Bunların çoğu at ya da öküz arabalarıyla eşyalar da getirdiler.

Anadoluya dağıtıldı.

Aksaray ilçesinde 300 göçmen ailesi misafir edildi.

İki evi olandan biri bazen de evinin iki odasından birine göçmen aileler oturtuldu.

Hayvanları ile gelen göçmenler ahırların bir köşesinde seki denilen odacığa yerleştirildi.

Bir kaç sene sonra İmar ve İskan Bakanlığı’ndan bir heyet geldi.

Göçmen köyü kurulacaktı.

Belediye Başkanı Muhittin Perek’den arsa talep edildi.

Gösterilen arsalardan sağlık köyünün arsası beğenildi.

O devirde her mahalleden bir sığır sürüsü çıkardı.

İki evden birinde inek, manda, at, eşek bulunurdu.

Senelik çifçi çalıştırılırdı.

Bu kalbur üstü ağalar beyler,

Bizim hayvanlarımızın otlakiyesi olan sazı göçmenlere verdin diye hakarete varan söyleşiler oldu. Hatta reisin evi taşlatıldı.

Bir kahvemi için diye ağaları beyleri belediye ye çağıran Reis Muhittin Perek;

Hemşerilerim bana boşuna eziyet ediyorsunuz.

Göçmen köyü yapılacak saz sivrisineğin yuvası.

Evler inşa edildikçe oturduktan altı ay sonra sıtmadan yarısı ölür. Yarısı da kaçar gider. Saz gene size kalır.

Deyince ikna oldular.

Gerçekten de öyle oldu.

Sazlık alan ekip biçmek için on yirmi dönüm arazi de göçmenlere verildi.

Göçmenlere ilk defa ayçiçeği tarımını Aksaraylı tanıttı.

Çoğu insan cebindeki ayçiçeğini çıt çıt da çıt çitler oldu.

O devirde sinema revaçtaydı.

Zafer sinemasında  sinema seyrederken yanında yöresinde olanlar çıt çıt da çıt ayçiçeği çıtlarken rahmetli doktor Ahmet Mutlu, gıcık kapıp filim bitmeden söylenerek sinema salonundan çıkıp gitmişti.

İşte zamanın Belediye Başkanı rahmetli Muhittin Perek;

Yürekler acısı Ervah Mezarlığını duvar içine aldı.

Somuncubaba türbesi önünden geçen Coğlaki sıgırı inek ve mandalar gidip gelirken mezarlığa dağılırlar ve mezarları lap lap göçürürlerdi.

Üstü açılan cesetleri köpekler sürükler ve yerlerdi.

Aşağıdan sığır yolu açılıp mezarlık duvar içine alınınca vatandaş rahatladı.

Şaibesiz ve o günün şartlarına göre hizmet veren zamanın Belediye Başkanı Muhittin Perek’in ruhu şad olsun.

Kalın sağlıcakla...

10-11 Nisan 1920'de

Şeyhülislam Dürrizade Abdullah'ın Kuvay-i Milliyecileri hedef gösteren fetvası yayınlandı;    

Padişahın izni olmadan, yabancı askerlere karşı duranları, asker ve para toplayanları tek tek ve topluca öldürmek İslam'ın gereği ve görevidir. Milliyetçileri öldürenler gazi sayılır, bu yolda ölenler şehit...                                              

Sarayın talimatı ile Şeyhülislam Dürrizade Abdullah'ın kaleme aldığı bu fetva İstanbul basınında Saray yanlısı gazetelerde yayınlandı ve İngiliz, Yunan uçakları ile özellikle Ege bölgesi olmak üzere tüm Anadolu'ya atıldı ve halk arasında nifak tohumları yayılmaya çalışıldı.

Sarayın, Padişahın, içimizdeki hainlerin bu kansızca girişimine karşı 16 Nisan 1920'de Ankara Müftüsü Rıfat(Börekçi)Efendi öncülüğünde 153 din adamı eli ile Şeyhülislam Dürrizade Abdullah hainin hazırladığı Milli Mücadele karşıtı fetvanın dinen geçerli olmadığını ve işgale direnişin dini bir görev olduğunu ifade eden bir fetva yayınlandı.

Kurtuluş Savaşı'nı destekleyen ve bu mücadeleyi "şer'an meşru" sayan bu karşı fetva, Anadolu'da milli direnişi dini açıdan meşrulaştıran en önemli adımlardan biridir.

Önemi: Ankara Fetvası olarak da bilinen bu belge, Dürrizade'nin "Kuvayı Milliye haindir" fetvasının geçersiz olduğunu ilan etmiştir.

Amaç: Halkın İstanbul hükümetinin yanıltıcı fetvalarına inanmasını önlemek, milli birliği sağlamak ve direnişe meşruiyet kazandırmak hedeflenmiştir.

Destek: Bu fetva, Anadolu'daki yüzlerce müftü ve din adamı tarafından onaylanarak 22 Nisan 1920'den itibaren Anadolu gazetelerinde yayımlanmıştır.

Rıfat Börekçi, bu hizmetlerinin yanı sıra TBMM'nin açılışına destek vermiş ve daha sonra 1924'te Türkiye'nin ilk Diyanet İşleri Başkanı olmuştur.

Aksaray’da sağlık hizmetlerinin yeni binalara taşınmasının ardından kaderine terk edilen eski hastane yerleşkeleri, şimdilerde "israfın" sembolü haline geldi. Özellikle duvarları çevreleyen tonlarca ağırlığındaki korkuluk demirlerinin paslanarak çürümesi, duyarlı vatandaşların tepkisini çekiyor.

Vatandaşlar, bu demirlerin sökülerek yeni hastanenin peyzaj alanlarında, çim ve çiçeklik korkuluğu olarak değerlendirilebileceğini ifade ediyor. Mevcut durumda kendi haline bırakılan demirler, her geçen gün paslanarak kullanılamaz hale geliyor ve milli servet kaybına yol açıyor.

Konunun daha önce Yeni Aksaray Gazetesi’nde defalarca haber yapılmasına ve kamuoyunun dikkatine sunulmasına rağmen, yetkili makamlardan henüz somut bir adım gelmiş değil. Vatandaşlar, "Demir var, ustası var, imkan var; sadece bir pas boyası ve tek kat boya ile bu değerler kurtarılabilir. Neden kimse 'burada ne oluyor' demiyor?" sözleriyle sitemlerini dile getiriyor.

alk arasındaki meşhur "Şeker var, un var, helvayı yapacak adam var" deyimiyle duruma dikkat çeken Aksaraylılar, topu yetkililere atıyor: "Malzeme yerinde duruyor, boyayacak usta da bulunur. O zaman bu helvayı yapmak kime düşüyor? Sayın Sağlık Müdürü bu durumu görmüyor mu, duymuyor mu? Bu sessizlik neden?"

Kamuda tasarrufun konuşulduğu bir dönemde, mevcut malzemenin bakımının yapılmaması veya geri kazandırılmaması "çelişki" olarak nitelendiriliyor. Küçük bir maliyetle yenilenebilecek olan bu korkulukların, tamamen çürüdüğünde yenisinin alınmasının devlete çok daha büyük maliyet yükleyeceği aşikar.

                 Memurlara 2013 yılında yapılan ek zam ile 2023 yılında seyyanen yapılan 8.077 TL lik zam, emekli memurlara verilmediğinden, emekli memur maaşları eridi. Bunun dışında Tüik’in belirlediği tüfe değerlerinin, Enag ve İto’nun belirlediği tüfe artış değerlerine göre düşük olduğundan,  yani fiili fiyat artışlarından düşük olması nedeniyle, bu  düşük değerlere göre yapılan  maaş zamları  da düşük kalmaktadır.  Bu düşük oranda kalan zamlar nedeniyle; memur, memur emeklisi, işçi ve bağ kur emeklisi aylıklarında ve  kamuda çalışan işçi  aylıklarında  yapılan düzeltmelerde haliyle  düşük olmaktadır.

                AKP nin iktidar olduğu dönemde altının onsunun  dolar cinsinden  değeri ( Bir  gram altın 8,97 dolar, ons altın 31,10 gramdır) 31,10x8,97 $= 278,97 $ yaklaşık  1 ons altının değeri 280 dolardır. 2002 de fert başına düşen milli gelir 2.580 $ dır. Bu gün altının onsu 4.750 $  civarındadır. 4750/280=16,96  kat altın fiyatlarına göre dolar  değer kaybetmiştir.

                2002 de fert başına düşen milli gelir 2.580$ iken, 2026 yılı için fert başına düşecek milli gelirin  18.621 dolar  olacağı tahmin edilmektedir. Bu gün fert başına düşen ortalama kazanç  altının ons değeri baz alındığında 2.580X 16.94= 43,705,2 dolara tekabül etmektedir. Tahmin edilen fert başına isabet eden gelirin  ise 18.621 dolar olacağı beklenilmektedir.  Bu oranlamaya göre olması gereken fert başına milli gelir;  18.621 $ değil, 43.705,2 dolar olup, 43.705,2/18621= 2,35 kat daha fazlasıdır. Bu nedenle; fert başına düşen  milli gelirin,  18.621 $ olması;  reel bir artış değil,  yani  fert başına düşen milli geliri artırmada bir başarı değil, reel  gelirde bir düşüş olduğunu göstermektedir. Esasen altında son zamanda  oluşan aşırı fiyat artışı da altın dolar cinsinden kıyaslama da  fert başına milli gelir hesabını da  çok sağlıklı bir netice tevlit etmemektedir. Burada baz alınacak değer, emeklilerin önemli bir bölümünün açlık sınırı altında gelir almasıdır. Fert başına milli gelir artışı( nominal değer artışı) reel bir artış olmadığından, emekliye faydası yerine zararı olmuştur.

                Emeklinin, çalışanın:  satın alma gücü düşmüştür. Gerçekte iktidar kanadından sürekli ifade edildiği gibi emekli ücretlerinde reel bir artış olsa; emeklinin geçim sıkıntısı çekmemesi gerekir.  Emeklinin büyük bir çoğunluğu açlık sınırının altında hayata tutunmaya çalışıyor. Emekli maaşlarının rakam olarak büyümesi hiçbir şey ifade etmemektedir. Emekli geçinemiyor. Açlık sınırın Mart 2026 tarihi itibariyle 34.743 TL olduğunu Türk-iş açıklamıştır.  Bu tutarın altında aylık alanlardan başka geliri olmayanlar mağdur ve perişan durumdadır.

                Emekli maaşları: nominal değer, yanı aldıkları aylıklarını oluşturan paraların üzerindeki yazılı değer kadar büyüdüğü halde, reel olarak yani satınalma değeri olarak çok düşmüştür. Emeklinin geçim sıkıntısı: reel gelirinin, yani satın alma gelirinin çok düşük kalmasından kaynaklanmaktadır.

                Emekli insan, hayatın yükünü çekecek, kendi zati ihtiyaçlarını karşılamak için bile olsa; çalışarak, gelir elde ederek, devlete vergi, sosyal güvenliği için prim ödeyerek üzerine düşen vatandaşlık görevini fazlasıyla yapmıştır. Emeklinin büyük bir çoğunluğunu açlık sınırının altında yaşamaya zorlayıp, biz emekliyi nereden nereye getirdik söylemi, emekliyi  incitmekte ona zehir gibi acı gelmektedir.

                Devlet,  günümüzde konutlarda kullanılan,  elektrik ve doğalgaz sarfiyatına isabet eden fatura tutarının belirli bir bölümünü supvanse etmektedir. Sosyal güvenlik kurumu emeklinin müktesebine uygun emeklilik maaşını verse cari enflasyona göre düzgün artışlara uygun maaş artışı yapılsa, vatandaş kendi borcunu kendisi ödese, kişide ihtiyaçlarımı karşılayabiliyorum diye moral ve motivasyona, huzura sebep olur.

                25 yıl 9  ay  hizmeti olan  emekli genel müdür yardımcısı şu anda çalışıyor olsaydı; 144.674,9 TL maaşı olacaktı. Emekli aylığı, 25 yıl 9. Ay hizmet üzerinden, % 77,25 oranında 111,761 TL  olması  gerekirken; 60.888,60 TL emekli aylığı almaktadır. Alması gereken aylık: 50.873 TL. düşmüştür. Alması gereken aylığın, %54,48 ni alabiliyor. Aylığı  % 45,52 oranında düşmüştür. Bu emeklinin refah payı % 50 ye yakın erimiştir. Bu nasıl bir emekliyi ihya etmektir?

                 20-25 Yıldır idarede çiddi bir tasarruf tedbiri uygulaması görmedik. İtibardan tasarruf olmaz  ilkesine   paralel olarak, kamuda tasarruf tedbirleri uygulanmamaktadır. İsraf devam etmektedir.  Artan harcamalarını karşılamak üzere,  kamuda tasarruf yerine,  daha çok vergi verenlerin vergi  ve sigorta yükü ile cezalar artırılarak  topluma zorunlu tasarruf yaptırılma cihetine gidilmektedir. Son birkaç yıldır vergi alınmayan veya  fazla vergi kaçağı olan iş dallarında ciddi vergi incelemeleri  yapılmaya başlanmıştır. Ancak; asıl olan tüm vergi mükelleflerinin düzenli ve mutad olarak belirli periyotlarda denetlenerek verginin tabana yayılarak az kazanandan az, çok kazanandan çok vergi  alma sisteminin kamunun asli gelir kaynağı olmasını sağlamaktır.

                İran- İsrail ABD arasında cereyan eden savaş ve Hürmüz Boğazının kapatılması nedeniyle Dünya petrol sıkıntısı yaşamaya başlamıştır. Enerji sıkıntısı nedeniyle mart ayında fiyatlar tavan yaptığı halde, Mart ayı tüfe artışı 1,94 olarak açıklanmıştır. Enag fiyat artışını %4,10, İtü %2,97 şeklinde açıklamıştır. Petrol fiyatlarındaki anormal artış tüm ihtiyaç maddeleri ile gida maddelerine, ulaşıma, Elektrik ve doğalgaz gibi temel ihtiyaçlara yansıdığı halde, Tuik fiyat artışını ne hikmetse düşük açıklamıştır. Bunun neticesi, maaşlara verilecek fark ödemenin düşük kalması sonucunu doğuracaktır.

                Dünyanın buhran yaşadığı bu dönemde, ister istemez o buhrandan ülkemizde pay alarak, mevcut ekonomik sıkıntı yanında ilaveten  ekonomik sıkıntı yaşamaktadır.  Ekonomideki  mevcut dengeyi  korumak açısından  merkez bankasının döviz fiyatlarını kontrollü tutabilmek için döviz ve altın sattığına dair medyada haberler yer almaktadır.

                Yukarıda özetlenen ahval içinde devletin emekliye ek zam verebileceğine dair bir emare göremiyorum. Temmuzda cari zamları vermekle yetinecek, seçim döneminde belki emekliye ek zam gündeme gelebilecektir. Buna rağmen  , emekli ümit etmeye devam edecektir.

Karşımızda bir yerel seçim var.

Geçmişte gördük ki adaylar varsayımla birbirlerini karalamışlardır.

Çamur at da tutmazsa da izi kalır.

Öyle mi?

Sanki bu memlekette ahiret yolculuğuna giderken salacamızdan dışarıdan gelip tutacaklar.

Medeni bir uslupla seçim propagandası yapanlar kazanırlar.

Kişilerin onuruna tecavüz İslam da yoktur.

Barışık ve bağışlayıcı bir seçim propagandası öne çıkmalıdır.

Bir tarihte Niğde merkez belediye başkanlık erken seçiminde, çizmeden yukarı çıkanlar sonradan pişman olsalar da iş işten geçmiştir.

Ankara’da bir toplantıda milletvekili hemşehrimiz rahmetli Avni Kavurmacı, Genel başkanı Süleyman Demirel’e;

Başkanım, Niğde seçimini bana bırakın demesi yanlıştı.

Niğde’nin milletvekili ve senatörü vardı.

Aksaray milletvekilinin Demirel’e karşı atak yapması doğru değildi.

Bağımsız aday Dr. Sami Yağız açık farkla Niğde Belediye Başkanı seçildi. Ankara’da Süleyman Demirel Avni Beyle karşılaşınca;

Bu muydu yapacağın Avni deyince

Çok üzülen Avni Kavurmacı üzüntüsünden iki gün sonra felç oldu.

Gülhane Askeri Tıp Akademisi’nde tedavisinde ziyarete gittim.

Dostlarımın sözünü dinlemedim bu hale düştüm.

Diye ağlamaya başladı.

Ben de, Amentüye imanı olan, hayır ve şerrin Allah’tan geldiğine inanan dini bütün Müslümansın diye tesellide bulundum.

İki ay sonra topal yapal Aksaray’a gelen milletvekili hemşehrimiz Avni Kavurmacı beni arayıp buldu.

Sarıldı;

İşte dil yarasının açtığı yara bir hayata mal oldu.

Adaylar dikkat etmeli nazik ve kibarca yapacağı hizmetler manzumesini halka anlatmalı.

Şahıslara çamur atmadan medeni bir uslupla üreteceği projeleri seçmene anlatmalı.

Avni bey,Dostlarımın sözünü tutmadım bu hale düştüm diye ağlayarak bana sarıldı.

Sözleri başka istikamete çekerek üzüntüsünü dağıtmaya çalıştım.

Demirel yapılan bir yanlışlığın hasabını sorması ve yanlışın üzerine gitmesi yanlıştı.

Seçim bu kazanılırda kaybedilirde.

Adalet Partisi Niğde Belediye Başkan adayı Avukat İsmail Özmen’di,

Doktor Sami Yağız’da bağımsızdan adaydı.

Seçim sonunda Adalet Partisi adayı bağımsız aday karşısında açık farkla seçimi kaybetti.

Ağır taşı ne yel alır ne de sel unutmayalım.

Kalın  sağlıcakla...

Ayaklanmanın Temel Nedenleri ise;

1-İngilizlerin Kışkırtmaları: İngilizler, Marmara Denizi'nin doğusunda (İstanbul ve Boğazlar çevresinde) kendilerine bağlı tampon bölgeler oluşturmak ve Milli Mücadele'nin bu bölgeye yayılmasını engellemek istemişlerdir.

2-İstanbul Hükümeti'nin Tutumu: Damat Ferit Paşa hükümetinin, Kuva-yı Milliye hareketini "isyan" olarak nitelendirmesi ve halkı dini duygular üzerinden kışkırtması etkili olmuştur.

Stratejik Konum: Düzce, Bolu ve Hendek bölgesinin Ankara yolu üzerinde bulunması, buradaki isyanın Milli Mücadele merkezi olan Ankara'yı doğrudan tehdit etmesine neden olmuştur.

Önemli Gelişmeler ve Bastırılması:

Ayaklanma 13 Nisan 1920'de başlamış; kısa sürede Hendek, Adapazarı ve Bolu bölgelerine yayılmıştır.

14 Nisan 1920’de Beypazarı’nda da ayaklanma baş göstermiştir.  İsyancılar, Ankara’yı tanımayacaklarını ve Padişah’a sadık olduklarını ve “Halk ve Padişah nerede ise, biz de oradayız.” diyerek cephanelikleri yağmalayıp ilçede yönetimi ele getirmişlerdir.

18 Nisan’da Bolu, 20 Nisan’da Gerede isyancılar tarafından ele geçirildi.

 Mustafa Kemal de 18-19 Nisan’da bu olaylar ile ilgili şu yorumu yapmıştır:

“Düşmanlarımızın memleketimizde iç savaş çıkarma girişimi, başarıya ulaşmak üzeredir. Anzavur Ahmet in faaliyetleri, Düzce olayları, İstanbul’un ve İngilizlerin pek ciddi ve kapsamlı bir biçimde bu işe sarıldıklarını göstermekte ve İzmit ve Adapazarı yönlerinde de el altından önemli girişimlerde bulundukları anlaşılmaktadır. Bu akımın önüne geçilmezse, bu fenalığın Sivas  bölgesine bulaşmasını da düşünmek gerekir. İngilizler, Hilafet makamının gücünü de pek etkin bir biçimde kullanmakta ve paraca önemli özverilerde bulunmaktadırlar.”

İsyanı bastırmakla görevlendirilen Yarbay Mahmud Bey, asiler tarafından pusuya düşürülerek şehit edilmiştir.

İsyan ancak Çerkez Ethem komutasındaki Kuva-yı Seyyare ve Refet Bey (Bele) kuvvetlerinin bölgeye gönderilmesiyle Mayıs ayı sonunda kontrol altına alınabilmiştir.

Askeri birliklerin sevk edilmesine ilaveten Hüsrev (Gerede) Bey’in başkanlığında bir nasihat heyeti de bölgeye gönderildi. İsyancılar tarafından tutsak edilen Hüsrev Bey, anılarında isyancıların kendilerine olan davranışlarını şöyle aktarmaktadır.

 İsyancılar ile karşılaştıklarında Hüsrev Bey, hiçbir şey yapmamasına rağmen onu taş yağmuruna tutmuşlar ve yaralandığı için tedavi edilmesine izin vermemişlerdir. Yolda bir süre mola verildiğinde

 “Bu kâfirlere su vermeyin.” şeklinde ifadeler kullanan isyancıların milli harekete nasıl baktıkları net bir şekilde görülebilir. Hüsrev Bey ve heyetinin esir tutulduğu hapishane önünde her gün milli kuvvetlerin mağlup olması adına dua edilmesi de ilginçtir. Ayrıca, Hüsrev Bey heyetinden başka Adapazarı’ndan da Sait ve Kazım Beylerden oluşan bir nasihat kurulu isyan bölgesine gönderilmişti. Sait ve Kazım Bey isyancılar tarafından öldürülmüşlerdir. Bu olaylar durumun vahametini göstermekteydi.

Ayaklanmanın bastırılmasından sonra suçlular yeni çıkarılan Hıyanet-i Vataniye Kanunu çerçevesinde yargılanmıştır.

Bu isyanlar, Milli Mücadele'nin askeri gücünün dış düşman yerine iç isyanlara harcanmasına ve Kurtuluş Savaşı'nın bir süre daha uzamasına neden olmuştur.

Bu cümleleri pekiştirmek maksadı ile sizlere iki limon ağacının durumu ile ilgili bir kıssayı nakledeyim kendimize düşen hisseyi alalım.

          Zengin bir iş adamının bahçesinde, yan yana dikilen iki limon ağacı vardı. Mayıs ayı sonlarında açan limon çiçekleri, bütün bahçenin havasını bir anda değiştirir ve apartmanlara hapsedilmiş insanlara baharın geldiğini müjdelerdi. Ancak limon ağaçlarından biri, diğerinden cılız ve şekilsizdi. Bu yüzden büyük ağaç her fırsatta onu küçümser ve tepeden bakardı. Ev sahibi de küçük boylu limon ağacından ümit kesmiş görünüyordu. Ona göre ağaç, bu gidişle kuruyup ölecekti. Bu yüzden de onu fazla sulamaz ve bakımını yapmayı pek istemezdi.

        Günün birinde esen sert bir poyraz, karlı dağların yamaçlarındaki bir grup çiçek tohumunu iş adamının bahçesine uçurdu. Fakat bahçenin her tarafı parsellenmiş, sadece limon ağaçlarının altında yer kalmıştı. Bir an önce filizlenmek zorunda olan tohumlar, limon ağaçlarının yanına gelerek onların altında yeşermek için izin istedi.

        Büyük ağaç, iyice kasılarak: Böyle bir şey asla mümkün olamaz, diye atıldı. Bizler kuru kalmayı pek sevmeyiz. Eğer dibimde çoğalırsanız, suyu emip beni kurutursunuz.

Aslında büyük ağacın çekindiği başka bir şey daha vardı. Çiçekler rengarenk açtıklarında, limon ağacının sarıya çalan beyaz çiçekleri sönük kalacak ve bahçe sahibinin gözündeki değeri azalabilecekti. Oysa ki ağacın, kendinden güzel olanlara hiç mi hiç tahammülü yoktu.

         Küçük ağaç, uzun boylu arkadaşının tohumlara verdiği cevabı beğenmemişti. Çünkü o, kendisine hayat verenin, o hayat için gerekli olan suyu da vereceğini çok iyi biliyordu. Bu yüzden, aklına bile gelmiyordu susuzluk.

          Tohumların teklifini kabul ederken: Sizlerle birlikte olmak, bana mutluluk verir, dedi. Böylelikle yalnızlık da çekmeyiz.

         Büyük ağaç bu işten hoşlanmamıştı. Fakat küçük olanı: Güzel yaratılanlardan kimseye zarar gelmez, diye tekrarlıyordu. Güzellerden güzellikler doğar sadece.

Küçük limon ağacı altında filizlenen tohumlar, bir kaç hafta içinde cennet çiçekleri gibi açıp bütün bahçenin göz bebeği haline geldi. Bu arada ağaç, elinden geldiği kadar kendilerine yardımcı olmaya çalışıyor ve çiçeklerin sevdiği yarı güneşli ortamı sağlamak için, eski yapraklarını döküyordu.

         Çiçekler, kısa bir süre sonra mis gibi kokular yaymaya başladı. Bahçe sahibi, o ana kadar hiç duymadığı bu kokunun nereden geldiğini araştırdığında, davetsiz misafirleri bularak hayrete düştü. Adam, ancak rüyalarında görebildiği bu çiçeklerin güzelliğini devam ettirebilmek için sabahları artık daha erken kalkıyor ve onları en kaliteli gübrelerle besleyip bol bol suluyordu. Küçük limon ağacı, köklerinin en ince ayrıntılarına kadar ulaşan bu suları çiçeklerle birlikte içiyor ve büyük bir hızla serpilip büyüyordu.

         Çiçekleri sevgiyle kucaklayan ağaç, ertesi bahara kalmadan o civarın en büyük ağacı haline geldi ve birbirinden güzel kelebeklerin ziyaret yeri oldu. Daha sonra da kendi çiçeklerini açarak bahçenin güzelliğine güzellik kattı.

          Şimdi küçük ve yalnız kalmış olan büyük limon ağacı ise, komşusuna duyduğu kıskançlıkla için için kuruyordu. Büyüklenmenin verdiği acıyı orada hissediyordu. Küçük limon ummadığı bir şekilde kendisine gelen yardımlar onu güzelleştirdi.

Bir çift öküzün koşulduğu kağnıda yün çuvallar buğday kağnıya oturtulur.

Ve Ortaköy yöresinden gecenin sessizliğinde gıcırdayan kağnıların sesi pek de hoşumuza giderdi.

Aksaray’ın Çarşamba pazarı belediye önü park yerleri idi.

Bir gün yol tepen köylü,

Pazara geldi mi öküzlerini hana bırakır kağnısının yanıda müşteri beklerdi.

Tüccar köylünün bir yıl alınteri döktüğü buğdayı öldü parasına alırdı.

Özot’ların dedesi rahmetli boynu eğri Mehmet efendinin Azmi Milli Un Fabrikasına buğday alırdı.

Ağa benim buğdayımı al üç gündür bekliyorum diye peşinde dolaşan köylü pek çoktu.

Köyünden getirdiği yufka ekmeğine katık diye fırından pide alırken korka ürke Zülfigar’ın fırını önüne giden köylü,

Fırıncı Zülfigara şu ekmeğin tazesini ver ağa diye rica edince

Fırıncı Zülfigar;

Hele deyyüse hele, Kırk yıllık avradına bayat demiyorda günlük ekmeğe bayat diyor. Defol karşımdan diye bir de azar işitirdi.

Köylü 60-70 yıl evvel kendisini şehirliden aşağı görürdü.

Diğer fırınları dolaşır birbirinden yeni çıkmış sıcak pideyi buldu mu alır,

Pazarda kağnısının dibinde dağarcığından çıkardığı yufka ekmeğe pideyi katık diye sarar mideyi aldatırdı..

Köylü milletin efendisidir.

Diyen Mustafa Kemal Atatürk, toprak mahsulleri ofisi açarak köylüsünü sıkıntıdan kurtardı.

Ürettiği buğday da para eder oldu.

Balkan Harbi, Birinci Cihan Savaşı,

İstiklal savaşında yorgun düşen Türk Ulusu,

Şükür Allah’a yoksulluğu yendi.

Birlik ve dirlik sayesinde bu günlere gelindi.

Şimdi dünyada saygın bir Türkiye var bunun kıymetini bilelim.

Kalın sağlıcakla...

Az önce yemek yemiş olmama rağmen “bir şeyler atıştırsam mı?” düşüncesini aklımdan atamıyorum. Özellikle de sürekli tatlı bir şeyler yemek istiyorum dediğiniz bir dönemde misiniz?

Bu içinde bulunduğunuz ruh hali sandığınız kadar iradesizliğinizle ve çok yemenizle ile ilgili değil.

Havalar ısındı, günler uzadı, üzerimizdeki ağırlık yavaş yavaş kalkıyor gibi… Ama tam da bu dönemde birçok kişi kendini daha iştahlı, daha sık acıkan ve hatta bazen kontrol etmekte zorlanan bir döngünün içinde buluyor. Danışanlarımla yaptığım görüşmelerde de bu değişimi çok net gözlemliyorum. “Hocam sanki sürekli açım”, “Tatlı krizlerim arttı”, “Diyete odaklanamıyorum” cümleleri bu dönemin en tanıdık cümleleri haline geliyor.

Çoğu kişi bunu irade eksikliği olarak yorumluyor. Hatta kendini suçlamaya başlıyor. Ama gerçek şu ki; vücudumuz mevsim değişimlerine sandığımızdan çok daha hassas tepkiler veriyor.

Gün ışığının artmasıyla birlikte biyolojik ritmimiz değişiyor. Uyku saatlerimiz kayıyor, uyku kalitemiz etkileniyor. Bu da doğrudan iştah hormonlarımızı etkiliyor. Daha az ve kalitesiz uyuduğumuzda, açlık hissimizi artıran hormonlar yükselirken, tokluk hissimizi sağlayan mekanizmalar zayıflıyor. Yani aslında daha çok acıkmanızın altında fizyolojik bir sebep yatıyor.

Bir diğer önemli nokta ise serotonin dengesi. Halk arasında “mutluluk hormonu” olarak bilinen serotonin, mevsim geçişlerinde dalgalanabiliyor. Bu dalgalanma da özellikle karbonhidratlı ve şekerli besinlere olan isteği artırabiliyor. Yani canınızın daha sık tatlı çekmesi bir tesadüf değil, vücudunuzun verdiği bir sinyal.

Bunun üzerine bir de bahar yorgunluğu eklendiğinde ortaya çıkan durum daha da netleşiyor. Halsizlik, enerji düşüklüğü ve odaklanma problemleri yaşadığımızda vücut hızlı enerjiye ulaşmak ister. Bu da genellikle şekerli ve paketli gıdalara yönelmemize neden olur. Sonrasında gelen ani kan şekeri düşüşleri ise tekrar acıkma hissini tetikler. Böylece gün içinde kendinizi sürekli bir şeyler yerken bulabilirsiniz.

Peki bu döngüyü nasıl yöneteceğiz?

Öncelikle şunu kabul ederek başlamalısınız: Bu dönem geçici ve yönetilebilir. Kendinize karşı sert olmak, “iradesizim” demek ya da diyeti tamamen bırakmak çözüm değil. Tam tersine, bu süreçte daha dengeli ve bilinçli ilerlemek gerekiyor.

Küçük ama etkili adımlarla bu süreci çok daha rahat geçirebilirsiniz:

•             Öğün atlamamaya özen gösterin, uzun açlıklar iştahı daha da artırır.

•             Her öğünde mutlaka protein bulundurun. (yumurta, yoğurt, et, tavuk, baklagiller)

•             Lif tüketimini artırarak tokluk sürenizi uzatın. (sebze, salata, tam tahıllar)

•             Su tüketiminizi ihmal etmeyin, bazen susuzluk açlıkla karıştırılabilir.

•             Uyku düzeninizi mümkün olduğunca koruyun.

Ve belki de en önemlisi… Kendinize biraz anlayış gösterin.

Unutmayın, vücudunuz size karşı değil; sadece yeni mevsime uyum sağlamaya çalışıyor. Bu süreci doğru yönetirseniz hem iştahınızı dengeleyebilir hem de hedeflerinizden uzaklaşmadan ilerleyebilirsiniz.

Çünkü mesele mükemmel olmak değil, dengeyi kurabilmek.

Bizim Ulu Cami’nin iki büyüklüğünde Erzurum Ulu Camiinde bir Cuma namazı kılmak nasip oldu.

Cemaatten en son cami dışında çıkan ben oldum.

Koyu yeşil Isparta halısı ile döşenmiş cami kaloriferle de donatılmıştı.

Dışarı çıkınca cami kapısı önündeki banklarda oturan 5-6 kişi;

Sen yabancıya benziyorsun. Gel iki laf edelim dediler. Yer gösterdiler.

Nerelisin diye sorduklarında Aksaraylıyım deyince gözleri fal taşı gibi açıldı.

Ve sormaya devam ettiler.

Mehmet Altınsoy’u tanımısın dediler.

İyi tanırım arkadaşımdır deyince,

O adamı bir görmek nasip olursa ellerini öpeceğim.

İmamları dilencilikten kurtardı dediler.

Ve bana öylesine bir sıcak davrandılar ki,

Gel paça yemeye gidelim.

Erzurum’un paçası meşhurdur.

Deseler de özür diledim öğle yemeğini yedim dedim.

Hemşehrimiz rahmetli Mehmet Altınsoy devlet bakanı iken meclisten 26 bin imam kadrosu çıkarmıştı.

Evvelden Ramazanlarda hoca parası toplanırdı cemaatten.

İmamlar kadrolu memur olunca toplamaktan kurtuldu.

Memur kadrosuna alındı.

Ve fakat ne yazık ki bazı imamlar bu nimete layık değiller.

Namaz vakti camiyi geç açarlar ya da, hiç açmazlar.

