KILIK KIYAFET

Cumhuriyet kurulunca,

Kılık kıyafet ve şapka devrimi geldi.

Siyah çarşaf gitti.

Elbise giyer oldu kadınlar.

Başı sarıklı yada fes giymiş erkekler şapka giyer oldu.

Kızıl minare mahallesinden Topal Şükrü,

Sofular’danZülfigar Hoca şapka gavur icadı diye fesi başından çıkarmadı!

Böyleleri inat edip ömür boyu sokağa çıkmadılar.

Halbuki fes Yunanistan’da üretilir, İslam ülkelerinde satılırdı.

Çarşaf da öyle.

Ben daha 15 yaşımda iken akşam vakti eve giderken cami önünden geçerken hoca efendi ;

- Vah... Vah... Mehmet sağ olsaydı da şu halini görseydi.

Dedi ve ben de;

- Ne var halimde hoca emmi ?

Deyince...

- Niye şapka giymiyorsun başın açık geziyorsun.

Diye bir  bağırmasın mı.

Büyüğe saygı vardı. Bir şey diyemedim. Başımı eğdim geçtim, gittim.

Fakir bir ailenin genç ve güzel kızı düğüne gideceğim diye ondeleci Aysel’de saçını yaptırmış. Yolda görenler:

Oturduğu ahır sekisi,

Çağırdığı İstanbul türküsü

Diye kınamışlardı.

Şimdi bu Aksaray’da adım başı kuaför var.

Yanında birkaç yakini de beraber saç yapılmadan gelin alınmaz.

Gün mü var,

Saç yapılacak.

Misafirliğe mi gidilecek,

Saç yapılacak.

Bayramda seyranda,

Saç yapılacak

Sayısız güzellik salonları da caba.

Geçmişin o Aksaray’ı,

Şimdi bu Aksaray

Eskinin,

İstanbul Beyefendisine,

İstanbul Hanımefendisine,

Kim imrenmez ki.

O da gitti.

Şimdi çaliston geldi.

Buna da razıyız.

Daha beterin de beteri var

Kalın sağlıcakla...