben ömrümde hiçbir edebiyat eserinde “Ordular! İlk hedefiniz Akdeniz'dir. İleri!” diyen günlük emri okurken duyduğum zevki duymadım. Bu, bütün heyecanların üstünde bir heyecan ve bütün şiirlerin üstünde bir şiirdi. Ne olmuştuk, biliyor musunuz?

 Kurtulmuştuk.''

"Allah’ım ne muazzam zaferdi o, ortalık altüst oldu.. Beş altı saat içinde bir başka dünya doğdu ve biz mest olduk! Artık benim ne düşünecek, ne duyacak, ne yazacak hatta ne yaşayacak takatim kalmıştı. Bizim dilimiz tutulmuştu. Ordu, bizzat tarih yazıyordu. " diyerek  durumu izah etmekteydi  Mehmet Akif Ersoy.

BİZLERE BU TOPRAKLARI VATAN OLARAK BIRAKAN BAŞTA BAŞKOMUTAN GAZİ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK VE SİLAH ARKADAŞLARI OLMAK ÜZERE,

 BUGÜNE KADAR VATAN KORUMASI İÇİN CANLARINI, KANLARINI SEVE SEVE VEREN, KAHRAMAN ŞEHİTLERİMİZİ VE HAYATINI KAYBEDEN GAZİLERİMİZİ RAHMET, SAYGI VE MİNNETLE ANIYOR OLMAK, 

EN BÜYÜK  BORCUMUZDUR.

        Öncelikle şu konu toplum içerisinde çok önemli, birbirimizden hoşlanıp sevmeyedebiliriz. Ama arkadan kişisel olarak hiç bir zarar görmediğimiz halde, sırf hasetlik olsun diye kıskançlığımızdan, birisi bu adamı bize sorduğunda yaramaz demek çok kıskançlıktır.

          Karşıdaki insanın bu kişiyi artık yaramaz adam olarak görmemesi mümkün değildir. Dolayısı ile toplumda bu tür tespitler bir hastalıktır. Bize birisi birini sorduğunda “ kendi halinde iyi bir insan” desek ne zarar görürüz? O insan ile ilgili güzel bir söz söylemek o insanı büyütür.

          Birde makam ve mevkilerinden dolayı insanlara tepeden bakan veya insanları küçük gören kişiler vardır. Makam elden gidince bulunduğu memleketteki insanlarla görüşmeyi bırakın o memleketi terk ederek, doğru dürüst o şehre gelemiyorlar.

         Hafta sonu çarşıda dolaşmaya çıktım, yolda birisini gördüm. Bu kişi eski bir milletvekili, kiloda almış ve kafasına şapka giymiş tanınmayacak bir durumda yolda yürüyor. Ben herhalde vekilliğinden bu yana ilk defa görüyorum.

         Eğer bulunduğun makamda iken vatandaşına bir hoş seda bırakamadı isen, koltuktan düşünce kimse yüzüne bakmaz ve hatta kimsenin de yanına varamaz oturduğun memleketi terk edip gidersin bir daha gelmezsin.

          Benim aklım erdi ereli bu ilde seçilmiş kimseler koltuk altlarından gidince bir iki kişi hariç hepsi bu ilden kaybolup gittiler. Geldiklerinde yanlarına varacakları inan kimseleri çok nadirdir. Vatandaştan niye uzak dururlar elbet de hoş bir seda bırakmadıkları için.

          Niğde iline bağlı iken Adalet Partisinden ilçemizden rahmetli Avni Kavurmacıoğlu milletvekili vardı. Bizim yaştakiler ve üzeri yaştakiler iyi bilirler. Rahmetli Avni Beyi bende çok iyi bilirim, partilisine sahip çıkar iyi bir partili idi.

         1980 ihtilali oldu o zaman Avni Bey milletvekili idi. İhtilalden bir kaç ay sonra yine Rahmetli eski Adalet Partisi ilçe başkanı Sadi Öztürk vardı. Polis karakolu tarafına iniyordum Sadi Beyin yazıhanesinde baktım Avni Bey oturuyor.

          İçeri girdim elini sıktım ama ayağa kalkamıyordu. Hal hatır sorduktan sonra, dedi ki; “ Erdoğan felç geçirdim kusura bakma ayağa kalkamadım. Vatandaştan uzaklaşırsan böyle zamanlarda vatandaşta senden uzaklaşır, bir Sadimiz varda yanına geldim” dedi.

          Ben kendisinden yaşça çok küçük olmama rağmen bana bu kelimeyi etti. Yani çarşıda kimse yüzüne bakmadığını söyledi. Hâlbuki Avni Bey vatandaşla çok içli dışlı idi. Daha sonra oda bu ilden Ankara’ya giderek oraya yerleşti ve orada vefat etti.