İmam kafadan izinli olur.

Bazen de sık sık resmi izinli olurlar.

Böylesi camilerde cemaatın uzak camilere gittikleri biliniyor.

Yönetim de kontroldan aciz.

Başta devlete ve millete sonra da rahmetli Mehmet Altınsoy’a vefasızlık can yakıyor.

Bari namazda ezan gibi merkezi sistemle kıldırılsa da kaytarıcı imamlar bir iyice bayram yapsalar.

Kalın sağlıcakla.

          Utanmak, çekinmek, edepli olmak, saygılı olmak, başkalarının hak ve hukuklarını korumak, ahlaklı olmak, büyüklenmemek gibi güzel hasletler insanı kusurlu edip küçültmez aksine onu büyütür ve saygı görmesini sağlar.

          Eskiler anlatırdı, cebine üç beş kuruş giren bazı insanlar kafasına birde fötr şapka takar havaya bakarak yürürmüş. Ayağına tavuk civcivi dokunsa çiğner geçerdi derler. Öyle olmaya ne gerek var?

        Kendimizi ayna karşısına alarak bir incelesek tutacak hiçbir tarafımız yoktur. Ele alınacak bir yanımızda yoktur, ne kadar yalan dolanla saklarsak saklayalım kimse görmüyor diye düşünmeyelim. Vallahi Allah her hareket ve dakikamızı görüyor.

         Gözümüzü kapamakla ancak dünyayı kendimize karanlık ederiz. Ama yüce Rabbim her şeyi gören ve haberdar olandır. Bu dünyada insanlara kusurlarımızı saklamaya saklarız da asıl huzuruna varacağımız Allah'tan nasıl saklayacağız?

        “iki insanın iyi geçinmesi hiç kusursuz olmalarıyla değil, birbirlerinin kusurlarını hoş görmeleriyle sağlanır.” demiş alexis de tocqueville.

         Sevmek, beklentilerinin karşılanmasına bağlı olarak koşullu olmasa keşke. Bütün güzellikleri ve kusurlarıyla olduğu gibi kabul edebilsek bütün insanlar ve yaratılanları. Yaratılanı yaratandan ötürü sevebilsek.

         Çoğu insan kusurlarının farkındadır ama bunu dile getirmez, saklar, zayıflık olarak görür, alay edilmekten, kabul görememekten korkar. Oysa kendi güçlü yönlerini ve kusurlarını görebilmek, kendini bir bütün olarak kabul edebilmek ve sevebilmek büyük bir insanlıktır.

         İnsana dair kusursuzluk diye bir şey yoktur, elbette ki yaradılış itibari ile mükemmel olarak yaratılan insan ama aynı zamanda doğasında Kusurlu olmak, hata yapmak, af dilemek, özür dilemek, eleştirmek vardır. Çünkü kurgu bu bana göre; hatalar yapılacak, kusurlar olacak ve biz bunları fark edip, düzeltmek için çalışacağız. Güzelliklerle kusurların, acılarla mutlulukların iç içeyken hayatı oluşturduğunu ve bunlarla yaşamayı öğrenebildiğimiz zaman hayatı anlamış olacağız diye düşünüyorum.

         Bu güzel dünyanın tamamının mutlak mutluluk ya da acılardan oluşması mümkün değil. Güzelliklerimiz olduğu kadar kusurlarımız da var elbet. Mümkün olduğunca başarmamız gereken şey; kusurları ortaya çıkarmak değil, örtebilmek, bardağın dolu tarafını görebilmek. Çünkü birinde kusur gördüğün şey senin başka bir yanını tamamlayabilir, ya da bir kusuru örtmek başka bir güzelliği ortaya çıkarmaktır. Bunların farkına varıp, kısacık hayatı kimseyi değiştirmeye çalışmadan, olduğu gibi karşılayarak dolu dolu yaşayabilsek keşke. Tabi bu arada kendi kusurlarımızı kapatmaya çalışsak da düzelmeye çalışmaktır. Marifet de bu değil mi zaten?

        Birinin kusurlarını da sevmek, ya da yok saymak, kendini kandırmak değil, o kusurların kişinin bir parçası olduğunu kabul ederek bütünü sevmek aslı olandır. Yani kusursuz ve hatasız insan olmadığını bilmektir. Koşulsuz sevgi de budur.

Hacı Ali Paşa.

Fatih 1453 de İstanbul’u fethedince İstanbul nüfusunu Türkleştirmek için Anadolu’dan çok aileyi İstanbul’a taşıdı.

Böylece İstanbul’da Ortaköy ve de Aksaray semtleri isim yapmaya başladı.

Zamanla ortaköy kökenli Hacı Ali Paşa savaşta çok yararlılık gösterince sarayın dikkatini çekiyor.

Padişah tarafından paşa unvanı ile ödüllendiriliyor.

Ortaköy’e paşa ünvanı ile gelen Hacı Ali Paşa, Aksaray’da Çerçizedelerden Melek hanımla evleniyor.

Paşa’nın Mehmet ve Battal oğullarıydı.

Çok hanedan idiler.

Ben İstanbul’da Aksaray kökenli ailelerle tanıştım. Bir tesadüf ziyaret ettim.

Sofular, Coğlakı ve daha başka Aksaray mahallatının isimleri İstanbul’da mevcuttur.

Eskiden paşalar mektepli değildi.

Çanta altından yetişen kabiliyetli askerlere paşa ünvanı verilirdi.

Hacı Ali Paşa’da onlardan biriydi.

Kabri nur olsun.

Kalın sağlıcakla...

Hocaya sormuş, deri hocanın hoşuna gittiği için başlamış fetva vermeye. “Alanükebulanüke, haramuke” demiş. Yani alana da bulana da haram demiş.

         Adamın canı sıkılmış hocaya saçağından bacağından olsun bize hiç mi bir şey yok hocam demiş. Hoca, “ vela saçak, vela bacak, hepsi hocanın olacak” demiş. Adam ne yapsın hocaya bırakıp gitmiş, ama hoca diktirdiği çarığı giyerken ayağı kayıp ayağını kırmış.

        İmamlık aslında Peygamber mesleğidir, tabi mesleğinin hakkını verenlere. Bu mesleğin hakkını verenlerin elini öperim, ama veremeyenlerde az değil. Bu işi sadece maaş için yapanların olduğunu biliyorum. Aslında bu fıkralar hocalar üzerinden anlatılan bir fıkra, yoksa hocalarımız bunu yapıyor demek yanlış olur. Eskiden ufak tefek dini bilgisi olanlara hoca ve müftü derlermiş. Bundan dolayıda genel olarak hocalar üzerinden fıkra anlatılır. Sahtekârlık doğru olmayan herkes için geçerli bir meslek.

       Size birde sahte imam fıkrası anlatayım, imamlar kusura bakmasın onlardan özür dilerim.  Zamanın birinde; Erzurum'dan bir grup insan, hacca gitmek için yola çıkmışlar. Van'a gelmişler. Van'ın bir köyünde konaklamaya karar vermişler. O köyün de imamı yokmuş. Köylüler aralarında konuşmuşlar ve Erzurum'dan çıkıp hacca giden bu topluluktan birini, imam yapmaya karar vermişler.

           ''Bu insanlar hacca gidiyorlarsa, boş insan değillerdir'' diye düşünmüşler. Nitekim tekliflerini, içlerinden imamlıktan anlamayan hiç anlamayan birisi kabul etmiş.

         Her yıl, 400 koyun verilecekmiş imama.

         Adam; ''hacca gidip masraf yapacağıma, burada kalıp, yalandan imamlık yapar ve her yıl 400 koyun sahibi olurum'' diyerek işe başlamış. Köylü camide toplanmış, namaz kılınacak. Sahte İmam, başlamış namazı kıldırmaya:

         ''Erzurum'dan çıktım yola, Van'da verdim mola.. 400 koyun verdiler bana, Allahuekber!''

Bu, günlerce aynı biçimde devam etmiş. Köylü bu işe biraz şaşırmış ve konuşmuşlar aralarında: ''Daha önceki imam mı yanlış kıldırıyordu, yeni imam mı yanlış kıldırıyor? Bunu gidip, Müftü denen az dini bilgisi olan kişiye soralım.'' Sayın Müftü, has Trabzonlu!!

           Müftüye gelen halk, her şeyi anlatmış.

            Müftü köylüye dönerek:

           ''Siz şimdi, hiç imama çaktırmadan köyünüze dönün ve namaz vakti camide toplanın; ben de namaza geleceğim'' diye emir verir. Herkes köyüne döner ve namaz vakti cemaat camide toplanır. Tabi ki Sayın Müftü de camidedir. İmam namazı kıldırmaya başlar.

          Birinci rekât:

         ''Erzurum'dan çıktım yola, Van'da verdim mola.. 400 koyun verdiler bana, Allahuekber!'' der hoca. Arkadan "öhö.. öhö!.." şeklinde bir ses duyulur. İmam, ''yakalandım, herhalde!'' diye korkmaya başlar. İkinci rekâtta, sözlerinde biraz değişiklik yapar:

           ''Erzurum'dan çıktım yola, Van'da verdim mola.. 400 Koyun verdiler bana, yarısı sana yarısı bana..Allahuekber!''

             Namaz bitince, köylü Müftüye dönerek; ''İmam efendi namazı doğru mu kıldırıyor?'' diye sorar. Müftünün cevabı:

          ''Hâcen, birinci rekâtta biraz şaşırdı ama ikinci rekâtta işi düzeltti, der.

           Aslında Müftüde uyanıklık yapar koyunlar sahtekâra gitmesin hiç değilse yarısı bana kalsın istemiş. Hocalar üzerinden anlatılan bu fıkraya uyan öyle zındıklar var ki anlatamam. Benim bu fıkra üzerinden birilerine vermek istediğim bir mesaj var, tabi anlayabilirse.

Bir yerel seçim öncesinde siyasi partiler mahallelere konvoy halinde gider gece toplantıları yapılırdı.

Aynı gece CHP ve Adalet Partisi bir yanlışlıkla aynı mahallede Ereğli Kapı mahallesini planlanmıştı.

Her iki siyasi partinin yüzlerce araba konvoyu Bankalar caddesinde karşılaştı.

Hükümet meydanı ana baba gününe döndü.

Tabancalar ağzına verilen şarjör şakırtıları duyulmaya başlandı.

Bıçak ve sopa arayışları başladı.

Her iki parti taraflarından çoğu sarhoştu.

Taraftarlarını arkalarına alma çabaları vardı.

Hal ve ahval bir felaketin habercisi idi.

Kaymakam Tahsin Bilgen,

Gidecekleri Büyük Kergi mahallesinin ağzını güvenlik güçleri ile kapattı.

Sonra da CHP İlçe Başkanı rahmetli Av. Mevlüt Ocakçıoğlunu ve Adalet Partisi ilçe başkanı rahmetli diş hekimi Avni Kavurmacı’yı,

Ve de CHP Belediye Başkan adayı rahmetli Mehmet Dalkılıç ile Adalet Partisi Belediye Başkan adayı Taki Tatlıpınar’ı topladı.

Kaymakam Tahsin Bilgen o geceki programında toplantılarını iptal ettiğini,

Kendisine yardımcı olunmasını rica etti.

Partililer anlayış gösterdi.

Mahşeri kalabalığı güçlükle dağıttılar.

Daha demokrasiyi içine sindiremeyen vatandaşlar arasındaki ayrım içler acısı idi.

Köy odaları, kahvehaneler ve hatta Camiler bile ayrılmıştı.

Yalınız şehirde değil,

Kasaba ve köylerde vatandaş iki grupta toplanmıştı.

Kavga dövüş eksik değildi.

Hatta çimeli köyünde muhtar seçiminde aday olan Halil Koç vurularak öldürülmüştü.

Şimdi ise o günler gerilerde kaldı.

Türk toplumu barışık ve bağışlayıcı olmanın rahatlığı içinde bugünlere geldi. Ne mutlu.

Kalın sağlıcakla...

Yalnız Aksaray İl’inde değil bütün yurtta gecekondular mantar gibi türer.

Sonra da yıkım başlar.

Fakir fukara başını sokacak iki göz damdan mahrum kalır.

Bir zamanlar yerel seçim önü Başbakan Tansu Çiller sırf oy almak için...

Gecekondulara af çıkaracağız

Demedi mi,

Hurraaa.

Geceler gündüz oldu.

Amma da çalışkan millet dendi.

Yıkacağın yapıyı yaptırma arkadaş.

Seçim ağzı göz yumarsan suç fakir fukaranın mı olur.

Bu derde devlet çare diye toplu konut idaresini getirdi.

Planlı projeli konutlar yaptırıyor devlet, kira öder gibi ev sahibi olunuyor.

İyi bir proje.

Aksaray’da da gecekondu önleme bölgeleri kuruldu. Toplu konutlardan da nasiplendi.

Ve fakat geçimini toprağa bağlamış vatandaş tapulu arsasına bir ev yaptıracak,

Yanı başındaki bahçesini ekip dikecek.

Resmi kanaldan ev yaptırayım dese ruhsat işlemi için en az beş-on milyar lazım.

En az bir o kadar da inşaat için harcanacak.

Hani nerede o para.

Ruhsat için beş-on milyarı bulsa başını sokacak dam yaptırır vatandaş.

Belediye bir iki üç tip plan üretmeli, ruhsat harcını ona göre ayarlamalı.

Fakir fukaranın gücüne göre almalı.

Bahçeli evlerle şehir güzelleştirilmeli.

Bu şehrin beton yığını olmasına hangi gönül razı olur.

Kalın sağlıcakla...

03 Nisan 2026 Cuma Günü.

Aksaray Belediyesi Şehirlerarası Sosyal

Tesisleri Otogar Lokantasına Gittik.

Masaların Dolu Olduğunu Görünce Buradaki Hizmetleri Bedava Zannettik.

Girişte Bulunan Fiat Listesi Dışardaki Lokantalardan Daha Ucuzdu.

Aksaray Şehirlerarası Otogar (Otobüs Terminali)

da Hizmet Veren Sosyal Tesiste Yok.Yok.Yemekler,Çorbalar,,İçecekler,Tatlılar ve Tavuk Döner.

Normal Esnaf Lokantalarında Ne Varsa,Burada Fazlasıyla Var.

Ve Belediye Kontrolünde,

Uygun Fiyatlarda Halka  Sunuluyor.

   Yolumuz Ne Zaman Otogara Düşse, Aksaray Belediyesi Sosyal Tesisleri Lokantası Hep Dolu.

 Yemek Sunumlarını İşinin Ehli İnsanlar Yapıyor Ve Çok Saygılar.

Yemek yiyenlerle Görüştüğümüzde;

Böyle Güzel ve Uygun Fiyatlarda Yemek Yediğimiz İçin,Aksaray Belediye Başkanı Sayın Dr.Evren Dinçer'e Teşekkür Ederiz.

Böyle Güzel Hizmetlerini Bekleriz Dediler. Aksaray'YakışmışDeediler.

Bizde 68 Aksaray Kültür Derneği Olarak Onayladık.

Teşekkürler Sayın Dr.Evren Dinçer Başkan.

       Oğlum dedi ki, “ baba seversiniz sevmezsiniz Evren başkan gerçekten dürüst” dedi. Tabi nedenlerini tartıştık karşılıklı konuştuk. Bunu nereden bildiği ile ilgili konuyu konuştuk yani düşüncesini öğrenmek istedim.

       Ülke genelinde son dönemlerde bazı Belediye başkanlarının yolsuzlukları ortaya çıktı. Belediyelerde iktidara gelince bu kurumları özel işleri gibi gördüler. Belediyeler borç batağında sızlanıyorlar maaş ödeyemiyor iddialar çalma çırpma yönünde. Tabi mahkeme sonuçlarını bekleyip görelim ne kadar haklılar.

         Şimdi gelelim Evren başkana oğlumun anlattıkları gerçekten doğru, çalışıyor mu çalışıyor. İkinci dönemini yaşayan Dinçer’den en ufak bir yolsuzluk hırsızlık ve dedikodu duymadık. Etrafını da güzel muhafaza ederek ihale yolsuzluğa bulaştırmadan beytül mala dikkat ediyor.

       Parti konusuna da dikkat ederek çevresini sardırarak dedikodudan uzak tutuyor. Ha parti ile arası açık anlamında demiyorum al sat işlerinden uzak tutması konusunda mesafeli olmaya çalışıyor.” ben adam almam her yer adam dolu” dememeliydi.

         Ben bunun dışında herhangi bir yolsuzluk ve dedikodu duymadım. Herhangi bir iş yapmasa da dürüstlük çok önemli. Belediyelerin Milletvekilliğinden çok harcama kanatları var, yiyip içmek istersen bol yollar var.

       Ben belediyeden emeli olduğum için 6 belediye başkanı ile çalıştım, kimin nasıl çalıştığını ve ne kadar dedikoduya meydan verdiklerini çok iyi iliyorum. Bu dönem çok iyi şeyler duyuyoruz.

        Mesela yıllardır yapılamayan kentsel dönüşümle Hamidiye mahallesini kentsel dönüşüm ile yapması başlı başına ayrı güzellik. Buna benzer çevre yolları fevkalade güzel, buraya almadığım çok güzel çalışmaları var.

       Dolayısı ile uzun zamandır yazmadığım siyaseti yazmamdan dolayı okurlar beni bağışlasın. İnanın bana böyle bir yazı yazmam için hiçbir telkin olmadı. Evren Başkanla da uzun zamandır görüşmüyorum bunu böyle bilin. Evren Başkan dürüst diyorum.

Su sorununu halledecek adaya oy verelim kararına varıldı.

Hangi aday söz verirse cemaatin oyu onundur.

Öyle mi.

Hangi siyasi parti adayı su sorununu halledeceğim demez ki.

Seçim bu.

Yıldızlara merdiven kuracağım diyebilir.

Her söz yerine getirilirse bu siyaset böylesine sözden düşermiydi.

Ne var su sorununda demeyin.

Cemaat mensuplarının şikayetleri doğru.

Şehir su şebekesi barajdan besleniyor.

Baraja gelen suyun geçtiği köylerin pisliği ile kirleniyor.

Bu kirli suyu içiyor büyük çoğunluk.

Ne kadar klorlanırsa klorlansın, kurbağaların kirletmesi bile yeter de artar.

Köylerde kanalizasyonu bile suya döküldüğü varsayımı ile,

Dere kenarlarında çamaşır yıkayan bile.

Akarsu pislik tutmaz demeleri ile teselli bulmamız beyhudedir.

Bizim insanlarımızın temiz bir su içmeleri ya da kullanmaları elbette hakkıdır.

Her siyasi parti adayı su sorununu halletmeyeceğim demez.

Ancak sözüm senettir diyeceklerin elinden o seneti nasıl alacağız ve imza ettireceğiz iş burada.

Cemaat mensuplarının sohbet toplantılarında vardığı karar doğru olmaya doğru da bir türlü yaşama geçirilememesi sıkıntının kaynağı.

Kalın sağlıcakla...

1952 de bu halkevi binası miletvekili rahmetli Ahmet Kadıoğlu’nun gayretleri ile Akşam Kız Sanat okulu oldu.

Sonra da Enstitüsü ve şimdi Kız Meslek Lisesi diye ad değiştirdi.

Eski halkevi binası duvarlarında çatlaklar peydah oldu.

Yıkılır endişesi ile Kız Meslek Lisesi öğrencileri okul bahçesinde öğrenim görmeye başladı.

Kaymakam Agah Büyüksağiş beni çağırdı .

Pansiyon, Ortaokul, Lise yaptırma yaşatma ve öğrencilerini koruma derneğinin malı olan şimdiki Milli Eğitim Müdürlüğü’nün oturduğu bina geçici olarak Kız Meslek Lisesine sığıntı oldu.

Yüksek Ziraat Mühendisi kardeşimiz Mustafa Acar’ın başkanlığına kurulan dernek, halkın yardımı ile kız meslek lisesi müfredatına uygun olarak inşa edildi ve yıllar sonra bina yıktırıldı.

Buna siyasi yöneticiler hep seyirci kaldılar.

Başbakan Recep Tayyip’in ipini kestim diyen devletin temsilcisi Coş, böylesi ayakla Aksaray il’inde krallığını ilan etmişti.

Bu sebepten hep yıkan ve hiç bir şey yaptırmayan Coş’a kimin haddi neydi ki ses çıkarsın.

Muhalefet ve de sivil toplum örgütleri dahi nemelazımcı idi.

Çare diye Vali Cahit Kıraç beyefendinin gayret ve denetiminde yapılan Cumhuriyet ilkokulu bulundu.

Bu ilkokul binası şimdi Kız Meslek Lisesi oldu.

Velakin Kız Meslek Lisesi bu binada hiç de rahat değil.

Sıkışık bir halde öğretimde aksaklıklar elbette kaçınılmaz.

Ve hatta bu yıl Kız Meslek Lisesine 400 genç kızımız müracaat etti. Ancak 150 yeni öğrenci kaydedilebildi.

Peki bu günah kimin.

Ammada sahipsiz memleket denilmesi gelip bizi buluyor.

Öyleyse gelin günah çıkaralım.

Belediyemizin bir bakıma satın aldığı miadı dolmuş Azmi Milli Un Fabrikası yıktırıldı.

Arsası bom boş.

Bunca belediye işhanlarından ne kaldı ki belediyeye.

Azmi Milli arsası da kat mülkiyeti ile beton yığınına dönüştürülse gene zamanla belediyenin elinde bir şey kalmayacak.

Oğlan yiyip oyuna gidecek.

Çoban yiyip koyuna gidecek.

Geliniz bu Azmi Milli Un Fabrikası arsasına Kız Meslek Lisesi binası yaptıralım.

Zemin ve birinci kat Kız Meslek Lisesi olsun.

2.-3.-4.-5. katlar Aksaray Üniversitesi lojmanları olsun.

Zira yarın Tıp Fakültesi dahi açıldığı zaman lojmanlar var diye hatırı sayılır Hocalar tercih eder Aksaray’da çalışmayı.

Lojman olmazsa bulamazsınız aklı bütün öğretim görevlisini.

Belediyemiz Üniversite Rektörü ile temasa geçmeli.

Vekillerimiz de katılarak meseleyi masaya yatırmalı.

Ve böylece Aksaray’ın geleceği konusunda hem fikir olunmalı

Kalın sağlıcakla...

         Ben çoğu zaman söylerim ve yazarım, bir dakika sonrasına garantimiz in olmadığı bir hayatımız var. Dolayısı ile bir insana en büyük zararı kendisi vermektedir. İnsanın kendi kendisine verdiği zararı kimse veremez.

          Malumunuz yaşlısı genci herkes sosyal medyayı kullanmaktadır. Bu alet aslında güzel bir alet, iyi yönde kullanırsan iyidir. Ama kötü yönde kullanırsan kötünün kötüsüdür. Sosyal medya gördüğüm kadarı ile yüzde seksen kötü yönde kullanılmaktadır.

          Hele Müslüman bir ülkede, genel olarak bel altı ve uçkur konusunda kullanılmaktadır. Ekranlardaki kadın programlarına baktığımızda, kötü duruma düşmüş ailelerin nerede ise tamamı sosyal medya yolu ile kötü duruma düştüklerini görmekteyiz.

          Kadın ve erkek çocuklarını bırakmış kim olduğunu ve ne idiğü bellisiz kişilerle tanışıp yuvalarını yıktıkları görülmektedir. Sorulduğunda ise nereden bulup tanıştınız dendiğinde ise İnternet kanalı ile sosyal medya da tanıştıklarını açıkça söylemektedirler.

          Sosyal medya da birçok sayfalar bulunmaktadır. Bu sayfalara göz attığınızda, nerede ise kadınların tamamı farklı resimlerini buradan paylaşmaktadır. Bu paylaşımların amacı sizce ne olabilir? Bir amaçları yoksa ancak kocalarının görmesi gereken resimlerini neden paylaşırlar?

        Kadınlar paylaşıyor da evli kadıların kocaları buna neden müsaade ediyorlar? Yolda eşiniz ile yürürken bir kişi gelse dese ki, “ eşinizin resmini çekebilir miyim” demesine ne karşılık verirsiniz? Her halde kıyamet koparırsınız.

         Peki, sosyal medyada siz ve eşiniz eğer sürekli resimlerini paylaşıyorsa ve bunu resim çekmesine izin vermediğiniz insanlar görüp paylaşamaz mı? Bu bir tezat ve ahlak meselesi değilmidir? Peki, buna nasıl izin verebiliyoruz?

         Sonra bu resimler sayesinde eşinizin sosyal medyasına yazı yazıp mesaj atanlar olmuyor mu? Onlara arkadaşlık teklifi yapanlar olmuyor mu? Ha şuna bir bakayım, buna bakayım derken bir gün birisinin ağına takılarak onunla arkadaş dost olup yuvasını yıkmıyor mu? Zaman zaman evinize aldığınız bir arkadaş bile eşinize göz koymuyor mu?

          Çocuklar aynı şekilde sosyal medya yolu ile kız ve erkek arkadaş bulup onunla sevgili olmuyorlar mı? Hiç görmediği ve tanımadığı birisi ile sevgili olup kaçmıyor mu? Tanıştığı arkadaşını ailesine tercih edip, yeri geldiğinde ailesini ret etmiyor mu?

         Maneviyat ve ahlaktan yoksun insanlar sosyal medya yolu ile yanlış yola sapmıyor mu? Buna hangimiz engel olabilip çözüm bulabiliyoruz? Bırakın çocukları koca koca insanlar bu illeti kötü yönde kullanıp hayatlarını kararttıklarını çoğu kez görmekteyiz.

        Kötü yönde kullanılan sosyal medya nerede ise ülkemizde yüzde seksen ahlak çöküntüsüne neden olmaktadır. Görmediğin, bilmediğin, tanımadığın, ailesinin durumundan haberdar olmadığı ve kendisini hiç görmediğin insanları ile farklı dünyalara giderek gereksiz yolda koşmak bir ahlak anlayışı değilmidir?

           Sosyal medya her geçen gün ahlaki çöküntüye sebep olmaya devam etmektedir. Gelin bize yararından çok zararı olan alanları kullanmayalım. Buralarda macera aramayalım, laf olsun sohbeti yaparken pisliğin içerisine batmayalım.

Çıktık açık alınla,

On yılda her savaşta.

On yılda on beş milyon genç,

Yarattık her yaşta.

Marşı ile onurlanmıştık.

Ard arda süren savaşlarda Anadolu uşağı uzaklarda hep şehit düşmüş nüfus on milyona kadar düşmüştü.

Bir zamanlar 60 milyon nüfuslu Osmanlı on milyona kadar düşmüştü.

O devirlerde teknoloji daha cüce idi.

Nüfus çoğunluğu çok önemliydi.

Nüfus artsın diye beş çocuğu olan aile reisinden 6 lira yol vergisi alınmazdı.

Çocuk yapılması teşvik edilirdi.

Hatta nüfusumuz artsın diye Mustafa Kemal Paşa 1936 da Bulgaristan ve Romanya’dan göçmen Türkleri getirtmişti.

Yüzbinlerle ifade edilen Bulgaristan ve Romanya göçmenleri at ve öküz arabasına getirebildikleri eşyalarla Anadolu’ya geldiler.

İl ve ilçelere dağıtıldı.

Aksaray’da 300 göçmen ailesi misafir edildi.

İki evi olan birini hayvanları olan göçmenlerde ahır ve içindeki ahır sekisi olan odaya yerleşti.

İki yıl sonra Ankara’dan bir heyet geldi.

Göçmen köyü yapılacaktı.

Arazi istediler.

Şimdiki Sağlık kasabasının oturduğu arsa ve yakınındaki sazlık arazi beğenildi.

Belediye Başkanı rahmetli Muhittin Perek’den burayı istediler.

Vermem diyemezdi. O zaman keskin bir devlet otoritesi vardı.

Verdim gitti dedi.

Bu defa Aksaray’ın kalbur üstü zenginleri,

Sazı göçmenlere verdin.

Bizim hayvanlarımız nerede otlayacak?

Diye Belediye Başkanı Muhittin Perek’e olmadık eziyetler yapıldı.

Çaresiz kalan belediye reisi bir kahve içelim diye mütegallibeleri belediyeye çağırdı.

Bu toplantıda Reis;

Hemşehrilerim;

Ne diye telaş ediyorsunuz. Sazlık sivrisineğin yuvası.

Yarın yarısı sıtmadan ölür.

Yarısı da kaçar gider.

Saz gene size kalır.

Devlete karşı durulurmu.

Vermem diyemezdim.

Dediği gibi oldu.

Göçmen köyü diye Sağlık köyü kuruldu.

Sıtmadan her gün bir ölü çıktı.

Kalanlar da Bursa, Eskişehir, Adapazarı tarafından olan akrabalarının yardımı ile kaçıp gittiler.

Ve fakat saz bataklıktan kurtarıldı,  ekilebilir tarlalar oluştu.

Ayçiçeği tarımı ilk defa göçmenler tarafından Sağlık Kasabasında ekilip ürün alındı.

İşte size Aksaray’dan bir tarih sayfası açtım.

Kalın sağlıcakla...

Bir gidin de dolaşın.

Yalnız kuş sütü yok.

Ne ararsan bulursun.

Hem de ucuz dedikçe ucuz.

Tüketici bayram yapıyor.

Alan razı satan razı.

Üreticinin alın terinin ne çok ucuz olduğunu görünüz.

Buna rağmen üretici de tüketici de halınden memnun.

Fakir aranıyor.

Hani nerede fakir.

Hele şu yollara bakınız.

Arabalardan geçilmiyor.

Fakir olan elinden bir iş gelmeyen.

Bir uğraşısı olmayanlar.

Miskin miskin dolaşırsan.

Ve bir becerin yoksa elbette yoksulluk çekersin.

Bunların gözü zengin olan da.

Atın kazancı eşek için  öyle mi yavaş gel.

Yufkacı bir hanım;

Çalışacak kadın bulamıyorum.

Diye şikayetçi.

Yufka açmayı bile beceremiyorsan sana kim ekmek verir.

Bir dilenci geldi büroma.

Su gibi genç ve güzel dileniyor.

Anam öldü babam yetim kaldı babamla evlenir misin?

Maaşı var evi de var.

Dilenmekten kurtul dedim.

Koca kahrını kim çekecek deyip gitti.

85 yaşında emekli albay tanırım.

Ankara’dalar.

Eşi de hasta.

Bakıcı bir Türk bulamadılar.

Ukraynalı üniversite mezunu bir bayan bakıcılık yapıyor.

Ayda 1500 dolar alıyor.

Biz de çalışan bulunmayınca yabancılar kazandıkları dövizi Ukrayna’ya taşıyor.

İstanbul’da çalışan karı koca çocuklarına bakacak bir hanım aramışlar.

Yok oğlu yok.

Bir Rus kadın gelmiş ben çalışırım demiş.

O da yüksek tahsilli.

Ayda bin dolara bakıcılık yaparmış.

Bir tarihte köylü bir vatandaş.

Şu bizim oğlana ha bir süpür gecilik bul dedi.

Belediye yetkilikleri peki dedi.

Köylü görürse bana ne der diyerek çalışmadı.

Şimdi arada iş bulursa çalışıyor.

Şimdiye kadar emekli olurdu.

Treni kaçırdı.

Pişman oldu ancak fırsat kaçtı.

Avrupa’ya giden gurbetçi kardeşlerimiz gavurun pisliğini temizliyor.

Türkiye’de ise o işi yapmaz.

Gören ne der.

Demesi yok mu? Tembelliğin daniskası.

Bu zihniyeti yıkmak lazım. Çalışmak ibadetten sayılır denildiği gibi.

Başkasının sırtından asalak olup geçim yolu bulursan.

Elbette fakirlik paçadan akar.

Kalın sağlıcakla...

“Hz. Peygamber, kamu malından birkaç kuruşluk bir miktarı çalan  sahabinin cenaze namazını kılmamıştır.” (İbn Hemmam; el-Musannef, 5/244)

Hadis ve fıkıh alanının önemli isimlerinden biri olan İbnü’l-Kayyım El-Cevziyye ise İslam düşüncesinin zirve kaynaklarından biri olan eseri Zâdü’l-Mead’da şunu bildiriyor:

Hz. Peygamber, kamu malı çalmış, kamu hakkına tasallutta bulunmuş olanların cenaze namazlarını kılmamıştır. (Zâdü’l-Mead,  1/515, 3/107-108)

Olayı, İbnü’l-Kayyım’ın sözcükleriyle verelim,

“Bir harp sonrasında Hz. Peygamber’e: ‘Filanca, filanca, falanca şehit oldu’ diye tekmil verdiler. O, bunlardan birisi için şöyle dedi:

‘Hayır! İşte o dediğiniz kişi şehit olmamıştır. Ben onu cehennemin içinde görüyorum. Sebebi de, kamu mallarından çaldığı bir giysidir.’

 Hz. Peygamber bunun ardından Hattab oğlu Ömer’i (Hz. Ömer) çağırarak şu talimatı verdi:

 ‘Git, ey Hattab oğlu, git de insanlara şunu duyur: Cennete yalnız ve yalnız müminler gidecektir.” (Müslim, iman bahsi; İbn Hanbel, Müsned, 1/30, 47)

Peygamberimizin Hz. Ömer’e söylediği söz!

Kamu malı hırsızlarının ""mümin"  niteliğini yitirdiklerine kanıt olarak değerlendirilmelidir.

Devlet malına hıyanet etmek, çalmak, özellikle de taksim edilmeden önce savaş ganimetinden bir şey çalmak, emanete hıyanet etmek, hırsızlık yapmak bu kadar büyük bir günah iken,

durmadan çalanlara, çalınmasına zemin hazırlayan ve göz yumanlara ne demeli? Hesap gününü hiçe sayanlar, Allah’ın gazabından uzak kalacaklarını mı sanıyorlar?

