ÇÜRÜME

Mehmet Rauf'un "Eylül" romanında geçen

"Nedir bu insanın içten içe çürüyüşü?"

sorusu, bireyin ahlaki, duygusal ve toplumsal değerlerini kaybetmesiyle yaşadığı derin yozlaşmayı ve buhranı ifade eder.

 Romandaki bu çürüme süreci şu nedenlere bağlanmıştır:

1- Vicdan ve Samimiyetin Kaybı:

Toplumda samimiyetin yok olması, vicdanın susması ve değerlerin sarsılması bireyi içten içe çürütür.

2-Toplumsal Yozlaşma: Adaletin zedelenmesi, dürüstlüğün yerini aldatmanın alması ve liyakatsizlik gibi faktörler, bireyde bir salgın gibi yayılan bir çöküşe neden olur.

3-Bencillik ve "Biz" Bilincinden Uzaklaşma: Bireylerin ortak fayda yerine sadece kendi çıkarlarını düşünmesi, içsel bir boşluğa ve çürümeye yol açar.

4-Duygusal Çatışmalar ve Yasak Aşk: Romanın temelindeki  kişiler arasındaki aşk üçgeni, yaşanan vicdan azabı ve tutkulu ancak yasak aşkın getirdiği trajedi, karakterlerin psikolojik olarak çürümesine zemin hazırlar.

5-Toplumsal Baskılar: Toplumsal rollerin ve baskıların bireyi çaresizliğe sürüklemesi, insanın içten içe çürümesini hızlandıran bir etken olarak görülür.

Roman, bu çürümeyi sadece bireysel değil, toplumsal bir sorunun yansıması olarak ele alır.

Eğer bir toplumda adalet zedelenmiş, samimiyet kaybolmuş, vicdan susmuşsa orada bireyler zamanla içten içe çürümeye başlar. Bireyin bu çürümesi bir yangın gibi yayıldığında zamanla toplumun kendisi de çürümeye başlar.

Bu çürümenin temelinde, bireylerin "Biz" bilincinden uzaklaşarak yalnızca kendi çıkarlarını gözettiği bir bencillik yatar.

Liyakatın yerini kayırmacılık,

Dürüstlüğün yerini aldatma,

Ortak faydanın yerini kişisel menfaat aldığında, toplumun değerleri sarsılır.

 Kurumlar, varoluş amaclarından saparak içi boşalmış birer kabuğa döner.

Adalet dağıtması gereken hukuk, güçlünün sopası haline gelir; bilgi üretmesi gereken eğitim ise vasatlığı yücelten bir çarka dönüşür.

Ancak bu cürüme, toplumun kaderi değildir. Çözüm yine bireyin kendisinde, vicdanının sesini yeniden duymasın da ve "ben" hapishanesinden çıkıp "biz" diyebilmesinde saklıdır.

Bu, her şeyden önce bir ahlaki uyanış ve irade gerektirir. Suç nasıl ki bireyde başlayıp yayılıyorsa, yeniden doğuş da adaleti ve dürüstlüğü hayatının merkezine  koyan bireylerin omuzlarında yükselecektir.

 Unutmamalıdır ki en karanlık gecenin ardından doğan şafak, en parlak günün, güneşin habercisidir. 

Karanlığa inat direnen mümin kulların gayretine şükürler olsun.