           İktidar seçilmişi olmak daha bir ayrıdır, muhalefet seçilmişlerinden bir kaçı hala ilimizde ikamet etmekte. Ama çoğunluğu ilimizi terk etmişlerdir. Önemli olan makamda otururken vatandaştan kopmamak veya vatandaşla iç içe olmak en güzelidir.

          Şimdi makamda oturanların da yarın ne yapacaklarını bilmiyorum, ama muhtemelen onlarında aynı durumda olacaklarını tahmin ediyorum. Dolayısı ile insanlar hakkında iyi düşünmek ve iyi şeyler söylemek önemlidir. Bizi birbirimize sevdirecek makamlar değil, makam gidince kimse yüzünüze bakmaz. Yunusu dediği gibi, “ sevelim sevilelim dünya kimseye kalmaz.”

Ankara’dan Konya’ya geldi bir Aksaraylı,

Hayal alemi geniş, O bir rüya peşinde,

Cepte banka cüzdanı, laf bol; ağzı kırağlı,

Çil altını olursa, sandı dünya peşinde.

Sarışın, iri yarı, Herkül kadar kuvvetli,

Favoriler kırlaşmış, çok kibar, nezaketli,

Hem çapkın, eliaçık, hem de pek hamiyetli,

Zannetti karı kızan tekmil Konya peşinde

(Dayan ey Konya dayan) diyen işman geliyor,

O’nu tanımayanı eden pişman geliyor.

Yakışıklı ve zeki, zengin Şişman geliyor,

O öyle bir balık ki bütün derya peşinde.

Konya’da ikinci bir hane açmak istedi.

Güzel bir dul hanımla dalga  geçmek istedi

Acem nikahı yapıp bade içmek istedi;

Pembe tenli bir huri, öyle Hülya peşinde

Halbuki, Konyalı dul Meram’da bir kat ister,

Bir top inci, dört burma, renkli bir hayat ister

Seksen seksenlik altın, kükreyen bir at ister

Bir de Hac yolculuğu, öte dünya peşinde.

Bir şen dul bulamadı, O nazara uğradı,

Boynu bükük, hayali inkisara uğradı,

Güçlü iken, ademi iktidara uğradı;

Şanssızlık, uğursuzlu güya O’nun peşinde

Oysa, vardı cebinde yalnız kırkbin liracık,

Bu parayla alınmaz gecekondu ufacık,

Zannettik ki Konya’da kadınlar açık saçık

Aslında cins-i nisvan ar ve haya peşinde.

Geldi aklı başına, kırk Hamit altın aldı,

Ladik, Bünyan yapısı halıya baka kaldı,

Pırlantalı yüzükler sahte mi, merak saldı

Büyüteçle inceler, ilm-i simya peşinde.

Ayakları kocaman, çocuk mezarı kadar.

Kırk numara papuç giymek ister, fakat dar

Rahat bir ayakkabı aradı hem ne kadar

Yüksek ökçe, küt burun, rugan saya peşinde

Anıları canlandı Konya’nın lisesinde,

Kuşbakışı seyretti Alaattin tepesinde,

Ziyaret edip gezdi Mevlana Türbesinde

Yalvardı, dua etti bir evliya peşinde.

Eskiden bir yetmişlik rakıyı içer idi.

Bir kabahat işlese (Su işin yok) der idi

Toklu gibi kuzuyu tek başına yer idi

Sofrada şimdi en çok ekşi bamya peşinde,

O’nu candan severiz girmiştir özümüze

Şakamıza katlanır, kızmaz hiç sözümüze

Bir suç işlese hemen takılır gözümüze

Güzel bir kadın görse, derhal yaya peşinde

Kalbi saf ve temizdir, bir elmas değerinde

Kadınlara yan bakmaz, terbiyesi yerinde,

Gönlü genç, daha henüz ömrünün seherinde

SADİ yapar latife, bir kahkaha peşinde.

Sadi ULUIRMAK

(21.10.1975)

Sokaklar pırıl pırıl.

Bir tek sigara izmariti göremezsiniz.

Peki Aksaray’ımızda hal ve ahval nasıl?

Söyleyin bakalım.

Şuracıkta çöp bidonları var.

Gören yok.

İlle de gelişi güzel atarlar izmariti yola.

Adam cami yolunda burnunu ve gırtlağını temizliyor da,

Yolu kirletiyor umurunda yok.

Dinimizin temeli temizliktir diyen yok.

Etmeyin... Yapmayın...

Aslan yattığı yerden belli olur.

Şu yaz sıcağında parklarda,

Yeşilin üstünde, uzanıp yatanlar hadi ne ise.

Üç beş kişi çıt çıt da çıtçıt.

Çekirdek kabuğu ile çimenleri kirletmesine;

Sigara izmariti vesaire...

