Kalabalıklar İçinde Yalnızlaşan İnsan ve Bayramın Unutulan Ruhu

Modern çağın en büyük ironisi şudur: İnsanlık tarihinin en kalabalık döneminde, en yalnız insan tipi ortaya çıkmıştır. Şehirler büyümüş, iletişim araçları çoğalmış; fakat insanın iç dünyası giderek daralmıştır. Herkes birbirine yakın ama kimse kimsenin yanında değildir.

Aynı apartmanda yıllarca yaşayıp komşusunun adını bilmeyen, aynı sofrada oturup birbirine yabancı kalan insanlar çağındayız. Çünkü günümüz insanı iletişimi artırmış, fakat irtibatı zayıflatmıştır. Konuşuyor ama dinlemiyor; görüyor ama fark etmiyor, takip ediyor ama tanımıyor.

Güçlü toplumsal bağlardan uzaklaşıp bireyselleşen insan, özgürleşmek yerine daha da yalnızlaşmıştır. Sosyal medya ise bu yalnızlığın üzerini örten parlak bir perdeye dönüşmüş; yaşamak yerine görünmek öncelik hâline gelmiştir. Hayatlar filtrelenmekte, mutluluklar sergilenmekte, tebessümler bile onay beklemektedir. Kalabalıkların içinde kaybolan birey, bir yandan görülmek için çırpınırken diğer yandan korkularıyla baş başa kalmıştır.

Bugünün insanı bilgiye kolayca ulaşmakta, fakat hikmete yaklaşamamaktadır. Her konuda fikri varken kendi ruhuna yabancılaşmış; şehirler büyürken gönüller küçülmüştür. Artık en büyük dert sadece geçim sıkıntısı değil; giderek büyüyen bir anlam ve aidiyet boşluğudur.

BAYRAMIN HATIRLATTIĞI HAKİKAT

Belki de Kurban Bayramı’nın bize hatırlattığı hakikat, tam da bu koca boşluğun ortasında filizlenmektedir. Bayram; yalnızca et paylaşmak değil, gönül almak, kapı çalmak ve kırılanı onarmaktır. Hayatı sadece kendine değil, başkasına da açabilmektir. Kurbanın özündeki Allah’ın rızasına yöneliş; merhametin çoğalmasını ve gönüllerin birbirine yaklaşmasını beraberinde getirir.

Ne yazık ki bazen bayramlarda bile aynı masayı paylaşırken aynı duyguyu paylaşamıyoruz. Oysa bu günlerde en büyük ihtiyacımız kusursuz sofralar veya tatil planları değil; unutulmaya yüz tutmuş gönül bağlarını yeniden canlandırabilmektir. Çünkü insanı ayakta tutan şey etrafındaki kalabalıklar değil, kendisini gerçekten hissedebildiği birkaç samimi yürektir.

Nihayetinde yalnızlığımızın sebebi fiziksel ıssızlık değil, aidiyet ve ortak anlam üretme kapasitemizin aşınmasıdır. Bayram ise bu çözülmüş bağların yeniden hatırlandığı, insanın insana ve hayata yeniden yaklaştığı toplumsal ve manevi bir yeniden diriliş imkânıdır.

Bu imkânı kaçırmamak dileğiyle...