Onlar, dünya hayatını âhirete tercih eden, Allah yolundan alıkoyan ve onu eğri göstermek isteyenlerdir; işte onlar derin bir sapkınlık içindedirler. ( İbrahim 3.ayet)

Kim âhiret kazancını isterse onun bu kazancını arttırırız; kim dünya kazancını tercih ederse ona da bundan veririz; ama onun âhirette hiçbir nasibi olmaz. (Şura 20. Ayet)

O zanan aklını kullanacak olanlara şöyle diyelim.  "Hesâba çekilmeden önce kendinizi hesâba çekiniz."

Şundan bundan konuştum.

Elmaları görünce manavda imrendi.

Amerika’da nerede çürük kurtlu elma var onu yerler.

Tarım ilacı kullanılmadı da ondan.

Sebze ve meyvelere katiyen tarım ilacı kullanmazlar. Her şey doğal olsun isterler.

Tarım ilacı kullanılan meyvelerde dış memleketlere ihraç edilir.

Amerikan vatandaşı yemez.

Duydum ki patates ambarı olan Nevşehir’de bazı köy ve kasabalarda patates ekimi yasaklanmış.

Siyah beneklere kanser denirmiş.

Ve fakat kanserli denen patatesler Aksaray pazarında pekala satılıyor.

Nevşehir de yasak edilen patatesler Aksaray’da niye yasak değil diyor.

Amerikan vatandaşı olan misafirimiz.

Pirecik düştü diye yeşillikleri bahçede ilaçlanıyor.

Dolayısı ile insanlarımız zehir yiyor.

Demek oluyor ki kültür meselesi.

Bunu anlatacak resmi birileri de yok.

Haydiyin öyleyse iş başına.

Kalın sağlıcakla...

Bir gün Hasan-ı Basri hazretlerine birisi gelip:

Birisi seni çekiştirdi, gıybetini etti.

Sen o zatın evine neden gittin?

Misafir olarak çağırmıştı.

O kişi sana ne ikram etti?

Yemekler ve içecek…

Bu kadar yemişsin, içinde kalmış da bir sözü mü saklayamadın da bana getirdin!

Daha sonra kendisinin gıybetini yapan kimseye, bir tabak taze hurma hazırladı ve özür dileyerek, şu şekilde haber etti: “İşittiğime göre sevaplarını, benim amel defterime yollamışsın! İstedim ki, sana karşılık vereyim! Kusura bakma! Hediyem senin ki kadar çok değil.”

Hasan Basri ve Tövbe

Hasan Basri tövbenin hem dil ile hem de hali ile yani günahı terk etmekle beraber helalleşmenin yapılmasını vurgulayarak bazı tövbelerin ham olduğunu belirterek “Bizim tövbemiz dahi tövbeye muhtaçtır.” demiştir.

Hasan Basri ve Haccac

Meşhur Haccac insanların kendisinden çok korktuğu birisidir. Hasan Basri Hazretlerini görmek için Basra’ya gelmek istediğini iletir. Bunu işiten halk korkar. Bu Haccac gittiği yerlerde çok kelleler almıştır.

Halk toplanarak eğer gelirse onunla muharebe etmeye karar verirler. Hasan Basri Hazretleri halka hitaben: Sizin onu yenmeniz mümkün değildir. Hadi yenseniz bile Allah size başkasını musallat eder, der.

O zaman ne yapmaları gerektiğini sorarlar. “Eğer sizlerde haram mal var ise, onu hak sahiplerine geri verin. Sahiplerini aradınız yok ise mescitlere giderek fakirlere verin. Nikahsız kadınlarla alakanız var ise onları nikahınıza alın veya onları terk edin. Günahlarınıza da çokça tövbe edin. Kur’an okumaya başlayın. Ümit ederim ki, Allah bu Haccac’ın zulmünden sizi korur.” dedi.

Halk hemen onun dediğini yapmaya başladı. Bir zaman sonra bir haber gelir ki Haccac Basra’ya gelmekten vazgeçmiş. Herkes sevinir. Hasan Basri Hazretleri:

Ben Haccac’ın buraya gelmekten vazgeçeceğini biliyordum, der.

Nasıl biliyordun? diye sordular o da şöyle dedi;

Eğer bir kimse sizin yaptığınız gibi yapsa yani evinden haram işleri kaldırır, herkesin haklarını verir ve günahları için de Allah’a tövbe eder ve Kuran’ı Kerimi okumaya başlarsa, Allah o kimsenin dualarını kabul eder ve başlarına gelecek belayı da kaldırır.

O zamanlar Ortaokul mezunu parmakla gösterilirdi.

Maliye de katip olarak 2 yıl çalıştım.

1944 de Adana muallim mektebi öğrencisi idim.

Dört arkadaşla, şimdiki ziraat bankası yerindeki kamyon garajında Haşim Ağa’nın dört tekerlekli kamyon yavrusu teknesine doluştuk.

Bor’a gideceğiz.

Oradan da trenle Adana’ya. 

Taşpınar’ın yokuşuna varınca kamyon su kaynattı.

Kaptanın inin komutuyla indik aşağı.

Kamyonu itele babam itele.

Zor zoruna çalışınca koşuştuk bindik tekneye.

Bor’da sabah dörtde Toros ekspresine bilet aldık.

Otel de yatalım dedik.

Aksaray otelinde dört arkadaş bir otel odasında somyalara uzandık.

Sohbetten sonra mum ışığı kadar olan elektriği söndürdük.

Karanlıkta ne kadar bit pire, tahta kurusu varsa yedi bizi.

Kendimizi sokağa attık. Çırpın Allah çırpın.

Duvar dibinde sabahı ettik.

Saat 4 den evvel tahta bavulları sırtladık tren istasyonuna taşındık.

Saat 4 de gelecek tren saat 8 de gelebildi.

Koşuştuk trende yer bulmak için,

Kompartımanlar dolu.

Koridorda balık istifi 8 saatte Adana’ya vardık.

İşte talebeliğim böyle geçti.

Haçlıksız adam olurmu.

Yok oğlu yok.

Pazar günleri tren istasyonuna varırdık.

Taşıyıcı taşıyıcı diye bağırırdık.

Hanımların beylerin bavulunu valizini aşağıda faytonlara kadar götürürdük.

50-100 kuruş aldık mı bayram yapardık.

Neyse okuldan mezun olduk.

Öğretmen çıktık.

Siirt vilayeti emrine verildim.

Yatak yorgan denk yaptım sırtladım. Gene Haşim Ağa’nın kamyon yavrusu tekneye attım kendimi.

Bu defa 4 saatte vardık Bor’a.

Güneydoğu ekspresi ile tren yolunun en son durağında bir evvel Garzan istasonunda indim.

Taşıyıcılar bekliyordu.

Beş lira verip katır sırtında Kozluk ilçesine vardık.

Okul diye kiralık iki odalı ev kiralanmış.

Yeni yapılan düzlükteki dört oda bir koridor binayı gene seneliği 50 liraya kiraladım.

Yalvar yakar 50-60 öğrenci topladım.

Öğretmen, başöğretmen maarif memuru hep bendim.

Türkçe konuşmayı öğreteyim diye bahçede çocuklarla hep oyun oynardım.

Türkçe konuşmayı, yazmayı, okumayı öğrettik mi mesele kalmaz.

Hesap hendese kendiğinden gelir.

Müşritan, Melefan, Şelma köylerinde imece usulü okul yaptırdık.

Kapı, pencere, kiremidi de gene katır sırtında garzan tren istasyonundan taşıttık.

Şimdiye gelince.

Bir öğrencimin oğlu Van’ın Başkale ilçesinin bir köyüne Bilgisayar öğretmeni olarak atandı. 

Ankara’dan uçağa binip bir saat 15 dakikada Van’a varıyorlar.

Oradan da pırıl pırıl asfalt yoldan otobüsle Başkale’ye ve sonra da 20 kilometre ötede bir köy okuluna varıyorlar.

Okul çok modern.

Öğretmen lojmanları da fevkalade.

Taşımalı öğretim var.

Okulda 15 öğretmen görev yapıyor.

Diye bilgilendim.

Haydiyin bakalım dün ile bugünü bir mukayese ediniz.

Bu refah değil de nedir.

Kalın sağlıcakla...

Öyleyse yerel seçimlerde ne yüzle oy istenecek.

Aksaray’ın insanlarına iş ve aş lazım deyip de yatırımlara davetiye çıkarmak yerine havanda su dövmek neye yarar.

Seçmenin güvenini kazanmak için proje üretilecek.

Aksi halde göle yoğurt çalınacak. Bakın İl’imizde bir Mercedes kamyon fabrikası var.

Bunun çekirdeği sayın Erbakan’ın hediyesidir.

Mercedes de 300 Makina Mühendisi ve bin adet de kalifiye işçi çalışmakta.

Diğer yanda Sütaş da halen 300 personel çalışmakta.

Bu sayı bir sene sonra bin personele çıkacak.

Süt ve Süt Ürünleri Fabrikası olan SÜTAŞ Türkiye’nin ve dahi Avrupa piyasasında isim yapacak.

Yem Fabrikası ve de bin ineklik ahır da yapmış olan SÜTAŞ, diğer yandan İl’imizde damızlık hayvancılığıda  teşvik etmesi ile süt hayvancılığı bir geçim kaynağı olacak.

Buna benzer makbul yatırımlarla İl’imizde yaşayan insanlarımıza iş ve aş imkanı hazırlanmalı.

Aç tavuk fırın dibi deler,

Öyleyse aç ve açıkta hiç kimse kalmamalı.

Siyasi partiler isabetli projeler hazırlayıp kamu oyuna sunmalı.

Boş vaatlerden usandı bu millet,mesela Samsun’da tarım alet ve makinaları isim yapmıştır.

Etüt edip Aksaray’da da Tarım alet ve makinaları fabrikası pekala kurulabilir.

Marifetli küçük bir traktör,

Arkasına taktığı römorku ile bir ton yük taşıyabiliyor.

Pulluğunu takıp küçük çapta bahçeleri sürüyor.

Çapa aletini takıp sebze ve meyve aralarını çapalıyor.

Bıçağını takıp ot ve yonca biçiyor.

Çifçiye çok gerekli bir alet,

Bunun yanında tırmık vesair tarım aletlerini de üreten bir fabrika etüt edilip Aksaray’a kazandırılmalı.

Daha başka yatırımlar içinde proje üretilmeli.

Haydiyin öyleyse politikacılar.

Halkın gönlünü kazanmanın yolu proje üretmektir.

Kalın sağlıcakla...

         Dünyada insan tek başına yaşayamaz. İhtiyaçlarını karşılayamaz. Hayat şartları o kadar ağır ki; tek başına baş edilemez. İnsan mutlaka eşi, dostu, arkadaşları ile yaşamak, acı tatlı olayları paylaşmak zorundadır.

          Yalnızlık Allah’a mahsustur.

          Cenab-ı Allah insanı yaratırken tek başına yaratmamış; Adem’le beraber Havva’yı yaratmıştır. Sonra hayatta yaratılanlardan hiç bir şey tek değildir. Her şey çift yaratılmıştır.

Başkalarına ihtiyaç duymadan ve tek başına yaşamayı deneyenler, yaşadıkları hayattan zevk almamışlar, çoğu da ruh ve beden sağlığını kaybetmiştir.

          İnsan, hayatının her devresinde mutlaka birilerine ihtiyaç duyar:

          Çocukken oyun arkadaşı arar.

          Genç yaşta gönül arkadaşı arar.

          Olgunluk çağında da, vefalı gerçek dost arar.

           Yaşlılığında da hayat arkadaşı arar.

          Bunların en önemlisi, genç yaşta edinilen arkadaşlıktır. Çünkü gençlik yaşı, iyi ve kötü alışkanlıkların kazanıldığı, insanın insandan etkilenerek şekil aldığı, kimlik kazandığı bir yaştır.

Genç yaştaki en ufak seçim yanlışlığı insanı perişan eder. Hayat boyu pişmanlık duymasına ve acı çekmesine neden olur. Bu, kendi cinsinden arkadaş ta olsa, karşı cinsten hayat arkadaşı da olsa değişmez.

             Birçokları hayatta gerçek dost bulamamaktan yakınır. Aşık Veysel’in;

            “ Dost dost diye nicesine sarıldım,

            Benim sadık yarim kara topraktır.” demesi de bundandır.

            Hele günümüzde her şey, menfaate dayandırılıyor, insanlar verdikleri sözleri yerine getirmiyor. Egoizm hakim, fedakarlık enayilik olarak görülüyor. Eskiden “Önce canan, sonra can” denilirdi. Şimdi “Önce can, sonra canan” deniliyor. Dostluklar uzun süreli, can dostluğu olmuyor. Bağlar pamuk ipliği ile bağlı. Böyle bir ortamda gerçek ve gönülden dost bulmak da zor. Dostluklar dar ağacına kadar, ölüme kadar olmuyor artık…

           Denilebilir ki; inancın ve geleneklerin zayıflamasıyla her şeyimiz zayıfladı. Dostluk anlayışımız da zayıfladı.

            Ahlak ve maneviyat düşmanı güçler: “ kız erkek arkadaşlığını, flörtü teşvik edin, edebiyatı şehevi hale getirin, modada cinselliği ön plana çıkarın” gibi önerilerde bulunmuşlardır.

           Arkadaşlığı, sadece cinsel yönden görürsek, o zaman ar-haya diye bir şey kalmıyor. Cinsler birbirine karışıyor. Kız erkekleşiyor, erkek de kadınlaşıyor. Bu tür arkadaşlıklardan kimse fayda görmüyor. Arkadaşlık, gönül eğlencesi oluyor.

           Arkadaşlık, sevgi, saygı, hayır ve faydacı temele dayanmadan müspet bir sonuç alınamaz.

İki elin birbirinin kirini yıkadığı gibi iyi ahlak temeline dayanan arkadaşlıklar da böyledir.

          Arkadaşlık, iyi gün dostları, menfaat düşkünleri ile değil, darda ve zorda yar olacak kimselerle kurulursa, yüz güldürür.

           Arkadaşlık, inançsız, ahlaksız kimselerle değil, imanlı, ahlaklı, ciddi ve samimi kimselerle kurulursa, hem dünya hem de ahiret mutluluğunu sağlayacak dostluk kurulmuş olur.

          Unutulmamalıdır ki; hayatın zorlukları inançlı, ahlaklı kimselerin arkadaşlığı ve dostluğu ile aşılır. İnsan gül bahçesinde oturursa güzellikler görür, güzel kokular duyar, mutlu olur, rahatlar. Güzel olmayan ortamlarda ve kötü insanlarla beraber olursa üzülür ve hayattan zevk almaz. Bunun için insan, işini, eşini ve arkadaşını iyi seçmelidir.

Milli ve manevi değerlerin şahlandığı dini bayramda yurtta camiler dolup taştı. Mezarlıklar insan seli idi.

Sokaklar cıvıl cıvıldı.

Acısıyla tatlısıyla aynada neler gördük neler.

Şehit anaları Mehmedinin mezar taşına nasıl sarıldığını.

Göz yaşları ile yavrusunun yattığı toprağı nasıl suladığını gördük.

Aynada seyrettikçe yüreğimiz yandı.

Gözyaşı ile bağrını döven ana.

Bayram geldi neyime.

Mehmedim Mehmedim

Garibem,

Kan damlar yüreğime.

Mehmedim,

Sen kalk da ben yatayım.

Diyerek teselli bulduğunu seyrettik.

Diğer yanda İstanbul’da, huzur evinde bir babanın yürek güpürtüsünü aynada gördük.

Terzi olan baba 15 yıl evvel doğum esnasında eşini kaybeden baba bebeğine bakmak için dükkanını evine taşımış.

Evinde hem iğne ile kuyu kazıyor, hem de bebesine bakıyor.

Üç oğlunu yedirip içirip okutuyor.

Doktor, eczacı, mühendis oluyorlar.

On beş yıl evvel vefat eden annelerinin cenazesine bile gelmeyen evlatlar bunlar diye dert döken baba.

Yirmi yıldır kapımı çalan olmadı diye ağıt dökmesi hepimizi duygulandırdı.

Baba;

Okuttum, işlerini aşlarını buldular ve fakat dini bilgilerini öğretemedim. Bunun cezasını kendim çekiyorum.

Kabahatı gene de kendinde buluyor.

Gene huzur evinde 75 yaşında bir kadın;

Dört oğlum var, torunlarım var, gözlerim yollarda kaldı. Bir kerecik bayramda bari,

Anamızı görelim, hayır duasını alalım diyen yok.

İşte aynada bunları da gördük.

Yüreğimiz yandı.

Hani cennet anaların ayağı altındaydı.

Babaların hakkı katiyen ödenmezdi.

Güzel dinimizin faziletlerini öğrenmeyen bir nesil işte böyle anayı da unutur babayı da.

Acısıyla tatlısıyla aynada bunları gördük.

Kalın sağlıcakla...

"Ey iman edenler! Zannın birçoğundan sakının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin kusurlarını ve mahremiyetlerini araştırmayın. Birbirinizin gıybetini yapmayın. Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz! Allah'a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah tövbeyi çok kabul edendir, çok merhamet edendir." (hucurat süresi a. 12) hadi yiyin bakalım ölü kardeş etini?

         "Hakkında bilgin bulunmayan şeyin ardına düşme. Çünkü kulak, göz ve gönül, bunların hepsi, yaptıklarından sorumludur." (isra a.36)

          “Büyük insanlar fikirleri, ortalama insanlar olayları, küçük insanlar ise başkalarını konuşur.”

         Bu sözü daha önce duymuşsunuzdur. Dedikodusunu yaptığınız o kişi, bu denklemdeki büyük insanlar arasına giriyor çünkü o kendisi olmakla meşgul, kendini geliştiriyor. Bu yüzden de mutlu bir insan. İlk bakışta cazip gelse bile aslında başkaları hakkında dedikodu yapmak sizi mutsuzluktan başka bir yere götürmez.

         Mutluluğunuz ve duygusal durumunuz büyük ölçüde etrafınızdakilerle de ilişkili. Etrafınızda dedikoducu insanlar çoğunluktaysa, siz de daha fazla dedikoduya yönelebilirsiniz. Ancak şunu unutmayın, dedikodu aslında zehirli bir yılandır. Eğer dedikodusunu yaptığınız kişilerin sizden veya başkalarından bahsettiğini duymuyorsanız, bunun sebebi büyük olasılıkla onların yapacak daha iyi şeyleri olmasından kaynaklanıyordur

         Bir insan kendini geliştiriyorsa mutlu olur. Dedikodu yapan insan sürekli yalan söyler. Bu değişmez bir gerçektir. Dedikodu yaparken birçok şeyi olduğundan daha abartılı anlatılır. Bir yalancı da hayatta hiçbir zaman mutlu olamaz çünkü her zaman bir boşluğu doldurmak için konuşur. Dedikodusunu yaptığınız insanlar ise bunun yerine daha anlamlı konuşmalar yaptıkları için daha mutlular.

          Dedikoducu insanların çevresindekiler de kendisi gibi dedikoducu olur. Bu yüzden her seferinde içlerinden “Acaba bu insanlar benim hakkımda da konuşuyor mu” düşüncesi geçer. Bir insan başkasından şüphe duymaya başlıyorsa mutlu olması mümkün değildir.

         Eğer saygı duyulan bir insansanız, başkaları sizden sadece iyilikle bahseder. Küçük ve gizli hesaplaşmalar her iş yerinin sorunlarından biridir. Çalışanlar, dedikodu yaparak iş yerini daha kötü bir yer haline getirir. Dedikodu yaparak vakit kaybetmeyen insanlar ise bu gizli hesaplaşmalardan uzak kalmayı başarır. Sadece kendi işine odaklanıp mutlu bir insan olabilirler.

       İnsanlar dedikodu yaptıkça, o kişi hakkındaki olumsuz görüşleri içselleştirirler. Sonucunda ise dedikoducu insanlar kibarlıklarını da yitirirler. Oysa başkalarına karşı yardımsever ve kibar bir insan olursanız, daha mutlu olabilirsiniz. Dedikoducu insanlara kimse saygı duymaz çünkü onlar da başkalarına saygı duymanın ne olduğunu bilmez. Eğer saygı duyulan bir insansanız, başkaları sizden sadece iyilikle bahseder.

Eylül ayı geldi mi Nevşehir ve köylerinden tek atlı araba ile dolaşanlar;

Biber alıyok biber, biberci geldi.

Diye sokaklarda dolaşırlardı.

O zamanlar şehir bahçeli evlerle bir başka idi.

Kapıya çıkan bahçecileri,

Biberci gel bak bibere diye çağırır.

Kerdi kerdi biber kökenleri diz boyu olurdu. Her kökte 5-6 biber olurdu.

10-12 biber bir kilo gelirdi.

Pazarlık edilir anlaşılır.

Biber ürünü toplanır bibercinin bıraktığı çuvallara doldurulur.

Sırt kantarı ile tartılır parası peşin alınırdı.

Nevşehir ve köyleri Aksaray biberini pek makbul sayarlardı.

Küp küp sirkeli turşu yapılır.

Pilav ve de kuru fasulye yanında biber turşusu olmadan edemezlerdi.

Aksaraylı sattığı biber parası ile özlü sert buğday alırdı pazardan.

Kara değirmende un yapılır,

Yün çuvallara konan un kilerde boy boy dizilirdi.

Üstlerine de temiz cingi taş konurdu bereketli olsun diye.

Pek meşhur olan o eskinin biberleri gelin oldu gitti.

Şimdinin biberleri o eskinin biberi yerini katiyen tutmaz.

İki evin birinde üzüm bağı olurdu.

Pekmez kaynatılırdı.

Üzümlerin şırası alındı mı, cırbası küplere doldurulur su ilave edilir, seneye sirkeye dönen cırbanın sirkesi taşı çatlatırdı.

Aksaraylı da bu doğal sirke ile biber, domates turşusu kurar.

Sofralarda turşu eksik olmazdı.

Eskinin kış hazırlıkları kalmadı.

Şimdi her mevsimde her aradığın pazar ve marketlerde bulunur oldu.

Kalın sağlıcakla...

Üretim bol.

Ne ararsan bulursun derde devadan başka.

Bir kuş sütü noksan.

Tüketici bayram yapıyor.

Niye mi?...

Fiyatlar her keseye uygun da ondan.

Üreticinin alın teri sebze ve meyvelerin ne çok ucuz olduğunu görünüz.

Geçen yıl TV ekranlarında domatesin kilosu altı lira, alıp yiyemiyoruz diyen kadınlar nerede.

Domates, Biber, Patlıcanın kilosu 50 kuruş olur mu üreticiye yazık oluyor diyen var mı?

Kış ortasında Akdeniz Bölgesinde seralarda yetiştirilen domates emek ister masraf ister..

Üretim az olunca da fiyatlar yükselir.

Her mevsim böylesi beleşe sebze ve meyve yenir mi.

Yaz ayları her beldenin yerli üretimi sayesinde domatesin kilosunu 50 kuruşa yiyoruz.

Tüketici nasıl bayram yapmasın.

Kalın sağlıcakla...

Son yıllarda yağmur yağmaz oldu bizim yöreye.

Kuyuların emdiği yeraltı su zenginliklerimiz de kalmıyor.

Bu gidişle herhalde iş ve aş bulmak için başka yörelere göç hızlanacak.

Bakın Marmara ve Karadeniz bölgelerimiz bol yağış alıyor.

Bir tarafta deniz ve diğer tarafta ormanlar,

Bulutlara gel diye el sallıyor.

Hal böyle olunca vatandaş;

Allah yüzümüze göre veriyor den meye başlandı.

Yani ahlaksızlıklar sokağı doldurunca bunun faturası çiftçiye kesiliyor.

Aksaray’ın şu tepelerine bakınız.

Bir de eskinin bağ ve bahçeleri kavak ormanları yerini beton yığınlarına terkedince yağmur bulutları iç Anadolu’ya korkudan gelmiyor.

Bırakın dağ tepe yamaçlarını mezarlıklarda bile mezar sahipleri atalarının başı üzerinde bir Çam ağacı bile yetiştirmekten aciz,

Yalınız şehiriçi mi, ilçe, kasaba ve köylerimizde dahi ağaçlandırma seferberliğine ayak uyduramadık gitti.

Ağaç oksijen üretir insan sağlığına rahatlık getirir.

Adana yolundan İncesu Kasabasına bir sapıverin. O kıraç tepelerde birkaç meyve bahçeleri var.

Gezdim baktım insanın içi açılıyor.

Para etmese de ürün bol.

Kurtlar kuşlar bile sebepleniyor.

İşte şu mübarek Ramazan ayında toprağın bereketini hele bir anlasak.

Ve o zaman sevap defterimiz bir hayli kabarır.

Cennet vatanı kanaviçe gibi işlemenin sevabı pek büyüktür.

Allah’ın sevgili kulu olmak istiyorsak ağaç yetiştirelim arkadaş.

Kalın sağlıcakla...

          Birisinin hakkı olan bir yeri elinden çeşitli alavere dalavere ile elinden alıyorsak bu hak değil mi? Haksızlık hayatımızın her safhasında olmaktadır. Namazda bile hak etmediğin halde yer kaplayıp diğer kişiye aynı safta yer vermiyorsan buda bir kul hakkıdır.

         Hele bunu birde yapan din kisvesine girerek yapıyorsa Allah onu ahirette korusun. Hak etmediğin bir yeri dini kullanarak atlama yeri yapıyorsan vay haline senin. Yüce dinimiz artık bir şeyler ve haksızlıklar için basamak olmaktan çıkarılmalı. Adam falan partili ya da başka bir muhafazakâr partili olunca dört dörtlük Müslüman mı oluyor. Muhafazakâr geçinip de haksızlık yapan ve hatta dini bir hayatı olmayan onca insan tanıyorum. Ben falancayım deyince şeri düşünceye mi sahip oluyor?

        Sizlere Resulullah efendimizin hutbesinden bir örnek ve bir kıssa ile baş başa bırakıyorum.

        Resulullah efendimiz son saatlerinde ümmetine bakın neler söylüyor: “Sizden ayrılma vaktim oldukça yaklaşmıştır. Sizden birine vurmuşsam; işte sırtım, gelsin vursun..!

Birinizin malını almışsam; işte yüzüm, gelsin hakkını alsın..! Sakın; "şayet kısas talebinde bulunursam, Resûlullah bana darılır" diye düşünmesin hak sahibi olan herkes...!

         Bilmelisiniz ki; benden hakkını isteyene darılmak, benim fıtratımda yoktur. Benim nazarımda en sevimliniz, hakkı varsa, gelip benden onu isteyen yahut helâl edendir.

Ben, Rabbımin huzuruna, üzerimde kul hakkı olmadan varmak istiyorum..!” diyor. Buyurun bakalım Resulullah ne diyor bizler ne yapıyoruz bir kıyaslayalım bakalım.

        İbrahim Hakkı’yı Babası oğlunu Fikirullah hazretlerine teslim ederler. İyi bir terbiye alması için çocukluğunun mühim bir devresini Fakîrullah hazretlerinin yanında geçiren İbrahim Hakkı hazretleri, bir gün eline aldığı bir testiyle çeşmeye gider, doldururken oraya gelen bir atlı:

          Çekil bakayım önümden be çocuk! Diye İbrahim Hakkı hazretlerini azarlayarak atını çeşmeye sürer. O da testisini alıp bir kenara çekilmeye uğraşırken atını mahmuzlayan adam, onu bir köşeye sıkıştırır. Testisini bırakıp kendisini kurtarmak zorunda kalır İbrahim Hakkı hazretleri… Bu esnada at da üzerine basıp testiyi kırar. Ağlayarak hocasının huzuruna gelir ve:

         Çeşmeden su alırken atını koşturarak gelen biri, atını üzerime sürdü. Can havliyle kendimi kurtarmaya çalışırken testimi de tepeletip kırdı! Der. Hocası sorar:

        Testini kıran atlıya sen bir şey söyledin mi?

         Hayır, der, hiçbir şey söylemedim.

          Çabuk git ve o adama bir-iki laf söyle, der. İbrahim Hakkı hazretleri gider, çeşmenin başında atını tımar etmeye başlayan adamın yanına varıp bekler. Fakat bir türlü terbiyesini bozup da:

          Benim testimi niye kırdın zâlim adam! Diyemez. Dönüp geldiğinde hocası Fakîrullah hazretleri sorar:

         Ona bir şeyler söyleyebildin mi?

         Söyleyemedim efendim; niyetlendim, lâkin bir türlü dilimi çevirip de ağır bir söz sarf edemedim! Hocası bağırır:

          Sana diyorum, çabuk git ve o adama bir şeyler söyle, mukabele et! Yoksa sonu felâket!.. İbrahim Hakkı hazretleri bu defa kararlı olarak koşup çeşmenin başına gelir. Bir de bakar ki, testisini kıran adamı, kendi atı, attığı çiftelerle çeşmenin havuzuna yuvarlamış, ölüsü yatmaktadır!

         Koşarak gelip, hocası İsmail Fakîrullah hazretlerine bu vahim vaziyeti anlatır. Hocası bu hâle üzülür:

         Vah vah! Bir testiye bir adam! Üzüldüm buna doğrusu! der. Huzurundakiler bundan bir şey anlamadıklarını söyleyince, büyük Velî şöyle izah eder: ´O atlı adam, İbrahim Hakkı´ya zulmetti. Zulme uğrayan da tek kelimeyle olsun mukabelede bulunmadı, zâlimi Allâh´a havâle etti. Allâh Teâlâ´nın da gayretine dokunup zâlimi cezâlandırdı. Şayet İbrahim Hakkı da onun zulmüne karşılık verip, ona bir şeyler söyleseydi, ödeşeceklerdi. Fakat İbrahim, büsbütün mazlum oldu. Bense ödeştirmek için uğraşıyordum, maalesef muvaffak olamadım!´ der.

                Sanayi yatırımları: hammaddeye yakınlığı, ulaşım kolaylığı, pazarlama alanına yakınlığı, istihdam edilecek elaman ihtiyacının bölgeden karşılanabilir olması, zemin sağlamlığı, tarıma elverişli alan olmaması ve savaşta düşmanın kolayca ulaşamayacağı bölge de  olması gibi faktörler dikkate alınarak  yatırım alanları belirlenmesi gerekir. Mümbit topraklara sanayi tesisi kurulursa kıraç ve kırsal bölgede yapılan tarımdan  haliyle verim almak mümkün olmaz. Hollanda, Konya vilayetimiz kadar bir alana sahip olmasına rağmen; 2025 yılında 136 milyar euro tarımsal ihracat yapmıştır. Ülkemiz ise 2025 yılında 36,4 milyar dolarlık tarımsal ihracat yapmıştır.  Ülkemizin 2025 yılı toplam ihracatı 273,4 milyar dolardır.  Hollanda’nın yıllık toplam ihracatı 917 milyar dolardır. 

                Sanayi yatırımlarının çoğaltan etkisi bulunmaktadır.   Yapılan bir yatırım, yeni yatırım kaynağı oluşturması yanında, yanına başka yatırımların yapılması sonucunu da doğurur. Sanayi ürünleri tarımsal ürünlere göre daha pahalıdır, ancak üretim zamanı çok kısadır. Sanayi ürünlerinin  Üretim kapasitesi  ve kar marjı da yüksektir. Örneğin bir kamyon buğday ürünü karşılığı birkaç televizyon ve ya cep telefonu alınabilmektedir. Sanayi ürünleri yatırımı yapılırken çevreye zararı olmayan, teknolojik ve getirisi yüksek ürünlere yönelmekte fayda vardır. Tarım ürünleri fiyatı düşükte olsa bile, bir ülke için kritik öneme haizdir.  Ülkenin ihtiyacı baz alınarak mutlaka ülkenin ihtiyacına yetecek üretimi olması gerekir.  

                Sanayi tesislerinin bölgemize kaydırılma kararı geç kalınmış olmakla birlikte, doğru ve yerinde bir karardır.  Sanayi yatırımları bölgemize ve ilimize kaydırıldığı durumda, bölge ekonomik olarak canlanarak kalkınacaktır. İnsanımıza, gençlerimize iş imkanı doğacaktır. Bölgeye ekonomik güç ve refah gelecektir.  Firmaların ihtiyaç duyacağı iş gücüne uygun eğitim verecek yeni okullar açılacaktır. İlimize kaydırılacak yatırımlar her halükarda şehrin çehresini de değiştirecektir.

               Bölgeye kaydırılacak yatırımların yanında,  yeni yapılacak yatırımlar ülkenin ihtiyacına, ihracata yönelik üretim yapmaya veya ithal edilen ürünlere karşılık olarak ithal ikamesi imkanı göz önüne alınarak yapılmalıdır. Yatırım yapmadan önce,  konuyla ilgili mutlaka piyasa araştırması ve fizibilite çalışması yapılmalıdır.  Fizibilite raporunda Üretime başlandığında ulaşılacak birim maliyetleri ile piyasada iş yapan rakip firmaların geçerli fiyatları da dikkate alınarak değerlendirilmelidir.  Yeni yatırımlar kalıcı ve uzun ömürlü olması için mutlaka arge çalışması yaptırılmalıdır. Kurulacak tesislerde teknolojik çağa göre makine ekipmanı ve üretim sistemi kurulmalıdır.  

                Marmara bölgesinden bölgemize sanayi tesisleri kaydırıldığında; hem  Aksaray Merkezindeki, hem de ilçelerdeki Organize Sanayi tesisleri  canlanacak ve büyüyecektir. Şimdiden oluşacak bu gelişmeler için  yatırım yapılacak alanlar da ; su elektrik, doğalgaz gibi  yatırımlarla   yol, imar planı gibi gelişmelerin yaşanacağı mücavir alanlar için  gerekli düzenleme  çalışmaları yapılarak, ilimize gelerek yatırım yapacak firmalara kucak açılmalıdır.