Bir de karpuz kesip kabuğunu savurtturmalarına ne denir?

Sen durma çevreyi kirletmeyin diye bağır dur.

Anlayacak kültür hani nerede?

Adam kaset satacak,

ya da dükkanına müşteri çekecek,

Hoparlörlerin ağzını vermiş sokağa.

Kulakları patlayacak şekilde bağırttırıyor da bağırttırıyor.

İnsanları rahatsız ediyorum,

Çevreyi kirletmeyim diyen yok.

60-70 Yıl evvel,

Kuduz korkusu ile sokak köpekleri, belediye görevlisi Arap Halil,

Ekmek arası siyanür zehir ile zehirlenip öldürüldü.

Köpeğin leşide kavaklıklara sürüklenip atılırdı.

Ve o duyarsızlık hala var.

Bir metre kadar çukur kazıp leşi gömelim diyen yok.

Dahası var...

Şehir içme suyu barajdan geliyor.

Peki barajda biriken su,

Köylerin kanalizasyonu ile kirletildiğini bilen var mı?

Akan su mikrop tutmaz öylemi.

Aklınıza şaşarım.

Gel de görki,

Kenar mahallatta çöp yığınlarının kokuşmuşluğuna.

Öğretmenleri nezaretinde,

Ihlara vadisinde çöp toplayan  öğrencileri gördüm.

Çevre temizliği için bu bir tatbikattı.

Güzel bir eğitimdi.

Peki...

Çevreyi temizlemek yerine,

Çevreyi kirletmesek daha iyi olmaz mı.

Hastalanırsam,

Doktor var, ilaç var tedavi olurum diye kendimizi teselli etmektense,

Hasta olmayım diye tedbirli olsak,

Yiyecek ve içeceklerin temizliğine dikkat göstersek,

Terli iken soğuk su içmesek,

Ceryanda kalmasak,

Hastalanmasak,

Daha iyi değil mi?

İşte bu kültürden yoksunuz.

İhmal... İhmal... İhmal...

Yaşantıyı hafife almak.

Pahalıya mal oluyor haberiniz ola.

Kalın sağlıcakla...

          Yalancı çobanın öyküsünü hemen hemen hepimiz biliriz. Koyunlarını kurdun kaptığını söyleyip, tüm köy halkını ayaklandırdıktan sonra yalan söylediği ortaya çıkmıştı. Sonrasında da başına aynı olay geldiğinde kimse ona inanmamış, koyunları heder olmuştu. Burada kime acısam, koyunlara mı yoksa dürüstlüğün önemini acı bir şekilde öğrenen çobana mı?

         İnsanların, arkadaşlarında, ailesinde, evleneceği bireylerde aradığı özelliklerin başında dürüstlük gelir. Kimse aptal yerine konmak, kandırılmak, söylenen yalanlardan ötürü zor duruma düşmek istemez. Yalan hem söyleyen kimseyi hem de yalana inanan kimseyi zor duruma düşürür.

         Oysa yalan söyleyenlerin çoğu düştükleri zor durumdan kendilerini kurtarabilmek için yalan söylediklerini, kimseye zarar vermediğini düşünür, böylece kendilerini rahatlatırlar. Bu koca bir yanılgıdır. Her şey den önce çevresine yalan söyleyen kimse ilk başta kendisine olan saygısını yitirmeye başlar.

         Gerçeklerle yüzleşebilecek, dile getirebilecek kadar cesur değillerdir çünkü. Çoğu zaman kendilerine olan güven eksikliklerinden, yaptıklarının sorumluluğunu üstlenmekten korktuklarından yalan söylerler. Mesela bir öğrenci sınavından aldığı kötü notu ailesinden saklamaya, yalana başvurmaya kalkan bir öğrenci, aslında kendi sorumluluğundan kaçıyor, kendisini bir yalanlar silsilesinin içine atıyor demektir. Söylenen yalanların ortaya çıkmasının kaçınılmaz olduğu düşünülürse, insanlar yalan söyleyerek çoğu zaman saklamaya çalıştıklarından çok daha kötü bir davranışta bulunurlar.

         Başta söylenen basit bir yalan da bir yalanlar zincirinin ilk halkası olur. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar ki bu da yatsıdan önce bir mum daha yakmayı gerektirecektir.     Sonuçta açıklanması gereken birçok yalanla karşı karşıya kalır insan. Kötü notunu söylemekten kaçan öğrenci, bunca kötü davranışı nasıl açıklar?

        Kimse yalan söyleyen kişilerle arkadaşlık yapmaz istemez. Çünkü kimse gerçek olmayan muhabbetlerle zamanını öldürmek, güvenmediği kimseyle bir ilişki içinde olmak istemez. İnsanlar ailesine, yakın çevresine güvenmek ister. Aksi halde yaşamlarında huzuru yakalayamazlar. O sebepten dürüst, yalan söyleyemeyen, çevresine güven veren insanların toplum içindeki itibarları, diğer insanların bu kimselere yaklaşımları çok daha farklı olacaktır.

          Dürüstlük kavramı, hayatımızın her alanında örneklendirilebilecek, dünyanın son zamanlarda anlayıp, uygulamaya en çok ihtiyaç duyduğu değerlerden biri. Burada değinebildiğim tek bir örnek bile hem kendi huzurumuz, hem de çevremizin güveni için önemini ortaya koymaya yeterli. Her zaman doğruyu söyleyin ki, ne söylediğinizi hatırlamak zorunda kalmayasınız…

        Doğru olun sallanırsınız ama yıkılmazsınız. İlle de yalan söylemek ve yalana baş vurmak durumunda değiliz.

Tabip Albay Nadir Kavurmacı.

Vali Mahmut Polat,

Dr. Faik Hamzakadı, İstanbul’dalar.

Dr. Şemsettin Somuncuoğlu, Dr. Sami Gündoğdu Almanya’da ikamet etmekteler.

Emekliliğin tadını çıkarmaktalar.

Şahsımızda yer küresini de iş ve aş peşindeki tüm hemşehrilere lokomatif olmaları Aksaray sevdası ile mümkündür.

Kör topal şükür Allaha.

İstirahat sayesinde gezip dolaşıyoruz.

Hamdık, olduk, piştik.

Deneyimli bir yaşa geldik.

Öyleyse,

Aksaray’ımızda iş ve aş üretecek eserlere imza atmamız ne güzel değil mi.

Mürekkep yalamışlığın gayreti var içimizde.

Bakın İstanbul’da iş adamı rahmetli hemşehrimiz Mithat Gürsoy abimiz vardı.

Aksaray sevdalısı idi.

Mekanı cennet olsun.

Okul yaptırdı.

Fakülte binasının ikmali için evlatlarına vasiyette bulundu.

Tek vasiyeti de bu idi.

Yapılıp bitecek inşallah.

Yazıcı ailesinin temsilcisi, sevgili kardeşimiz Kamil Yazıcı ailesi,

Enişteleri asil insan Tuncer Güney’in organizatörlüğünde,

Öğrenci yurtları, okullar yaptırdı.

Şimdi de Karasu Köprü civarında 40 yataklı şahane hastanenin inşası yapılıyor.

Ağustos ayında hizmete açılacak.

Daha evvel de inşa ettirip devlete bağışladıkları Göğüs Hastanesi Yazıcı ailesinin ölmez eseri değil mi.

Örnek insanlarımıza Cenab-ı Hak uzun ömürler versin.

Peki bu iki hayırsever hemşehrilerden başkası yok mu.

Aksaray kökenli kardeşlerimiz var şurada burada.

İstanbul’da, Aksaraylılar derneğini hele bir seferberlik ilanı ile harekete geçirmek.

Beklentimiz oluyor.

Yatırıma muktedir zenginlerimiz burada ve de Almanya’da, telkin ve ikna ile yatırıma teşvik büyüyen Aksaray insanının dilek ve temennisidir.

İstanbul’da,

Aksaraylılar derneği üyeleri,

Etüt edip isabetli kuruluşları projelendirip,

Mantar gibi türeyecek imalat zincirini Aksaray iline ayak basması ne güzel bir hizmettir.

Benim sevgili arkadaşlarım.

1942’de tek şube olan orta okulda sınıfta 18 öğrenci mezun olabilmişti.

Yarısı gel seneye kaldı.

Mezun olamayan 11 öğrenci çift dikiş yapsa da ,

Diploma aslanın ağzındaydı.

Sizler zeki ve çalışkandınız.

Ben ise sizlerden çok çok geri idim.

Mezuniyet esnasında sizleri geriden takip ederdim.

Lafın özü yüksek deneyim ve kabiliyetinizde,

Yatırım yapmaya müsait yurt içi ve yurt dışında zenginlerimizi Aksaray’da tesis kurmaları için etkin ve ısrarla yatırım yapmaları için telkin ve teşvik bekliyoruz.

En büyük derdimiz olan işsizliğe çare üretsek olmaz mı.

Sevgili arkadaşlarım;

Bilgi birikiminizden Aksaraylı istifade etmek istiyor. Nasiplendirin. İkna ve teşviklerinizi bir programa bağlasanız da yüksek kabiliyetinizi seferber etmeniz beklentimizdir.

Bu düşüncelerle pırlanta arkadaşlara Allahtan sağlık ve sıhhatler diliyorum.

Selam ve sevgilerimle.

Kalın sağlıcakla...