Ezan okunalı yarım saati geçmiş, vaiz efendi hala konuşuyordu.

Cemaat arasında Lemyeli Hamdi altına kaçırmamak için mendilin büyüğü yağlıkla bacağının dirsekten yukarısını sımsıkı boğmuş ve diğer bacağını da iki eliyle sarmış topal yapal camiyi terkederken,

Uşak yağlığı olan yok mu, demesine duyanlar gülüşmüştü.

Yine başka bir Cuma namazında vaiz efendi konuşmasını uzattı da uzattı.

Buna sinirlenen berber Fevzi Baykan;

Ezan okunalı yarım saati geçti.

Bir de kul hakkını anlatıyor da anlatıyor.

Peki bunca cemaatın hakkını niye gasbediyorsun. Ben bir daha bu camiye gelirsem diye büyük yemin edip camiyi terk etmişti.

Başka bir Cuma namazında vaiz efendi konuşuyor da konuşuyordu.

Cemaatten Hacı Nesip Hamzakadı ayağa kalkarak;

Ezan okunalı yarım saat oldu. Cemaattan yolcu yolakcısı var, yaşlısı var, idrarını tutamayan var. Dükkanını kapatıp Cuma namazına gelen esnaf sıkıntıda, şunun söylediğinde de bir şey yok.

Kahrınan gazap ol diyerek camiyi terketmişti.

Zaman her şeyi halletti. Şimdilerde din adanları yanlışların farkına varmışlardır.

Müezzin efendi ezana başlar başlamaz Vaiz efendi El Fatiha deyip konuşmasını noktalıyor.

Cemaat de gönül rahatlığı ile Bilal-ı Habeşi anımsatan güzel sesli müezin efendinin okuduğu ezan-ı Muhammediyeyi dinliyor.

Allahına en yakın olmanın sevincini nefsinde yaşıyor.

İslam dini akıl dinidir.

Değil insanın insanlara eziyetini karıncaya bile eziyet edilmesini meneder.

Öyleyse güzel dinimizin gereği toplumda barışık ve bağışlayıcı olmaya dikkat gösterilmelidir.

Kalın sağlıcakla...

Avustralya’da Melbourne Müzesi’nde bir   Türk sancağı sergilendiği ve

Müzedeki sancağın altında şu ifadenin yazılı olduğu  son zamanlarda sıkça yazılmaktadır 

Bu alay sancağı Gelibolu savaş alanından getirilmiş, ama esir edilmemiştir. Çünkü Türk Ordusu’nun milli geleneklerine göre bir alayın sancağı, alayın son eri ölmeden teslim edilemez.

Bu sancak, sonuncu muhafızın da altında ölü olarak yattığı bir ağacın dalına asılı olarak bulunmuştur. Kahramanlık örneği olarak karşınızda duran bu Türk alay sancağını selamlamadan geçmeyin.'”

Çanakkale Savaşı’nda Arıburnu’nda gösterdiği kahramanlıklarla tarihimizde “Şehitler Alayı” olarak anılan 57. Piyade Alayı’nın sancağının Avustralya’daki Melbourne Müzesi’nde bulunan bu sancak olduğu yönünde ki yazılar doğru değildir.

Milli Savunma Bakanlığı tarafından yayımlanan “Bir Kahramanlık Abidesi 57’nci Piyade Alayı Şehitler Alayı” (Ankara, 2003) adlı kitabın giriş bölümünde bu hatalı bilgiye şöyle yer verilmişti:

Çanakkale Savaşı esnasında 57. Alay sancağı ne ağaca asılı kalmış, ne de düşman eline geçmiştir. Alay sancağı Çanakkale Savaşları sırasında Anzakların eline geçmiş ve Avustralya’ya götürülmüş değildir. Çanakkale Savaşı konusunda uzman tarihçi ve yazarlar da bu iddianın doğru olmadığını aktarmaktadır.

57.Alay’ın sancağının Çanakkale’de düşman eline geçmediğinin başlıca delilleri ise;

-  57. Alay’ın Çanakkale’den sonra Galiçya ve Filistin’de görevlendirilmesi,

-  57. Alay’ın Çanakkale’deki üstün hizmetlerinin nişanesi olarak Padişah V. Mehmed Reşat’ın iradesiyle alay sancağına altın, gümüş imtiyaz ve harp madalyaları takılması

- İddialarla ilgili Melbourne Müzesi’nin de içinde yer aldığı dört müze adına Victoria Eyalet Müzesi tarafından gönderilen cevabi yazıda, ellerinde 57’nci Alay’a ait bir sancak bulunmadığı bilgisi ve

- Genelkurmay Başkanlığı’nın konuya ilişkin verdiği yanıttır.

22 Şubat 1915 günü törenle teslim aldığı sancağıyla 23 Şubat günü Tekirdağ’dan Çanakkale’ye doğru intikale başlayan ve 24 Şubat’ta Eceabat’a ulaşan Alay, Conkbayırı eteklerinde Anzak askerlerini durdurduğu 25 Nisan sabahına kadar Arıburnu ve Anafartalar’da muharebe hazırlıkları yapmıştı. Çanakkale Cephesi’nde kahramanca mücadele eden Yarbay Mustafa Kemal’in komutasındaki 19. Tümen’e bağlı olan  57. Alay, 49 subay ve 3 bin 638 erden oluşuyordu. Çanakkale  Zaferi' nden sonra önce Galiçya Cephesi akabinde ise Güney Cephesi’ne sevk edildi.

57’nci Alay’ın 29 Temmuz 1917 – 23 Eylül 1918 tarihleri arasında güney de Filistin Cephesi’nde birçok muharebeye katıldığı, son olarak Nablus Meydan Muharebesi’nde mevcudunun hemen hemen dörtte üçünden fazlasını kaybettiği ve daha sonra muharebe gücünü yitirerek İngilizlere esir düştüğü tespit edilmiştir.

Günümüze dek geçen sürede 57’nci Alay Sancağı’na ilişkin herhangi bir bilgi aydınlığa kavuşmamıştır. Ancak, Türk ordu geleneği göz önüne alındığında, Alay’ın İngilizler tarafından esir alınırken, sancağını teslim etmeyerek imha etmiş olmasının kuvvetli bir ihtimal olduğu değerlendirilmektedir.

        Geçtiğimiz hafta başında bir arkadaşa denk geldim bana, “hayırdır pek piyasada görünmüyorsun nerelerdesin, sakın gündemden düşme. Bene gündemden düşmemek için elimden ne geliyorsa yapıyorum” dedi.

         Tabi sen devam et diyerek gülüp geçtim, samimi söylüyorum Allah şahidim yıllardır yazıp çiziyorum ve gazetecilik mesleğim dışında memuriyetim esnasında o kadar idarecilik yaptım, hiç bir zaman bana iyi desinler düşüncesi taşımadan yaşamaya devam ettim, halende öyleyim.

           Demek ki, insanlardan bazıları mahareti, meziyeti ve bir özelliği olmayanlar toplum beni konuşsun diye düşünüyordur. Vallahi bizler kimleri gördük ve kimleri sürekli konuştuk ama şu anda esamesi bile okunmuyor, unutulup gittiler.

        Hem de bu memlekette efsane olmuş topluma yararlı olmuş kimseler. Ama bir gün oldu yok olup gittiler ve isimleri bile unutuldu. Yaşayan efsaneler olarak toplumda yaşadılar ama bir gün geçip gittiler, sen neler yaptında gündemden düşmeyeceksin?

         Eskiden yaşımız küçük olmasına rağmen Aksaray’ın siyasetine yön veren siyasilerle oturur onların hatıralarını dinlerdim. Rahmetli Av Refik Karabatak sevdiğim ve değer verdiğim bir dostumdu. Yazıhanesinde oturuyoruz, rahmetli eski milletvekili Raşit Daldal geldi.

         Hoşbeşten sonra üçümüzün olduğu bir mekanda Refik Beye Belediye Başkanlığı teklifi yapmıştı. Refik Bey de ben Doğru Yol Partiliyim ayıp olur diye diretti. Ama Raşit Bey Refik Beyi ikna ederek Anavatan Partisinden Belediye başkanlığına aday olmuştu.

         Aksaray’ın gündemine bomba gibi düşen Aksaray’ın vilayetliğin de ablasının cenazesine gelmeyerek mecliste oylamaya katılan bir gurup başkan vekili idi. Ama maalesef Raşit Beyin vefat ettiğini kimse duymadı cenazesi otobüs bagajında getirildi ve defnedildi.

        Yine eski rahmetlik milletvekillerinden diş hekimi Avni Kavurmacıoğlu Adalet Partisinden Demirel’e Niğde Belediye başkanlığını bana bırak kazanmazsam yüzüne bakmam deyip geliyor ve seçimi Ferudun Zeren bağımsız kazanıyor Kadın doğum uzmanı Doğan Baran seçimi kaybedince üzüntüsünden felç geçirmiş ve sonrasında vefat etmişti.

          Ankara ve Aksaray’da onu bilmeyen ve tanımayan yoktu, ama bir gün asıl yurduna göçüp gitti. Şimdi onları kim anıyor ve hatırlıyor? Bunlar ilimizin birer efsanesi idi, ama bu gün yerlerinde yeller esiyor ve ne de gündemde duruyor.

          Bu iki misali niye verdiğime gelince bu memlekette kimler vardı kimler yoktu, şimdi adı bile anılıp esamesi okunmuyor. Önemli olan bu dört günlük dünyada anılıp tanınmak değil. Huzuru mahşerde güzel karşılanacak yaşamı Rabbim bize versin.

         Böyle aşağılık kompleksi olan beceriksiz insanların boşu boşuna beni tanıyorlar diye ortalıkta boy göstermesi vallahi boşuna, ben bu tür insanlara gülüp geçerim. Gündemde kalmak demek ne demek ben bunları bu aciz insanlardan duyunca gülüp geçiyorum. Bilgisi, becerisi, maharet ve meziyetleri ile topluma faydalı olan insanlar unutulmyacaksa unutulmamlı. Yoksa boş insanlar insanların zamanlarını boş yere öldürürler.

Zamanın Valisi Cahit Kıraç beyefendinin hatırası olan Cumhuriyet İlkokulu Kız Meslek Lisesine verildi.

İlkokul amaçlı inşa edilen bu bina Kız Meslek Lisesi müfredatına çok yabancı olduğu için, nihayet bu yıl Kız Meslek Lisesi’nde okumak isteyen kız öğrenciler sınıf yokluğundan geri çevriliyor.

Okula kayıt yapılamıyor.

Diğer yandan Çerdiğin mahallesinde devletin inşa ettiği Cumhuriyet temel eğitim okulu öğrenci çokluğundan ikili öğretim yapmak mecburiyetinde.

Eğer Kız Meslek Lisesine verilen bina temel eğitim okulu olarak kullanılmış olsa idi. Her iki okulda normal eğitim yapılır ikili öğretime ihtiyaç duyulmazdı.

Haydiyin bakalım yanlış hesabı Bağdat’tan döndürün.

Yöneticilerin hesap hendese bilmeyişinin cezasını bakın vatandaş çekiyor.

Münasip bir arsaya yaptır bir Kız Meslek Okul binasını ve yıkacaksan öyle yık kendi binasını.

Kaldı ki Kız Meslek Okulunun bahçesi Ziraat Banka Müdürü Zeki Haznedaroğlu’nun ve de Tuğlacı Ahmedin arsası idi.

Okula bağışlamışlardı.

Okul da halk yardımı ile dernek marifeti ile yaptırılmıştı.

Gördünüz ya yapmaya değil yıkmaya çok meraklıyız.

Sonra da devlet millet fakir deniyor.

Tasarrufu bilmez de böylesi har vurup harman savurursan elbette fakirlik paçadan akar.

Ben bu köşemde tasarrufun yanlış olduğunu ısrarla yazdım çizdim.

Şimdi kim haklıymış.

Tavsiyem şu ki;

Yöneticiler yerel basına kulak vermeli ve hafife alınmamalı.

Yerel basın halka tercüman oluyor.

Elbette Milli İrade iyisini bilir.

Kalın sağlıcakla...

Ervah kabristanlığı,

Ve de,

Bedir Muhtar Mezarlığı,

Ziyaretçileri ile dolup taşacak.

İnananlar, ecdadına bir Fatiha ile rahatlayacak.

Mezarlıklarda dikkat çeken,

Mezarların bakımlı olması.

Ananın, babanın, dedenin, ebenin, oğul ve kızının sevdiklerinin mezar üstü ve çevresi ne de güzel şenlenmiş diyeceksiniz.

İmreneceksiniz...

Siz de yarışa katılacak,

Sarı güller, susam ve envai çiçekler dikip, çimen ekip çam ağacı yeşertip.

Cennetten bir köşe yapacaksınız yakınlarınızın mezarına.

Bu bir vefa borcudur diyeceksiniz.

Sulayıp, sulatıp,

Bu güzel duygu ile ruhunuz şenlenecek.

Şairin ne güzel dile getirdiği,

Ey bu topraklar için  toprağa düşmüş asker,

Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer.

Diyerek,

Şehitliği ziyaret edip Fatihalar okumak,

Toplumun milli ve manevi değerlerini ayakta alkışlamak kadar güzel ne olabilir ki.

Hepimiz ahiretin yolcusuyuz.

Biz bize sahip çıkalım.

Çıkalım ki.

Bizden sonra gelen nesil de bize sahip çıksın.

Kalın sağlıcakla...

 Almanyada inşaa edilen Nusret mayın gemisi  Osmanlı donanmasında hizmete giren ilk mayın döşeme gemilerindendir. Gerçek adı Nusrat olan ama vakitle “Nusret” olarak kullanılan gemi, 1911 yılında  tersane bakımları yapıldıktan sonra 1913 yılında Osmanlı Donanması’na dahil oldu.

1915‘in bahar aylarında Müttefik gemilerinin Çanakkale Boğaz girişindeki Türk tabyalarını savaş gemileri ile topa tutması, keşif uçuşlarıyla ve mayın temizleme gemilerinin etkinliklerinden büyük bir saldırıya geçeceği artık bariz şekilde anlaşılıyordu. Müttefik gemileri artık saldırı için gün sayıyor ve gemi topları ile sahili dövdükçe dövüyordu. Bu durumun bilincinde olan Müstahkem Mevkii Komutanlığı Karanlık Liman‘a 26 mayın dökme kararı aldı.

 Nusret mayın gemisi ,  Yüzbaşı Hakkı Bey ve Mayın Grup Komutanı Yüzbaşı Hafız Nazmi Bey komutasında müttefik gemilerinin projektörlerine aldırmadan Anadolu yakasındaki Karanlık Liman’a elde kalan son 26 mayını bıraktı. Geminin çarkçı başısı ön yüzbaşı Çarkçı Ali Yaşar efendidir.

Karanlık limana dökülen 26 adet mayından sonra İngiliz mayın tarama gemileri ve uçakları Osmanlı donanması tarafından dökülen bu mayınları yaptıkları keşif seferlerinde tespit edememişlerdi.

Harekatın yaratmış olduğu etkiler ise;

 Nusret ‘in döşediği mayınlar 18 Mart 1915‘te Çanakkale savaşlarının kaderini değiştirmiş, kendisine de dünyanın en ünlü mayın döşeme gemisi ünvanını kazandırmıştı. Nusret ‘in döktüğü mayınlar

 641 kişilik mürettebatıyla önce Bouvet ve Bolva isimli zırhlıları denizin derinliklerine gömdü hemen ardından ise HMS Inflexible isimli zırhlıya bir daha onarılamayacağı şekilde hasar vererek savaş dışı bıraktı.

Nusret’in yapmış olduğu harekatın yankıları;

 İngiliz Generali Oglander “Çanakkale-Gelibolu Askerî Harekâtı” (Military Operations Gallipoli, Official History of the Great War) adlı eserinden:

 “Pek uygun başlamış olan gün, bu meçhul mayın hattının olağanüstü ve ortalığı kırıp geçiren başarısı yüzünden, tam bir başarısızlıkla sona erdi. Bu yirmi altı mayının seferin talihi üzerindeki etkisi ölçülemez.”

 Ccolyen Corbet “Deniz Harekatı” isimli eserinden: “Felaketlerin hakiki sebebi keşif ve tayin olununcaya kadar çok geçmedi. Gerçek şu idi ki, 18 Mart gecesinde Türkler, haberimiz olmadan Erenköy Koyu’na paralel olarak 26 mayın dökmüşler ve keşif gemilerimiz, aramaları esnasında bunlara rastlamamışlardı. Türkler bu mayınları özel amaçla manevra sahamıza koymuşlar, gösterdiğimiz bütün ihtiyata rağmen baş döndürücü bir zafer kazanmışlardır.”

 Bahriye Nazırı Winston Churchill 1930’da “Revue de Paris” dergisinde olayı şöyle yorumlamıştır: “Birinci Dünya Harbi’nde bu kadar insanın ölmesine, harbin ağır masraflara mal olmasına, denizlerde onca ticaret ve savaş gemisinin batmasına başlıca neden, Türkler tarafından o gece atılan o incecik çelik halat ucunda sallanan yirmi altı mayındır.

Günahlar döküldü.

Kalpler kalaylı tas gibi pırıl pırıl oldu.

Dostlara gül verdik.

Gül yoksa gülü vermeyi öğretti Ramazan ayı.

Dilerim bu minval üzere

Gel seneye sağlık ve huzur içinde yetişiriz.

Ben bir hatırlatma yapacağım...

Yanılmayan bir mevla.

İnsanlar yanlış yapabilir,

Ve bu yanlışa gülücekle cevap vermeliyiz.

Kavga değil,

Kalp kırmadan,

Barış ve bağışlamaya gönülden sarılanlar sevabın alüyyul alası ile mükafatlanır.

Gelmiş geçmiş  insanlarımızın çoğunu tanırım.

Zengin olmuştur.

Fakat öylesine.

Bu dünyadan göçüp gittikten sonra mirasçılar har vurup harman savurmuşlar.

Ancak, az kazanayım da çocuklarıma haram  lokma yedirmeyim diyenler.

Kol budak salıp mezarları gül bahçesi halini almıştır.

Meyveli ağaç olan varlıklı insanlar, çoğu fakir fukaraya ekmek kapısı açar da sosyal güvence verdi mi,

İşte o zat meyveli ağaçtır.

Meyvesiz  ağaç dahi olsa,

Gölgesinden yararlanmak ne büyük saadettir.

Gücü nisbetinde,

Geçimini tehlikeye sokmadan,

Hayır ve hasenatın en makbulu.

İşsize ekmek kapısı açmaktır.

İş ve aş üretenler

Bereket yağmuru ile Allah’ın ödüllendirmesi muhakkak,

İlim, bilim ve teknoloji insanları ve de ülkeleri refaha götürür.

Çalış...

İlim ve bilimin hakkını vererek çalış.

O zaman cennet bahçesinde güller açılsın.

Ben çalışan insanları çok çok severim.

Herkes de sever.

Yokluk, çalışmakla kovulur.

Muhanete muhtaç olmadansa, çalış,

İnsanlığa hizmet için,

Yeni yeni buluşlara koş.

Yakaladınmı sen o zaman yaşamın tadına bak.

Kalın sağlıcakla...

 Müttefik Filo, Boğaz Muharebesi'nde istediği hedeflere ulaşabilmiş olsaydı, müteakip muharebeler süreci de gündeme gelmeyecekti. Öyle ki Boğaz yolu açılacak ve Müttefikler İstanbul'a -başkente- ulaşarak askerî hedeflerinitamamlamış, siyasi hedeflerinin yolunu da açmış olacaklardı. Ancak tüm planlamalar, stratejiler Çanakkale Boğazı gibi dar bir su yolunda takılıp kalmıştı.

Ve bu başarısızlık, Çanakkale Kara Muharebeleri gibi daha karmaşık ve nerede ise tükenme üzerine inşa edilen bir muharebeler sürecinin de başlangıcını oluşturacaktı.

18 Mart 1915 Boğaz Muharebesi'nde, Çanakkale Boğazı'nın çevresinde yer alan savunma yapıları ana görevi üstlenmiştir. O gün yaşananlar, tanıkların anlatım ve gözlemleriyle canlılık kazanmaya, deyim yerindeyse tarihsel kırılma anına nefes olmaya başlamıştır. Nitekim kimi günlük türü eserlerdeki tasvir ve anlatılar o anın sıcaklığını, heyecanını ve hatta tedirginliklerini bize o anın sıcaklığıyla anlatmıştır. Bu anlatımlar belki ilk günkü sıcaklığıyla gazilerin anlatımlarında da kendini bulmuştur. 18 Mart 1915 gününün şahitleri belki günün sonunda ortaya çıkacak zaferden habersiz tüm duygularını dile getirmiş ve bizlere önemli anların belgelerini sunmuştur. Doğal olarak bu anlatımlarda eseri kaleme alan yazarın eğitimi, dünyaya bakışı, olaylar karşısındaki duruşu metnin dilini de önemli oranda şekillendirmiş, belirlemiştir.

Bunlardan İngiliz Amirali Roger Keyes çok detaylı günlük tutmuş ve sonradan  anı şeklinde yayımlamıştır.  18 Mart gününü şöyle anlatır;

1915 Mart ayının 18. günü, bizim için fevkalade müsait hava şartları dairesinde Boğaz istihkâmlarına karşı taarruzumuz başladı. Vaziyetten memnundum. Büyük bir ordu bizimle birlikte hareket etmek üzere toplanıyordu.

Fazla cephane sarf edecek vaziyette olmadığımız gibi ne havadan ne de karadan gözetleme tertibatına malik  değildik: Onun için istihkamlar gemilerden epeyce görülünceye kadar beklemek icap ediyordu. Bunun da öğleden evvel saat 11'den evvel mümkün olmadığını tecrübeyle biliyorduk.

Saat 10.30'da harp gemileri Boğaz'a girdiler, yanlarında muavin botları ve Wear muhribi vardı, önlerinde Colne ve Chelmer muhripleri torpil tarayarak gidiyorlardı. Muhripler ve harp gemileri istikamete gelince havan ve sahra topları doğrudan doğruya ateş açtılar. Seyir üzerinde bulunan  harp gemileri, ateş edecek bir şey gördükçe hafif toplarıyla mukabele ettiler.

Öğleden sonra saat 13.45'te hemen bütün Türk  istihkamları susturulmuştu. Ciddi hasara uğrayan yegâne gemi, Fransızların Gan Lois ismindeki  harp sefinesi idi. Bu gemi ağır bir mermiyle su kesiminin altından fena halde delinmişti.  Türk istihkamlar, uzun sükûttan sonra tekrar ateş açtıkları zaman, itiraf edeyim ki, iyi himaye edilmeyen Fransız gemileri için biraz endişe ettim. Böyle olmakla beraber bu gemiler çok iyi harp ettiler ve bu suretle, istihkamları istediğimiz zaman susturabileceğimize inandık.

16.11 de İnflexible zırhlısı mayına çarptı ve Bozcaada istikametine geri çekildi.16.14 de İrresistible nin de vurulduğu ve yan yattığı görüldü.

18.05 de bu sefer Ocean zırhlısıda mayına çarptı ve  bu iki gemimizde battı.

Saat 14.00 de bu iş bitti mağlup ettik derken, akşama doğru biz  mağlup olmuştuk.

Böylece 19 Şubat  1915 günü  başlayan Çanakkale Deniz Muharebeleri 18 Mart da Türk Zaferi ile sona  ermiştir.

Tarihimiz açısından bu anıların dikkate değer bir yönü de Amiral Keyes'in Türklerin savaşırken ne kadar mert insanlar olduğunu itiraf etmesidir.¹" Oysa buna karşılık, İngilizler tarafından hastanelerin bombalanması, yolcu gemilerine saldırılması, esir askerlerin kurşuna dizilmesi, dom dom kurşunu ve zehirli gaz kullanılması gibi ciddi savaş hukuku ihlalleri  yapılmıştır."

Varmış sahipsizlik,

İki, iki daha beş eder,

Hesapsızlık!

Rahat değil ümmeti Müslüman.

Bunca cami var.

Etmiyor bir Cami-i Kebir,

Şu mübarek oruç ayında,

Cemaatle namaz kılıp sevabına nail olmak için,

Bir secdelik yer arıyor mescit mescit dolaşıyor ümmeti müslüman.

Çoğu kez balık istifi namaz kılıyor cemaat.

Vatandaş kızgın, öfkeli.

Göğe kollarını açmış,

Gönder bir sahip Yarabbi

Diyor.

Ağzını bıçak açmıyor halkın.

Boşa söylememişler...

Türk gibi başla,

İngiliz gibi bitir.

Diye.

40-50-60’lı yılların,

Davudi sesi.

70 lik Camii Kebir İmamı Etem Tolga,

Ve de

Dini bayramlarda,

Müezzin Hacı İbrahim Gürses’in bayram namazında;

Namaaaz...

Dokuz tekbir ile iki rekatfitir bayram namazına niyet edin uyun mihraptaki imama.

Çağrısı ile beraber,

Etem Hocanın davudi gür sesi cami dışına taşmış cemaatı cennet bahçesinde gezdirir gibiydi.

Müezzinler, Hamza ve Niyazi Şenses kardeşlerin Muharrem Güzel’le birlikte,

Minarenin en tepesindeki şerefede.

Döne döne ezan okumaları yok mu, Yolda yolakta bütün halk hazrola geçer, esnaf tezgahtan elini çeker,

O muhteşem ezan sesi ile ruhları yıkanır kalaylı tas gibi olurdu.

Ne o minare şenlendi.

Ne o imam ve müezzin,

Ve ne de Cami-i Kebir,

Rahmeti Rahmana kavuştu.

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği dağılmazdan evvel.

Orta Asya’da bir düzine Türk ülkelerini işgal ile,

İnsanlar bedeva votka ile sarhoşlatıpmüslümanlığı unutturmak için 70 yıl uğraştı.

Sovyetler dağıldıktan sonra Orta Asya Türk Cumhuriyetleri mantar gibi hayat bularak,

Ezan sesine yeniden kavuştu.

Şimdi muhteşem camilerde dolum dolum dolu oruçlu Orta Asya Türk Cumhuriyetleri halklarını

Bütün dünya ve insanlık alemi görmeli ki,

İslama dinini unutturamaz.

Ah bir de siyasi fitnelere aldanmasa islam ülkeleri,

Bak sen o zaman islamda

Kardeşlik nasıl pekişir.

Akıllar duruldukça,

Bu da olur inşallah.

Kalın sağlıcakla...

İşverenin bu maliyetlerini azaltmak için sosyal güvenlik kurumunca ödenen primlere yapılacak destek ve destek tutarları açıklanmıştır. Bu destekle amaç işçilik maliyetlerini azaltarak mevcut istihdamı korumak, kayıtlı istihdamı teşvik etmek ve yeni istihdamlara imkân vermektir.

Asgari ücret desteğinden faydalanmak için bazı şartların yerine getirilmesi gerekmektedir. Bunlar; Aylık prim ve hizmet belgelerini süresi içinde vermesi, Sigorta primlerinin zamanında ödenmesi, kayıt dışı sigortalı çalıştırılmaması ve sahte sigortalı bildiriminin bulunmaması gibi yükümlülüklerin yerine getirilmesidir. Aksi halde destekten faydalanılmıyor, sosyal güvenlik kurumunca olumsuz tespit olması halinde daha önce faydalanılsa bile faydalanılan destekler geri alınabilmektedir.

Desteklerden faydalanmak için bir önceki yılda bildirilen en az sigortalı sayısının altına düşmemesi veya yeni tescil edilen işyeri olması gerekir. Sigortalı sayısı 2025 yılında çalışan sigortalı sayısının altına düşmesi halinde işyeri asgari ücret desteği alamayacaktır.  

İşletmelerin almaya hak kazandıkları asgari ücret desteği işverenin bir sonraki ay prim borcundan mahsup edilecektir. Mahsup sonrası tutar kalması halinde varsa sgk ya olan diğer borçlarından mahsup edilebilecektir.

Sosyal güvenlik kurumunca İhaleli işlerde ihale makamları işverenlerin yararlandıkları asgari ücret destek tutarlarını hakkedişlerinden kesinti yaparak ilgili yerlere yatırmaları gerektiği belirtilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumunca 2026 yılında oniki ay boyunca asgari ücret desteği özel sektör işyerlerinde her işçi için günlük olarak 42,33.-TL. aylık olarak 1.269.90.-TL. olarak uygulanacağı belirtilmiştir.  

İşverenin asgari ücret desteğinden faydalanmak için herhangi bir yere başvuru yapmasına gerek yoktur.

İşletmelerin işçilik maliyetlerini azaltmak için yükümlüklerini zamanın da yerine getirerek asgari ücret desteğinden faydalanabilir. Özellikle fazla işçi çalıştıran işverenler için önemli bir avantaj sağlayabilir.

Bu da eder 36 yıl.

Yani, 36 yıl sonra işte böyle Eylül ayına rastlar Ramazan.

Bakın 21 Haziran gündüzlerin en uzunudur.

O zaman 18 saat aç kalırdı oruç olanlar.

Şimdi ise 13 buçuk saat.

Şu serin havada on üç buçuk saat çok mu.

Don demeden akşam oluyor.

Ben, ömrümde iki defa en uzun günlerde,

Haziran ve Temmuz aylarında oruçlu olduğumu iyi hatırlarım.

18 saat aç ve susuzluğa dayanırdık.

İftar sofrası şimdiki gibi zenginlik nerede.

Kaldır pilav indir pilav.

Her iki evden birinde sağmal sığırlar vardı.

Süt, yoğurt, tereyağ boldu.

Sahurda, baş yiyecek saç böreği idi.

Evlerin avlusunda örtme altındaki tandırda hazen denilen ağaç yaprağı yakılırdı.

Saç, bişirgeçle tangırdatılır,

Pişen börekler tereyağ ile göllendirilerek yağlanır,

Reyhan kokulu pekmezle boğazdan aşırılır,

Öyle tok tutardı ki, 18 saatin nasıl geçtiği bilinmezdi.

Şimdi bakıyorum da, türlü türlü yiyecekler, poşet poşet evlere taşınıyor.

Hele güneş batarken, arabalar dur durak bilmiyor, kaza yaparız bile denmiyor.

Bu telaş niye?

Orucun da bir eftal yanı vardır.

Sabretmek.

Dedem rahmetli at ile çıkmış hac yoluna.

Bakmış ki at da bakım ister,

Adana’ya varınca atı satmış,

Yaya gitmiş Arabistan’a

Bir de inanış vardı.

Sevabı olsun diye,

Yaya gidilirdi hacca.

Tabi dünya değişti.

Hızlı dönen yer küresine insanlar yetişmeye çalışıyor.

İslamın islama ve tüm insanlara eziyet etmesi günahtır.

Güzel dinimiz bunu emreder.

Öyleyse kendimize ve çevremize eziyet şöyle dursun,

Güler yüz, tatlı dil ve hoşgörü ile yaklaşalım.

Yaklaşalım ki orucun sevabı üzerimizde kalsın.

Kalın sağlıcakla...

Eğri minarenin ötesinde bir evde  otururdu.

Testi toprağından yapılmış künklerle gelen ekecik kaynak suyu sokak çeşmelerinden akardı.

Bozulan muslukları tamir eder, çatlayan patlayan su borularını onarırdı.

Evlerde içme suyu yoktu.

Bu sebepten ne su tesisatçısı ve ne de çalınan muslukları alan da olmazdı.

Her mahalleden su arkı geçerdi.

Irmak suyuna çöp bile atılmazdı.

Pırıl pırıl akardı.

İçme su şebekesinde arıza olunca sokak çeşmelerinden bir kaç gün su akmazdı.

Sabahın köründe ırmak suyu testilere doldurulur, tülbentten süzülmüş şekilde. O su kullanılır ve de içilirdi.

Eskiden, günah diye bir şey vardı. 

Ne su kirletilirdi. Ne de ayak altında bir ekmek kırıntısı olurdu.

Görüldüğü zaman da kıtlık gelir korkusu ile ya damlara atılır ya da akan suya bırakılırdı. Kurtlar kuşlar yesin diye.

İşte, çeşmelerin sorumlusu Arap Halil başı boş köpeklere küçüle denen ekmek arası zehir atar öldürürdü.

Arap Halil’den sonra zabıta av tüfeği ile köpek vururdu.

Mesela; Tapucu rahmetli Azmi’nin ilkokul da öğrenci olan oğlu kuduz olup kapalı bir odaya hapsedilmesi ve orada bağıra bağıra ölmesi korkutmuştu halkı.

Bu sebepten başıboş itler yok edilirdi.

Arap Halil’in üçüncü görevi de; Ramazan bayramın da iftar topu atmasıydı.

Ulucami önünde harptan kalma kocaman bir havan topu yaz kış dururdu.

İftar vakti geldi mi, köstekli cep saatine ikide bir bakan Arap Halil, kuru sıkı doldurduğu topu uzunca bir sırığın ucunda yanan ateşi değdirdi mi, top güm eder, sağlık köyünde bile duyulurdu.

Oruç top atışı ile bozulurdu,

İşte böyle sevgili okurlarım.

Eskiden memur ve hizmetlinin mesai saati belli olmazdı.

Gece de çalışılırdı, gündüz de şimdiki gibi salla başı al maaşı zihniyeti yoktu.

Hizmet vardı. Beş kişinin yapacağı hizmeti bir kişi yapardı.

Saygı vardı. Sevgi vardı.

Dileğimiz hoşgörülü sıcacık bir toplum.

Kalın sağlıcakla...

Bilhassa Oruç ayında fitre ve zekata yoksullar, yetimler, hastalar sevinir.

Evvela akrabalar konu komşular ve gözü tok fukaralara yardım edilmeli.

Gözü aç fukaralar dilencilikten kurtulamazlar.