 Asırlar sonra ise ekmek parası için Avrupa'ya giden Türkler oldu. Konya'dan yola çıkıp Brüksel'e yerleştiler. Dededen toruna büyüdüler, çoğaldılar. Artık Batı Avrupa Türkleri olarak anılıyorlar. 

İşte onların arasından bir genç kız çıktı. Okudu, kendini geliştirdi ve hâlâ üniversite eğitimine devam ediyor. Bilgisiyle, duruşuyla ve inancıyla sevildi, sayıldı. Türklüğünden ve kültüründen taviz vermeden yetişti. Yaşadığı ülkenin kanunlarına uydu, kültürüne saygı gösterdi. 

Halk onu seçti. Brüksel Belediye Meclisi'ne üye olarak seçildi. Başörtüsü zaman zaman bazı çevrelerin tepkisini çekse de o, bağnaz değil; aydın, çağdaş ve saygılı bir kişiliğe sahipti. 

Atatürk'e olan saygı ve sevgisi büyüktü. İnancını yaşıyor, aynı zamanda bütün inançlara saygı duyuyordu. En önemlisi de insanı seviyordu. Yaşadığı ülkenin insanlarına değer veriyor, onlara hizmet etmeyi görev biliyordu. 

Bu kızımız, samimiyeti ve güler yüzüyle çevresine sevgi saçıyordu. Din, dil, ırk ayrımı gözetmeden herkese hizmet ediyordu. Böylesine idealist bir evladımız neden sevilmesin?

 Bizlere düşen görev, onun gibi değerlerimizi desteklemek ve başarılarında yanlarında olmaktır. 

Sevgili Ayşe Malçıkan kızım, seni yürekten kutluyorum. Yolun açık, geleceğin aydınlık olsun. Başarıların daim olsun.

Yüzyıllar boyunca insan zihni bu soru etrafında iki dev kutba ayrıldı. Bir tarafta Antik Yunan’ın rasyonalist dehası Aristo duruyordu. Aristo’ya göre evren ‘kadim’di; yani başlangıcı ve sonu yoktu. Madde ezeliydi, zaman sonsuz bir döngüden ibaretti. Bu fikir o kadar güçlüydü ki, Hristiyan ve İslam dünyasındaki pek çok filozofu (İbn Sina ve Farabi dâhil) etkisi altına aldı.

Diğer tarafta ise 11. yüzyılda körü körüne taklide savaş açan İslam düşünürü İmam Gazzali vardı. Gazzali, Aristo’nun bu ‘ezeli evren’ fikrine amansızca karşı çıktı. Geliştirdiği "hudûs delili" ile net bir manifesto yayınladı: Evren değişiyordu; değişen şey sonradan var olmuş demekti (hâdis); sonradan var olan her şeyin ise bir başlangıcı ve onu yokluktan varlığa çıkaran bir Yaratıcısı (muhdis) olmak zorundaydı. Gazzali’ye göre zaman ve mekân, evrenin yaratılış anıyla birlikte başlamıştı.

Felsefe kürsülerinde bu iki fikir yüzyıllarca çarpıştı. Ta ki 20. yüzyılın başına kadar.

1920’lerde Edwin Hubble, teleskobunun başına geçip galaksilerin birbirinden uzaklaştığını, yani evrenin sürekli genişlediğini fark etti. Bu keşif, insanlık tarihinin en büyük bilimsel devrimlerinden biri olan Big Bang (Büyük Patlama) teorisinin kapısını araladı.

Fizikçiler filmi geriye doğru sardıklarında büyüleyici bir gerçekle karşılaştılar: Eğer evren genişliyorsa, geçmişte daha küçük olmalıydı. En geriye gidildiğinde ise her şeyin yaklaşık 13.8 milyar yıl önce ‘tek bir noktadan’, sıfır hacim ve sonsuz yoğunluktaki bir ‘hiçlikten’ başladığı ortaya çıktı.

İşte o an, modern astrofizik felsefe tarihinin en büyük davasında hakemlik koltuğuna oturdu. Big Bang, Aristo’nun ‘başlangıç sız, durağan ve ezeli evren’ modelini tamamen yıktı. Buna karşılık, Gazali’nin odasının loş mum ışığında, sadece inandığı değerden, akıl yürüterek ulaştığı ‘Evrenin bir başlangıcı vardır ve zaman o an yaratılmıştır’ tezini matematiksel olarak tescilledi.

Bugün Big Bang, bilimin dilidir; Gazzali’nin hudûs teorisi ise inancın ve felsefenin dili. İkisinin buluştuğu ortak zemin, evrenin bir doğum günü olduğu gerçeğidir. Aristo’nun yanıldığı, Gazzali’nin ise haklı çıktığı bu kozmik hesaplaşma inancın yüzyıllar önceden gerçeği fısıldayabileceğini gösteriyor.

Evren durağan bir heykel değil; 13.8 milyar yıl önce inanç açısından ‘Ol’ emriyle veya bilimsel açıdan büyük bir patlamayla başlayan, sürekli büyüyen canlı bir hikâye. Ve bizler, bu hikâyenin hem şahitleri hem de parça parça dağılmış yıldız tozlarıyız.

Sonuç olarak Big Bang Gazzali’yi ve dini inancı haklı çıkartsa da, İslam inancın bilimsel bir veri ile doğrulanmaya ihtiyacı yoktur, sadece inanan bir insan inandığı şeylerin bilim ile paralellik göstermesinde memnuniyet duyar. Din ve Bilim birbirinin alternatifi veya zıttı değildir, birbirini ikame edemez.

Aristo yanılmış olsa da, bugün bize şunu sorardı “Kadim olan tanrı ile 13,8 milyar yıl öncesindeki o boşlukta ne var?” Bu soru filozoflar için sorulmaya devam edecektir ve devam etmelidir de.

Çiftçinin ekip biçtiği tahılın onda  biri vergi olarak alınırdı.

Buna öşür denirdi.

Köy mahsulü ihaleye çıkar,

En çok verene o köyün mahsulü satılırdı.

Devlete vereceği öşürden yani % 10 dan fazlasını kazanmak için ihaleyi alan vatandaş o köyde kuş uçurtmazdı.

Kaldı ki köylü, devlet hissesini seve seve verirdi.

Hile yapmak, harmanda bir yolunu bulup kaçırmak haram sayılırdı.

Devlete vereceği öşürden yani %10 dan fazlasını kazanmak için ihaleyi alan vatandaş o köyde kuş uçurtmazdı.

Kaldı ki köylü devlet hissesini seve seve verirdi.

Hile yapmak, harmanda bir yolunu bulup kaçırmak haram sayılırdı.

Cumhuriyet Türkiyesinde öşür vergisi kaldırıldı.

Çiftçi rahat bir nefes aldı.

Alman harbi denilen ikinci cihan  savaşında öşür, devlet hissesi adı ile yeniden konuldu.

1942 de Aksaray ilçesinde,

Kaymakam Alaattin Siyavuşgil başkanlığında,

Ziraat, Ticaret, Maliye, Belediye ve halktan birer kişi ile komisyon oluşturuldu.

Her köyün vereceği devlet hissesi rakamlara döküldü.

Memurlar köylere gidip muhtar odasında reçberin gücüne göre,

O köyün vereceği devlet hissesi isimlendirildi.

Harmanda, her şahıs devlet hissesini kendi aracı ile ofise getirir teslim ederdi.

Maliye’ye ödendi belgesi gelir

Köylü borçtan kurtulurdu.

Hamam boğazı ve hatta eski hamamda devlet hissesi buğdaylar açıkta saklandı.

İkinci cihan savaşında Edirne’den top sesleri duyulurdu.

Türkiyemize bir saldırı da,

İhtiyat ve muaazzaf yarım milyon askerimiz için buğdaylar hazır ve nazırdı.

Savaş anında ordunun yiyeceği

Buğdaylar bekletildi.

1945 de Almanların kayıtsız şartsız teslimi ile savaş bitti.

O zamana kadar bekletilen buğdaylar çürüdü.

Hastane köprüsü yakınındaki eski hamamda çürüyen buğdayın kokusundan geçemez oldu vatandaş.

Dört yıl süren istiklal savaşında,

Ayağında yarım çarık,

Üstünde köy kılığı ile,

Aç susuz vatan müdafaasına koşan Mehmetçik,

Bu defa aç ve açıkta kalmasın diye, tedbir alınması doğaldı.

Ekmeğin karneye bağlandığı 1940 ları hatırladıkça,

Günümüzde şükür duasını eksik etmeyelim.

Kalın sağlıcakla...

​Bu meselenin bu kadar hassas olmasının çok haklı bir sebebi var. Çünkü Aksaray Öğretmenevi, sadece konaklanan ya da yemek yenilen sıradan bir kamu tesisi değildir. Öğretmenlerimizin, emeklilerimizin ve sivil halkın bir araya gelebildiği, çay içip dertleşebildiği neredeyse tek ve en sıcak sosyal buluşma noktasıdır. Şehrin koşturmacasından bir nebze olsun uzaklaşmak, eski dostlarla hatıraları tazelemek ve bütçeyi zorlamadan sosyalleşmek isteyenlerin sığınağı olan bu mekanın geleceği, doğrudan Aksaray’ın sosyal kimliğini ilgilendiriyor.