Neyin nesi olduğunu bilmediklerimize sadaka vermek bile caiz değildir.

Karısı dilencilik yapıp kocası kahvede miskin miskin oturanlar az değildir.

Kocasına kumar ve içki parası toplamak için sabahtan akşama kadar çalmadıkları kapı bırakmayanlar az değildir.

Böylesi su gibi genç ve güzel kadınların korkusuzca apartmanlara girip kapı çalmalarına sinir oluyorum.

İsteyenin yüzü bir kara, vermeyenin yüzü iki kara denir ya...

Çıkarıp bir lira verildi mi,

Beğenmeyip kağıt para ismeleri bir komedi.

Memleketimizde dilenciliğin de bir meslek halini aldığı görülüyor.

Halbuki, devlet sosyal hizmetler açısından dul kadınlara, yaşlılara bile yardım ediyor.

Bir dilenci kadın büroma geldi.

Hayır istedi.

Kocan var mı dedim.

Öldü dedi. Dört çocuğumun her biri bir yanda kendisine bakmadıklarını söyledi.

Ben de; anam öldü, babam yetim kaldı. Maaşı ve evi de var, gel seni babamla evlendireyim deyince,

Koca kahrını kim çekecek diyerek çekip gitti.

Halbuki evvelden nikah altında ölmek sevaptır diye, dini nikahla da olsa dul kadınlar koca arardı.

Şimdi devlet besliyor.

Karısı ölmüşler eş arıyor, bulamıyor.

Dul kadınlar kızlardan daha bulunmaz hale geldi.

Bana göre devletin kesenin ağzını açması insanlarımızı tembelliğe  alıştırmıştır.

Devlet yardımları yerine,

Al sana iş ve aş.

Denilmeli ve bu şekilde isabetli yatırımlarla işsizliğin önüne geçilmeli.

Kalın sağlıcakla...

        “ kaymakamlığa atandıktan sonra işe başladık, ilk olarak Sosyal Dayanışma Vakfına kaymakam başkanlık eder ve kararları üyelerle baraber alırız. Yardımları yaparken bir evde ikiden fazla çalışan varsa yardım yapmayacağız dedik.”

         “ bir vatandaş vakfa yardım için müracaat etti, üç tane oğlu çalıştığı için yardım yapmadık. Ertesi günü makamıma geldi, “sayın kaymakam bey benim çocuklarımın kendi durumları iyi değil. Ben mağdurum size hakkımı helal etmiyorum deyip gitti.”

        “ bu söz beni çok etkilemiş ve üzüldüm yeni bir şeyde istemedi. Sonra bu vatandaşı yakinen araştırdım, vatandaşın üç oğlu devlet kademelerinde çalışıyormuş. Ancak büyük oğlunun çok borcu var kendi borcunu ödeyemiyormuş, ikinci oğlu da çocuk okutuyor ekonomik sıkıntı çekiyor diğer oğlu faydasız kendine bile aldığını yetiştiremiyor.”

        “Çok üzülüp vicdanen rahatsız oldum gerçekten de ihtiyaç sahibiymiş çağırıp kendisine yardımcı olduk. Bu durum beni üzdüğü için kuruma altı kişi temizlikçi alacaktık birisini bu vatandaşı aldık. Kurum yetkilileri en çok bu adam çalışıp iş görüyor dediler. Bende bir vebal ve sorumluluktan kurtulmuş oldum.”

        Bir idareci Allahtan korkuyor ve vicdanının sesini dinliyorsa ondan korkmayın. Sayın valide aman boş ver deyip gönderebilirdi ama arkasını arayıp bir haksızlığı önlemiş oluyor ve dolayısıyla da 30 sene bu olayı unutmuyor.

       Bende dört yıl gibi geçici bir görevle Sosyal dayanışma vakfında görev yaptım, ekseriyetle yardıma müracaat eden yardıma muhtaç insanların durumlarını tahkikat yapıp heyete getirdim.  Bu adama benzer çok insanlar gördüm ve çalışanı var diye yardım yapılmadı.

        Şimdi vatandaşın TC kimliği üzerinden ekonomik durumuna bakılıyor. Burada asıl olan tahkikat yapan kişi vicdani durumu Allah korkusu ile hareket ederek doğru yazılmalı, heyette buna riayet ederek yardım yapmalı.

        Toplantıya girenlerin çoğu memur olduğu için insanların bu durumunu pek bilmezler resmi evrak üzerinden hareket ederler. Bizim zamanımızda bir kadının kocası bir yıl falan kocası yurt dışında çalışıyormuş hastalanıp ölmüş eşinden kendisine o dönem üç bin lira geliyormuş, kadına yurt dışından maaş alıyorsun diye kömür vermiyorlarmış. Ben olayı düzgünce yazdım ve yardım aldı. Kadın bu parayı ancak kiraya verebiliyordu.

        Evet, hak etmeyenlerde var sürekli vakıf kapısında bekleyen daimi müşteriler var. Ama kendilerini gelip anlatamayan bu insanların elinden mutlaka tutulmalı, devletin malı inisiyatife göre değil hakkaniyet içerisinde dağıtılmalı.

        Devletimiz görevlileri de Sayın Vali Vasip Şahin gibi duygulu olmalı devletin malını gerçek sahiplerine vermeli. Elbet de bu ve benzeri idarecilerimizin sayısı çoktur bunları tebrik ediyorum.

            Bunlar sanayinin gelişmesi için Hava alanı, Tren ve Kara yolunun elzem olduğunu bilmezler.

            Aksaray büyüyor. Vatandaş şehir dışına kendi imkanları ile tek katlı meskenler yapıyor, elektrik, yol ve su bağlanması için de  olmadık  çarelere başvuruyor.

            Halbuki Şehrin gelişimine uygun öncelikle imara uygun parseller ve alt yapı yapılarak,

daha sonra Yapılaşmaya imkan verilse daha az maliyetle hizmet verilmiş olur.    

            Hayır  olmaz  biz tersini yaparız. Şehrin merkezinde yap bozla iştigal etmekle kenar mahallere ulaşamayız, başı bozukluk  devam  eder gider.

            Şimdi Sanayi içinde aynı durumu yaşıyoruz, Yatırımcı alt yapıdan mahrum, gelecek

büyük yatırımlar da alt yapıya bağlı.

            İstanbul fuarında görüştüğüm bir Alman firması yöneticisi, Türkiye’de yatırım için

yer aradıklarını söyledi, ben bu iş için Aksaray daha uygun, Türkiye’nin merkezi diye açıklama yapınca, ilk sorusu Hava alanı var mı oldu, ikincisi limana ulaşım için tren yolu var mı diye sordu, yok  deyince de,  maalesef  bizim için uygun olmaz dedi.

            Demek ki, Hava alanı şimdilik gerekmez diyenlerin, Hava alanın da sanayi için alt yapılardan birinin olduğunu öğrenmeleri gerekir.

            Aksaray’a gelecek büyük firma yöneticilerinin  ilk sorusu, Hava alanı var mı ? oluyor.

            Nihayet seçimin yaklaşması nedeniyle, demir yolu için çalışmalar başladı, yalnız hava alanı şimdilik rafa kalktı  gibi görünüyor ve yönünü Niğde’ye çevirmiş.

            Aksaray’da  yarım kalan hava alanı en kısa zamanda yapılmalıdır. Tren yolu için bir çalışma var. Her ikisi de kısa zamanda faaliyete geçerse, Aksaray yatırımda büyük şehirler arasında yerini alır, işte o zaman AKSARAY’ı  herkes tanır, yoksa fuarlara Malaklı taşımakla başarı sağlanmaz, tanıtım  olmaz.

            Önümüzdeki seçimlerden nasibimizi almak için gayret göstermeliyiz diyorum.

            Aksaray’a verilen vaatlerin seçimden önce gerçekleşmesini talep etmeliyiz, ya değilse vaadin sonu yoktur.

             Hava alanı için sivil toplum kuruluşları ve siyasi partiler sessiz kalmamalıdırlar.

Hoşça kalınız.

NOT: 2018 yılında Tren yolu için bir çalışma var denmişti, hava alanı Niğde – Aksaray arasına yapılacak dendi. Sonuç fiyasko. Aradan geçen 8 senelik bir zaman içinde tek bir adım değil, bir ayak bile atılabilmiş değil. Demek ki, her fırsat da AK AKSARAY diyenler bir görüntüden ileri gidemiyorlar. İşte yeni bir seçim daha geliyor. AKSARAY’I  AK yapmanın zamanı doğuyor.

“Mahir en az beş yüz evladımıza iş buldum.

Belediye Başkanlığı’ndaki hizmetlerim bir yana,

Milletvekilliğimde az mı gencimizi işe girdirdim.

Hele hele Emlak Bankası Genel İdare Kurulu üyeliğimde yüzlerce gencimizi bankaya aldım.

Türkiye’nin neresinde Emlak Bankası var, orada muhakkkak bir kaç Aksaraylı hemşehrimiz iş ve aş bulmanın rahatlığını yaşıyor.

Gel gör ki, dini bayramlarda bile bir tek senin kızından bayram tebriği aldım.

Aksaray toplumu çok çok duyarsız.

Siz bir basın mensubu olarak halkımızı uyarın.

Gelenek ve göreneklerimizi unutmasınlar.

Gönül ister ki, vefalı olalım.” Demişti.

Öğretmenler gününde 5-10 öğrencimden tebrik mesajları aldığım zaman dünyalar benim oluyor.

Hal hatır sormak en değerli ikramdır.

Karışıp kaynaşmak vatandaş olarak sıcacık sevgi ve saygı milli ve manevi değerlerimizin ayakta durmasını sağlar.

Güzel günler hepimizin olsun.

Kalın sağlıcakla...

        Geçen sene bir eski milletvekilimizle konuşuyorum. Biraz dertlendik kendisine nasıl gidiyor diye takıldım. Bakın bana nasıl bir cevap verdiğini sizlerle paylaşayım.

          “ Erdoğan Bey Milletvekili iken arkanda Meclis gücü oluyor, her kapı sana açılıyor. Dün mecliste iken anında telefonuma bakan idarecilerimiz, şimdi on sefer arıyorum dönmüyorlar.    Sokakta yürürken dün herkes halımı hatırımı soruyordu, şimdi bakıyorum insanlar görmezlikten geliyor. Ancak çok yakın olduğunuz dostlarınız hatır soruyor. Tabi o dostları elde etti iseniz. Elde etmediyseniz onlarda sizi görmezlikten geliyor” dedi.

         Hakikatetende bu arkadaşımız o dönemler toplumda çok sayılıp konuşulan bir vekildi. Hemen aklıma şu geldi insanlar güce mi tapıyor, yoksa çok menfaatçi mi? Veyahut o gücü elde edenler insanlarla iyi iletişim mi kuramamış? En önemlisi dün yola çıktığı kadim dostlarını koltuğa oturunca etrafını saran yalakalara mı değişmiş bu çok önemli.

         Geçen sene Ulu Cami önünde duruyorum yine eski bir seçilmişimiz kalabalığın içinden geçiyordu. Baktım hiç yalanım yok kimse merhaba etmedi. Ayakkabı boyacısının yanından geçerken boyacı ayağa kalkıp hal hatır sordu. Allah kimseyi bu duruma düşürmesin.

           İnsanlar vefalı olmalı, hiçbir koltuk kimseye baki değil. Eğer hoş bir seda bırakmamış iseniz inanın toplumun içine çıkamazsınız. Önemli olan hoş bir seda bırakarak gerçek dostlarınızı koltuğa oturunca unutmamamınız. Koltuk altınızdan gidince adama dost lazım.

           Rahmetli Av. Refik Karabatak iyi bir dostumdu. Ahir ömrü hep siyasetle geçti, ama ona hiçbir koltuk nasip olmadı. Bazı koltuklar nasip meselesi, nasibinde yoksa olmuyor. Bir gün rahmetli Belediye Başkan adayı, herkes kesin kazanacak gözü ile bakıyordu.

            Rahmetli çok az bir oyla seçimi kaybetmişti. İnanın etrafında öyle insanlar vardı ki anlatamam. Sandıklar açıldıkça morali bozuldu ve eve gitti. Kazanırsa tekrar partiye gelecekti. Neticede seçimi kaybetti, herkes dağıldı. Ben kendisini 2 saat sonra aradım geçmiş olsun dedim. Tabi çok üzülmüştü ve kimsenin kendisini aramayışına karşın yıkılmıştı.

         Ben arayınca bana “ gel beni evden al” dedi. Bende gidip aldım ve biraz şehir dışında bir yere gidip sabaha karşı oturup sohbet edip kendisini teselli ettim. Rahmetli dedi ki, “ tek dostum sen varmışın, o kadar insanla beraber oldum bir insan arayıp da geçmiş olsun demedi” diye sitem etmişti.

         Bende dedim ki, onların seçilir diye beklentileri vardı. Şimdi beklenti bitti ne işleri var senin yanında dedim. Siyaset olsun makam ve mevki sahibi olsun gerçek dostlarını koltuk altlarından gittiğinde etraflarında kimler dönecek onu çok merak ediyorum.

           Hiçbir koltuk baki değil, insanlar gibi o koltuklarda fanidir. Kimse o koltukları baki zannetmesinler bir gün o koltuk altından gittiğinde gerçek dostlarını görecekler. Dost acı ve tatlı günlerinde senle beraber olanlardır. Kimse geldiği yeri unutmasın. Çok insanlar vardır sokakta selam vermezsiniz ama ona koltuk güç verir o koltuk gücü ile palazlanır. Ama o koltuk altından gittiğinde kimse selam vermez yüzüne bakmaz. Allah yüzünüze bakacak dostlar nasip etsin. Gerçek dost zor gününüzde yanınızda olandır, iyi olduğunuzda olanlar değildir.

          Allah Hz. Ömer’in adaleti ve şefkati gibi idarecileri bizlere nasip etsin. İşte tam olmasa da Sayın Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan bundan dolayı halkımız tarafından seviliyor. Ama gelin görün ki, onun sevgisi ve gücünü kendine kılavuz edip celallanalar boş kovandan başkası değildir. Onun için kendini beğenmiş dünyayı ben yarattım düşüncesinde olanları geçmişte çok gördük şimdi kimse yüzlerine bakmıyor. Burada amacım hiçbir şahsı hedef alarak kırmak niyetinde değilim. Herkes hissesine düşeni alsın yarının hesabını yapsın. Yarının hesabın yapmayanlarda aynı duruma düşerler.

Yahudiler, basmışlar parayı, beş liralık araziyi on beş liraya satınalmışlar, Filistin topraklarını yarıladıktan sonra da, bağın asıl sahibini kovmuşlar. Yurt edinmişler, İsrail devletini kurmuşlar.

O gündür bu gündür, üç buçuk Yahudi çadır devleti Arapların başına beladırlar.

Hem de toprağa verdikleri bol parayı barda, sazda, beyaz kadın ticareti ile Arapların elinden gerisin geriye almışlar.

Tam bin yıl yurtsuz yuvasız kalmış Yahudiler aile kültürünü titizlikle devam ettirmişler, asıllarını yitirmemişler, milliyetlerini unutmamışlar ve bu sayede dünya ticaretine hakim durumdalar.

İlim, bilim ve ileri teknolojiyi önlerine katıp hatırı sayılır bir devlet kurmuşlar.

Şimdi Filistin halkı yurt edinmek, devlet olmak için, taşla, sopayla Yahudilere saldırmakta, dedelerinin hatasını kanlarıyla ödemekteler. Ve bir de niye taş ve sopa... Bunca petrol zengini Araplar Filistin’i neden silahlandırmazlar.

İşte gerçek budur.

Sonunu düşünmeyen millet devlet olamaz.

Öyleyse, milliyetçiliğe sıkı sıkıya sarılmalı, yetişen genç kuşaklar daima ve devamlı milli duygularla beslensin ki, Filistin’in durumuna düşülmesin.

400 yıl, Osmanlının kanatları altında paşalar gibi yaşayan Araplar ve işte Filistin halkı.

İngiliz fitnesiyle Mehmetçiği arkadan hançerleyen Araplara bu az bile demeye dilim varmıyor. Ne de olsa din kardeşlerimiz. Allahımız bir, kitabımız Kur’an, hak peygamber Hz. Muhammet ümmetindeniz. Yahudi zulmü bizim de yüreğimizi burkuyor.

Hala, İngiliz fitnesinden yakayı kurtaramamış Araplar Haç’ın büyütüp besledği, Türkiye’nin başbelası PKK’ya sıcak bakmaları, yataklık etmeleri affedilir değil ve fakat İslamın eziyet çekmesine gene de gönlümüz razı olmuyor.

Kaç yıl evvel, yabancıların Türkiye sınırları içinde toprak satın almalarına imkan sağlayan bir yasa çıksın istendi. Münakaşası uzun sürdü. Böyle bir kanun çıktı mı çıkmadı mı pek bilemiyorum.

Aman ha aman...

İşte Filistin.

İşte İsrail.

Türk vatanı bölünmez bir bütündür sözcüğü lafta kalmasın. Para tatlı gelir de toprak satarsak, aç kalmaktan da ötede yurtsuz yuvasız kalırız.

Kalın sağlıcakla...

Hele yarım asır evvelinin Aksaray’ı, Yeşilova veya Sultanhanı kasabalarımızdan farksızdı.

Gerçi, cingi taşıyla döşeli yollarımız çoğu kez çamurdan kurtarırdı insanlarımızı.

Sokak çeşmelerinin sıklığı, susuz bırakmazdı gelip geçenleri ırmaklar da öyle temuz tutulurdu ki, kap kacak ve de çamaşır arklardan akan sularla yıkanırdı. Kim ki akan suya bir çöp atsa ayıplanır ve de Allah korkusu yok diye suçlanırdı.

Hey gidi günler heyyy!

Cuma namazından evvel, Cumhuriyet ilkokulu ile ortaokulun bahçelerinden geçen su arklarına, sıra sıra dizilip abdest alanları hatırlıyorum da, temizliğe ne denli sahip çıkıldığını anlıyorum.

Şimdilerde, bulaşık suları, sofra artığı, yemek kırıntıları hep kanalizasyona akıp gider de gene de günah sayılmaz. Evvelce yerde görülmüş bir ekmek parçası, suya veya dama atılırdı. Kurt, kuş yesin diye. Günümüzde çöplükler ekmek kırıntısıyla dolu.

Dere götürdü töreyi.

Sipsivri ortada kaldık!

Her mahalleden inek ve manda sürüsü sabah çıkar, akşam dağılırdı evlere.

Makine yağını duğran diye satanlar ayıplanırdı. Sac böreğine asıl lezzetini veren duğran çökeleği bitti. Burcu burcu kokulu tereyağlarımız da gitti.

Tıpkı, lezzetsiz ve kokusuz salatalıklar gibi. Her şey aslını yitirip taklidiyle gelip oturdu.

Kış günleri çat ayazda,

Koç postlarından dikilmiş kürklere sarılmış bekçi babalar.

Mahalleyi bekler

Bizler de kapı açık

Mışıl mışıl uyurduk,

Şimdi mümkün mü?

Ağaç kapılara takviye için,

Demir kapı yaptırılıyor

Nedenini sorarsanız;

Kul hakkını unuttuk da ondan.

Çocukluğumda, bir eczane vardı. İri gövdeli müthiş göbekli eczacı Vasif bey, saygıdeğer insndı. ambalajlı ilaçtan ziyade dibek içi ilaç yapılırdı. Pek de tesirliydi.

Bir hükümet tabibi ve de sıtmanın cirit attığı Aksaray’ımızda mücadele doktoru vardı.

Yirmi yataklı küçücük devlet hastanesinde de bir operatör ve bir de dahiliyeci mutlaka vardı.

Doktorlardan koca Cemal dendi mi akan sular dururdu. Uzun boylu, yüz okkalık, elinde baston 60 yaşlarında babacan haliyle bir otoriteydi.

Bir kuduz vakasında dahi, kuduz aşısı doktor nezaretinde yapılır, deftere aşı kaydını bizzet doktorun kendisi yapardı.

En büyük okul orta okuldu. Cumhuriyet, Zafer, Gazi....

Üç okulumuzdu.

Her okulda 5 sınıfta beş öğretmen ve bir de müdürleri olurdu.

Ortaokulda 3 sınıf ya da birler iki, ikiler iki, son sınıfda bir şubeydi.

Muallim geliyor dendi mi, herkes ayağa kalkar, toplumda en seçkin yerini alırdı.

Çarşamba günleri pazardı. Çok uzak köylerden eşeklere yüklü buğday çuvalları,

İki tekerlekli gıcırdaklı kağnılarda çiftçinin üretti mahsul pazara dökülürdü.

Kaput bezinden don, gömlek,

Ayakta yarım çarık, başta bir takke ya da bezden poşu. Bet beniz hiç yok.

Sanırdınız ervah kabristanlığında yatan cenazeler kalkmış gelmiş pazara.

Günlerce yol tepip pazara döktüğü malını yok pahasına da satsa alıcı bulamazdı. Rezillik paçadan akardı.

Ya şimdi?

Taş ve kum pazarda kamyon ve traktörde satılırken, eskiyi hatırladım da, ecel teri döken insanlarımız ne büyük eziyet çekerlerdi diye üzülürüm.

Dünü bilmeyen

Bugünün kıymetini anlayamaz.

Kalın sağlıcakla...

Ancak, köylerin dağınık, yolların patika ve sonbahar yağmurlarından her tarafın çamur olmasından dolayı gecikenler olmuş, kar kış bastırmıştı. Yol boylarında kar altında cephane taşıyan kadın, erkek kafileden hayvanı zayıf, kendisi zayıf olanlara yardım ediliyor olsa da yollarda, hanlarda soğuktan donanlar oluyordu. Yürekler acısı bu haller, sanki Mehmetçik siperde vurulmuş gibi olağan sayılırdı. Yas tutulmaz ancak bu meçhul kahraman analar için yası millet tutardı.

İşte yaşanmış bu acı destanlardan birisini, gelecek nesillerimize aktarmak üzere anlatacağım.

İnebolu’dan aldığı yükünü, Küre dağlarını aşırtarak Kastamonu’nun kapısına kadar getiren bir meçhul kahramanın destanıdır bu...

1921 Aralık ayında birdenbire bastıran kar, yolları kapamış, cepheye giden taşıt kolları geceye kalmadan yakın hanlara köylere sığınmışlardı. Böyle fırtınalı bir gecede sabaha kadar yağan kar altında kalanların ara sıra olduğu gibi yine kara haberleri beklenirken; o gece kar tipisine rağmen vatan aşkı ile ancak Kastamonu Kışlasının önüne kadar gelebilen cephane yüklü bir kağnı arabasının yanına ilk giden erin gördüğü acı manzara çok dehşetti. Her nasılsa kafileden geri kalmış genç bir kadının cephane yüklü kağnısı ile yorgun argın bir halde ancak kışla önüne kadar gelebildiği ve şehre girmek nasip olmadan şose kenarında sabaha karşı donduğu anlaşılmıştı.

Öküzleri geviş getiren bu kağnı arabasındaki kıymetli yükü korumak için üstüne yorganını örten bu genç kadın; bir elinde üvendire, kollarını açarak yorganın üzerine abanarak kalmıştı. Erin bağırması ile kışladan koşup gelen Rıfat Çavuş öküzleri koşarken, Cemil Çavuş 'da şehidin üzerindeki karları süpürmüş ve her ikisi de gözyaşları dökerek kollarından ve bacaklarından tutarak şehidi kaldırırlarken; yorganın altından birdenbire çığlığı basarak ağlayan bir çocuk sesi işitilmişti. Şehit anayı yana çekip hemen yorganı kaldırınca, otlara sarılı top gülleleri arasına yerleştirilmiş çulların içinde kundaklı bir kız çocuğunun dondan kurtulduğu ve müdahale üzerine uyanarak meme için ağlamağa başladığı manzara ile karşılaşmışlardı. Cephanesi ve yavrusu uğruna kendini feda eden bu kahraman anayı ve yavrusunu arabaya yerleştiren çavuşlar, baş başa verip ağlaşarak gün doğarken  yola dizildiler. Öküzler aç ve zayıftı çekemediler. Çavuşlar kendileri de koşularak öküzlere yardım ettiler. Bu mukaddes ve muazzez yükü gurur ve iftiharla Fırka Dairesi'nin önüne kadar çektiler. Manzarayı gören Merkez Komutanı gözyaşlarını tutamayarak yaptığı konuşmasında:

“Türk kadını dünyada emsali bulunmayan kahraman bir anadır. Öyle bir anadır ki, tarihte nice kahramanlar, cihangirler doğurmuştur. Arkadaşlar, milli mücadeleyi kazanacağımızın en büyük misali işte önümüzde biri ölü, biri diri olarak duruyor...”

diyebilmiş ve üzüntüden daha fazla konuşamamıştı. Yüce şehit için bir dakikalık saygı duruşu yapıldıktan sonra yavru bir süt anneye teslim edilecek, kıymetli naaş da defnedilmek üzere Seydilerli köylülerine teslim edilecekti.

İstiklal savaşında adları sanları belirsiz ne analar ne babalar ne yavrular vardır ki cephane taşırken yol boylarında ölmüşler fakat kayıtları dahi tutulamamıştır.

Ey! İsimsiz kahramanlar. Siz var iken vatan da ilelebet var olacaktır.*

ANADOLU'NUN TÜM KADINLARI HER GÜNÜNÜZ KUTLU,UMUTLU OLSUN.VATAN SİZE MİNNETTARDIR..

*Mustafa NECATI, Hakimiyet-i Milliye,

         Sabah ve öğle sonları reyting uğruna ekranlara çıkarılanları evde işi olmayan ve eli boş olan aile ve kadınlar mutlaka izliyor. İş yerinde televizyonları olanlar fırsat buldukça bu programları izliyor ve toplumun yaşamını bu şekilde zan ediyorlar.

         Efendim evden kaçanlar birleştiriliyor veya kaybolanlar bulunuyor gibi programlar yayınlanıyor. Hatta bazen ölen veya öldürenler bulunmaya çalışılıyor. Bu programlar daha önce evlilik programı iken devletimiz tarafından yasaklandı.

         Sonra bu bulma ve birleştirme programları ile ekranlara gelmeye başladı. Allah aşkına bu programların yasaklanan programlardan farkı nedir? Hiç bir farkı yok, aksine bu programlar daha tehlikeli ve acilen yasaklanmalıdır. Gençler yaşam ve hayat u sanıyor.

          Sanki ülke insanlarının yaşam ve hayatları bu şekilde oluyor ve yaşanıyormuş gibi üç beş ne idiğü belirsiz insanlar ekrana getirerek Türk toplum ve inançlarımıza aykırı yaşamlar topluma lanse ediliyor ve reyting uğruna toplumu ahlaksızlaştırıp germektedir.

          Eskiden öyle namus ve şerefimiz vardı ki hanıma bakan veya gereksiz yere konuşan insanlar cinayet meselesi olurdu. Tabi cinayet meselesi çok abartılı idi ama bu kadar evli iken çocuklarını bırakıp evden kaçıp başkası ile evliliği devam ederken nişanlanan insanlar.

            Hatta ve hatta evinden kaçıp çocuklarını evde bırakıp başkasının yanına kaçan hanımın kaçtığı adamda yanında ekrana çıkarıp bunlar normalmiş gibi toplumun önüne çıkarmayı hangi ahlak ve kursak kabul eder? Bu bizim örf ve adetlerimizle tamamen ters yaşamlardır.

        Böyle olayları yaşamanız ve görmenize kaç taneniz tahammül eder? Hanginiz bunu hoş görürsünüz? Bu bizim örf ve adetlerimiz ve dinimiz ile bağdaşıyor mu? İnsanlar ve yeni nesil yaşam ve hayatımız böyle zan ediyorlar ve bunu kabullenmemeliler.

          Ülkemizin yaşamı ve ahlak anlayışımız bu şekilde değildir. Toplumun değer yargılarını zedeleyen bu programlar devletimiz tarafından derhal yasaklanmalıdır. Yasaklanması ülkemizin değer yargılarına verilen en güzel değerler olacaktır.

          Yoksa toplumumuzun nerede ise yüzde yüze yakını namus ve haysiyet duygularına son derece sahip insanlardır. Bu ekranlara çıkarılanlar ise minumum olarak ülkemizde yaşayanlardır. Zaten böyle bir kadını geri kabul eden insan bizim insanımız olamaz.

           Kadın evli evden kaçmış, üstüne üstlük birde 4 çocuğunu bırakıp gitmiş ve başkası ile resmen gelinlik giyerek evlilik yapıyor. Allah aşkına bu kadını tekrar siz olsanız kabul edebilirmisiniz? Edemediğiniz işler ekranlara getirilip bizlere izletiyorlar.

          Kardeşim eşinle geçinemiyor problemin varsa adam gibi ayrılır kimle evleneceksen evlenirsin. Kimsenin sana diyeceği bir durum olamaz ve kimsede bir şey diyemez. Bunun için erkek olsun kadın olsun ülkemizin ahlak ve yaşamı bu değildir. Bu tür programlar ise ekranlardan derhal yasaklanmalıdır. Toplumumuzun geneli de bu programlardaki yaşamları benimsememektedir.

Gramafonda,

Hanenden okurken şarkıyı,

-Tövbe inanmam, bunun içinde cin var.

Derdi insanlarımız.

Şimdi, dünyanın öte ucunda ne var ne yok renk ve mimikleriyle seyret evinde.

Eskiler kalksa ve bir baksa dünyamıza,

Kaçarlar herhalde...

İkinci Cihan savaşı dediğimiz,

Alman harbinde,

Pilotsuz ucaklar  gönderen Almanlar,

Londra’yı bomba yağmuruna tutmuştu da herkes şaşa kalmıştı.

Şimdi,

Kıtalar arası, uzun menzilli füzeler,

Orta menzilli füzeler,

Kısa menzilli füzeler,

insanlığa darılmış dünyamızda,

Kıyametin alametlerindendir.

Yarım asır evvelleri,

Aksaray üzerinden geçen posta uçaklarını seyretmek hayretimize mucip olurdu.

Günümüzde,

Ses duvarını aşan,

Yeni yeni jetler,

Sesin geldiği yöne baktığımızda,

Çoktan geçmiş bile,

Gözle takip, çoğu kez, mümkün olmuyor sahiden.

Evvelce zemherinin soğunda,

Veya hıdrellezde,

Domates, biber, patlıcan, fasulye gibi taze sebzeleri kim bula, kim göre idi.

Bakınız pazara...

Dolup taşıyor ve ucuz pahalı demeyip yiyor millet.

Şu yollara bakınız,

Caddaler ve sokaklarda, araba koyacak yer bulamazsınız.

Daha düne kadar, lüks mallar sırasında olan araba, bugün zaruri ihtiyaç haline gelmiştir.

Piyasada, ağaç sandalye, Antep kilimi, renksiz televizyon ve hatta otomatik olmayan çamaşır makinesi, geçer akçe olmaktan çıkmış, daha moderni, daha rahatı, daha pahalısı aranır hale gelmiştir.

Ayakkabıdan elbisesine...

İç çamaşırından, parfümüne varıncaya dek, harıl harıl satılıyor. Pahalılıktan şikayet de olsa, alanlarda çoğunlukda.

Mobilya, buzdolabı, tv, çamaşır makinesi, elektrikli süpürgesi ve hatta markalı çamaşırlar köye girdiyse,

Bu millet medeniyetin nimetlerinden nasibini yavaş yavaş da olsa alıyor demektir.

Çocukluğumda bırakınız köyleri,

İlçemizde daha iki evden birinde kibrit dahi bulunmazdı.

Kadınlarımız, el kadar tezeği alır, kimin bacası tütüyorsa odadan yumurta kadar tezek ateşi alır, üfleyip ocağını yakardı.

Şimdi öyle mi?

Dünya değiştikçe

Sınırsız ihtiyaçlarda hoş geldi, sefa getirdi.

Geçim sıkıntısı, biraz da ondan.

Kalın sağlıcakla...

         Birisinin hakkı olan bir yeri elinden çeşitli alavere dalavere ile elinden alıyorsak bu hak değil mi? Haksızlık hayatımızın her safhasında olmaktadır. Namazda bile hak etmediğin halde yer kaplayıp diğer kişiye aynı safta yer vermiyorsan buda bir kul hakkıdır.

          Hele bunu birde yapan din kisvesine girerek yapıyorsa Allah onu ahirette korusun. Hak etmediğin bir yeri dini kullanarak atlama yeri yapıyorsan vay haline senin. Yüce dinimiz artık bir şeyler ve haksızlıklar için basamak olmaktan çıkarılmalı. Adam falan partili ya da başka bir muhafazakâr partili olunca dört dörtlük Müslüman mı oluyor. Muhafazakâr geçinip de haksızlık yapan ve hatta dini bir hayatı olmayan onca insan tanıyorum. Ben falancıyım deyince şeri düşünceye mi sahip oluyor?

         Sizlere Resulullah efendimizin hutbesinden bir örnek ve bir kıssa ile baş başa bırakıyorum.

Resulullah efendimiz son saatlerinde ümmetine bakın neler söylüyor: “Sizden ayrılma vaktim oldukça yaklaşmıştır. Sizden birine vurmuşsam; işte sırtım, gelsin vursun..!

          Birinizin malını almışsam; işte yüzüm, gelsin hakkını alsın..! Sakın; "şayet kısas talebinde bulunursam, Resûlullah bana darılır" diye düşünmesin hak sahibi olan herkes...!

          Bilmelisiniz ki; benden hakkını isteyene darılmak, benim fıtratımda yoktur. Benim nazarımda en sevimliniz, hakkı varsa, gelip ben¬den onu isteyen yahut helâl edendir.

          Ben, Rabbımin huzuruna, üzerimde kul hakkı olmadan varmak istiyorum..!” diyor. Buyurun bakalım Resulullah ne diyor bizler ne yapıyoruz bir kıyaslayalım bakalım.