​Sokakta, kafelerde ve eğitim camiasında kulaktan kulağa yayılan iddialar her geçen gün artarken, halkın haklı olarak yönelttiği endişeler artık resmi bir yanıt bekliyor. Şimdi bu soruları yetkililere açıkça sorma vaktidir: Mevcut bina yıkılacaksa, aynı kıymetli araziye yeniden modern bir Öğretmenevi mi yapılacaktır, yoksa tamamen başka bir ticari ya da idari tesis mi planlanmıştır? Kurum başka bir noktaya taşınacaksa, bu yeni adres herkesin kolayca erişebileceği merkezi bir güzergahta mı yer alacaktır? Özellikle belirli bir yaş sınırının üzerindeki emekli öğretmenlerimizin ve müdavimlerin toplu taşımayla rahatlıkla ulaşabileceği bir yerde mi konumlandırılacak, yoksa ulaşımı zahmetli ve yorucu bir çepere mi mahkum edilecektir?

​Şehirde kafa karışıklığı yaratan spekülasyonların önüne geçmenin tek yolu şeffaflıktır. Aksaray halkı, emektar öğretmenlerimiz ve bu tesisi evi gibi gören kıdemli müdavimler, Öğretmenevi'nin akıbetini resmi makamlardan duymayı fazlasıyla hak ediyor. Polis okulunda gösterilen o duyarlı ve kararlı takipçi iradenin, şimdi Öğretmenevi meselesinde de gösterilmesi bekleniyor. Aksaray, belirsizliklerle yaşamayı değil; vizyoner projelerle, açık ve net paylaşımlarla büyümeyi hak ediyor. Gelin, bu sessizliği bozalım; yetkililerimizden Aksaray’ın uzun süredir merakla beklediği o net cevapları bir an önce alalım ve bu güzel şehrin en değerli sosyal buluşma noktasının geleceğini hep birlikte koruyalım.

​Yazıyı bitirirken asıl meseleyi de es geçmeyelim. Gündem yokken Aksaray'da suni gündemler oluşturup "gündeme düşsün" hevesinde olanlar, lütfen gerçek gündem olacak konulardan uzak durmasınlar. Şehrin asıl meseleleri masada dururken sanal tartışmalarla zaman kaybetmek, bu şehre yapılacak en büyük haksızlıktır.

İlim kendin bilmektir.

Sen kendini bilmezsin,

Bu nice okumaktır?

Okumaktan mana ne?

Kişinin Hakkı bilmesidir.

Niçin okudun bilmezsin

Ha bir kuru emektir.

Yunus Emre

Yüce dinimiz İslam, kadın erkek her Müslümana ilim öğrenmeyi farz kılmıştır. İlim; kişinin kendini bilmesi, Rabbini tanıması ve yaratılış gayesini idrak etmesini sağlar.  İlk inen ayet nedir?

Yaratan Rabbinin adıyla oku!”

Bu emir bize; ilim elde etmenin Allah’ın adıyla ve O’nun rızası için yapılması gerektiğini haber verir.

İslam’a göre ilim sadece meslek, kariyer ve dünya kazancı için yapılan bir yarış değildir.

Allah’ın, öğrenilmesini emrettiği, Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in rehberlik ettiği ilmin temelinde; hayatın merkezine Kur’an’ı yerleştirmek vardır. Allah’ın ve Resûlü’nün sevgisini gönüllere nakşetmek vardır. Yaratana hürmet eden, yaratılana şefkat gösteren bir anlayışı hâkim kılmak vardır. Şiddetin yerine muhabbeti, nefretin yerine merhameti; kin ve düşmanlığın yerine sevgi ve saygıyı ikame etmek vardır.

 Sevgili Peygamberimiz (s.a.s) ne demiştir?

“Ben, ancak bir öğretmen olarak gönderildim.”

 buyuran Allah Resûlü

“Ya öğreten ol, ya öğrenen ol, ya dinleyen ol, ya da ilmi destekleyen ol. Beşincisi olma, helâk olursun!”

 hadisiyle de  bizleri ilme teşvik etmiştir.

“Kim, ilim için yola çıkarsa Allah ona cennete giden yolu kolaylaştırır.”

buyurarak öğrenci ve öğretmenleri cennetle müjdelemiştir.

Resûl-i Ekrem (s.a.s)’i rehber edinen her öğretmen; eğitim ve öğretim için harcadığı zamanı bir ibadet şuuruyla değerlendirmeli; öğrencilerini, Allah’ın bir emaneti olarak görmelidir. Onlara, önce Allah’a ve Resûlü’ne imanı öğretmeli;

sonra da adalet, merhamet, güzel ahlak, helal haram bilinci gibi değerler üzerine bina edilmiş iyi bir insan olmanın yollarını göstermelidir.

Bugün ne yazık ki kimi çocuklarımız daha küçük yaşlarda bağımlılık tuzağında, kimileri sanal kumar batağında; kimileri sapkın fikirlerin, batıl düşüncelerin, fıtratlarını bozacak yanlış anlayışların ağında, kimileri akran zorbalığı altında, kimileri ise moda ve özenti uğruna elimizden kayıp gitmektedir.

 Maalesef anne, baba ve toplum tarafından ihmal edilen; manevi değerlerimiz öğretilmeyen, kötülerin insafına terk edildiğinden dolayı suça sürüklenen nice çocuk vardır.

 Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in uyarısı gayet açıktır:

“Hiçbir anne baba, çocuğuna güzel terbiyeden daha kıymetli bir bağışta bulunmamıştır.”

Eğitim ve öğretimin aileden sonraki en önemli ayağı okullardır. Ailede ve okulda öğretilemeyen sevgi, saygı ve tahammül; sokakta öfke ve şiddete, akran zorbalığı ve kavgaya dönüşmektedir. Yine öğretilemeyen adalet, merhamet ve edep; toplumda haksızlık, kargaşa ve ahlaksızlığa yol açmaktadır. O halde Allah’ın bize emanet ettiği evlatlarımızı;

 “Ben güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim.”

 buyuran Sevgili Peygamberimiz (s.a.s)’in ahlakını öğretelim. Onlara; iyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan ayırmanın yollarını öğretelim. Çocuklarımızın değerlerimize bağlı birer insan olarak yetişmeleri için, aile, okul ve toplum el birliğiyle sorumluluklarımızı yerine getirelim.

Bu vesileyle milyonlarca evladımızı yeniden okullarla buluşturacak olan eğitim öğretim yılının hayırlı olmasını Cenâb-ı Hak’tan niyaz ediyorum.

27 Mayıs 1960 da,

Askeri ihtilal oldu.

Körpe demokrasimiz rafa kaldırıldı.

İhtilal, iktidarda olan Demokrat partiye karşıydı.

Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, Demokrat Parti milletvekilleri, il, İlçe başkan ve yöneticileri toplatıldı. Gözetim altına alındı.

Aksaray’da dahi kaymakam evinde göz hapsindeydi.

Belediye ile lise arasında soyadı satılmış olan bir onbaşı, geleni geçeni izinsiz salmazdı.

Harp okuluna kapatılanlardan içişleri bakanı Namık Gedik hakaretlere dayanamayıp, pencereden kensini aşağı atıp intihar etmişti.

Bakanlar ve DP li  milletvekilleri yassı ada mahkemesinde kimi idam, kimileri de beş yıldan az olmamak kaydı ile ceza gördüler.

Demokrat parikurcularından,,

Devlet başkanı Celal Bayar,

Başbakan Adnan Menderes,

Meclis başkanı Refik Koraltan,

Hariciye Bakanı Fatih Rüştü Zorlu,

Maliye bakanı Hasan Polatkan,

İdam cezasına çarptırıldı.

Hem de mahkeme başkanı Salim Başol;

Sizi buraya getiren kuvvet böyle istiyor.

Diyerek yargıya gölge düşürerek,

Celal Bayar ve Refik Koraltan yaş haddinden cezaları müebbet hapse çevrildi.

Demokrasi şehidi;

Adnan Menderes,

Fatih Rüştü Zorlu,

Hasan Polatkan,

Yassı  adada idam edildiler.

PKK terörist başı Abdulah Öcalan’ı idam ettirmeyen Amerika,

Demokrasi şehitlerine ses çıkarmadı.

İpin ucu Amerika’da idi de ondan.

Başbakan Adnan Menderes Amerika’dan ithalatı kesti diye düşman kazanmıştı.

İhtilali yapan 38 Subay ikiye bölündü.

Alparslan Türkeş’in lideri olan 14 ler,

Elini çabuk tutan İsmet İnönü

Taraftarı 24 subay tarafından bir gecede tutuklanarak her birini dış ülkelerdeki elçiliklerimizde ikamet etmek üzere sürgün edildiler.

Üç yıl sonra Türkiye yeniden demokrasiye döndü.

Başbakan Adnan Menderes’in;

Ben orduyu yedek subayla da idare ederim,

Demokrasi, bardağı taşıran son damla oldu.

Faturası pahalı geldi.

Türk insanına refah yolunu açan,

Halkın sevgilisi haline gelen DP genel başkanı ve Başbakan Adnan Menderes çok çok yanlış konuşmuştu.

Orduyu tahrik eden odaklar da fit verince,

İhtilal kaçınılmaz oldu.

Allah yüce Türk ulusuna bir daha 27 Mayıslar yaşatmasın.

Kalın sağlıcakla...

Oğlunu çağırtarak son nefeste yanına;

Dedi: (Oğlum, yıllardır değirmenci, tozcuyum,

Amansız hastalıktan ahirete yolcuyum,