          İbrahim Hakkı’yı Babası oğlunu Fikirullah hazretlerine teslim ederler. İyi bir terbiye alması için çocukluğunun mühim bir devresini Fakîrullah hazretlerinin yanında geçiren İbrahim Hakkı hazretleri, bir gün eline aldığı bir testiyle çeşmeye gider, doldururken oraya gelen bir atlı:

           Çekil bakayım önümden be çocuk! Diye İbrahim Hakkı hazretlerini azarlayarak atını çeşmeye sürer. O da testisini alıp bir kenara çekilmeye uğraşırken atını mahmuzlayan adam, onu bir köşeye sıkıştırır. Testisini bırakıp kendisini kurtarmak zorunda kalır İbrahim Hakkı hazretleri… Bu esnada at da üzerine basıp testiyi kırar. Ağlayarak hocasının huzuruna gelir ve:

Çeşmeden su alırken atını koşturarak gelen biri, atını üzerime sürdü. Can havliyle kendimi kurtarmaya çalışırken testimi de tepeletip kırdı! der. Hocası sorar:

           Testini kıran atlıya sen bir şey söyledin mi?

           Hayır, der, hiçbir şey söylemedim.

          Çabuk git ve o adama bir-iki laf söyle, der. İbrahim Hakkı hazretleri gider, çeşmenin başında atını tımar etmeye başlayan adamın yanına varıp bekler. Fakat bir türlü terbiyesini bozup da:

          Benim testimi niye kırdın zâlim adam! diyemez. Dönüp geldiğinde hocası Fakîrullah hazretleri sorar:

          Ona bir şeyler söyleyebildin mi?

         Söyleyemedim efendim; niyetlendim, lâkin bir türlü dilimi çevirip de ağır bir söz sarf edemedim! Hocası bağırır:

            Sana diyorum, çabuk git ve o adama bir şeyler söyle, mukabele et! Yoksa sonu felâket!.. İbrahim Hakkı hazretleri bu defa kararlı olarak koşup çeşmenin başına gelir. Bir de bakar ki, testisini kıran adamı, kendi atı, attığı çiftelerle çeşmenin havuzuna yuvarlamış, ölüsü yatmaktadır!

            Koşarak gelip, hocası İsmail Fakîrullah hazretlerine bu vahim vaziyeti anlatır. Hocası bu hâle üzülür:

          Vah vah! Bir testiye bir adam! Üzüldüm buna doğrusu! der. Huzurundakiler bundan bir şey anlamadıklarını söyleyince, büyük velî şöyle îzah eder: ´O atlı adam, İbrahim Hakkı´ya zulmetti. Zulme uğrayan da tek kelimeyle olsun mukabelede bulunmadı, zâlimi Allâh´a havâle etti. Allâh Teâlâ´nın da gayretine dokunup zâlimi cezâlandırdı. Şayet İbrahim Hakkı da onun zulmüne karşılık verip, ona bir şeyler söyleseydi, ödeşeceklerdi. Fakat İbrahim, büsbütün mazlum oldu. Bense ödeştirmek için uğraşıyordum, maalesef muvaffak olamadım!´ der.

Bir imam hocasının muzipliği,

Dillerde tesbih olmuştu.

Hoca minareye çıkmış,

Ezan okur gibi başlamış bağırmaya.

Haydin şekere... Haydin makarnaya... Haydin una... Vesaire... Vesaire...

Tabi hocayı, palas pandıras yakalayıp atmışlar kodese.

Alman Harbinin olduğu o yıllarda,

500 bin asker silah altındaydı.

Çok cüce kalan devlet bütçesi

Memurunu doyurmuyordu.

Maaşlar öyle ufalmıştı ki,

Eski elbiseler, yamalıklı ayakkabılar giyilir hale gelmişti.

Hatta devlet memurlarından bazılarına üç dört ay maaş verilemezdi.

Hal böyle olunca, devlet baba memuruna yalancı meme verip avutmak mecburiyetinde kalmıştı.

Ayda veya iki ayda, üç beş kilo şeker, makarna, un, prinç, elbiselik kumaş veriyordu.

Fakir ve yoksul halk da, memura verilenleri de bir şey sanıyor ve üvey evlat görüyordu kendilerini.

Minarede haydin şekere diye bağıran imam efendinin muzipliği, o günlerin yaşantısını pek güzel sergilemişti.

Alman Harbi dediğimiz İkinci Cihan Savaşı’nda yani 1945’de Almanların yenilgiye uğrayıp kayıtsız şartsız tesliminden önceki bilhassa beş yıl içinde,

Ve 1942’de

Meşhur varlık vergisi getirilmişti.

Aslında, varlık vergisi, çok zenginlemiş ve milletin kanını emen Yahudi, Rum, Ermeni zenginlerini hedef almaktaydı.

Ve hatta,

Varlık vergisini ödememek için direnen musevilerden bazılarının askere alınıp, yeni yeni inşa halindeki Koçaş Devlet Üretme Çiftliği’nde, borçlarına mukabil amelelik yapırıldığını çok iyi hatırlıyorum.

Ve 1942’nin varlık vergisinde Aksaray’dan 220 bin lira varlık vergisi toplanmıştı.

Gene bu Alman Harbinde,

Tahıl ve bakliyata devlet hissesi getirilmişti.

Halk arasında buna,

Padişahlık döneminden kalma deyimle öşür denirdi.

Çiftçi, kaldırdığı arpa, buğday, çavdar, nohut,fasulye, mercimek gibi mahsulün %10’unu, devlete vermek mecburiyetindeydi.

Ambar ve ölçme memurlarıyla, bekçiler her köyün harman yerinde, pek forslu devlet temsilcileriydi.

Çiftçi kaldırdığı mahsulü memurdan emir almadan katiyen taşıyamazdı.

Şiniklerle cejler ölçülür.

Devletin %10 hissesi Toprak Mahsulleri Ofisine köylü tarafından teslim edilir,

Ve sonra kalanını, ambarına taşırdı.

Ofiste gelen buğdaylar hamamboğazında ve hatta hastane köprüsü yanındaki eski hamama depo edilmişti.

Sevkedilecek ne yol vardı ve ne de vasıta.

Bir yıl geçmeden yağmur ve kardan rutubet alan buğdaylar kokuştu, yakınından geçilemez hal almıştı.

Ekmeğin karneye bağlandığı bu devirde, Hasandağı yöresindeki köylüler açlıktan ölmemek için, Azmi Milli Un Fabrikası’nın hayvan yemi diye çıkardığı kepeği, tüccardan karaborsa alıp götürür, çoluk çocuğuyla yer, buna rağmen mutlu olurdu.

58 yıl evvelinin Türkiyesi ile bu günün Türkiye’sini mukayese etmek mümkün mü?

Benim kursağıma senede 4 portakal, 5 elma düşmezdi.

Şimdi ise TV ekranlarında bir tırnak yiyecek, ateş pahası da olsa alamayan ev kalmamıştır.

Bütün bu gelişme, halkın refah seviyesinin yükselmesi, 1950 Beyaz devrimi sonrasında, demokrasi sayesinde mümkün olmuştur.

Somuncubaba mezarı ve çevresinin yarım asır evvelki perişan halini düşündüm de imar ve ihya edenlere içimden geldiğince; Allah’ın rızası yağmur olsun üzerlerine yağsın diye dualar ettim.

Aksaray dışından bilhassa ziyarete gelen vatandaşlar fevkalade duygularla memnun ayrılmaları görülmeye değerdi.

Somuncubaba türbesinin korunup kollanması iftiharımız ve yüz akımızdır.

Yarım asır evvel bez parçalarının sarktığı dilek kapısı yok şimdi.

Yazın şenlendirdiği ervahta sahipli ve sahipsiz mezarlar dikkatimi çekti. Çiçeklerin açtığı mezarlar yanında kavrulmuş otların yanıksı kokusuyla kaybolup giden mezarlar sessiz ve mahzundu.

Yarım asır evvel bahar mevsiminde o hoş kokulu şebboy ve gelin yüzlü dana gözlü papatyalar olurdu, yok şimdi bunlar.

Ve bu güzel çiçekler bu yıl kayboldu.  

Baraj suyunu taşıyacak sol sahil kanal inşası kabristanlıktan geçti ve sahipsiz mezarlardan cesetler dozer önüne takıldıkça epey bir tepki doğmuştu. Bir ay evvelinden kanal güzergahında bulunan mezarların tenha yerlere taşınması hususu ilan edilmiş ve fakat sahipsiz olanlar kazaya uğramıştı.

Bir bakıma sol sahil sulama kanalının kabristanlıktan geçmiş olması ebedi istirahatgamızı şenlendirdi. Çamlar, çınarlar, selvi kavaklarla kabristanlık sanki cennetten bir köşe oldu.

Bir bakıma sol sahil sulama kanalının kabristanlıktan geçmiş olması ebedi istirahatgamızı şenlendirdi. Çamlar, çınarlar, selvi kavaklarla kabristanlık sanki cennetten bir köşe.

Mezarlığın bu güzel görünümüne sebep olanlara herkes gibi ben de dualar edip takdirle karşılıyorum.

Kalın sağlıcakla...

"Dini hükümler tatbik edilmez oldu. Ondan."

"Buna nasıl hükmettin? Herkes ibadetinde serbest değil mi?"

"Serbest."

"Camiler açık değil mi?"

"Açık."

"Beş vakit ezan okunmuyor mu?"

"Okunuyor"

"Namaz kılmak, Kuran okumak yasak mı?"

"Hayır."

"Öyleyse?"

"Ne bileyim, halifelik kaldırıldı, medreseler kapatıldı. Gazetelerde türlü türlü yazılar çıkıyordu. Ahlak bozulmuş, kadınlar açılmış. Bir milletvekilinin Meclis'te yaptığı konuşmayı okuduk. O da söylüyordu. Bunlara üzülüyorduk."

"Senden başka din alimi yok mu memlekette?"

"Çok var."

"Öyleyse sen niye öne düştün?"

"Aklımızın kıtlığından."

"Müslüman Müslümanı öldürmesi günah değil midir?"

"Günahtır."

"Sizin kadar, bizim kadar imanlı askerlere niye ateş ettiniz öyleyse?"

Şeyh Sait önüne baktı.

"Bacanağına göre,

'Bir Türkü öldürmek yetmiş gâvuru öldürmekten daha üstündür' demişsin.

Bunun dinle ilgisi ne?"

Şeyh Sait yine önüne baktı.

"Düşman Müslümanların ocaklarını söndürürken, niye yardıma koşmadın da şimdi silaha sarıldın?"

"O zaman perişandık. Muhacirdik."

"Şeyh Şerif Efendiye yazdığın mektupta bak ne diyorsun:

'Kimsenin hayat ve malını düşünme. Biz mahvolduktan sonra, başkalarının hayat ve malından bize ne fayda? Nefis başkalarından önce gelir.'

Bu ne demek Şeyh Efendi?

Sustu.

"Diyarbakır'ı ele geçirmeyi niye o kadar istedin?"

"Takdir-i ilahi bizi bu yana getirdi."

"Diyarbakır'ı alınca ne yapacaktın?"

"Din meselesini hükümete yazacak ve şeriat isteyecektim"

"Hükümet müracaatınızı kabul etmeseydi ne yapacaktınız?"

"O zaman günah boynumuzdan kalkardı. Evimize gider otururduk."

"Sen isyan edip de yağmalayarak, yıkarak, kan dökerek Diyarbakır'a yürürken hükümet bir şey yapmadan, senin müracaatını mı bekleyecekti? Üzerine asker yollamayacak mıydı? Diyarbakır'ı sana teslim mi edecekti? Bunu düşünmediniz mi? Bu cüreti size veren ne idi?"

Şeyh Sait, "Bu kadar askeri süratle sevk edeceklerini zannetmiyorduk" dedi.

"Sonra mı anladınız?"

Uzun bir sessizlikten sonra

"Şimdi anladım" dedi.

"Bu işin yürümeyeceği besbelli iken boş yere binlerce insanın kanına girdiniz."

"Pişmanım."

"Bu kadar kan döktükten sonra pişmanlık olur mu?"

"Bilmem. O kadar düşünmedim."

Şeyh Sait,  Savcı Süreyya Bey ile duruşma dışı konuşurken şöyle diyecekti:

"Ben devletten adalet istemiyorum. Merhamet, atıfet ve af istiyorum. Adalet tatbik edilirse benim halim nice olur?"

"Döktüğünüz kanların, söndürdüğünüz ocakların cezasını adalet sehpasında hayatınızla ödeyerek hesap vereceksiniz. İşte Cumhuriyetin sert fakat adil kanunlarının hükmü budur. Mahkûmları götürünüz!.."

İdam kararları o gece yarısı yerine getirildi...

Evvelden, yatır ve tekkelere bez bağlanır, hoca geçinenlerden muska alınır ve daha neler neler...

Yöremizde bu kalmadı.

Şimdi de bitkilere ve de şifalı sulara hücum başladı.

Hani, faydalananlar da az değil.

Attarlara ve kaplıcalara rağbet bundandır.

Hasandağı yöresinde dağ, bayır ve taşın içine gömülmüş karaviran, Koçpınar, Elmacık, Kargın, Helvadere sıcacık insanların mekanı.

Sevgili hemşehrimiz Prof. Halil Baş’ın köyü Koçpınar sanki doğada bir harika.

O havada, dünyanın içilebilir en iyi kaynak suyu Koçpınar köyünde. Beri yanda kaynayan pınar maden suyu. Biraz daha ötede havayı görünce oksitlenen demir içerikli kaynak.

Uzaktan, yakından bu kaynaklara uğrak veren şifa bekleyenler pek çok.

Ayaklarını suya sokmuş insanlar bakın ne diyor...

“Askerden terhis olalı 12 yıl oldu. Fotin içinde havasız kalan ayaklarım yaygın olan mantar hastalığını kaptı. On iki yıldır ilaç yaparım bir türlü geçmedi. Tavsiye üzerine her hafta buraya gelirim. Kaynağa ayaklarımı 15 dakika sokarım. Kaşıntı falan kalmadı, rahat ettim.”

Beri yandaki kaynağın başında kadın erkek kaç kişi ve habire doğanın mucizesi maden suyunu tıka basa içiyorlar.

Böbrek taşlarını eritiyor, kumları döküyor. Pek şifalı dediler.

Yüz, iki yüz metre aralıklarla kaynayan pınarlar...

Tatlı su...

Maden suyu...

Demir oksitli hem de içilebilir şifalı su.

Yemyeşil köy...

Ağaçlık, meyvelik...

Fındığı bile meşhur Koçpınar’ın.

Ve bu yöreyi gezerken bir de dikkatimi çeken kültür ırkı siyah alaca sığırlar. O eskinin yerli sığırlarını göremezsiniz.

Hasandağı’nın bin bir çeşit çiceklerinden bal yapan arıların kovan çokluğundan belli. En kaliteli olanı bu yörenin balı.

En lezzetlisi de gene Hasandağı’nda otlayan koyunların etidir. Hele bu yörenin koyun peynirinin lezzeti daha bir başka.

Benim memleketim zenginliklerle dolu, cennetten bir köşe.

Ah bir de değerlendirebilsek.

Bak sen o zaman iş ve aş zibil olur.

Kalın sağlıcakla...

Gündüzün gecesi var.

Allah bizi kavuştur.

Cuma gecesine.

Mendilim beyaz beyaz.

Geceler ayaz ayaz.

Türküsünü söyleyen gençler baba ve anneleri duysun diye bahçede hep bu türküyü söylerlerdi.

Eskiden bir utanç vardı.

Şimdiki gibi koluma takıyım getireyim yoktu.

O devirlerde fakirlik paçadan akardı.

Öyle beyaz eşya salon takımı falan nerede.

İlkokuldayım.

Anam beni bir düğüne götürdü.

Ahırı temizlemişler. Kasnak denilen tezeği dişmişler davetliler tezek üstüne otursun diye

Tef çalan Kör Behiye hem çalar hem oynardı.

Bir kadın bize yaklaştı.

Anneme;

Be kadın babasını da getireydin diye çattı.

Anam da;

Bir dahasına onu da getirecem demişti. Yaka paça olmuşlardı.

Buna sebep ilkokul çocuğunu heriften saymalarıydı.

Bir de şimdiye bakın.

30-40 tane düğün salonu var.

Bir ay evvelinden gün aldıkları halde boş gün yok.

Kadın erkek ayrımı yok.

Hiç kimse de kimseyi rahatsız etmiyor.

Kalk ebem dedem şimdiyi bir görün de,

Kıyametin alameti deyip kaçınız.

Kalın sağlıcakla...

        Ben şahsen saf niyetle şahsımla ilgili yapılan eleştiri ve yorumlara pek takılmam. Ancak bilmeden dedikodu üzerine insanları yaralayıcı eleştiriler yapıyorsa gereğini yaparım. Burası bir hukuk devleti ise herkes yaptıklarının hesabını verecek ve hukuk önünde ispat etmek durumundadır. Şahsıma yapılan ne kadar incitici saldırı oldu ise hepsinin cezasını hukuk önünde verdim. Bir yenisini de verdirmek için gerekli yasal işlemleri başlatırım.

        Bu tür yanlış yapanları kim olursa olsun affetmeyin. Kötü niyetli kıskanç insanları cezalandırın. Ama saf bir şekilde iyi niyetle yapılan hataları affedin.

          Unutmayalım ki iki insanın iyi geçinmesi hiç hatasız olmalarıyla değil, birbirlerinin hatalarını hoş görmeleriyle mümkündür. Hata yapmaktan korkarak adım atmamak, risk almamak en büyük başarısızlık kaynağıdır. İnsan denemeden başarıya ulaşıp ulaşamayacağını bilemez. Ayrıca insan hata yapmadan, hatasız davranışı öğrenemez. Ama yaptığı hatalar başkalarına zarar verici olmamalıdır. Bu hatalar en çok kendi yaşamı ile ilgili olmalı, başkalarında hata aramamalı. Eğer bunu yaparsa işi iftira ve yıkıcıya götürür.

        Bazı insanlar vardır ki hataları defalarca aynı hataları defalarca tekrar edip dururlar Kendilerine yapılan hataları da her defasında unutup yeniden güvenen insanlar vardır. Yapılan hataları affetmek evet tabi ki iyi bir davranıştır ama aynı durumları tekrar yaşamamak için aklımızın bir köşesinde de bulundurmak gerekir. Konuyla ilgili çok güzel bir söz var ve ben bu sözü çok seviyorum

        ''Aptal insan ne affeder ne unutur, saf insan hem affeder, hem unutur, akıllı insan ise affeder fakat unutmaz'' Thomas Szasz

           Peygamber Efendimiz (SAV) bir hadisinde şöyle buyuruyor; ''Mümin, bir delikten iki defa sokulmaz. Birinci neden kişinin yaptığının hata olduğunu bilmemesi veya kabul etmemesidir. Çünkü hatayı düzeltmenin birinci yolu hatayı kabul etmektir. Yaptığının hata olduğunu kabul etmeyen bir kişi; Onu düzeltmek içinde bir gayret içine girmeyecektir.

         İkinci neden de öz güven eksikliğidir. Kişide öz güven duygusu eksik olduğunda, kendisi için uygun olmayan teklifler karşısında hiç kimseye ''Hayır'' diyemez ve istemese bile aynı hataları tekrar edip durur. Bu tür kişilerin öz güven duygusunu kazanabilmeleri ve gerektiğinde ''Hayır'' diyebilmeleri için gerekiyorsa psikolojik destek almalıdır. Yapılan hataların büyüklüğü kişiyi ümitsizliğe sevk etmemeli. Ne kadar büyük hatalar yapmış olursak olalım. Allah'ın rahmetine sığınmalı ve affedilmeyi ümit etmeliyiz.

         Ne kadar vebal ve günaha girdiğini bilmeyenler her zaman hata yaparlar. Hata yapmaya devam eden insanlar mutlaka cezasını çekmelidir. Ben şahsen buna hiç pirim vermem vermedim de. İnsanların özel hayatları doğru ve yanlıştır o kişinin kendisini bağlar.     Söyleyende bunu hukuk önünde ispat etmelidir. Edemiyorsa gerekli cezasını çekecektir. Başkalarının kurması ve talebi ile hata yapıyorsa gereken yapılmalı.

               İlimiz, ülkemizin ve İç Anadolu bölgesinin su  açısından en fakiri bir yöresidir. Bu bölgede yağışlar yeterli düzeyde olmadığı için  ve  40-45  yıldır  da yer altı suları ile sulu ziraat yapılmasından  dolayı, yer altı suları da çekilmekte, ihtiyaca yetmemekte, su tükenme  noktasına yaklaşmıştır.  Son yıllarda ilimizin aldığı yağış oranı gittikçe azalmıştır. Su yetersizliği yanında, ,  içmede kullanılan, gerek Melendiz Çayından gelen ve Uluırmak ismini alan akarsu, kuyu suları ve Helvedere suyu volkanik bölgeden nasibini alarak, arsenik, yani ağır metal içermektedir. Doktorların ifadesine göre fazla miktardaki arsenik; kanser,  Alzheimer  ve Parkinson hastalığı yapmaktadır.

                Bölgenin hem içimlik ve hem de evlerde kullanılmak üzere temiz suya olan ihtiyacı yanında sulamada kullanılacak suya da acil ihtiyacı bulunmaktadır. Bölgenin su sorunu ile ilgilenmek üzere 2011 yılında KOP İdaresi Kurulmuştur. Kop (Konya Ovası Projesi) Bölge Kalkınma İdaresi Başkanlığı; başlangıçta Aksaray, Karaman, Konya ve Niğde illerinden oluşan yatırımların gerektirdiği araştırma, planlama, programlama, projelendirme, izleme, değerlendirme ve koordinasyon hizmetlerinin yerine getirilmesi suretiyle, bu projelerin kapsadığı bölgelerin kalkınmasını hızlandırmak üzere, 2011 yılında çıkarılan 642 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile kurulmuştur. Bu projeye  6 Haziran 2016 tarihli ve 2016/8870 sayılı kararname ile Nevşehir ve Yozgat, 7 Eylül 2016 tarihli ve 2016/9140 sayılı kararname ile de Kırıkkale ve Kırşehir illeri eklenmiştir. Başlangıçta 4 vilayetimizle ilgili olan proje sonradan eklenen 4 vilayetle  iç Anadolu bölgemizdeki 8 vilayetle ilgili hale getirilmiştir.

                Küresel ısınmadan kaynaklı  buzulların erimesinden dolayı, yağışların azalması ve dengesizleşmesi nedeniyle su sıkıntısı hat safhaya ulaştığı bu dönemde,   su sorunu çözmek için kurulan KOP  idare ne iş yapıyor? Hangi hizmetleri yapıyor?  Ben;  yapılan- gerçekleşen bir hizmet ve uygulamayı  bu güne kadar görmedim. Yapılan bir hizmet varsa öğrenmek isterim.

                Eskil Ziraat Odası Başkanımız Sayın Gazi  Mutlu bey  sağ olsun, emek vererek  3000 imzalı bir dilekçeyle hazırlatarak  Ankara’ya  meclise giderek su sorununa çare  aramıştır. Eskil ve çevre köylerin su ihtiyacının acilleştiğini duyurmaya çalışmıştır. Ankara ‘da ödenek yok, para yok, cevabı ile karşılaşmıştır.

                Bilindiği üzere; devlet: , yatırımları önce plan proje kapsamına alır, fizibilite raporu hazırlar, sonra bütçeden ödenek ayrılarak yatırım yapılır. Bu işlem, belirli bir zaman dilimi içinde yapılır.  Devlet bir yatırımı  karar alarak hemen yapamaz. Yatırım iş belirli bir prosedüre tabidir.

                  KOP idaresinin  yatırım  aşamadan önce ülkemizden doğup denize veya diğer ülkelerden geçerek denize dökülen muhtelif akarsularımızdan hangisinin sularının bölgeye aktarılması ile ilgili bir plan, proğram ve çalışma yapması ,  tüm bu hizmetleri yaparak yatırımın hükümet proğramı haline gelmesi için hazırlık yapması gerekmektedir. Bu işlemden sonra ödenek safhasında bölge milletvekilleri ve siyasi görevlileri top yekun bu sorunun çözümü için güç birliği yapmak zorundadır.

                Biz ülkemizdeki kendi kaynak sularımızı kullanamazken; İsrail sürekli birleşmiş milletlerde bir ülkeden doğup başka ülkeden geçen suların yönetimi için konsorsiyum oluşturulmasını suyun yönetiminin kaynak ülkenin kontrolünden çıkarılmasını sağlamaya çalışmaktadır.

                Aksaray ve Konya bölgesinde çekilen yer altı sularından dolayı obruklar oluşurken, kuraklıktan dolayı tarım üretimi de büyük zarar görmektedir. Obruklar can ve mal güvenliği açısından tehlike oluşturmaktadır.

                Yapılacak iş başka havzalardan bu bölgeye su getirmektir. O bölgenin ihtiyacından fazla olup, denize boşa akan sular( örneğin kışın denize boşa akan sular) toplanarak Aksaray’a , Konya ovasına getirmekten ibarettir.

                 Konya ovasında ve Aksaray bölgesinde su biterse; burası çölleşir, 11 vilayetin uğradığı depremden dana fazla ülkeye zarar açar. Bu durumda bölge topyekun su bulunan bölgelere taşınmak zorunda kalır. KOP projesinin kuruluş amacına uyarak çalışma yaparak başka havzalardan bölgeye içme kullanma ve sulama da kullanacak su getirilmesi  mecburiyeti bulunmaktadır.

                Aksaray çeyrek asırdır demiryolu beklerken; Gaziantep- Mersin Demiryolu ile Trabzon- Samsun demiryolu yapılacağını medyadan öğreniyoruz. Aksaray ülkede mevcut iktidara en fazla destek olan illerin başında gelmesine rağmen, iktidardan gerekli desteği alamamaktadır. Bunun   Sebebi Aksaray vekillerinin  yeterince etkili olamamalarıdır zaten . Aksaray vekillerinin tek başlarına bu konuyla  uğraşması yeterli olamaz.  Çünkü bu yatırım büyük boyutlu maliyetli bir yatırım olacaktır.  Bu yatırımı talep eden arkada büyük bir siyasi güç olması,  yatırımın olmazsa olmaz şartıdır. Bölgeye GAP  ta olduğu gibi yatırım yapılması ve  Etkili olabilmek için  KOP projesi kapsamındaki  diğer il vekilleri ile birlikte topluca bu konuyla uğraşılmaları gerekir.

                Aksaray’ın sorunlarının çözülmesi için mutlak surette güçlü bir kamu oyu, platform oluşturmaya, medyada konunun sürekli  gündem de tutulmasına, ihtiyaçlar karşılanmadığı taktirde  de seçimde demokratik  hakkın buna göre kullanılmasına ihtiyaç bulunmaktadır.

Oruç ayında tek davulcu vardı.

Kümbet köyünden Yanık Ali.

Uzun boylu, föter şapkalı hali ile yanında uzun ve bol fistanlı,

Parmaklarında zil takılı köçek Ramazan manileri ile öyle bir dönerdi ki,

Üzerindeki fistan şemsiye gibi açılırdı.

Davulun sesini duyan kadın erkek çocuk pencerelere koşar davulcu figüranını seyrederdi.

Ramazan ayı 15 dedi mi,

Bahşiş toplama işi şaka şamata ile ortalığı süslerdi.

Yanık Ali nereden ve hangi kapıdan yağlı börek geleceğini bilirdi.

Kaymakam sokağında Bayram Ali Gürün bir numaralı şakacı dostu idi.

Oruç ayı 15 deyince sahur öncesi rahmetli Bayram Ali Gürün’ün kapısı önünde şenlik olurdu.

Davulcu Yanık Ali;

Ağaların ağası Bayram Ali, Yanık Ali geldi kapına. Ne verirsen elinle o gider seninle.

Der durur.

Köçek de maniler söyleyerek zil döver, fır fır dönerdi.

Pencereyi açan Bayram Gürün;

Lan Yanık Ali...

Sağımda müezzin İbram,

Git onların kapısı önüne,

Birer göğ papel almadıktan sonra benden zırnık yok derdi.

Yanık Ali rahmetli Hacı Esat Tatlıpınar’ın kapısı önünde,

Bayram Ali ağamın emri bu...

Bir göğ lira almadan gitmem.

Dan dan dan da dan.

Çaresiz kalan Hacı Esat emmi, tavuk yeleği gibi göğ lirayı verdi de kurtuldu.

Ardından müezzin Hacı İbahim Efendi’nin açık olan sokaktan avluya dalan Yanık Ali,

Müezzin İbrahim Efendi’nin oğlu Hacı Ahmetle gönderdiği bir mecidiyeyi atıverdi.

Anan aşağı baban yukarı göğ bir lira Yanık Ali’nin eline değdi de,

Ulucami müezzini rahmetli Hacı İbrahim Efendi şamatadan kurtuldu.

Keyifle Bayram Ali Gürcü’nün kapısında bayram vardı.

Ağaların ağası Bayram Ali Gürün sayende yolumu buldum.

Diye göğ pangolutları yakasında sallandıran Yanık Ali, şakacı Bayram Ali Gürün’den iki papel savrulunca pencereden etti dört lira.

Eskinin renkli resimlerinden sundum okuyucularıma.

Ramazanınız mübarek olsun.

Kalın sağlıcakla...

Sarmısak ve nane garnitürlü ÇATLATMA yemeğini bilen kaç aile kaldı ki.

Tereyağlı bulgur pilavını yufka ekmek üzerine dök de bak, üzüm hoşafı ile nasıl gider.

Eski kadınların marifetli ellerinden çıkan SU BÖREĞİ

Şimdinin su böreği nerede.

Hazırcı olduk arkadaş.

Kaygana,

Sündürme,

Çullama,

Unutuldu gayrı.

Ebemin yaptığı kurabiye,

Anamın şeker böreği,

Burnumda tütüyor inanın.

Saç böreğini kayısı hoşafı  ile indir mideye de bak hiç acıkır mısın.

Davarın kaburgasından fırına sür tavayı,

Ye de bak söğürmeyi desemde

Ne o eti ve ne de o fırın ustasını bulamazsınız gayrı.

Öyle deme,

Pişirmek de bir marifet,

Altını üstüne çevirerek yakmadan belli bir sıcaklıkta ağır ağır pişen söğürme,

Yenildikçe iştah verir.

Durun hele daha da anlatmayım. 

Ağzınız şapur şupur etmesin.

Orucunuz sakatlanır.

Sofranız bereketli olsun.

Kalın sağlıcakla...

Gayrimenkul sermaye iradı olarak adlandırılan kira gelirinin 2025 yılında tahsil edilen kısmı beyan edilecektir. Kira gelirlerinin beyan edilmesi için tahsil edilmiş olması zorunludur.

Konut kira ödemelerinin ve işyeri kira ödemelerinin tamamının bankadan veya PTT aracılığı ile ödeme zorunluluğu vardır. Bu zorunluluğa uymayanlara özel usulsüzlük cezası uygulanabilir.

Konut kiralarında 2025 yılı için uygulanacak istisna tutarı 47.000.-TL dır. Bu tutarın altında kalan kira gelirlerinin beyan edilmesine gerek yoktur. Ancak istenirse istisna altında kaldığı için beyan verilmediğine dair ilgili vergi dairesine bilgi amaçlı dilekçe verilebilir.

Ticari ve mesleki kazancı olanlar ile 2025 yılında gayrimenkul sermaye iradı vb. gelirleri toplamı 1.200.000.-TL. sını aşanlar ve gelirlerini zamanında beyan etmeyenler istisnadan faydalanamazlar.

Gayrimenkulünü ana, baba, çocuk vb. yakın akrabalarına bedelsiz tahsis edenler için emsal kira bedeli uygulanmaz ancak diğer bedelsiz tahsis edilen gayrimenkuller için gayrimenkulün emlak vergisi değerinin %5 i oranında emsal kira bedeli uygulanabilecektir. 

Ticari veya mesleki kazancı olanlar gayrimenkul sermaye iradı gelirlerini beyana dâhil etmek zorundadırlar.

Kira gelirlerinin tevkif yoluyla vergilendirilmişse 330.000.-TL. sını aşması halinde, tevkifata tabi olmayan işyeri kira gelirlerinin 18.000.-TL. veya üzerinde olması halinde beyan edilmesi zorunludur.

Kira gelirlerini beyan edenler gerçek gider yöntemi veya götürü gider yöntemini seçerek beyan edebileceklerdir.

Kira gelirlerinde vergi oranı ilk vergi dilimi olan 158.000.-TL. sına kadar %15’ dir. Kira geliri mart ayı içerisinde beyan edilecektir. Kira gelirlerine ilişkin hesaplanan vergide mart ve temmuz aylarında iki eşit taksitte ödenebilecektir.

Basit bir örnek verecek olursak; 100.000.-TL. sı konut kirasından 47.000.-TL. istisna düşünce kalan 53.000.-TL. sından (götürü gider seçilirse) %15 götürü gider 7.950.-TL. sı indirim konusu yapılınca kalan vergiye tabi matrah olan 45.050.-TL. sına %15 gelir vergisi 6.757,50.-TL. sı hesaplanır. Hesaplanan gelir vergisi ve beyanname damga vergisi ödenir.

Bizi o kadar ahmaklaştırdılar ki adeta profesörde olsak mesleğimizin dışında belki hiç bir şeye aklımız ermez oldu.

Şimdi bize yön veren Kur'an ve sünnet değil, ecnebilerin yönlendirmesidir. Kimimizi madde ile kimimizi korku ile esir ettiler ve emirlerinde çalıştırdılar. Ne yazık ki bizi yanlış yönlendirenleri de gözümüzde Kahraman yapıp sanki vatanperver gibi lanse ettik.

Dünyaya öyle bir daldık ki, bu yüzden Allah'ı ve ahireti unuttuk. Artık gözlerimiz Hakkı görmez, kulaklarımız ise işitmez oldu.

Basiretimizin körleştiği bu zamanda, hırsı dünya ile dolu olmamız ve propagandayı ecnebiye, dostu düşman, düşmanı dost görmemize vesile oldu.

Fitne ve bozgunculuk kıyamete kadar bitmez. Allah inşallah bizi fitneye maruz olanlardan etmesin.

Kendi kuyusunu kazan ve bindiği dalı kesenin neticeye katlanmaktan başka çıkış yolu olmaz. Sonu düşmektir.

Kendini beğenen ve kendine güvenenin sonunun hüsran olmasından korkulur.

Herkesle münasebetin olabilirsin. Ticaret yaparsın, komşun olabilir. Mahalle ve aynı şehirde olursun. Ama herkesle dost olamazsın.

Zulüm ile Abad olunmaz. Çünkü tarih buna şahit olmamıştır.

Muhabbetin gözü kör olur. Çünkü insan muhabbet ettiği kimsede kusur görmek istemez.

Dünyada insan dört dörtlük bir saadet yaşayamaz. Burada numunelerini yaşasa da asıl saadet yeri ahirettedir.

"Kılavuzu karga olanın burnu pislikten kurtulmaz" diyen atalarımız, Kılavuzu gâvur olanın neye müptela olacağı iyi düşünülmelidir.

Ölümü öldürmek ve kabir kapısını kapatmak mümkün olmadığına göre, ahirete inananların imanlı ölmek için çaba harcaması zaruridir.

Başkalarının dalaleti bizim hidayetimize mani olmasa da, genel huzura etkisi vardır. Çünkü küfür ve inkâr kâinatı tekzip olduğundan bütün mahlûkatın hukukuna tecavüzdür.

Hâkimiyeti amme davasında olanların süreceği hâkimiyet en fazla olsa olsa elli altmış senedir. Fakat hesabı ebedi olabilir. Onun için atalarımız buna ateşten gömlek giymek demişler.

Herkes hata yapar yanlış yapar. Belki bazı hata ve yanlışların telafisi de olabilir. Lakin itikadı hataların ölmeden önce düzelmemesinin hiç telafisi olmaz. Ebedi bir cezaya müstahak olunur.

Kimseye karşı faziletfuruşluk yapmak haddim ve hakkım değil. Çünkü torbamda günahtan başka bir şeyim yok. Ancak her gün imanlı ölmek için dua ediyorum. Bu zamanda imanlı ölmek çok zor bir olay.

Akli melekelerini kullanabilen tek canlı insandır. Lakin bu asırda bu çok zorlaştı. Çünkü aklı karıştıran etkenler çoğaldı ve insanın da tetkik etme zafiyeti arttı. Bu yüzden kargaşa arttı.

Yaklaşık yetmiş yıl önce bir zat keşfiyatında, o gün ölenlerden kırk kişinin sekaratta bir iki kişi dışında imansız öldüklerini keşfetmiş. Şimdi ise belki de bu binde bire çıktı. Allah bize imanlı ölmeyi, münafıklardan uzak durmayı nasip etsin.

Bu düşüncelerimi bende nefsime al diyorum, bedbaht nefisi hep beraber terbiye edelim.

Bahsi geçen kaymakam Mehmet Atıf Bey’dir. Ilgın’da kaymakam olarak görev yaptığı günlerde Aksaray Kaymakamı Salih Salim Efendi’dir. İki kaymakamın becayişini duyan Aksaraylılar, kaymakam Mehmet Atıf Bey’in atanmasını istemediklerini bildirmişlerdir.

8 Temmuz 1897 tarihinde Sadaret’e (Başbakanlık) çekilen telgrafta[1] günümüz Türkçesiyle şöyle denilmiştir: “Ilgın kaymakamı Mehmed Atıf Bey ile Aksaray kaymakamı Salih Salim Efendi’nin becayiş yapacaklarını haber aldık. Son bir iki yıldır emniyet ve refah içindeyiz. Oysa Ilgın kaymakamının zulüm ve yolsuzlukları öteden beri tüm Konya Vilayeti’nde konuşulmaktadır. Bu atama nedeniyle hissetiğimiz acıyı arz etmek istiyoruz. Rahatımızın bozulmaması ve padişahımız sayesinde kavuştuğumuz nimetlerin elimizden alınmaması için Ilgın kaymakamının buraya yapılan atamasını durdurmanızı bekliyoruz.” Bu ifadelerin bulunduğu telgrafta imzası ve mührü bulunan muhtarlar şunlardır.

Gelveri Köyü İslam Mahallesi Muhtarı

Gelveri Köyü Rum Milleti Muhtarları

Gelveri Köyü Metropolid Vekili Papa Haralambos

Sivrihisar Köyü Rum Milleti

Alanyurt Köyü Muhtarı

Alanyurt Köyü Muhtar Yardımcısı

Ağaçlı Köyü Muhtarı

Demirci Köyü Muhtarı

Belisırma Köyü Muhtarı

Hıcıp Köyü Muhtarı

Akmezar Köyü Muhtarı

Kızılkaya Köyü Muhtarı

Kızılkaya Köyü Muhtar Yardımcısı

Aksaraylıların bu talebi değerlendirilmiş ve sultan II. Abdülhamit’in emriyle atama durdurulmuştur. 12 Temmuz 1898 tarihli ve Sadrazam Halil Rifat Paşa imzalı bu emirde geçici olarak Aksaray Kaymakamlığı’na atanması kararlaştırılan Ilgın Kaymakamı Atıf Bey’in, hakkında yapılan şikâyetler göz önüne alınarak azl edilmesi ve Aksaray Kaymakamlığı’na yeniden Salih Salim Bey’in atamasının yapıldığı yazmaktadır. Aksaraylıların kaymakam atamasına karşı çıkışları, birlikte hareket ettiklerinde başarılı olunacağını hatırlatması bakımından oldukça değerlidir.

Bu da eder 36 yıl.

Yani, 36 yıl sonra işte böyle Eylül ayına rastlar Ramazan.

Bakın 21 Haziran gündüzlerin en uzunudur.

O zaman 18 saat aç kalırdı oruç olanlar.

Şimdi ise 13 buçuk saat.

Şu serin havada on üç buçuk saat çok mu.

Don demeden akşam oluyor.

Ben, ömrümde iki defa en uzun günlerde,

Haziran ve Temmuz aylarında oruçlu olduğumu iyi hatırlarım.

18 saat aç ve susuzluğa dayanırdık.

İftar sofrası şimdiki gibi zenginlik nerede.

Kaldır pilav indir pilav.

Her iki evden birinde sağmal sığırlar vardı.

Süt, yoğurt, tereyağ boldu.

Sahurda, baş yiyecek saç böreği idi.

Evlerin avlusunda örtme altındaki tandırda hazen denilen ağaç yaprağı yakılırdı.

Saç, bişirgeçle tangırdatılır,

Pişen börekler tereyağ ile göllendirilerek yağlanır,

Reyhan kokulu pekmezle boğazdan aşırılır,

Öyle tok tutardı ki, 18 saatin nasıl geçtiği bilinmezdi.

Şimdi bakıyorum da, türlü türlü yiyecekler, poşet poşet evlere taşınıyor.

Hele güneş batarken, arabalar dur durak bilmiyor, kaza yaparız bile denmiyor.

Bu telaş niye?

Orucun da bir eftal yanı vardır.

Sabretmek.

Dedem rahmetli at ile çıkmış hac yoluna.

Bakmış ki at da bakım ister,

Adana’ya varınca atı satmış,

Yaya gitmiş Arabistan’a

Bir de inanış vardı.

Sevabı olsun diye,

Yaya gidilirdi hacca.

Tabi dünya değişti.

Hızlı dönen yer küresine insanlar yetişmeye çalışıyor.

İslamın islama ve tüm insanlara eziyet etmesi günahtır.

Güzel dinimiz bunu emreder.

Öyleyse kendimize ve çevremize eziyet şöyle dursun,

Güler yüz, tatlı dil ve hoşgörü ile yaklaşalım.

Yaklaşalım ki orucun sevabı üzerimizde kalsın.

Kalın sağlıcakla...

Ramazan ayında sahurun ertelenme sebeplerinden geneli “Gece uykumu bölmeyeyim”, “Zaten acıkmıyorum”, “Kilo da veririm” düşüncesi oluyor. Açık söyleyeyim; evet, sahura kalkmadan oruç tutulabilir ama sağlıklı bir tercih midir? Çoğu zaman hayır.

Gelin bunu bir diyetisyen olarak nedenleriyle konuşalım.

Öncelikle sahur sadece yemek yemek değildir. Sahur, gün boyu sürecek açlığa metabolizmayı hazırlayan bir başlangıçtır. Akşam iftarda yemek yiyip gece hiçbir şey tüketmeden oruca başlamak demek, aslında vücudu yaklaşık 18–20 saatlik bir açlığa bırakmak anlamına gelir. Bu durum özellikle çalışan bireylerde, kronik hastalığı olanlarda ve yoğun tempoda gün geçiren kişilerde ciddi halsizlik, baş ağrısı ve dikkat dağınıklığına neden olabilir. Ayrıca bu kadar uzun süre aç kalmak glikojen depoları bittiğinde enerji için kas proteinlerinin kullanılmasına ve kas kaybına yol açabilir.

Bir diğer önemli konu kan şekeri dengesi. Sahura kalkılmadığında sabah saatlerinden itibaren kan şekeri daha hızlı düşmeye başlar. Öğlene doğru sinirlilik, el titremesi, konsantrasyon güçlüğü ve ani enerji düşüşleri yaşayan çok danışanım oluyor. Özellikle reaktif hipoglisemi eğilimi olan kişilerde bu durum çok daha belirgin hissedilir. Beynin ana yakıtı glikozdur. Kan şekeri düştüğünde odaklanma ve zihin performansı da azalır.

Ayrıca uzun süreli açlıklar vücudun strese girmesine sebep olabilir. Stres demek artan kortizol düzeyi demektir. Yükselen kortizol; yorgunluk, sinirlilik ve yağ depolamasını tetikleyebilir.

Bir de işin metabolizma tarafı var. Sahur yapılmadığında vücut uzun süre enerji alamadığı için ‘hayatta kalma moduna’ geçer kendini korumaya alır. Yani düşündüğünüz gibi yağ yakımı hızlanmaz; tam tersine metabolizma yavaşlayabilir. Ayrıca bu yavaşlama Ramazan ayında sonraki dönemlerde, daha çok öğünlü beslenmeye geçildiğinde kilo kontrolünün sağlanamamasına sebep olur. Bu nedenle Ramazan’da kilo vermek isteyen kişiler için sahuru atlamak çoğu zaman ters etki yaratır.

Susuzluk kısmını da unutmamak gerekir. Sahurda içilen su gün içinde sıvı dengesini korumada büyük rol oynar. Sahura kalkmayan kişilerde özellikle yaz aylarına denk gelen Ramazanlarda baş dönmesi, tansiyon düşüklüğü ve kabızlık daha sık görülür.

Peki hiç mi sahursuz oruç tutulmaz? Eğer kişi gerçekten uyanamıyorsa ya da iş koşulları nedeniyle zorlanıyorsa, en azından yatmadan önce küçük bir ara öğün yapılmasını öneriyorum. Bir kase yoğurt, birkaç ceviz, yumurta ya da protein içeren hafif bir seçenek hem kas kaybını azaltır hem de ertesi gün daha dengeli bir açlık sağlar.

Ama ideal olan nedir diye sorarsanız; mutlaka sahura kalkmak. Üstelik ağır börekler, kızartmalar ya da şerbetli tatlılarla değil; yumurta, peynir, tam tahıllar, sağlıklı yağlar ve bol suyla yapılan dengeli bir sahur en doğru seçimdir.

Unutmayın, Ramazan sadece aç kalmak değil bedeni koruyarak ibadet edebilmektir. Vücudunuzu yormadan, enerjinizi gün boyu sürdürebileceğiniz bir düzen kurmak hem sağlığınız hem de orucun konforu için en kıymetli adım olacaktır.

Yanında, iki elinde takılı zilleri ile davul eşliğinde oynayan köçek.

Ramazan manileri ile uzun fistanı dikkat çekerdi.

Sahura, davulcunun depremi ile kalkılırdı.

50-60 yıl evvel Aksaray şehir içi avuç içi kadardı.

Yanık Ali iki saatte bu işi bitirirdi. Davulcu yanık Ali yağlı müşterileri iyi bilirdi.

Kaymakam sokağında eski belediye başkanı rahmetli Bayram Ali Gürün’ün evi önünde marifetli köçeği ile davulu zımbırdatınca;

Bayram Ali Gürün pencereyi açar:

- Yanık Ali, sağımda Hacı Esat solumda müezzin Hacı İbrahim Gürses.

Bunların kapı önüne git, birer yeşil pangonot almadıktan sonra zırnık koklatmam derdi...

Yanık Ali rahmetli Hacı Esat Tatlıpınar kapısında yeri göğü yıkardı.

Aliii....

Bir mecidiye yeter oğlum dedikçe.

-İki mecidiye olsun derdi.

Hacı Esat emmi bir pangonotu verir, gümbürtüyü keserdi.

Davulcu Yanık Ali sevincinden;

-Ağaların ağası Bayram Ali Ağam diyerek,

Müezzin Hacı İbrahim’in kapısında yeri göğü inletirdi.

Oğlu Hacı Ahmet’e;

-Şu bir mecidiyeyi ver ve davulcu zımbırtıyı kessin derdi.

Yanık Ali bu...

Dostu Bayram Ali Gürün’den kuvvet alınca, yetip yenilir mi hiç.

Rahmetli müezzin Hacı İbrahim Gürses:

- Hoca evinde az olmaz dese de;

Bir kağıt lirayı verir zımpırtıdan kurtulurdu.

Davulcu Yanık Ali elinde iki yeşil pangonotla Bayram Ali Gürün’ün kapısında havalanır.

Beş lira bahşişi alınca da köçeği ile Bayram Ali Gürün’ün kapısında aman ne şıkırdımlar çıkarırdı.

Pencerede seyreden Gürün sövdükçe,

Davulcu Yanık Ali sevincinden dört köşe olurdu.

Ramazan geldi hoş geldi.

Baklava sinisi boş geldi.

Diye maniler söyleyen Yanık Ali’nin Ramazan’da işleri tıkırında giderdi.

Gavurlar mahallesi denilen Zincirli sokakta oturan Yanık Ali’nin ekmek teknesi davulu idi.

Şimdi bakıyorum da eski töreler bir bir unutuluyor.

Bakın daha şimdiden, Avrupa Birliğine uyum sağlayacağız diye İstanbul’da davulla sahura kalkmak yasaklandı.

Yarın, ezan sesi uyuyan halkı rahatsız ediyor diye sustururlarsa şaşmayın.

Kalın sağlıcakla...

        Daha sonra az da olsa kısa sohbet ettik, bendE dedim ki, “ maalesef bilerek veya bilmeyerek hepimiz az veya çok dedikoduyu seviyoruz” dedim. Tabi erkekler dedikodu yapar da kadınlar yapmaz mı? Onlar hem de alasını yaparak olmadık dedikodular üretirler.

      Gerçekte genel olarak toplumda fazlası ile dedikoducuyuz. Bunları en çok yapanlar ise, meşguliyeti olmayanlar, eli ve kafası boş insanlardır. Bunların yapacağı bir üretim ve şey olmadığı için gözleri sürekli başkalarının üzerlerinde olurlar.

       Kim ne yapmış, kim nasıl başarılı olmuş, kim daha çok para kazanmış, kim daha çok işi ile meşgulse onların dedikodularını yaptıkları gibi kadınlarda, başka kadınların geçim ve yaşamları üzerine dedikodu yaparak geçim bozmayı pek severler.

Kafası dolu olan ve elinde dedikodu etmeye fırsatı olmayan insanlar başkalarının ne yaptığı ile ilgili dedikodu yapmazlar. Ama eli ve kafası boş adamlar iyi işlerden haz almazlar. Acaba kim nasıl tökezledi, kim nasıl kusur işledi ve kimin geçimi iyi gitmedi nasıl bozarız gibi bunlarla uğraşırlar. Gözleri hep başkalarının üzerinde olur.

       Hatta bazen eğer insanların yükselişinden ve başarısından rahatsızsa, bunu nasıl yıpratırız diye dedikodu ederek nasıl toplumda onu küçültür başarısızlaştırırız diye onunla uğraşırlar. Eline ne geçer bir hiçten başka bir şey değil.

        Dedikodudan değil mi toplum olarak ilerleyemediğimiz. Hatta okumuş ve belli yerlere gelmiş, kurumlarda çalışanlar bile bu tür boş dedikodularla uğraştıklarını çok iyi bilirim. Kıskançlıktan dolayı falanı nasıl yıpratırız, nasıl başarısızlaştırırız dedikoduları eksik olmaz.

     Hatta benim elimden ne iş gelir, memlekete ve insanlara nasıl faydalı olurum diye düşünmek yerine zamanını boş iş ve dedikodularla geçirirler. Kaliteli insan işiyle uğraşır, kalitesizler de dedikodu ve başkaları ile uğraşırlar.

         Şu dedikoduculuk olmasa, inanın insanların huzur içerisinde geçinmemesi mümkün değildir. Rahmetli babam anlatırdı, “ aşağı mahallede bir yalan uydurdum, yukarı mahalleye çıktım kendi söylediğime kendim inandım” kıssasını söylerdi.

      Peygamberimiz hadislerinde der ki, “ size bir münadi ( münafık) laf getirdiğinde sorup araştırın ve hatta yüzleştirin” der. Bunu kaç kişi yapıyor? Sanmıyorum araştırıp yüzleştireni. Hemen lafın arkasına düşer bir ikide biz ekler başlarız dedikodu etmeye.

       Toplum olarak birbirimizi sevmesini bilmeliyiz. Sevmenin yolu ise dedikodu üretmemekten geçer. Dedikodular olmasa, ne yuvalar bozulur, nede insanlar birbirine düşman olur. Ama maalesef toplum olarak hayatımız bundan ibarettir.

       Yunus Emre’nin, “ sevelim sevilelim dünya kimseye kalmaz” mısralarını unutmayalım. Eli boş insanlarda dağarcığında bir şeyler varsa oturduğu dostlarına güzel ve faydalı şeyler anlatsın.

Hamidiye, 211 hane

Gözlükuyu, 58 hane

Karkın, 81 hane

Karataş, 58 hane

Karacaviran, 53 hane

Bağlı, 52 hane

Akhisar, 68 hane

Yuva-i Kebir, 97 hane

Gine, 60 hane

Helvadere, 238 hane

Yenipınar, 99 hane

Ihlara, 266 hane

Ilısu, 145 hane

Sivrihisar, 126 hane

Gelveri, 755 hane

Genedala, 56 hane

Belisırma, 39 hane

Dorukini, 28 hane

Ağzıkarahan, 33 hane

Mamasun, 120 hane

Carastı (?), 123 hane

Çağıl, 11 hane

Akmezar, 30 hane

Delihebil, 23 hane

Süleymanhöyüğü, 15 hane

Hıcıb, 182 hane

Mandama, 45 hane

Maa-Emirgazi Sıfacık, 29 hane

Ağaçlı, 238 hane

Timurcu [Demirci], 176 hane

Alanyurt, 38 hane

Selime, 188 hane

Yaprakhisar, 67 hane

Eskinuz, 76 hane

Çeltek, 62 hane

Suüstü Kızılkayası, 87 hane

Göstük, 142 hane

Absarı, 85 hane

Gücünkaya, 35 hane

Gelegüle, 60 hane

Akin, 47 hane

Tepesidelik, 16 hane

Ekeciktol, 25 hane

Ekecikköy, 45 hane

Göğsügüzel, 27 hane

Yalnızceviz, 17 hane

Bebek, 53 hane

Karakuyu, 17 hane

Alayhanı, 72 hane

Düğüz, 28 hane

Karakova, 12 hane

Gelesin, 72 hane

Sarıağıl, 19 hane

Kalebalta, 45 hane

Susadı, 17 hane

Tapdık, 22 hane

Koyak, 7 hane

Karaçayır, 15 hane

Borucu, 34 hane

Satınebi (?), 67 hane

Çalıbekir, 9 hane

Yanyurd, 48 hane

Çekiçler, 38 hane

Cankıllı, 69 hane

Ekecikgödeler, 55 hane

Sağırkaraca, 44 hane

Ekecikşeyhler, 13 hane

Fatmauşağı, 17 hane

Çolaknebi, 27 hane

Büyükçavdarlı, 26 hane

Küçükçavdarlılar, 13 hane

Sınandı Gökkaya, 59 hane

Erek (?), 5 hane

Nurgöz, 98 hane

Yağan, 25 hane

Macarlı, 18 hane

Boyalı, 63 hane

Bostanlık, 14 hane

Cerit, 28 hane

Büyükgüğe, 31 hane

Küçükgüğe, 12 hane

Karapınar, 10 hane

İshaklı (?), 10 hane

Camuzluk, 20 hane

Hacıahmedliçeltek, 12 hane

Hıdırlı, 66 hane

Yukarıkabakulak, 39 hane

Hacıibrahimuşağı, 43 hane

Seksenuşağı, 32 hane

Ortaköy, 90 hane

Çimeliuzarlık, 154 hane

Velifakılı, 135 hane

Çimeliyeniköy, 59 hane

Baymış, 42 hane

Sapmaz, 46 hane

Acıpınar, 66 hane

Hanobası, 66 hane

Aşağıkabakulak, 47 hane

Aratol, 71 hane

Seleciköse, 20 hane

Kazıcık, 13 hane

Darıhüyüğü, 53 hane

Yapılcan, 59 hane

Amarat, 163 hane

Sultanhanı, 252 hane

Eşmekaya, 214 hane

Eskil, 553 hane

Böğet, 35 hane

Ulukışla, 138 hane

Kırkıl, 190 hane

Acem, 472 hane

Hatiboğlu, 30 hane

Hırka, 45 hane

İsmailağa, 17 hane

Balcı, 298 hane

Hamirli (?), 61 hane

Ozancık, 60 hane

Abdallar (?), 98 hane

Ceceli, 35 hane

Durhasanlı, 58 hane

Sarıkaraman, 127 hane

Reşadiye, 18 hane

Pirli, 28 hane

Salarıgödeler, 38 hane

Bozkır, 94 hane

Alaca, 75 hane

Çitfevi, 44 hane

Harabendeli, 140 hane

Kütüklü, 68 hane

Bekdik, 105 hane

Devedamı, 97 hane

Açıkağıl (?), 33 hane

Kuruağıl, 45 hane

Sofunebi (?), 115 hane

Ceridlü (?), 68 hane

Satansarı, 48 hane

Lefkere, 38 hane

Batan (?), 38 hane

Camiliviran, 48 hane

Ağcakend, 100 hane

Dadasun, 77 hane

Sınasa, 73 hane

Taşpınar, 124 hane

Tokarız, 66 hane

Karacaviran, 27 hane

Yukarıdaki bu belge 1916 yılı Aksaray’ının hane sayısını göstermektedir. Hane sayısı dört ile (anne, baba ve iki çocuk) çarpılır ve yaklaşık bir sonuç elde edilir. Eğer belgedeki bilgileri dönemine göre değil de günümüzdeki durumlara göre değerlendiren olursa yanılabilir. Geçmişteki durumun farklı olabileceği hakikatini düşünmeyenler belgenin yanlış (hatta yanlı) olabileceğini bile düşünebilir/iddia edebilir.

Bu arada bazı köy isimleri (Armutlu, İncesu ve birkaç köy) listede neden yok bilemiyoruz.

Bir yenisini daha nasip eden yüce Allah’ımıza şükürler olsun.

Ramazan-ı Şerif günahlarımızdan arındığımız aydır.

Tabi, inançları olanlar için söylüyorum.

Aç ve susuz kalmanın sıkıntılarını anlıyoruz.

Böylece hiç kimsenin açlık çekmesine gönlümüz razı olmuyor.

Komşumuz aç yatarken nasıl ki rahat bir uyku uyuyamıyoruz,

Ekmeğini suya batırıp oruç tutanların da var olduğunu düşünelim.

Bilhassa eş, dost, akraba konu komşuyu gözetleyelim ki,

Büyük Allah’ın rızasını alalım.

Ramazan ayına gerçekten isteyemeyen fakirlere hediyeler verelim.

O zaman sıhhat ve afiyetimiz Allah’ın hazinesinden yağmur gibi yağar.

İslam dininin fazileti bu düşkünlere yardım etmektir.

Varlıklı olanlar dahi hali vakti yerinde olanlara ikramda bulunmalı.

Yarım elma gönül alma dendiği gibi pek sevap olduğu güzel dinimizin icabıdır.

Ramazan ayı af ve mağfiret ayıdır.

Günahın döküldüğü aydır.

Az sadakanın çok belayı defettiğine nasıl inanıyorsak,

Razaman ayında da fakir fukarayı ve yetimlerini sevindirmek ile,

Bir kazanıyorsak beş kazanmamıza kapıları açan, O büyük yaradanın İslam’a ve insanlığa olan nasihatlarını unutmayalım.

Şu mübarek Ramazan ayı bütün dünya Türk ve İslam alemi Müslüman kardeşlerimin tuttuğu oruç Allah indinde makbul olur inşallah.

Kutlu olsun efendim.

Kalın sağlıcakla...

          Mübarek gece ve özel dini merasimlerin Nevşehir’de okurken aranan ismi idim. Küçük yaşıma rağmen herkesin sevdiği takdir ettiği bir hafız iken, bu gün o hafızlığın hasını arar oldum. Dedim ki, Erdoğan dünyanın telaşı ve işleri bitmez senin hafızlığın nerede kaldı diye kendimi sorguladım. Karar verdim hafızlığımı tazeleme sözü verdim.

         Rahmetli mevlithan İsmail Coşar hocamın Nevşehir'e bir program için geldiğinde bana bir sesi güzel hafız bulun bana eşlik etsin demiş. İbrahim Paşa Camindeki programa Bekirağa Camii imamı Hafızlık hocam Hamit hocanın oğlu Osman hocam beni aldırmak için adam göndermiş ve beni aldılar İsmail Coşar hocama eşlik etmiştim.

           Düşündüm şimdi o günlerden bir eser kalmamış. Kendi kendimi suçladım ve yaşım 60 ‘ı geçmiş, işte geldin işte gidiyorsun, bu hafızlığın hesabı senden sorulacak diye kendi içerisinde suçlandım. Tekrar o günlere dönemesem de yeniden başlamaya karar verdim.

        Yarına çıkmayı bırakın hepimizin bir dakika sonrasına garantimiz yok. Kul hakkı, insanlara yanlış yapmak ve yalan yere arkasından konuşup haksızlık yapmak bir Müslüman olarak hiç birimize düşmez. Hasetlik ve çekememezlikten dolayı insanları yıpratmaya çalışmak hangi akıl sahibi insanı mutlu eder? Etse etse akılsızları mutlu eder.

           Mesleğimiz icabı belki bazen haksızlık yapıp insanların hakkını almış olabiliriz. Haşa sümme haşa biz Allah değiliz, Peygamberler bile hata yapmıştır, bizde hata edebiliriz. Ama bilerek ve husumet olsun diyerek kimseye husumet beslemedim. Ama şu bir gerçek ki, manevi değerlerimize ve din kardeşlerimize karşı sempati ile baktığımı söyleyebilirim.

          Kimseye haksızlık yapıp zarar vermemeye özen gösterdim, elbette günahlarımız var. Sadece inancımı koruma konusunda farklı davranmışımdır. Bazen haksız yere şahsıma zarar vermek isteyen olduğunda elbette haksızlık yapmadan ve yalan yanlış düşünmeden kendimi savunmuşumdur. Seni yok etmeye çalışan birisine karşı elbette kendimizi koruyacağız.

         Benim gibi düşünsün düşünmesin, insan olarak herkese karşı sevgi ve saygılı olmak ana hedefimdir. Hoşgörü, sevgi ve saygı her zaman ana ilkem olmuştur. Buna rağmen elbette bilerek veya bilmeyerek hata ve günahlarımız olmuştur. Allah affetsin ve günahlarımızı bağışlasın. Bizler beşeriz şaşabiliriz, yüce Rabbim bizleri bağışlayıp affetsin. Kin ve husumet için haksız yere kimseye yanlış yapmamaya çalıştım, bu şekilde de devam ediyorum.

           Benim her zaman ana ilkem, harama helal, helale haram demekten kaçınmaktır. Allah korusun bunu yapan insan dinden çıkar. Hepimiz bu konuya doğru bakmak zorundayız. Harama haram, helale helal dememiz lazım.

           Eğer günah işleyerek, harama girersek, bunun haram olduğunu bilerek yaparsak, sonrada tövbe eder kurtuluruz. Yoksa harama ne olacak bir sefer diyerek helal gözü ile bakarsak, Allah korusun dinden çıkarız. Ben her zaman buna çok özen göstermişimdir.

           İki günlük dünya menfaati için, hak etmeyen insanları methetmek de çok yanlıştır. Bizde sütten çıkmış ak kaşık değiliz, bizimde hatalarımız olmuştur. Ama her zaman tövbe etmeyi elden bırakmadığımı söylemekte mahsur görmüyorum.

         Bu nedenle Erdoğan Kaya dört dörtlük değildir, kimsede dört dörtlük değildir. Elbette hata ve kusurlarımız vardır. Hepimiz hata ve kusurlarımıza günlük tövbe etmeliyiz. Allah şahidim hatalı bir kul olarak her zaman tövbe etmekteyim. Ama manevi alanda eksikliğimizi biliyorum bunu tekrar telafi etmek için yeniden başlamaya karar verdim. Yüce Rabbim çok verip azdırmasın, az verip isyan ettirmesin. Dualarınıza ihtiyacı olan aciz kardeşiniz.

( Devlet Adam'ı nasıl olur, Tarafsızlıklık nedir ve Müslüman olmayanlar dahil insanlara nasıl davranılır? Öğrenmek istermisiniz?)

“Her iyiliğin kaynağı adâlettir.

Âdil olmayan kişinin elinden çıkan iş, kötü işdir. 

Peygamber’imiz ‘Bir günün adâleti, yetmiş yıllık ibâdetden üstündür.’ buyurmuştur.

 Öyle insanlar var ki ellerinde fırsat yok iken sâlih, âbid ve zâhid görünürler.

 Ellerine fırsat geçince Nemrûd kesilirler.

Hizmetinde kullandığın adamların dış hâllerine aldanma!

Mala muhabbet göstereni,

devlet hizmetinde kullanma!

Zîrâ o adamlar ki Allâh’ın bana emânet ettiği halkı ezerler. Kıyâmet günü sorumlu benim.

Ey Gâzî Bâlî Bey!

Mansıbımın( sorumlu olduğu bölge) geliri masrafıma yetmez, diye gam çekme. Ne dilediğin varsa benden iste. Sana emânet ettiğim askerlerimin ve tebaamın gençlerini evlâd, yetişkinlerini kardeş, ihtiyarlarını da baba bil… Bilhassa fukarâya şefkat ve muhabbetle ihsan kapılarını aç….”

Teşhîsinde büyük  hassâsiyet bulunan Muhteşem Süleyman, adaleti ne güzel anlatıyor.

Başımıza ne geldiyse fırsat eline geçince “Nemrûd” kesilenlerden geldi.

Atalarımızın sağladığı bu nizâmın reçetesinin iki temel ilâcı bulunuyor. Biri İslâm, diğeri Türk cevheri. Bu iki unsûrun, Kanûnî tezgâhında karıldığı pota, Türk’ün şifâ dağıtan idâre tarzını gösteriyor.

 Bu anlayışın harcını karan ise Şeyh Edebâlî ile Osman Gâzî dir. Mekanları cennet olsun. 

Bugün adaleti sağlayacak olanlar ise; bırakın başka dine mensup olmayı, aynı dinin mensubu olanı bile kendisi gibi düşünmediği için hain, terörist vb. yaftalarla ne de kolay suçluyor. 

" Yüce Allah ıslah etsin inşallah. "  diyelim.

Ankara'ya Yolu Düşen Hemşehrilerimize Maddi ve Manevi Anlamda Yardımcı Olan,Eskilerin Deyimiyle ( Hacet Kapısı Olan ) Şehrimiz İş Adamlarından Sayın Nutku Akın'a Misafir Olduk.

68 Aksaray Kültür Derneğimize Ve Şahsımıza

Olan İlgisinden Ziyadesiyle Menmun Olduk.

Keşke 10 Tane Daha Nutku Akın'ımız Olsaydı?

Şimdiki Sorunlarımızın Çoğu Çözülmüş Olurdu. Demeden de Kendimizi Alamadık.

Ziyaretimiz Anısına Derneğimizin Logosunu Taşıyan,Aksaray Vilayet Konağı Resmini

Takdim Ettik.

 Sayın Akın İle, Ortaköy Siyasetinini konuşma fırsatımız oldu.

Ortaköy'ün Kanayan Yarası,20 Yıldır Yapılamayan Ortaköy-Aksaray Duble Yolu Ve Yapılamayan Hizmetleri  Konuşurken,

Ak Parti Ortaköy İlçe Başkanı Sayın Oğuz Şahin'in 7/24 Saat  Çalışmalarını da Takdir Ettik.

Takdir Ettik te?MHP.den Seçilmiş Belediye Başkanımız Sayın Ahmet Koyuncu İle Biraraya Gelemediklerine Anlam Veremedik?

  Ortaköy Hizmete Susamış Bekliyor.Belediye

Başkanı Sayın Ahmet Koyuncu MHP. den Seçilmiş Belediye Başkanı.Gücü Yettiğince Çalışıyor.

Ak Parti Ortaköy İlçe Başkanı Sayın Oğuz Şahin'de

Çalışıyor.Her 2 dende Allah Razı Olsun.

Ortaköyde Cumhur İttifakı İktidarda. Ama Ne Görsel,de,Ne Yazılı Basında

2.Başkanı Bir arada Göremiyoruz.Aslında

Hizmet İçin Çok Uygun Bir Ortam Mevcut.

Ak Parti Aksaray Milletvekilleri Sayın Cengiz Aydoğdu,Sayın Hüseyin Altınsoy  Ve MHP.

Aksaray Milletvekilimiz Sayın Ramazan Kaşlı

2- Ve 3.Ustalık Dönemlerini Yaşıyorlar.Dolayısı İle

 Hizmet Gelecek Yerlerde Çok Etkili Çalışıyorlar.Bunu Aksaray 'da Bizzat Görüyoruz ve Bu Himetlerden ORTAKÖY'de Hakkını Alsın İstiyoruz.

1957 Ÿılında İlçe Olan Ortaköy ,Yıllarca Muhalefet Belediye Başkanları Tarafından Yönetildi.Kısır Çekişmeler Yüzünden Çok Şeyler Kaybetti.Bir Türlü Kabuğunu Kıramadı.

Hâla 1957 deki  Cadde Ve Sokakları Kullanılıyor.

 Bundan Dolayıdır ki?  1 Arpa Boyu Yol Gidemedik.

3 Günlük Dünya Kimseye Kalmamış.Makamlar Ve Fırsatlar Gelip Geçiyor ? İktidar Pastasından 1 Parça Almak İstiyoruz

Ellerin Memleketine Uyalım Diyoruz.Çok Şey mi İstiyoruz?

 Boşamı Kürek Çekiyoruz? " Ağlamayan Çocuğa Meme Verilmez" Diyor Atalarımız.Ağlayalım mi?Gülelim mi?Bir Türlü Bilemedik.

 Amacımız Kimseyi Karalamak Değil.Her Gelen Başkan Elinden Gelenin En İyisini Yapmak ve Ardında Hizmetler Bırakmak İster.

Siyaset Hizmet Aracıdır. Kırmadan,Dökmeden,Küsmeden Hizmet Yapanlardan Allah'ta Razı Olur.Kuluda Razı Olur.

Duble Yolumuzun Zoru Bitti ( Duble Yol İçin Göbek Dağı Delindi) Emeği Geçenlerden Allah Razı Olsun.

Zoru Bitti, Azı Kaldı.İnşallah 2026 Yılı İçinde Bitecekmiş.

  Sayın  Nutku Akın'ın Derneğimize ve Şahsımıza Gösterdiği Ev Sahipliğine Teşekkür  Eder,İşlerinde Başarılar Dileriz.

     Sağlıklı ve Mutlu Kalın..

Bir demet çiçek,

Ya da bir tek gül ikram etmek nasıl ki insan ruhunu ferahlatır.

Stresi unutturur.

Barış ve hoşgörüyü hediye eyler.

Ve fakat her dakika, her saat bir demet çiçek ve bir tek gül bulundurmak imkansız.

Öyleyse bir tebessüm, güler yüz, tatlı dil gülün yerini haydi haydiye tutar.

Kalp kırmak kötü söz söylemeden,

Nazik ve kibar olalım.

İnsanlara sıcacık ve yumuşacık davranalım.

O zaman orucun sevabı katlanır, katlanır hazine olur.

Günlük hayatımızda, alırken satarken,

Yeminle inandırmak ihtiyacı duyuluyor.

Neden?

Müslüman kişi yalan söylemez. Hak yemez. 

Helal kazancı hayreder.

Haram kazanç da anayı yer bitirir.

Kol kıvırmakla zengin olmuş nice insanlar bilirim.

Ya sağlığında,

Ya da öldüklerinde,

Sıfırlanıp gitmiştir. Koca miras. Amma, helalından az kazanmışlar evlatları ve torunlarının torunlarına dek payidar olmuşlardır.

Mübarek Ramazan ayının anlatmak istediği budur.

Kendisi için,

Vatan ve millet için

Çalışmayı emreden güzel dinimiz.

Gül yoksa gülüver,

Kazancın   helal lokmadır der.

Oruç ayı müslümanları bilhassa böyle uyarır.

Haram kazanan bir felaket getirmesi muhakkaktır diye öğütler veren Allah’ın kelamı günlük hayatımızda akıldan çıkarmayalım.

Ramazan ayı bilhassa bunları hatırlatır

Kalın sağlıcakla...

1918-1938 yılları arasında, sadece Anadolu'da 12 Kürt ayaklanması çıkarmayı başardılar.

İstanbul'un işgal dönemiydi ve İstanbul'daki İngiliz Yüksek Komiseri Amiral Sir A.Calthorpe, 1919'da Dışişleri Bakanı Lord Curzon'a gizli bir rapor gönderdi.

"Binbaşı Noel, Kürt şefleriyle görüş birliğine varırsa, bundan büyük faydalar sağlayacağını söylüyor... Kürtler henüz Mustafa Kemal'e karşı ayaklanmadılar ama Noel bunu başaracağından emin.

Adı, Edward William Charles Noel'dir ve İngiliz istihbarat subayıdır. Yıllarca İran'da, bölgedeki etnik yapı üzerine çalışır ve Kürtçe öğrenir.

1918'de, Bağdat'a görevlendirilir. İstanbul işgal edildikten bir süre sonra İstanbul'a çağrılır. Yeni görevi, İngiliz desteğinde bir Kürdistan devletinin kurulmasıdır .

4 Eylül 1919'da, Mustafa Kemal Paşa Sivas Kongresi'ni toplayacaktır. İngiliz Ajanı Noel, Elâzığ Valisi Ali Galip'le birlikte Kongre'yi basma girişiminde bulunur. Amaç, İngiltere'nin isteği doğrultusunda Millî Mücadele'nin önlenmesidir. Ancak, başarısız olur ve Türkiye'den kaçar.

Mustafa Kemal Paşa, 1919'da Sivas Kongresi'nde yaptığı konuşmada şunları söyler:

"İngilizlerin amacının, Kürtlere Kürdistan kurma sözü vererek onları aleyhimize ve bize karşı suikast düzenlemeye yöneltmek olduğu anlaşılmış, karşı önlemler alınmıştır."

Binbaşı Noel, oldukça etkilidir. 1919 ortasında, Londra'ya bir rapor yazar ve raporda, çizdiği meşhur Kürdistan haritası vardır. Kürdistan haritasında; Hatay dahil olmak üzere, Kahramanmaraş, Sivas, Erzincan, Erzurum, Kars ve güneyi "Büyük Kürdistan" olarak yer alır.

Binbaşı Noel'in haritası, o denli meşhurdur ki...10 Ağustos 1920'de, Türklerin idam fermanı Sevr Antlaşması haritasıyla örtüşür.

Halen Kuzey Irak'ta Barzani yönetiminin haritası da bunu gösterir ve PKK terör örgütünün sözde Kürdistan haritasının tıpkısıdır.

Katolik dininin ruhani lideri ve Vatikan Devlet Başkanı Papa, Irak'ı ziyaret eder. Barzani Yönetimi, Papa'nın ziyareti şerefine hatıra pulu bastırır. Bu meşhur pulda da ünlü Noel'in haritası vardır.

İşte, bu nedenle "Terörsüz Türkiye" açılımında, PKK'nın silah bırakma süreci Suriye'deki PYD/YPG'yi kapsamaz.

PKK terör örgütünün silah bırakma çağrısında, İmralı'daki terörist başının önemli notu neydi?

" PKK'nın kendini feshi, demokratik siyaset ve hukuki boyutun tanınmasını gerektirir."

Sağolsun, mecliste kurulan komisyon gerekli hukuki boyutun yol haritasını çizmiş oldu.

Gerçekte "Terörsüz Türkiye" tanımı ile sunulan yeni projede PKK'nin amacı nedir? Suriye'de uygulandığı iddia edilen demokratik konfederalizm modelini, Türkiye'de Fırat'ın doğusuna taşıyarak, sözde büyük Kürdistan'a giden yolda özerk yapının temellerini oluşturmak ve böylece su zengini Fırat-Dicle havzasına egemen olmanın da önünü açmaktır.

Bazıları için kurucu lidere dönüşen hain Apo'nun ABD li felsefeci M. Bookchin 'den etkilenerek dizayn ettiği demokratik konfederalizm özünde, jeopolitik amaçlar için uygulanan ve ülkenin anayasal düzenini ve devlet yapısını hedef yapan bir araç olduğunu anlamamız gerekmektedir.

Demokratik konfederalizm, Suriye örneğinde olduğu gibi, bağışıklık sistemi zayıflamış, iç cephesi sorunlu ülkelerde, çok işe yarar.

Trump'ın Türkiye'ye büyükelçi olarak gönderdiği Tom Barrack (aynı zamanda Suriye ve Lübnan temsilcisi ) süreci Dicle-Fırat havzasını Türkiye, Irak ve Suriye'den koparacak şekilde yönlendirmekle görevlidir. Yalnız, bu "ara hedef"tir, asıl hedef Büyük Orta Doğu Projesi, yani Büyük İsrail'dir.

Bunun için Türkiye'nin ulus-devlet yapısının bozulması, Atatürk'ün kuruluş felsefesinden çıkılması şarttır

Barrack, " Türkiye için en iyisi Osmanlı Millet sistemi" derken, asıl hedefi ulus devlet yapımızı korumak olabilir mi?

Geçici süreyle, Türkiye'nin Irak'ın ve Suriye'nin kuzeyindeki yapılarla "ümmet" şemsiyesinde ( Türk,  Kürt, Arap birlikteliği cümleleri boş yere edilmiyor) konfederasyon kurmasını sağlamaya çalışıyorlar.

NATO  üyesi güçlü Türkiye ' nin, Surriye, Irak gibi kolay lokma olmadığını, dışarıdan müdahale ile yıkılmayacağını elbette görüyorlar. Ancak herşey kendi iç dinamikleri ile olursa herhalde üzülmeyeceklerdir.

Sonuç olarak;

Emperyalizm  Ortadoğu da güçlü bir ulus devlet  istemez.  Irak ve Suriye parçalanmış ve sıra İran ile Türkiye' ye gelmiştir.  En zayıf döneminde,  milli birlik ve beraberlik içinde  hareket ederek emperyalizmi ezen büyük Türk milletinin bugün nasıl bir yol izleyeceği ise herşeyden daha önemlidir. 

Tuzak kuranların en hayırlısı olan  yüce Allah, canı ve malı ile zalime karşı savaşacak mümin kullarını elbetteki yalnız bırakmaz!

Niyetimiz sağlam mı ey aziz Türk milleti?

Kaygana, incelek, sarı burma...

Hele şu su böreği ile içli mantı ve bir de anamın yaptığı lop etten fırında kartma ve hala tadı damağımda

İyi yemek için oruç ayı bahane...

Aç kalırım endişesi ile sakın olaki mide fesadına uğramasak.

Eskiden tarhana çorbası, ya da ayran ekmekle oruç tutan ve de tırpan sallayıp kanı ile sapçeken, öküz ardında düven süren yiğitleri hatırlıyorum da şimdiki Ramazan telaşına gülmek geliyor içimden.

Şöyle bakıyorum da ben emsal ve daha eskilerden bir elin beş parmağı kadar ya var ya yok...

Hepiciğide tek tek sırayı savdılar sessizce.

Dünya,

Bir hoş seda imiş meğer.

İslamın beş şartı biri olan oruç

İmsak ile gün batınaya dek aç kalmaksa bu kolay.

Asıl olanı dünya nimetlerinin mana ve kıymetini duymak.

Tek yaratıcı olan Allah’a şükretmektir.

Ve ahir vakitte asi kullardan biri olmaktansa.

Alnı ak yüzü pak şekilde huzura varıyım mahşeri kübrada sorgu sualdan sonra cehennem ateşini görmeden cenneti alayı koklayıp asıl olan evimizde iyilik perileri ile olayım diye oruç tutmalı İnsan.

Gözünüzü, sözünü, dizini de haramda saklayıp da, dünya telaşı ile mal ve mülke tapmadan orucunu tutana ne mutlu.

Ve bir de o varlığı nasip eden Allah’a itaat ile akraba, komşu ve istemeyen fakire şefkatle yardım etmek, dünya ve ahiret saadetinin en makbulüdür.

İlim, hüner, zenaat için okul yaptıranlar,

Devletin kuvvetli oldukça ben varım vergisini verenler,

Yetimlere kanat gerenler,

Kimsesizlere yuva kuranlar ve ekmek kapısı açanlar, hastalara şifa arayanlar,

Camileri yaptırıp kubbe altında İslam’ın rahat bir şekilde ibadet etmelerini sağlayanlar,

Allahu tealanın en makbul kullarıdır.

İşte oruç ayı yılda bir kez daha bunları hatırlatmak İslah-ı nefs ile tövbekar olunmak için emrolunmuştur.

Bir de sağlık açısından oruç ayının fazileti büyüktür.

Oruçlu kişi kötülükten arılmış haliyle insan sevgisini nefsinde toplar. Çalışmanın bir ibadet olduğunu idrat eder aç aç çalışmayı bedeninde dener. Tahammül ile sabretmeyi öğrenir.

Bu haliyle bile vatanına, dinine, devletine, İslam’a ve insanlığa faydalı olmayı daha çok sevap kazanmayı özler.

Hele bir bakalım sosyal çalkantılara...

Adam öldürmeyi, İslam’a ve insanoğluna eziyet etmeyi, haram kılan güzel dinimizi eğer içine iyice sindirseydi insanoğlu,

Bugünkü sıkıntılar, terör ile vahşet barınır mıydı yurtta. Ve bu sancılar varsa.

Dinimizi, devletimizi...

Vatandaşlık, özlük haklarımızı,

Milli kültür ve gururumuzu...

Ve bir de insan sevgisini,

Genç kuşaklarımıza iyi öğretmemiş olmamızdandır.

Dilerim mevladan;

Doğruyu iyiyi, güzeli nasip etsin, Yüce milletimize. Ve oruç ayı bereket getirsin hepimize... Kutlu olsun efendim...

Kalın sağlıcakla...

Mekanı cennet olsun...

Edremit kaymakamı iken 06 Nisan 1919'da Damat Ferit Paşa Hükûmeti tarafından ittihatçı olduğu için görevden alındı ve hakkında tutuklama kararı çıktı. Bu durumdan o tarihte Balıkesir Mutasarrıfı ve yakın arkadaşı olan Tunalı Hilmi sayesinde kurtularak Yunan işgali altındaki Burhaniye'ye gitti ve bölgedeki dağınık Kuvâ-yi Milliye'yi örgütledi.

Önce Ayvalık'taki Ali Çetinkaya ile sonra Bandırma'daki 61. Tümen Komutanı Kâzım Özalp ile güçbirliği yaptı. Balıkesir Kongresi'ne katıldı. 26/27 Ocak 1920'de Eceabat yakınlarında Fransız kuvvetleri denetimindeki cephaneliğe tarihe Akbaş Baskını olarak geçecek baskını 40 atlı arkadaşı ile birlikte düzenledi. Çok sayıda silah ve mühimmat ele geçirdi.

Yunan birliklerince Ayvalık'ın işgali üzerine bölgedeki 172. Alay Komutanı Kaymakam Ali Bey ile birlikte, bu bölgede bir cephe oluşturdu. 172. Alay'ın birlikleri ve yöre halkından gönüllülerin oluşturduğu milis kuvvetler, bölgedeki Yunan ilerlemesini durdurdu.

1919 yılının Ağustos ayında Balıkesir Heyet-i Merkeziye üyeliğine seçildi. Asker ve silah tedariki, Anzavur Ayaklanması, Yunan birliklerinin Soma - Salihli hattında gelişen taarruzlarında etkin rol aldı.

Yönettiği Akbaş Cephaneliği Baskını'ndan sonra Biga'da görevliyken Anzavur Ahmet kuvvetlerinin 16 Şubat 1920 tarihinde başlayan saldırıları sırasında, 17 Şubat 1920 günü Anzavur kuvvetlerine esir düştü. Ertesi gün Biga'ya getirilirken öldürüldü. Cenazesi isyancılar tarafından Biga hükûmet meydanına atıldı. Yaklaşık bir hafta bu şekilde kaldıktan sonra Yusuf İzzet Paşa'nın emriyle tören yapılmadan Küllük mezarlığına defnedildi. Cumhuriyet'in ilanından sonra cenazesi bulunduğu yerden alınıp başka bir yere nakledildi. 1941 yılında ise törenle Biga şehitliğine defnedildi.

Mekanı cennet olsun inşallah.

       Arife günü eski çocukluğumuz Ramazan dönemini hatırladım, gerçekten o günleri bulmak çok zor. Ne vardı eski Ramazanlarda diyen gençleri görüyorum. Öğleden sonra bir telaş başlardı anne ve bacılarımız akşam yemeği telaşına düşerlerdi.

        Durumu iyi olanlar durumu zayıf olanları akşam yemeğine davet ederlerdi. Camilerde hoparlör olmadığı için akşam ezanları caminin üzerinde imamlar tarafından okunurdu. Çocuklar ezan okununca haber verirdi, imamlar ise maaşsız köylünün yılsonu verdiği toplama ücretle karşılanırdı.

         Akşam ise teravih namazı caminin dolusu yaşanırdı, çoluk çocuk camiyi doldururdu. Kadınlar ise kendilerine ayrılan bölümlerde teravih namazını kılardı. Şimdi ise teravih namazları birkaç gün üç beş saf diğer zamanlar ise bir safa kadar döşüyor.

        Tabi babalar şehre gelince evlerine getirdikleri sadece kara fırın ekmeği yani somun ekmek. İnanın o somun ekmeklerin ayrı bir lezzeti olur yufka ekmeğe dürülür yenirdi. Şimdiki ekmeklerin o eski tatları ve lezzetlerini bulmak çok zorlaştı.

        Yemekler eskiden evlerin kendi imkânları ile hazırladığı ürünlerle yapılırdı, nerede ise hiç birisi satın alınmazdı. Mesela un, bulgur, mantı, erişte, mercimek, nohut, fasulye, tarhana, yağ pekmez, bazlama, gibi birçok ürünler tarladan kalkar evde yapılır satın alınmazdı.

        Herkes orucunu tutar tutamayanlar ise dışarıda kesinlikle oruç yemezdi. Çocuklar dahi oruçlarını açıktan yemezlerdi. Ben iyi hatırlıyorum 7 yaşında idim eve oruç tutuyoruz diyerek yalan oruç tutardık, ama köy kenarındaki bahçeye gider patates pişirir saklı yerdik.

         O yaştaki çocuk nasıl oruç tutsun, ama oruca bu kadar saygı vardı. Ama maalesef şehirde aynı şekilde idi açık lokanta olmazdı, bir tane falan varsa perdelerini çeker kimsenin oruç yediği görülmezdi, şimdi öylemi her şey açık ve alenen.

        Camilerin nerede ise hepsinde hatim okunur bunu takip için kuran okumasını bilenler okunan hatimi takip ederlerdi. Ben hafızlığı bitirdiğim için Nevşehir Bekir ağa camisinde hatim okurduk, birçok insanda hatimi namaza kadar takip ederdi.

        Sevgi ve saygı fevkalade küçükler büyükleri sayar sevgi gösterirdi. Şimdi ise kimse kimseyi tanımıyor, şehirlerde durumu iyi olanlar oruç tutmasa da alışveriş kuyruğundalar. Oruç yemeler ise sokakta alenen yeniyor utanma ve sıkılma ortadan kalkmış.

        Camiler eskisi gibi dolmuyor ve rağbet görmüyor, kimin oruç tutup tutmadığı belirsiz duruma gelmiş. Değmez mi nerede o eski Ramazanlar demeye? Evimize Ramazan boyu kaç fakir getirip misafir edebildik? Bu nedenle eskiler bundan dolayı eski Ramazanlar diyor.

O günleri hatırlıyorum da şu kısa gündüzleri oruçlu olmak şaka gibi geliyor.

Ne idi o yaz sıcaklığı...

On sekiz saat aç ve susuz kalmak ve üstelik ekin biçmek, sap toplamak, düven sürmek, tınas savurmak her babayiğidin yapacağı iş değildi.

Buna rağmen oruç yiyen hemen hemen hiç yoktu.

Bakıyorum da şu kısa günlerde ve en serin mevsimde of püf diyenler bile var.

Sevabını kaçırmak da ne oluyor.

O kadar zor geliyorsa tutmazsın olur biter.

Dinde zorlama ibadetin tadını kaçırır.

Mühim olanı, şükürler olsun Allahıma bana bu günleri nasip etti deyip ibadetin sevabını yakalamaktır.

Aç olanın halinden anlamak, nazik ve kibar olmak, insan sevgisini nefsimizde duymak, yardımlaşma ve yaşamda iyilikler perisi kadar Allah katında makbul kul olmaya kendimizi adamak;

Ramazan ayının mana ve ifadesi buradadır.

Eski Ramazanlar dedim de anam rahmetlinin sahurda pişirdiği sac böreği burnumda tüttü.

Gazel dediğimiz kupkuru ağaç yaprakları tandırda  yakıldı da bişirgeç saca vurulup tangırtısı dünyayı tuttu mu bilki o evde sac böreği var.

Konu komşuya birer ikişer ikram edilir ve bende daha 10-12 yaşlarında gecenin karanlığında korka ürke kapıları çala çala dağıtır resmi geçit ederdim.

Hele bir gün davul yakınımda bitiverince korkudan eve kaçmam yokmu, yüreğim ağzıma geldi.

Babam rahmetli bir bardak su içirip elimden tuttu ve davulcunun yanına götürüp bir iyice dan da dandan sora alıştım da korkulacak birşey olmadığını anladım.

Şimdi, çeşitli tatlılar, tahinli ve börekler var idiyse de o eskinin katıksamış çökelekle yapılan ve tereyağ ile göllendiren sac böreğinin lezzeti bir başka idi. Yanında birde anam babam balından dalak oldu mu değme keyfine.

Kaz, ördek, tavuk, hindi dolmaları, pek makbuldu.

Su böreği höşmerim, sarığburma, incelek, kaygana, çoban pilavı, kuskus, içli mantı...

Tereyağlı Amarat baklavası ve kurabiye ile aside helvası hep gelin oldu.

Hazırcılık başlayınca damak tadımız kayboldu. Bilen ve pişiren o eskinin marifetli kaynanaları da kalmadı.

Biliyorum...

İştahınızı kabarttım.

Sakın ola ki orucu kırıp da günahınıza sebep olmayım.

Sofranız bol, ibadetiniz makbul, sağlığınız daim olsun.

Hanenize bereket yağsın kardeşlerim.

Her yıl tekrar ediliyor.

Belirli bir süre yalnız aç ve susuz kalmakla mübarek Ramazan’ın icapları tam olarak yeine getirilmiş sayılmaz. Tüm azaların oruçlu olması lazımdır.

Müslümanların tatlı dil, güler yüzle birbirine yaklaşması ve yardımlaşması var işin içinde.

Aç yatan komşusunu, akraba ve din kardeşini düşünmeyen müslüman tok yatsa neye yarar. Sadece İslam’ın beş şartından biri olan oruç borcunu ödemiş olur. Asıl olanı sevap defterini kabartmasıdır.

Fukaralığın ezdiği yoksulları gözetmek, yetimleri sevindirmek, gariban gençlere yuva kurmak, müslüman kardeşleri için kalıcı iş ve aş üretmek Mübarek Ramazan’ın mana ve ehemmiyetindendir.

Elbette az sadaka çok bela defeder.

Ancak yasak savar gibi sadaka vermekle kendimizi bir bakıma aldatırız.

İslam’ın özüne inilmeli kalıcı hayır ve hasanat imar ve inşa edilmeli.

Okul ve Cami yaptıranlar, on - yirmi- elli- yüz ve binlerce müslümana iş ve aş kapısı açanlar, fabrika kuranlar, hastalara şifa, dertlilere devada yardım elini uzatanlar barışık ve bağışlayıcı olanlar ve millet ekonomisine katkıda bulunanlar ne mutlu insanlardır.

Kalıcı ibadet buradadır.

Namaz, Oruç, Hac, Zekat, Kelime-i Şahadet İslam’ın mutluluğu, birlik ve beraberliği, dünyevi ve uhrevi saadeti içindir. İslam’ın temelinde bu vardır. Yüzcek değil, islam’ın ruhuna inilmelidir. Bol nasipli zenginlerimiz varlıklarını bu şekilde değerlendirmeleri, hayır ve hasenatta devamlılığa önem vermeliler.

Mübarek Ramazan ayı bilhassa sosyal adalete, sosyal barışa katkıda bulunanların ne çok sevap işlediğini hatırlatır.

Kıtel yapmayı, başkasının malını gasbetmesi ırz ve namusa saldırıyı, fitne ve fesat çıkarıp birlik ve dirliği bozmayı güzel dinimiz haram kılmıştır.

Kitabımız Kur-an’ın tek bir harfi dahi İslamlığın mutluluğu içindir.

Bu minval üzere oruç ve ibadetlerimiz makbul ve mübarek olsun kardeşlerim.

Kalın sağlıcakla...

Geçtiğimiz Cuma günü bir toplantıdayım, orada yan yana oturduğumuz din görevlisi bir arkadaş toplantının sonuna doğru eğilerek kulağıma şunu söyledi, “ bakarmısın şu kalburüstüler hiç içten samimi olan var mıdır” diye bana sordu.

     İnanın bende bu yapmacık dostluklara ve sevgilere hayretle bakıyordum. Bende kendisine şunu söyledim, “ sen yıllardır buradasın, dün bu memleketi yöneten veya idare eden kaç kişi görüşüp muhabbet ederek saygı ve sevgi içerisinde görüşüyorlar” dedim.

          Yolda yürüyoruz gösteriş, iş yapıyoruz gösteriş, makama oturuyoruz gösteriş, seçiliyoruz gösteriş, idare ediyoruz gösteriş, bir araya gelip sohbet ediyoruz gösteriş ve yani samimiyet yok, dostluk yok, sevgi ve saygı yok. Hep gurur ve enaniyetimizi muhafaza ediyoruz.

         İnsanların toplum adına yaptıklarını iyi ise översin, yanlış ve eksik ise eleştirirsin. Ama yargılayamazsın, yargılama Allah’a mahsus bir olaydır. Ama gelin görün ki yanlışta olsa eleştirmeyeceksin alkışlayacaksın ve oda o koltukta rahat oturacak.

          Hâlbuki insanlar tevazu sahibi olmalıdır, kendisini dev aynasında görmeden ne ise öyle olmalıdır. Toplumdaki yerini ve çalışmasını Allah rızası için yapmalıdır. Allah rızası olmayan işlerde ne hayır olur, ne bereket ve nede başarı olur.

         Tevazu sahibi güzel insan, yüceliğin Allah’a ait olduğunu bilip, sadece Hakka boyun eğer ve müstahak olduğu mertebenin daha alçağına kendisini lâyık görerek, o istikamette herkesle gönülden muamelede bulunur. Yani mütevazı bir kişi, herkesi kendinden üstün bilir, kendi aczi yetini idrak eder, vicdana dayanan bir duygu ile kendi kusurunu bilip, kendine haddinden fazla kıymet vermez. Özellikle rütbe ve statü bakımından alt seviyede olan kimselere karşı böbürlenmek, mütevazı kişilerin bir hasleti değildir. Mütevazı olmakla asıl amaç aslında insanların önünde alçalmak değil, herkese güzel muamele ile ilâhî huzurda yükselmektir.

          Öyle ise bizler de mütevazılık bağlamında güzel insanlar kategorisine girebilmemiz için, kalbimizin samimî, dilimizin tatlı, yüzümüzün yumuşak, davranışlarımızın ihlaslı ve niyetlerimizin de halis olmasına dikkat etmeliyiz. Bir başka ifadeyle tevazuu engelleyen hâl, hareket ve hasletler uzak durmalıyız. Yani her yerde, her makamda ve herkese aynı güzel muamelede bulunabilmek için, kalbimizde bencilliğin oluşmasına, nefsimizin beğenmişlik ve kibir hastalığına yakalanmasına müsaade etmemeliyiz.

          Bu nedenle nereye gelip ve nereyi elde edersek edelim toplumdaki yerimizi bilelim. Tevazuu elden bırakmadan ömrümüzü sürdürelim. Ahir ömrümüzde kesinlikle başka birisinden farklı gitmeyeceğimize göre yapmacık görünmekten uzak olup dürüst olacağız.

         Uzun lafın kısası sahte sevgi ve gülücükleri gerçeğe dönüştürmek insanı büyütür ve yükseltir. Toplum olarak ekseriyetimiz gerçek yaşamımız dışında yaşıyoruz, gerçeği yaşarsak her zaman yaşama imkânı buluruz. Gelin kucaklaşarak içten geldiği gibi yaşayalım.

Gündüzün gecesi var.

Allah bizi kavuştur.

Cuma gecesine.

Mendilim beyaz beyaz.

Geceler ayaz ayaz.

Türküsünü söyleyen gençler baba ve anneleri duysun diye bahçede hep bu türküyü söylerlerdi.

Eskiden bir utanç vardı.

Şimdiki gibi koluma takıyım getireyim yoktu.

O devirlerde fakirlik paçadan akardı.

Öyle beyaz eşya salon takımı falan nerede.

İlkokuldayım.

Anam beni bir düğüne götürdü.

Ahırı temizlemişler. Kasnak denilen tezeği dişmişler davetliler tezek üstüne otursun diye

Tef çalan Kör Behiye hem çalar hem oynardı.

Bir kadın bize yaklaştı.

Anneme;

Be kadın babasını da getireydin diye çattı.

Anam da;

Bir dahasına onu da getircem demişti. Yaka paça olmuşlardı.

Buna sebep ilkokul çocuğunu heriften saymalarıydı.

Bir de şimdiye bakın.

30-40 tane düğün salonu var.

Bir ay evvelinden gün aldıkları halde boş gün yok.

Kadın erkek ayrımı yok.

Hiç kimse de kimseyi rahatsız etmiyor.

Kalk ebem dedem şimdiyi bir görün de,

Kıyametin alameti deyip kaçınız.

Kalın sağlıcakla...

Bulgarların vuracağını anlayınca bir yolunu bulup Türkiye’ye kaçtı.

Aksaray’da 3 haneli Bulgaristan göçmeni içinde akrabalarına sığındı.

Bir de baktık ki Ömer Kaşif Nalbantoğlu sırında heybe köy köy dolaşıp yağlık ayçiçeği ektirmeye başladı.

Ürünü kendisi satın aldı.

Şimdiki ofisin bulunduğu arsa sanayi çarşısı idi.

Ömer Kaşif bey orada bir imalathane kurdu. Çiçek yağı üretti.

Kimseler almadı. Alışık olmadığı için pazarlayamadı. O işten vazgeçti.

Adana’dan ikinci el biçerdöver aldı. Akrabası ve ortağı Mustafa ile ekinlerin erken yetiştiği Urfa’da ekin biçti.

Aksaray mahsulü yetişince ilk defa biçerdöverle ekin biçmeye başladı.

Ömer Kaşif bey sayesinde Aksaray biçerdövere merhaba dedi.

Tırpan ve döven tarih oldu.

Biçerle çiftçi rahat etti.

İşte o Kaşif bey alın teri ile kazandığı para ile bir tarla aldı.

Ve bu tarlayı askerlik şubesine jandarma karakoluna, sağlık ocağına ve kimsesiz çocuklar yurduna bağışladı.

Vatan sevgisi ve vatandaş sevgisine örnek oldu.

Hiç evlenmemiş çoluğu çocuğu olmayan Kaşif Nalbantoğlu Ervah Kabristanlığında yatmakta.

Yolunun düştüğünde mezarı başında bir Fatiha okumadan geçme.

Kabri nur olsun.

Kalın sağlıcakla...

Yar yar....

Yel vurdukça denizleri dalgalı.

Eşmekaya’da ne kavak kaldı ne de göl.

Zamanın Eşmekaya muhtarı rahmetli Hasan Hüseyin Bayraktar.

Gölün kurutulması için mebusların peşinde az mı dolaştı.

Kuyular açılarak yeraltı suları toprak üstüne çıkarılıp sulu tarıma dönülmez göl kendiliğinden kurudu.

Yağmur kar olmayınca yer altı su zenginlikleri de gittikçe fakirleşiyor.

Bir devirde seçimlerde Eşmekaya köyüne sandık memuru olarak gitmiştim.

Muhtar Hasan Hüseyin Bayraktar’ın odasında misafirdik.

Sokağa çıktım. Şöyle bir dolaştım. Tanıdıklarla konuştum. Eşmekaya’da genel seçimde Demokrat Parti mi ya da Cumhuriyet Halk Partisi mi kazanır diye sondaj yaptım.

Konuştuklarım meğer Eşmekaya beylerindenmiş.

Bana, Demokrat Partiye oy verecek dört baldırı çıplak onlar dediler.

Kasaba oldukta sonradan belediye başkanı seçilen muhtar Bayraktarla;

Böyle böyle diyorlar burası hep Halk Partili imiş dediğimde.

Muhtar Bayraktar:

Rey verilsin de bak o dört baldırı çıplaklar bak nasıl beyleri sokağa çıkamaz hale getircek dedi.

Seçim oldu.

Büyük çoğunluk oyu Demokrat Partiye çıktı.

O zaman baldırı çıplaklar ellerinde saz.

Eşmekaya’nın kavakları gölgeli.

Yel vurdukça denizleri dalgalı.

Şarkısı ile şenlik yaptılar.

Seçim bu; ağayı, beyi tanımaz.

Seçmen, çift camızından kuvvetli olur.

Kalın sağlıcakla...